Archivos de la categoría ‘BIBLIA’

Todos necesitamos perdón

Publicado: 13 marzo, 2013 en BIBLIA
Etiquetas: , , , , ,

jesús5 Cuaresma (C) Juan 8, 1-11
TODOS NECESITAMOS PERDÓN
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 13/03/13.- Según su costumbre, Jesús ha pasado la noche a solas con su Padre querido en el Monte de los Olivos. Comienza el nuevo día, lleno del Espíritu de Dios que lo envía a “proclamar la liberación de los cautivos… y dar libertad a los oprimidos”. Pronto se verá rodeado por un gentío que acude a la explanada del templo para escucharlo.

De pronto, un grupo de escribas y fariseos irrumpe trayendo a “una mujer sorprendida en adulterio”. No les preocupa el destino terrible de la mujer. Nadie le interroga de nada. Está ya condenada. Los acusadores lo dejan muy claro: “La Ley de Moisés nos manda apedrear a las adúlteras. Tú, ¿qué dices?

La situación es dramática: los fariseos están tensos, la mujer angustiada, la gente expectante. Jesús guarda un silencio sorprendente. Tiene ante sí a aquella mujer humillada, condenada por todos. Pronto será ejecutada. ¿Es esta la última palabra de Dios sobre esta hija suya?

Jesús, que está sentado, se inclina hacia el suelo y comienza a escribir algunos trazos en tierra. Seguramente busca luz. Los acusadores le piden una respuesta en nombre de la Ley. Él les responderá desde su experiencia de la misericordia de Dios: aquella mujer y sus acusadores, todos ellos, están necesitados del perdón de Dios.

Los acusadores sólo están pensando en el pecado de la mujer y en la condena de la Ley. Jesús cambiará la perspectiva. Pondrá a los acusadores ante su propio pecado. Ante Dios, todos han de reconocerse pecadores. Todos necesitan su perdón.

Como le siguen insistiendo cada vez más, Jesús se incorpora y les dice: “El que esté sin pecado, que le tire la primera piedra”. ¿Quiénes sois vosotros para condenar a muerte a esa mujer, olvidando vuestros propio pecados y vuestra necesidad del perdón y de la misericordia de Dios?

Los acusadores “se van retirando uno tras otro”. Jesús apunta hacia una convivencia donde la pena de muerte no puede ser la última palabra sobre un ser humano. Más adelante, Jesús dirá solemnemente: “Yo no he venido para juzgar al mundo sino para salvarlo”.

El diálogo de Jesús con la mujer arroja nueva luz sobre su actuación. Los acusadores se han retirado, pero la mujer no se ha movido. Parece que necesita escuchar una última palabra de Jesús. No se siente todavía liberada. Jesús le dice “Tampoco yo te condeno. Vete y, en adelante no peques más”.

Le ofrece su perdón, y, al mismo tiempo, le invita a no pecar más. El perdón de Dios no anula la responsabilidad, sino que exige conversión. Jesús sabe que “Dios no quiere la muerte del pecador sino que se convierta y viva”. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

TODOS NECESSITAMOS DE PERDÃO

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Segundo o Seu costume, Jesus passou a noite a sós com o Seu Pai querido no Monte das Oliveiras. Começa o novo dia, cheio do Espírito de Deus que o envia a “proclamar a libertação dos cativos…e dar liberdade aos oprimidos. Depressa se verá rodeado por gente que acode à explanada do templo para escutá-Lo.

De pronto, um grupo de escribas e fariseus irrompe trazendo “uma mulher surpreendida em adultério”. Não lhes preocupa o destino terrível da mulher. Ninguém a interroga de nada. Está já condenada. Os acusadores deixam-no muito claro: “A Lei de Moisés manda-nos apedrejar as adúlteras. Tu, que dizes?

A situação é dramática: os fariseus estão tensos, a mulher angustiada, as pessoas expectantes. Jesus guarda um silêncio surpreendente. Tem ante si aquela mulher humilhada, condenada por todos. Pronto será executada. É esta a última palavra de Deus sobre esta filha Sua?

Jesus, que está sentado, inclina-se para o chão e começa a escrever alguns traços na terra. Seguramente procura luz. Os acusadores pedem-lhe uma resposta em nome da Lei. Ele responderá desde a Sua experiência da misericórdia de Deus: aquela mulher e os seus acusadores, todos eles, estão a necessitar do perdão de Deus.

Os acusadores só estão a pensar no pecado da mulher na condenação da Lei. Jesus mudará a perspectiva. Colocará os acusadores ante o seu próprio pecado. Ante Deus, todos hão-de reconhecer-se pecadores. Todos necessitam o Seu perdão.

Como continuam a insistir cada vez mais, Jesus ergue-se e diz-lhes: “O que esteja sem pecado, que lhe atire a primeira pedra”. Quem sois vós para condenar à morte essa mulher, esquecendo os vossos próprios pecados e a vossa necessidade de perdão e da misericórdia de Deus?

Os acusadores “vão-se retirando um após outro”. Jesus aponta para uma convivência onde a pena de morte não pode ser a última palavra sobre um ser humano. Mais adiante, Jesus dirá solenemente: “Eu não vim para julgar o mundo mas para salvá-lo”.

O diálogo de Jesus com a mulher lança nova luz sobre a sua atuação. Os acusadores retiraram-se, mas a mulher não se moveu. Parece que necessita escutar uma última palavra de Jesus. Não se sente todavia libertada. Jesus diz-lhe “Tampouco eu te condeno. Vai e, não peques mais”.

Oferece-lhe o Seu perdão e, ao mesmo tempo, convida-a a não pecar mais. O perdão de Deus não anula a responsabilidade, mas que exige conversão. Jesus sabe que “Deus não quer a morte do pecador mas que se converta e viva”.

TUTTI ABBIAMO BISOGNO DI PERDONO

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Secondo la sua abitudine, Gesù ha passato la notte da solo con il Padre amato, sul Monte degli Olivi. Comincia il nuovo giorno, pieno dello Spirito di Dio che lo manda a “proclamare la liberazione dei prigionieri… e a dare la libertà agli oppressi”. Presto si vedrà circondato da una folla che accorre alla spianata del tempio per ascoltarlo.

Subito, un gruppo di scribi e farisei irrompe trascinando una donna sorpresa in adulterio. Non sono preoccupati del terribile destino della donna. Nessuno le chiede nulla. È già condannata. Gli accusatori lo dicono chiaramente: Mosè, nella Legge, ci ha comandato di lapidare donne come questa. Tu cosa dici?

La situazione è drammatica: i farisei sono tesi, la donna angosciata, la gente in attesa. Gesù mantiene un silenzio sorprendente. Ha davanti a sé quella donna umiliata, condannata da tutti. Presto sarà lapidata. È questa l’ultima parola di Dio su questa sua figlia?

Gesù, che è seduto, si china verso terra e comincia a scrivere alcuni tratti nella polvere. Sicuramente cerca luce. Gli accusatori gli chiedono una risposta in nome della Legge. Egli risponderà loro a partire dalla sua esperienza della misericordia di Dio: quella donna e i suoi accusatori, tutti, hanno bisogno del perdono di Dio.

Gli accusatori stanno solo pensando al peccato della donna e alla condanna della Legge. Gesù cambierà la prospettiva. Porrà gli accusatori di fronte al loro peccato. Davanti a Dio tutti devono riconoscersi peccatori. Tutti hanno bisogno del suo perdono.

Poiché continuano a insistere sempre di più, Gesù si alza e dice loro: Chi di voi è senza peccato, getti per primo la pietra contro di lei. Chi siete voi per condannare a morte questa donna, dimenticando il vostro peccato e il vostro bisogno del perdono e della misericordia di Dio?

Gli accusatori se ne andarono uno dietro l’altro. Gesù orienta verso una convivenza in cui la pena di morte non può essere l’ultima parola su un essere umano. Più avanti Gesù dirà solennemente: “Non sono venuto per giudicare il mondo, ma per salvarlo”.

Il dialogo di Gesù con la donna porta nuova luce sul suo agire. Gli accusatori se ne sono andati, ma la donna non si è mossa. Sembra avere bisogno di ascoltare un’ultima parola di Gesù. Non si sente ancora liberata. Gesù le dice: Neanch’io ti condanno; va’ e d’ora in poi non peccare più.

Le offre il suo perdono e, nello stesso tempo, la invita a non peccare più. Il perdono di Dio non annulla la responsabilità, ma esige conversione. Gesù sa che “Dio non vuole la morte del peccatore ma che si converta e viva”.

NOUS AVONS TOUS BESOIN DE PARDON

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Comme il en avait l’habitude, Jésus a passé la nuit tout seul avec son Père bien-aimé dans le Mont des Oliviers. Il commence une nouvelle journée, rempli de l’Esprit de Dieu, qui l’envoie « proclamer la délivrance des captifs…et la libération des opprimés ». Il se verra bientôt, entouré d’une foule venue l’écouter sur l’esplanade du temple.

Soudain, un groupe de scribes et de pharisiens fait irruption amenant “une femme prise en flagrant délit d’adultère ». Ce n’est pas le destin terrible qui attend cette femme qui les inquiète. Personne ne lui pose de question. Elle est déjà condamnée. Pour les accusateurs c’est très clair : « La loi de Moïse nous demande de lapider les femmes adultères ». Et toi, qu’en dis-tu ?

La situation devient dramatique: les pharisiens sont tendus, la femme est angoissée et les gens attendent. Jésus garde un silence surprenant. Il a devant lui cette femme humiliée, condamnée par tous. Elle sera bientôt mise à mort. Est-ce aussi le dernier mot de Dieu sur cette femme, sa fille ?

Jésus, qui est assis, se penche vers le sol et commence à écrire quelques traits par terre. Il cherche sûrement de la lumière. Les accusateurs lui demandent une réponse au nom de la Loi. Mais lui va leur répondre à partir de son expérience de la miséricorde de Dieu : eux tous, cette femme et ses accusateurs, ont besoin du pardon de Dieu.

Les accusateurs ne pensent qu’au péché de la femme et à la condamnation de la Loi. Jésus change de perspective. Il met les accusateurs devant leur propre péché. Tous doivent se reconnaître pécheurs devant Dieu. Tous ont besoin de pardon.

Comme ils insistent de plus en plus, Jésus se lève et leur dit: “Que celui qui est sans péché lui jette la première pierre”. Qui êtes-vous pour condamner à mort cette femme, tout en oubliant vos propres péchés et votre besoin du pardon et de la miséricorde de Dieu ?

Les accusateurs “commencent à se retirer l’un après l’autre”. Jésus vise une vie en société où la peine de mort ne peut être le dernier mot sur un être humain. Quelque temps après, Jésus dira solennellement : « Je ne suis pas venu pour juger le monde mais pour qu’il soit sauvé »

Le dialogue de Jésus avec la femme donne un éclairage nouveau à son agissement. Les accusateurs se sont retirés mais la femme n’a pas bougé. Elle semble avoir besoin d’entendre le dernier mot de Jésus. Elle ne se sent pas encore libérée. Jésus lui dit : « Moi non plus, je ne te condamne pas. Va et désormais ne pèche plus ».

Il lui offre son pardon tout en l’invitant à ne plus pécher. Le pardon de Dieu n’annule pas la responsabilité mais il exige la conversion. Jésus sait que « Dieu ne veut pas la mort du pécheur mais qu’il se convertisse et qu’il vive ».

WE ALL NEED FORGIVENESS

José Antonio Pagola.

As is his custom, Jesus has spent the night alone with his dear Father on the Mount of Olives. He’s beginning a new day, full of God’s Spirit who sends him to “proclaim freedom to the captives…and bring liberty to the oppressed.” Right away we see him surrounded by a crowd that fills the plaza of the temple to listen to him.

Suddenly a group of scribes and Pharisees break in, bringing along “a woman who had been caught committing adultery”. They aren’t worried about the terrible destiny awaiting this woman. No one questions anything. She’s already condemned. Her accusers put it very clearly: “The Law of Moses commands us to stone adulterers. What do you have to say?”

It’s a dramatic situation: the Pharisees are tense, the woman terrified, the people waiting expectantly. Jesus keeps a surprising silence. He has before him that humiliated woman, condemned by everyone. She will soon be executed. Is that God’s last word about this daughter of God’s?

Jesus, who is seated, bends down to the ground and begins to write something in the dust. Certainly he’s seeking enlightenment. The accusers demand his response in the name of the Law. He will give them a response from his experience of God’s mercy: that woman and her accusers, all of them, are in need of God’s forgiveness.

The accusers are only thinking of the woman’s sin and the Law’s condemnation. Jesus will change the perspective. He will place the accusers in front of their own sinfulness. Before God, all have to recognize themselves as sinners. All need God’s forgiveness.

Since they keep on insisting , Jesus stands up and says to them: “Let the one among you who is guiltless be the first to throw a stone at her.” Who are you to condemn this woman to death, forgetting your own sins and your own need for God’s forgiveness and mercy?

The accusers “went away one by one”. Jesus points to a way of living together where the death penalty can’t be the last word about a human being. Later on, Jesus will solemnly say: “I haven’t come to judge the world, but to save it.”

Jesus’ dialogue with the woman throws new light on what he’s doing. The accusers are gone, but the woman is still there. It appears that she needs to hear the last word from Jesus. She doesn’t feel freed yet. Jesus tells her “Neither do I condemn you. Go away, and from this moment sin no more.”

He offers her forgiveness, and at the same time, he invites her to sin no more. God’s forgiveness doesn’t do away with responsibility, but does demand conversion. Jesus knows that “God doesn’t desire the death of the sinner, but that the sinner be converted and live.”

GUZTIOK DUGU BARKAZIO BEHARRA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Ohitura duenez, Oliamendin eman du Jesusek gaua, bakarrik, bere Aita kutunarekin. Jainkoaren Espirituaz beterik hasi nahi du egun berria; hark bidali du «gatibuei liberazioa hots egitera… eta zapalduak askatzera». Laster inguratuko zaio jendetza handi bat, tenpluaren zelaigunera hari entzutera etorria.

Bat-batean, idazkari- eta fariseu-talde bat etorri da, «adulterioan harrapatu duten emakume bat» dakartela. Ez zaie axola emakumearen zori izugarria. Emakumeari inork ez dio galderarik egin. Jada heriotzara galdua da. Salatzaileek argi utzi dute: «Moisesen legeak emakume adulteriogileak harrika hiltzeko agindua eman digu. Zuk, zer diozu?»

Dramatikoa da egoera: fariseuak urduri daude, emakumea estu, jendea zer gertatuko. Jesus isilik harrigarriro. Bere aurrean du emakume umiliatu hura, guztiek gaitzetsia. Laster hilko dute. Hau ote da Jainkoaren azken hitza bere alaba honetaz?

Jesus eseria dago, eta lurrerantz makurtu da, eta lurrean zirriborroak idazten hasi. Segur aski, argi bila dabil. Akusatzaileek erantzun bat eskatzen diote Legearen izenean. Jainkoaren errukiaz duen esperientziatik erantzungo die: emakumea eta akusatzaileak, guztiak dira Jainkoaren barkazioaren beharrean.

Alabaina, akusatzaileak, soilik, emakumearen bekatua dute buruan eta Legearen kondena. Jesusek aldatu egingo du ikusmira. Beren bekatua jarriko die begi aurrean akusatzaileei. Jainkoaren aurrean, guztiek aitortu behar dute bekatari direla. Guztiak dira haren barkazio-beharrean.

Gero eta gehiago eskatzen diotelako, zutik jarri eta esaten die Jesusek: «Zuetan bekaturik ez duenak, bola diezaiola lehen harria». Zein zarete zuek emakume hau heriotzara galtzeko, zeuen bekatuaz eta Jainkoaren barkazio- eta erruki-beharraz ahaztuz?

Akusatzaileek, orduan, «alde egin dute batak bestearen ondoren». Jesusek elkar bizitza iradokitzen du; hartan, pertsona bati dagokionez, azken hitza ez du izango heriotza-zigorrak. Geroago, goraki esango du: «Ni ez naiz etorri mundua juzgatzera, salbatzera baizik».

Jesusek emakumearekin izan duen solasak beste argi bat eskaini digu haren jardueraz. Akusatzaileak joan dira, baina emakumea ez da mugitu. Ematen du, Jesusen azken hitza entzun beharra duela. Artean ez da sentitu guztiz liberatua. Jesusek diotso: «Nik ere ez zaitut gaitzesten. Zoaz eta, aurrerantzean, ez gehiago bekaturik egin».

Bere barkazioa eskaini dio; aldi berean, gehiago bekaturik ez egitera gonbidatu du. Jainkoaren barkazioak ez du desegiten erantzukizuna, bihotz-berritzea eskatzen du. Jesusek badaki «Jainkoak ez duela nahi bekataria hiltzea, baizik eta bihotz-berritu eta bizi dadin nahi du».

TOTS NECESSITEM PERDÓ

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Segons el seu costum, Jesús ha passat la nit tot sol amb el seu Pare estimat a la Muntanya de les Oliveres. Comença el nou dia, ple de l’Esperit de Déu que l’envia a “proclamar l’alliberament dels captius… i donar llibertat als oprimits. Aviat es veurà envoltat per una gentada que va a l’esplanada del temple per escoltar-lo.

Tot d’una, un grup de mestres de la llei i fariseus irromp portant “una dona que havia estat sorpresa cometent adulteri”. No els preocupa la destinació terrible de la dona. Ningú l’interroga de res. Està ja condemnada. Els acusadors ho deixen molt clar: “Moisès en la Llei ens ordenà d’apedregar aquestes dones. I tu, què hi dius?

La situació és dramàtica: els fariseus estan tensos, la dona angoixada, la gent expectant. Jesús guarda un silenci sorprenent. Té davant seu aquella dona humiliada, condemnada per tots. Aviat serà executada. És aquesta l’última paraula de Déu sobre aquesta filla seva?

Jesús, que seu, s’inclina cap a terra i comença a escriure alguns traços a terra. Segurament busca llum. Els acusadors li demanen una resposta en nom de la Llei. Ell els contestarà des de la seva experiència de la misericòrdia de Déu: la dona i els seus acusadors, tots ells, estan necessitats del perdó de Déu.

Els acusadors només estan pensant en el pecat de la dona i en la condemna de la Llei. Jesús canviarà la perspectiva. Posarà als acusadors davant del seu propi pecat. Davant Déu, tothom ha de reconèixer-se pecador. Tots necessiten el seu perdó.

Com que continuen insistint en la pregunta, Jesús s’incorpora i els diu: “Aquell de vosaltres que no tingui pecat, que tiri la primera pedra”. Qui sou vosaltres per condemnar a mort aquesta dona, oblidant els vostres propis pecats i la vostra necessitat del perdó i de la misericòrdia de Déu?

Els acusadors “s’anaren retirant l’un darrere l’altre”. Jesús apunta cap a una convivència on la pena de mort no pot ser l’última paraula sobre un ésser humà. Més endavant, Jesús dirà solemnement: “Jo no he vingut per jutjar el món sinó per salvar-lo”.

El diàleg de Jesús amb la dona ofereix una nova llum sobre la seva actuació. Els acusadors s’han retirat, però la dona no s’ha mogut. Sembla que necessita escoltar una última paraula de Jesús. No se sent encara alliberada. Jesús li diu “Jo tampoc no et condemno. Vés-te’n i, d’ara endavant no pequis més”.

Li ofereix el seu perdó, i, a la vegada, la convida a no pecar més. El perdó de Déu no anul•la la responsabilitat, sinó que exigeix conversió. Jesús sap que “Déu no vol la mort del pecador sinó que es converteixi i visqui”.

TODOS NECESITAMOS PERDÓN

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Segundo o seu costume, Xesús pasou a noite a soas co seu Pai benquerido no Monte das Oliveiras. Comeza o novo día, cheo do Espírito de Deus que o envía para “proclamar a liberación dos cativos…e dar liberdade aos oprimidos.

Ben axiña se verá rodeado dun grande xentío que acode para escoitalo á explanada do templo

De súpeto, un grupo de escribas e fariseos irrompe traendo “unha muller sorprendida en adulterio”. Non lles preocupa o destino terribel da muller. Ninguén a interroga de nada. Xa está condenada. Os acusadores déixano moi claro: “A Lei de Moisés mándanos apedrar ás adúlteras. Ti, que dis?

A situación é dramática: os fariseos están tensos, a muller angustiada, a xente expectante. Xesús garda un silencio sorprendente. Ten diante si aquela muller humillada, condenada por todos. E será executada. Porén, será esta a última palabra de Deus sobre esta filla súa?

Xesús, sentado, inclínase para ao chan e comeza a escribir uns trazos na terra. De seguro que busca luz. Os acusadores, no nome da Lei, pídenlle unha resposta.

El responderalles desde a súa experiencia da misericordia de Deus: Aquela muller e os seus acusadores, todos eles, están necesitados do perdón de Deus.

Os acusadores só están a pensar no pecado da muller e na condena da Lei.

Xesús cambiará a perspectiva. Poñerá aos acusadores diante do seu propio pecado. Ante Deus, todos teñen de recoñecérense pecadores. Todos necesitan o seu perdón.

Como seguen a insistírenlle cada vez máis, Xesús incorpórase e dilles: “O que estea sen pecado, que lle tire a primeira pedra”. Quen sodes vós para condenardes á morte a esa muller, esquecendo os vosos propio pecados e a vosa necesidade do perdón e da misericordia de Deus? Os acusadores “vanse retirando un tras outro”.

Xesús apunta cara a unha convivencia onde a pena de morte non pode ter a última palabra sobre dun ser humano.

Máis adiante, Xesús dirá solemnemente: “Eu non vin xulgar o mundo senón a salvalo”.

O diálogo posterior de Xesús coa muller proxecta nova luz sobre a súa actuación. Os acusadores retiráronse, pero a muller non se moveu. Parece que necesita de escoitar unha última palabra de Xesús. Non se sente aínda liberada.

Xesús dille “Tampouco eu te condeno. Vaite e, en diante, non peques máis”.
Ofrécelle o seu perdón, e, ao mesmo tempo, invítaa a non pecar máis.

O perdón de Deus non anula a responsabilidade, senón que esixe conversión. Xesús sabe que “Deus non quere a morte do pecador senón que se converta e viva”.

我们都需要宽恕

若瑟×安多尼帕戈拉. 译者: 宁远

像往常一样,在橄榄山上耶稣与他所爱的父单独交谈了一夜。新的一天开始了,他充满了天主的神,被派遣去“向俘虏宣告释放……使被压迫者获得自由”。很快地,他被从圣殿赶来聆听他的人群所包围。

突然,一群经师和法利塞人打断了他,带来了“一个正在犯奸淫时被抓住的妇人”。没有人在乎这个女人最后的命运,没有询问也没有审问,她已经被判罪了。指控者们已经说得很明白:“梅瑟的法律命令我们用石头砸死这样的妇人。你怎么说?”

场面是非常戏剧性的:法利塞人紧张而兴奋,妇人忧虑而绝望,人群急于知道下文。耶稣却出乎意料地沉默了。在他面前的这个卑贱的女人已经被众人定了罪,很快就要被处死了。难道这就是天主对他女儿的最后决定吗?

耶稣,原本是坐着,现在弯下腰去开始在地上写字。显然他正在寻找光照。指控者以法律之名向他要求以一个答复。他从父的慈悲的经验中给予一个回答:那个女人和她的指控者,所有的人,都需要天主的宽恕。

这些指控者只看到那个女人的罪和法律规定的惩罚。耶稣却改变了看问题的角度,他把指控者的罪摆在他们面前。在天主面前,我们所有的人都应该承认我们是罪人,我们都需要他的宽恕。

由于他们不停地追问,耶稣就站起身来,对他们说:“你们中间谁没有罪,先向她投石吧”。你们是谁,竟忘了自己的罪与对天主仁慈宽恕的需要而判定这个女人死刑?

指控者们“一个一个地溜走了”。耶稣确信并指出死刑不是人类的最终命运。之后,他将庄严地宣布:“我来不是为审判世界,而是为拯救世界”。

耶稣与罪妇的对话给这个事件注入了新的光照。指控者们已经离开了,可罪妇没有动,似乎她需要听听耶稣的话,她还没有感觉到释放。耶稣对她说:“我也不定你的罪。去吧,以后不要再犯罪了”。

耶稣给予她宽恕,同时,邀请她不再继续犯罪。天主的宽恕并不废除人的责任,而是要求悔改。耶稣知道“天主不愿意罪人死亡,而愿意他悔改而生活”。

brazos abiertos4 Cuaresma (C) Lucas 15, 1-3. 11- 32
CON LOS BRAZOS SIEMPRE ABIERTOS
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 06/03/13.- Para no pocos, Dios es cualquier cosa menos alguien capaz de poner alegría en su vida. Pensar en él les trae malos recuerdos: en su interior se despierta la idea de un ser amenazador y exigente, que hace la vida más fastidiosa, incómoda y peligrosa.

Poco a poco han prescindido de él. La fe ha quedado “reprimida” en su interior. Hoy no saben si creen o no creen. Se han quedado sin caminos hacia Dios. Algunos recuerdan todavía “la parábola del hijo pródigo”, pero nunca la han escuchado en su corazón.

El verdadero protagonista de esa parábola es el padre. Por dos veces repite el mismo grito de alegría: “Este hijo mío estaba muerto y ha vuelto a la vida; estaba perdido y lo hemos encontrado”. Este grito revela lo que hay en su corazón de padre.

A este padre no le preocupa su honor, sus intereses, ni el trato que le dan sus hijos. No emplea nunca un lenguaje moral. Solo piensa en la vida de su hijo: que no quede destruido, que no siga muerto, que no viva perdido sin conocer la alegría de la vida.

El relato describe con todo detalle el encuentro sorprendente del padre con el hijo que abandonó el hogar. Estando todavía lejos, el padre “lo vio” venir hambriento y humillado, y “se conmovió” hasta las entrañas. Esta mirada buena, llena de bondad y compasión es la que nos salva. Solo Dios nos mira así.

Enseguida “echa a correr”. No es el hijo quien vuelve a casa. Es el padre el que sale corriendo y busca el abrazo con más ardor que su mismo hijo. “Se le echó al cuello y se puso a besarlo”. Así está siempre Dios. Corriendo con los brazos abiertos hacia quienes vuelven a él.

El hijo comienza su confesión: la ha preparado largamente en su interior. El padre le interrumpe para ahorrarle más humillaciones. No le impone castigo alguno, no le exige ningún rito de expiación; no le pone condición alguna para acogerlo en casa. Sólo Dios acoge y protege así a los pecadores.

El padre solo piensa en la dignidad de su hijo. Hay que actuar de prisa. Manda traer el mejor vestido, el anillo de hijo y las sandalias para entrar en casa. Así será recibido en un banquete que se celebra en su honor. El hijo ha de conocer junto a su padre la vida digna y dichosa que no ha podido disfrutar lejos de él.

Quien oiga esta parábola desde fuera, no entenderá nada. Seguirá caminando por la vida sin Dios. Quien la escuche en su corazón, tal vez llorará de alegría y agradecimiento. Sentirá por vez primera que en el misterio último de la vida hay Alguien que nos acoge y nos perdona porque solo quiere nuestra alegría. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

COM OS BRAÇOS SEMPRE ABERTOS

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Para não poucos, Deus é qualquer coisa menos alguém capaz de colocar alegria na sua vida. Pensar Nele trás más recordações: no seu interior desperta-se a ideia de um ser ameaçador e exigente, que faz a vida mais fastidiosa, incómoda e perigosa.

Pouco a pouco prescindiram Dele. A fé ficou “reprimida” no seu interior. Hoje não sabem se acreditam ou não. Ficaram sem caminhos para Deus. Alguns recordam todavia “a parábola do filho pródigo”, mas nunca a escutaram no seu coração.

O verdadeiro protagonista dessa parábola é o pai. Por duas vezes repete o mesmo grito de alegria: “Este filho meu estava morto e voltou à vida; estava perdido e encontramo-lo”. Este grito revela o que há no seu coração de pai.

A este pai não lhe preocupa a sua honra, os seus interesses, nem o tratamento que lhe dão os seus filhos. Não utiliza nunca uma linguagem moral. Só pensa na vida do seu filho: que não fique destruído, que não continue morto, que não viva perdido sem conhecer a alegria da vida.

O relato descreve com todo o detalhe o encontro surpreendente do pai com o filho que abandonou o lar. Estando todavia longe, o pai “viu-o” vir esfomeado e humilhado, e “comovia-se” até às entranhas. Este olhar bom, cheio de bondade e compaixão é o que nos salva. Só Deus nos olha assim.

De seguida “lança-se a correr”. Não é o filho que volta a casa. É o pai que sai a correr w procura o abraço com mais ardor que o próprio filho. “Atirou-se ao pescoço e pôs-se a beija-lo “. Assim está sempre Deus. Correndo com os braços abertos para quem volta para Ele.

O filho começa a sua confissão: preparou-a largamente no seu interior. O pai interrompe-o para poupar-lhe mais humilhações. Não lhe impõem castigo algum, não lhe exige nenhum rito de expiação; não lhe põe condição para acolhe-lo em casa. Só Deus acolhe e protege assim os pecadores.

O pai só pensa na dignidade do seu filho. Há que atuar depressa. Manda trazer o melhor vestido, o anel do filho e as sandálias para entrar em casa. Assim será recebido num banquete que se celebra em sua honra. O filho há-de conhecer junto ao seu pai a vida digna e ditosa que não pode disfrutar longe Dele.

Quem oiça esta parábola de fora, não entenderá nada. Seguirá caminhando pela vida sem Deus. Quem a escute no seu coração, tal vez chore de alegria e agradecimento. Sentirá pela primeira vez que no mistério último da vida há Alguém que nos acolhe e nos perdoa porque só quer a nossa alegria.

CON LE BRACCIA SEMPRE APERTE

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Per non poche persone, Dio è qualunque cosa meno che qualcuno capace di mettere gioia nella propria vita. Pensare a lui provoca cattivi ricordi: nel loro cuore si risveglia l’idea di un essere minacciante ed esigente, che rende la vita più pesante, scomoda e pericolosa.

A poco a poco hanno fatto a meno di lui. La fede è rimasta “repressa” nel loro intimo. Oggi non sanno se credono o non credono. Sono rimasti senza vie verso Dio. Alcuni ricordano ancora “la parabola del figlio prodigo”, ma non l’hanno mai ascoltata nel loro cuore.

Il vero protagonista di questa parabola è il padre. Per due volte ripete lo stesso grido di gioia: Questo mio figlio era morto ed è tornato in vita, era perduto ed è stato ritrovato. Questo grido rivela quel che c’è nel suo cuore di padre.

Questo padre non si preoccupa del suo onore, dei suoi interessi, né di come lo trattano i suoi figli. Non usa mai un linguaggio morale. Pensa solo alla vita del figlio: che non rimanga distrutto, che non continui a essere morto, che non viva perduto senza conoscere la gioia della vita.

Il racconto descrive in tutti i dettagli l’incontro sorprendente del Padre con il figlio che ha abbandonato la casa. Mentre era ancora lontano, il padre lo vide venire affamato e umiliato, ed ebbe compassione nel più profondo di sé. Questo sguardo buono, pieno di bontà e di compassione, è quello che ci salva. Solo Dio ci guarda così.

Subito gli corse incontro. Non è il figlio che torna a casa. È il padre che esce correndo e cerca l’abbraccio con più ardore del suo stesso figlio. Gli si gettò al collo e lo baciò. Così è sempre Dio, che corre con le braccia aperteverso quelli che ritornano a lui.

Il figlio comincia la sua confessione: l’ha preparata a lungo dentro di sé. Il padre lo interrompe per risparmiargli altre umiliazioni. Non gli impone alcun castigo, non esige da lui nessun rito di espiazione; non gli pone alcuna condizione per accoglierlo in casa. Solo Dio accoglie e protegge così i peccatori.

Il padre pensa solo alla dignità del figlio. Bisogna agire in fretta. Manda a prendere il vestito più bello, l’anello di figlio e i sandali per entrare in casa. Così sarà ricevuto in un banchetto che si celebra in suo onore. Il figlio deve conoscere insieme al padre la vita degna e felice che non ha potuto godere lontano da lui.

Chi ascolti questa parabola dal di fuori, non comprenderà nulla. Continuerà a camminare per la vita senza Dio. Chi l’ascolta nel suo cuore, forse piangerà di gioia e gratitudine. Sentirà per la prima volta che nel mistero ultimo della vita c’è Qualcuno che ci accoglie e ci perdona perché vuole solo la nostra gioia.

LES BRAS TOUJOURS OUVERTS

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Pour bon nombre de personnes, Dieu est tout sauf quelqu’un qui peut mettre de la joie dans leur vie. En pensant à lui, ils ont de mauvais souvenirs : éveillant en eux l’idée d’un être menaçant et exigeant, qui rend la vie fastidieuse, inconfortable et dangereuse.

Petit à petit, ils se sont passés de lui. La foi a été « réprimée » dans leur cœur. Aujourd’hui, ils ne savent plus s’ils croient ou s’ils ne croient pas. Ils ont perdu la route vers Dieu. Certains se souviennent encore de la « parabole du fils prodigue » mais leur cœur ne l’a jamais vraiment écoutée.

Le véritable protagoniste de cette parabole est le père. A deux reprises, il reprend le même cri de joie : « Mon fils était mort et il est revenu à la vie ; il était perdu et nous l’avons retrouvé ». Ce cri révèle ce qui habite son cœur de père.

Ce n’est ni son honneur ni ses intérêts ni le traitement que lui réservent ses fils, qui inquiète ce père. Jamais il n’utilise un langage moralisateur. Il ne pense qu’à la vie de son fils : qu’il ne se détruise pas, qu’il ne demeure pas dans sa mort, qu’il ne se perde pas ignorant la joie de la vie.

Le récit décrit bien des détails la rencontre surprenante du père avec ce fils qui avait quitté son foyer. Etant encore loin, le père « le vit », marchant affamé et humilié, et « il fut ému » jusqu’aux entrailles. C’est ce regard bon, plein de bonté et de compassion qui nous sauve. Car seul Dieu nous regarde ainsi.

Tout de suite, “il se mit à courir”. Ce n’est pas le fils qui revient à la maison ; C’est le père qui sort en courant et cherche à l’embrasser plus ardemment que son propre fils. « Il se jeta à son cou et se mit à le couvrir des baisers ». Voilà ce que Dieu fait toujours : courir, les bras ouverts, vers tous ceux qui reviennent vers lui.

Le fils commence sa confession qu’il a préparée depuis longtemps dans son cœur. Le père l’interrompt pour lui épargner davantage d’humiliations ; Il ne lui impose aucun châtiment, il n’exige de lui aucun rite d’expiation, ne lui met aucune condition, pour l’accueillir dans sa maison. Seul Dieu accueille et protège de la sorte les pécheurs.

Le père ne pense qu’à la dignité de son fils. Il faut agir vite. Il fait apporter les meilleurs habits, l’anneau du fils et les sandales pour entrer dans la maison. C’est ainsi qu’il sera reçu lors d’un festin célébré en son honneur. Le fils doit connaître auprès de son père la vie digne et heureuse dont il n’a pas pu jouir loin de lui.

Celui qui entend cette parabole du dehors, ne comprend rien. Il continuera sur le chemin de la vie, sans Dieu. Mais celui qui l’écoute dans son cœur, peut-être pleurera-t-il de joie et de reconnaissance. Il sentira pour la première fois que dans le mystère ultime de la vie, il y a Quelqu’un qui nous accueille et qui nous pardonne car il ne veut que notre joie.

WITH ARMS WIDE-OPEN

José Antonio Pagola

For many people, God is anything but the one who is able to give them joy. To think of God brings up bad memories: from deep within comes the idea of someone threatening or demanding, who turns their life into something boring, uncomfortable and dangerous.

Little by little they have left God out of their lives. Faith has become ‘repressed’ within. At this point they don’t know if they believe in anything or not. They are left without any pathway to God. Some may still recall ‘the parable of the prodigal son’, but they haven’t ever listened to it in their heart.

The true protagonist of this parable is the father. Twice he repeats the same cry of joy: “This son of mine was dead and has come back to life; he was lost and is found”. This cry reveals what’s in the father’s heart.

This father isn’t worried about honor, his own interests, nor in the way his sons have treated him. He never uses the language of morality. He only thinks about his son’s life: his son isn’t destroyed, isn’t left dead, doesn’t end up lost without knowing the joy of life.

This story describes to the smallest detail the surprising meeting of the father with his son who had abandoned his home. Even when the son was far off, the father ‘spotted him’ coming hungry and humiliated, and ‘he was moved ‘ down in his very bowels. This keen sight, full of kindness and compassion is what saves us. Only God sees us so.

Right away ‘he rushes over’. It’s not the son who comes home. It’s the father who goes out running and who reaches out more passionately than his very son. “He grabbed him by the neck and kept kissing him”. God’s always like that: running with open arms toward those who come back.

The son starts his confession: he’s been working on it for a long time in his mind. The father interrupts him to save him more humiliation. He doesn’t impose any punishment, demands no ritual of expiation; he places no condition on welcoming him home. Only God welcomes and protects sinners thus.

The father only thinks about his son’s dignity. He needs to act quickly. He orders them to bring him the best clothes, a son’s ring, and sandals to walk home. There he will be received at a banquet celebrated in his honor. The son has to know, sitting next to his father, the dignity and happiness of the life that he wasn’t able to enjoy while separated from his father.

Whoever hears this parable from the outside won’t understand anything. That person will continue walking through life without God. Whoever hears it from the heart, might weep with joy and gratitude. That one will feel, maybe for the first time, that in the final mystery of life there is Someone who welcomes us and forgives us, because that Someone only wants us to be filled with joy.

BETI BESOAK ZABALIK

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Hainbat jenderentzat, ez gutxirentzat, Jainko beste edozer gauza da, bizitzan poza ezartzeko gai izatea izan ezik. Hura gogora ekartzeak oroitzapen txarrak ekarri ohi dizkio: izaki mehatxari eta zorrotz baten ideia sortzen dio, bizitza are gogaikarriago, deserosoago eta arriskutsuago bihurtzen dion ideia.

Pixkana, hura alde batera utziz joan izan dira. Fedea halakoen baitan «hertsaturik» gelditu da. Gaur egun, ez dakite sinesten duten ala ez. Jainkoagana nola jo ezinik gelditu dira. Batzuek gogoan dute oraino «seme hondatzailearen parabola», baina ez dute entzun sekula beren bihotzean.

Aita da parabola horretako benetako protagonista. Bi bider errepikatzen du poz-oihu hau: «Ene seme hau hila nuen eta piztu zait; galdua nuen eta aurkitu dugu». Oihu honek agertzen du zer duen bihotzean aita honek.

Aita honi ez dio axola bere ohorea, ez bere probetxua, ezta bere semeari ematen dioten tratua ere. Ez darabil inoiz ere hizkuntza morala. Soilik, bere semearen bizia du gogoan: ez dadila suntsitu, ez dezala jarraitu hilik, ez dadila bizi galdurik bizi-poza ezagutu gabe.

Xeheki deskribatu du kontakizunak aitaren eta sutondoa utzi zuen semearen topo egitea. Artean urrun zela, goseak eta lur joa «ikusi zuen» aitak etortzen, eta hondo-hondoraino «hunkitu zen». Begiratu on hau, onbera eta errukitsu hau, da salbatzen gaituena. Jainkoak bakarrik begiratzen digu horrela.

Bat-batean, «korrika hasi zen». Ez da izan semea etxera itzuli dena. Aita da korrika irten eta haren besarkada bila joan dena, semeak berak baino su handiagoz. «Besarkatu eta musuka hasi zitzaion». Horrela ari da Jainkoa beti. Besoak zabalik doa beragana itzultzen direnengana.

Semeak bere aitorpena hasi du: luzaroan prestatu du bere bihotzean. Aitak, ordea, eten egin dio, umilazioa ez luzatzeko. Ez dio ezarri inolako zigorrik, ez dio eskatu inolako ordain-erriturik, ez dio ipini inolako baldintzarik etxean sartzeko. Jainkoak bakarrik onartzen eta babesten ditu horrela bekatariak.

Soilik, semearen duintasuna du aitak gogoan. Presaka jokatu beharra du. Jantzirik hobena ekartzeko agindu du, seme-eraztuna eta etxean sartzeko oinetakoak ekartzeko. Harrera hori egin diote beraren omenez ospatuko duten jai-otorduan. Aitagandik urruti ezin gozatu izan duen bizitza duin eta zoriontsua ezagutu behar du semeak aitaren ondoan.

Parabola hau kanpotik entzungo duenak, ez du ezer ulertuko. Bizitzan bide egiten jarraituko du Jainkoa gabe. Aldiz, bere bihotzean entzungo duenak, agian, negar egingo du pozez eta esker onez. Lehenengo aldiz sentituko du bizitzaren azken misterioan badela Norbait, onartzen gaituena eta barkatzen, soil-soilik poza opa digulako.

AMB ELS BRAÇOS SEMPRE OBERTS

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Per no pocs, Déu és qualsevol cosa menys algú capaç de posar alegria en la seva vida. Pensar en ell els porta mals records: al seu interior es desperta la idea d’un ésser amenaçador i exigent, que fa la vida més carregosa, incòmoda i perillosa.

A poc a poc han prescindit d’ell. La fe ha quedat “reprimida” en el seu interior. Avui no saben si creuen o no creuen. S’han quedat sense camins cap a Déu. Alguns recorden encara “la paràbola del fill pròdig”, però mai l’han escoltat en el seu cor.

El veritable protagonista d’aquesta paràbola és el pare. Per dues vegades repeteix el mateix crit d’alegria: “Aquest fill meu era mort i ha tornat a la vida, estava perdut i l’hem retrobat”. Aquest crit revela el que hi ha al seu cor de pare.

A aquest pare no el preocupa el seu honor, els seus interessos, ni el tracte que li donen els seus fills. No empra mai un llenguatge moral. Només pensa en la vida del seu fill: que no quedi destruït, que no segueixi mort, que no visqui perdut sense conèixer l’alegria de la vida.

El relat descriu amb tot detall la trobada sorprenent del pare amb el fill que va abandonar la llar. Estant encara lluny, el pare “el va veure” venir famolenc i humiliat, i “es commogué” fins les entranyes. Aquesta mirada bona, plena de bondat i compassió és la que ens salva. Només Déu ens mira així.

Desseguida “arrenca a córrer”. No és el fill qui torna a casa. És el pare el que surt corrent i busca l’abraçada amb més ardor que el seu mateix fill. “Se li tirà al coll i el besà”. Així està sempre Déu. Corrent amb els braços oberts cap als qui tornen a ell.

El fill comença la seva confessió: l’ha preparat llargament al seu interior. El pare l’interromp per estalviar més humiliacions. No li imposa càstig, no li exigeix cap ritu d’expiació, no li posa cap condició per acollir-lo a casa. Només Déu acull i protegeix així els pecadors.

El pare només pensa en la dignitat del seu fill. Cal actuar de pressa. Mana portar el millor vestit, l’anell de fill i les sandàlies per entrar a casa. Així serà rebut en un banquet que se celebra en el seu honor. El fill ha de conèixer al costat del seu pare la vida digna i feliç que no ha pogut gaudir lluny d’ell.

Qui escolti aquesta paràbola des de fora, no entendrà res. Seguirà caminant per la vida sense Déu. Qui l’escolti en el seu cor, potser plorarà d’alegria i d’agraïment. Sentirà per primera vegada que en el misteri últim de la vida hi ha Algú que ens acull i ens perdona perquè només vol la nostra alegria.

COS BRAZOS SEMPRE ABERTOS

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Para non poucos, Deus é calquera cousa menos alguén capaz de poñer alegría na súa vida. Pensar nel é traerlles malos recordos: no seu interior espértase a idea dun ser ameazador e esixente, que fai a vida máis amoladora, incómoda e perigosa.
Aos poucos prescindiron del. A fe ficou “reprimida” no seu interior. Hoxe non saben si creen ou non creen. Ficaron sen camiños cara a Deus. Algúns recordan aínda “a parábola do fillo pródigo”, pero nunca a escoitaron no seu corazón.

O verdadeiro protagonista desa parábola é o pai. Por dúas veces repite o mesmo grito de alegría: “Este fillo meu estaba morto e volveu á vida; estaba perdido e atopámolo”. Este berro revela o que hai no seu corazón de pai.

A este pai non lle preocupa o seu honor, os seus intereses, nin o trato que lle dan os seus fillos. Non emprega nunca unha linguaxe moral. Só pensa na vida do seu fillo: que non fique destruído, que non siga morto, que non viva perdido sen coñecer a alegría da vida.

O relato describe con todo detalle o encontro sorprendente do pai co fillo que abandonou o fogar. Estando aínda lonxe, o pai “viuno” vir famento e humillado, e conmoveuse” ata as entrañas. Esta mirada boa, chea de bondade e compaixón é a que nos salva. Só Deus nos mira así.

Enseguida “bota a correr”. Non é o fillo quen volve á casa. É o pai o que sae ás carreiras e busca o abrazo con máis ardor do que o seu mesmo fillo. “Botóuselle ao pescozo e púxose a bicalo”. Así está sempre Deus. Correndo cos brazos abertos cara aos que volven a el.

O fillo comeza a súa confesión: preparouna largamente no seu interior. O pai interrómpeo para aforrarlle máis humillacións. Non lle impón castigo algún, non lle esixe ningún rito de expiación; non lle pon condición algunha para acollelo na casa. Só Deus acolle e protexe deste xeito aos pecadores.

O pai só pensa na dignidade do seu fillo. Hai que actuar á présa. Manda traer o mellor vestido, o anel de fillo e as sandalias para entrar na casa. Así será recibido nun banquete que se vai celebrar no seu honor. O fillo ten de coñecer xunto ao seu pai a vida digna e ditosa que non puido gozar lonxe del.

Quen oia esta parábola desde fóra, non entenderá nada. Seguirá camiñando pola vida sen Deus. Quen a escoite no seu corazón, talvez chorará de alegría e agradecemento. Sentirá por vez primeira que no misterio último da vida hai Alguén que nos acolle e nos perdoa porque só quere a nosa alegría.

永远敞开的拥抱

若瑟×安多尼帕戈拉. 译者: 宁远

为许人而言,天主可以是任何东西,唯一不能的是带给他生命喜乐。一想起天主,他们就回忆起那些不愉快的过去:在他内心深处立刻就浮现出一个具有威胁的、严厉的形象,使他的生活变成难以忍受、不愉快,而且危机重重。

慢慢地,这些人就忽略天主,信仰被压抑在他们的内心深处。如今,他们已经不知道自己到底是信还是不信了。他们找不到通往天主的路。有些人仍然记得“浪子的比喻”,可从未真正用心听过。

事实上,这个比喻的真正主角是那位父亲,他两次重复喜乐的呼喊:“我的这个儿子死而复生,失而复得”。这句呼喊淋漓尽致地表达了这位父亲心中的喜乐。

他既不操心个人的荣誉与利益,也不在乎他的儿子们如何对待了他。他也不担心伦理的要求,唯一关心的只是他孩子的生命:这生命不要被毁灭,不要死亡,不要在迷失中生活,而不认识生命的喜乐。

这个故事详细地描写了父亲与离家的儿子之间那令人惊异的相会。当他离得还远的时候,父亲就“看见他”饥饿而卑微地走来,“动了怜悯的心”。是这善意的目光,充满慈悲与怜悯的目光拯救了我们。只有天主这样注视我们。

他立即“跑上前去”。不是儿子自己回家了,而是父亲跑出去,用比他儿子更热情的拥抱找到了他。“扑到他的脖子上,热情地亲吻他”。天主永远都是这样,张开双臂跑向他回到他身边的人。

儿子开始忏悔:他已经在心里准备了许久。可父亲打断了他,不让他继续那些自辱的言词。他不给予任何惩罚,也不要求任何赎罪的仪式,为接纳他的儿子,没有提出任何条件。只有天主这样接纳,保护罪人们。

父亲只在乎他儿子的尊严。他立即行动,让人给儿子带来最好的衣服和戒指,还有鞋子。如此,儿子将在一个以他的名义而举行的宴席上被迎接回家。儿子必须承认,只有在他父亲的身边他才能享有幸福与有尊严的生活,那是在其他任何地方都没有的。

那些从外在去听这个比喻的人是不会明白的,他们将继续一个没有天主的生活。谁用心聆听,也许会流出感恩与喜乐的泪水,也许他会第一次感受到在生命最深的奥迹中有一个人接纳我们,宽恕我们,因为他只希望我们快乐。

Antes que sea tarde

Publicado: 27 febrero, 2013 en BIBLIA
Etiquetas: , , , , ,

higuera.3 Cuaresma (C) Lucas 13, 1-9
ANTES QUE SEA TARDE
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 27/02/13.- Había pasado ya bastante tiempo desde que Jesús se había presentado en su pueblo de Nazaret como Profeta, enviado por el Espíritu de Dios para anunciar a los pobres la Buena Noticia. Sigue repitiendo incansable su mensaje: Dios está ya cerca, abriéndose camino para hacer un mundo más humano para todos.

Pero es realista. Jesús sabe bien que Dios no puede cambiar el mundo sin que nosotros cambiemos. Por eso se esfuerza en despertar en la gente la conversión: “Convertíos y creed en esta Buena Noticia”. Ese empeño de Dios en hacer un mundo más humano será posible si respondemos acogiendo su proyecto.

Va pasando el tiempo y Jesús ve que la gente no reacciona a su llamada como sería su deseo. Son muchos los que vienen a escucharlo, pero no acaban de abrirse al “Reino de Dios”. Jesús va a insistir. Es urgente cambiar antes que sea tarde.

En cierta ocasión cuenta una pequeña parábola. Un propietario de un terreno tiene plantada una higuera en medio de su viña. Año tras año, viene a buscar fruto en ella y no lo encuentra. Su decisión parece la más sensata: la higuera no da fruto y está ocupando inútilmente un terreno, lo más razonable es cortarla.

Pero el encargado de la viña reacciona de manera inesperada. ¿Por qué no dejarla todavía? Él conoce aquella higuera, la ha visto crecer, la ha cuidado, no la quiere ver morir. Él mismo le dedicará más tiempo y más cuidados, a ver si da fruto.

El relato se interrumpe bruscamente. La parábola queda abierta. El dueño de la viña y su encargado desaparecen de escena. Es la higuera la que decidirá su suerte final. Mientras tanto, recibirá más cuidados que nunca de ese viñador que nos hace pensar en Jesús, “el que ha venido a buscar y salvar lo que estaba perdido”.

Lo que necesitamos hoy en la Iglesia no es solo introducir pequeñas reformas, promover el “aggiornamento” o cuidar la adaptación a nuestros tiempos. Necesitamos una conversión a nivel más profundo, un “corazón nuevo”, una respuesta responsable y decidida a la llamada de Jesús a entrar en la dinámica del Reino de Dios.

Hemos de reaccionar antes que sea tarde. Jesús está vivo en medio de nosotros. Como el encargado de la viña, él cuida de nuestras comunidades cristianas, cada vez más frágiles y vulnerables. Él nos alimenta con su Evangelio, nos sostiene con su Espíritu.

Hemos de mirar el futuro con esperanza, al mismo tiempo que vamos creando ese clima nuevo de conversión y renovación que necesitamos tanto y que los decretos del Concilio Vaticano no han podido hasta hora consolidar en la Iglesia. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

-oOo-

-oOo-

ANTES QUE SEJA TARDE

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Tinha passado já bastante tempo desde que Jesus se havia apresentado na Sua terra de Nazaré como Profeta, enviado pelo Espírito de Deus para anunciar aos pobres a Boa Nova. Continua a repetir incansável a Sua mensagem: Deus está já próximo, abrindo-se caminho para fazer um mundo mais humano para todos.

Mas é realista. Jesus sabe bem que Deus não pode mudar o mundo sem que nós mudemos. Por isso se esforça em despertar nas pessoas a conversão: “Convertei-vos e acreditai nesta Boa Nova”. Esse empenho de Deus em fazer um mundo mais humano será possível se respondemos acolhendo o Seu projeto.

Vai passando o tempo e Jesus vê que as pessoas não reagem à chamada como seria o Seu desejo. São muitos os que Vêm escutá-Lo, mas não chegam a abrir-se ao “Reino de Deus”. Jesus vai insistir. É urgente mudar antes que seja tarde.

Em certa ocasião conta uma pequena parábola. Um proprietário de um terreno tem plantado uma figueira no meio da sua vinha. Ano após ano, vem à procura de fruto nela e não o encontra. A sua decisão parece a mais sensata: a figueira não dá fruto e está a ocupar inutilmente um terreno, o mais razoável é corta-la.

Mas o encarregado da vinha reage de forma inesperada. Porque não deixa-la todavia? Ele conhece aquela figueira, viu-a crescer, cuidou-a, não a quer ver morrer. Ele mesmo lhe dedicará mais tempo e mais cuidados, a ver se dá fruto.

O relato interrompe-se bruscamente. A parábola fica aberta. O dono da vinha e o seu encarregado desaparecem de cena. É a figueira é quem decidirá a sua sorte final. Entretanto, receberá mais cuidados que nunca desse vinhador que nos faz pensar em Jesus, “O que veio procurar e salvar o que estava perdido”.

O que necessitamos hoje na Igreja não é só introduzir pequenas reformas, promover o “aggiornamento” ou cuidar a adaptação aos nossos tempos. Necessitamos de uma conversão a nível mais profundo, um “coração novo”, uma resposta responsável e decidida à chamada de Jesus a entrar na dinâmica do Reino de Deus.

Temos de reagir antes que seja tarde. Jesus está vivo no meio de nós. Como o encarregado da vinha, Ele cuida das nossas comunidades cristãs, cada vez mais frágeis e vulneráveis. Ele alimenta-nos com o Seu Evangelho, sustenta-nos com o Seu Espírito.

Temos de olhar o futuro com esperança, ao mesmo tempo que vamos criando esse clima novo de conversão e renovação que necessitamos tanto e que os decretos do Concilio Vaticano não puderam até agora consolidar na Igreja.

PRIMA CHE SIA TARDI

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Era passato già abbastanza tempo da quando Gesù si era presentato nel suo villaggio di Nazareth come Profeta, inviato dallo Spirito di Dio per annunciare ai poveri la Buona Notizia. Continua a ripetere, instancabile, il suo messaggio: Dio è vicino, e si apre il cammino per fare un mondo più umano per tutti.

Ma è realista. Gesù sa bene che Dio non può cambiare il mondo senza che cambiamo noi. Per questo si sforza di risvegliare nella gente la conversione: “Convertitevi e credete in questa Buona Notizia”. Questo impegno di Dio nel fare un mondo più umano sarà possibile se rispondiamo accogliendo il suo progetto.

Va passando il tempo e Gesù vede che la gente non reagisce alla sua chiamata come egli vorrebbe. Sono molti quelli che vengono ad ascoltarlo, ma non arrivano ad aprirsi al “Regno di Dio”. Gesù insisterà. È urgente cambiare prima che sia tardi.

Una volta racconta una piccola parabola. Il proprietario di un terreno ha piantato un fico in mezzo alla sua vigna. Anno dopo anno viene a cercarvi frutto e non lo trova. La sua decisione sembra la più sensata: il fico non dà frutto e sta occupando inutilmente il terreno. La cosa più logica sarebbe tagliarlo.

Ma il vignaiolo reagisce in maniera inattesa. Perché non lasciarlo ancora? Egli conosce quel fico, l’ha visto crescere, si è preso cura di lui, non vuole vederlo morire. Lui stesso gli dedicherà più tempo e più attenzione per vedere se dà frutto.

Il racconto s’interrompe bruscamente. La parabola resta aperta. Il padrone della vigna e il suo vignaiolo scompaiono dalla scena. È il fico che deciderà la sua sorte finale. Nel frattempo riceverà più cure che mai da quel vignaiolo che ci fa pensare a Gesù, “colui che è venuto a cercare e salvare quel che era perduto”.

Quello di cui oggi nella Chiesa abbiamo bisogno non è soltanto introdurre piccole riforme, promuovere l’aggiornamento o adattarsi ai nostri tempi. Abbiamo bisogno di una conversione a livello più profondo, un cuore nuovo, una risposta responsabile e decisa alla chiamata di Gesù a entrare nella dinamica del Regno di Dio.

Dobbiamo reagire prima che sia tardi. Gesù è vivo in mezzo a noi. Come il vignaiolo, egli si prende cura delle nostre comunità cristiane, sempre più fragili e vulnerabili. Egli ci alimenta con il suo Evangelo, ci sostiene con il suo Spirito.

Dobbiamo guardare al futuro con speranza, mentre andiamo creando questo clima nuovo di conversione e rinnovamento di cui abbiamo tanto bisogno e che i decreti del Concilio Vaticano II non hanno potuto fino ad ora consolidare nella Chiesa.

AVANT QU’IL NE SOIT TROP TARD

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Un long moment s’était écoulé depuis que Jésus était revenu dans son village de Nazareth en tant que Prophète envoyé par l’Esprit de Dieu pour annoncer aux pauvres la Bonne Nouvelle. Sans se lasser, il continue de relancer son message : Dieu est déjà proche, en train de se frayer un chemin afin de construire un monde plus humain pour tous.

Mais il est réaliste. Jésus sait très bien que Dieu ne changera pas le monde si nous n’acceptons pas de changer. C’est pourquoi il s’efforce d’appeler les gens à la conversion : « Convertissez-vous et croyez à la Bonne Nouvelle ». Cet engagement de Dieu à rendre notre monde plus humain ne sera possible que si nous y répondons en accueillant son projet.

Le temps passe et Jésus constate que les gens ne réagissent pas à son appel comme il le souhaiterait. Ils sont nombreux à venir l’écouter mais ils ne sont pas prêts à s’ouvrir au « Royaume de Dieu ». Jésus insiste. Il est urgent de changer avant qu’il ne soit trop tard.

A un moment donné, il raconte une petite parabole. Un propriétaire terrien avait planté un figuier au milieu de sa vigne. Chaque année, il vient y chercher du fruit mais il n’en trouve pas. Sa décision semble la plus sensée : le figuier ne donnant aucun fruit et occupant inutilement une place, le plus raisonnable c’est de le couper.

Mais le responsable de la vigne réagit d’une façon inattendue. Pourquoi ne pas le laisser encore un temps ? Il connait ce figuier, il l’a vu grandir, il en a pris soin et il ne veut pas le voir mourir. Il lui consacrera plus de temps et plus de soins, espérant qu’il donnera du fruit.

Le récit est brusquement interrompu. La parabole reste ouverte. Le maître de la vigne et son responsable disparaissent de la scène. C’est le figuier lui-même qui décidera de son sort final. En attendant, il recevra plus de soins que jamais de la part de ce vigneron qui nous fait penser à Jésus, « lui qui est venu chercher et sauver ce qui était perdu ».

Ce dont nous avons besoin aujourd’hui dans notre Eglise, ce n’est pas seulement d’introduire de petites réformes, de promouvoir “l’aggiornamento” ou les adaptations à notre temps. Nous avons besoin d’une conversion à un niveau plus profond, nous avons besoin d’ « un cœur nouveau », d’une réponse responsable et décidée à Jésus qui nous appelle à entrer dans la dynamique du Royaume de Dieu.

Il nous faut réagir avant qu’il ne soit trop tard. Jésus est vivant au milieu de nous. Comme le responsable de la vigne, il prend soin de nos communautés chrétiennes, de plus en plus fragiles et vulnérables. Il nous nourrit de son Evangile et nous soutient par son Esprit.

Il nous faut regarder l’avenir avec espérance, tout en créant ce nouveau climat de conversion et de renouvellement dont nous avons tant besoin et que les décrets du Concile Vatican II n’ont pas réussi à consolider jusqu’à maintenant dans l’Eglise.

BEFORE IT’S TOO LATE

It’s been some time since Jesus had presented himself as a prophet at his hometown of Nazareth: the one sent by God’s Spirit to announce Good News to the poor. He tirelessly keeps repeating his message: God is near, opening up the path to make our world more human for everyone.

But he’s realistic. Jesus well knows that God can’t change the world without us changing ourselves. That’s why he goes out of his way to awaken in people their need for conversion: “Change your hearts and believe in the Good News”. This effort on God’s part to make our world more human will only be possible if we respond by welcoming God’s project.

Time has passed and Jesus sees that the people don’t respond to his call as he would want. There are many who come to listen to him, but don’t end up opening themselves to “God’s Reign”. Jesus keeps insisting. It’s urgent to change before it’s too late.

On one occasion he told a short parable. A property owner has a fig tree planted in the middle of his vineyard. Year after year he comes looking for fruit on it and doesn’t find any. His decision seems to be very sensible: the fig tree doesn’t bear fruit and is needlessly taking up space, so the only thing to do is cut it down.

But his manager responds in an unexpected way. Why not leave it be for awhile? He’s familiar with that fig tree, has seen in grow, has taken care of it, and doesn’t want to see it die. He himself will put in more time on it and take care of it, to see if it bears fruit.

This story ends abruptly. The parable doesn’t have an ending. The owner of the vineyard and his manager disappear from the scene. It’s up to the fig tree to decide its fate. Meanwhile, it will be receiving more attention than ever before from this vineyard worker who reminds us of Jesus, “the one who has come to seek out and save what had been lost”.

What we need today in the Church isn’t just to introduce little reforms, promote ‘aggiornamento’ or take care to adapt to our times. We need a conversion at a much more profound level, a ‘new heart’, a responsible and committed answer to Jesus’ call to enter into the dynamic of God’s Reign.

We need to act before it’s too late. Jesus is alive and well in our midst. Just like the manager of the vineyard, Jesus takes care of our Christian communities, everyday more fragile and vulnerable. He feeds us with his Gospel, he sustains us with his Spirit.

We need to look at the future with hope, and at the same time create a new atmosphere of conversion and renewal so desperately needed, an atmosphere that the decrees of Vatican II up till now wasn’t able to bring about in the Church.

BERANDUEGI IZAN AURRETIK

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Aski denbora joana zen Jesus Nazaret bere herrian agertu zenetik profeta bezala, pobreei Berri Ona hots egiteko Jainkoaren Espirituak bidalitakoa bezala. Aspertu gabe jarraitzen du bere mezua errepikatzen: Jainkoa hurbil da jada, bidea urratuz, mundua gizon-emakume guztientzat gizatasun handiagoko bihurtu nahiz.

Baina errealista da. Jesusek badaki Jainkoak ezin duela mundua aldatu guk nahi izan gabe. Horregatik ari da jendeagan bihotz-berritu nahia esnatzen: «Bihotz-berri zaitezte eta sinetsi Berri On hau». Mundua gizatasun handiagoko bihurtzeko, Jainkoak ari duen ahalegin hori posible izango da, haren egitasmoa onartuz erantzuten badugu.

Denbora aurrera doa, eta Jesus ikusten ari da jendeak ez diola erantzuten bere deiari berak nahi izango lukeen bezala. Asko datoz berari entzutera, baina ez diote irekitzen bihotza «Jainkoaren Erreinuari». Dei eta dei jarraituko du Jesusek. Premia gorrikoa da aldatzea, beranduegi izan aurretik.

Halako batean, parabola labur bat kontatu die. Lur-jabe batek pikondo bat du bere mahastiaren erdian. Urtea joan urtea etorri, fruitu bila joaten da jabea, baina ez du aurkitzen. Arrazoizkoena ematen du haren erabakiak: pikondoak ez dakar fruiturik eta alferrik ari da lurra betetzen; hura botatzea da arrazoizkoena.

Baina mahastiko arduradunak espero ez zen moduan erreakzionatu du. Zergatik ez utzi oraino? Ezagutzen du berak pikondoa, hazten ikusi du, zaindu ere zaindu du, ez du ikusi nahi orain hiltzen. Berak eskainiko dio denbora eta ardura gehixeago, ea fruiturik ematen duen.

Bat-batean eten da kontakizuna. Parabolak irekirik jarraitzen du. Mahasti-jabea eta arduraduna ezkutatu egin dira eszenatik. Pikondoak erabakiko du bere azkena. Bitartean, inoiz baino arreta handiagoa eskainiko dio mahastiko arduradunak, gogora Jesus bera dakarkigun horrek: «galdua zegoenaren bila etorri baita eta salbatzera».

Gaur egun Elizan behar duguna, ez da erreforma koxkor batzuk txertatzea, «aggiornamentua» eragitea edota gure aldi honetara egokitzea. Behar duguna, bihotz-berritzea da maila sakonago batean, «bihotz berria», ihardeste erantzulea eta deliberatua Jainkoaren Erreinuaren dinamikan sartzeko Jesusek egiten digun deiari.

Beranduegi izan aurretik behar dugu erreakzionatu. Jesus bizirik da gure artean. Mahastiko arduraduna bezala, gero eta hauskorrago eta zaurigarriago diren gure kristau-elkarteez axolatzen da. Bere Ebanjelioaz janaritzen gaitu, bere Espirituaz sostengatzen.

Esperantzaz begiratu behar diogu geroari, aldi berean, hartaraino behar ditugun eta Vatikano II.a kontzilioaren dekretuek Elizan ezin sendotu izan dituzten bihotz-berritzearen eta berrikuntzaren giro berria sortzen goazelarik.

ABANS QUE SIGUI TARD

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Havia passat ja força temps des que Jesús s’havia presentat al seu poble de Natzaret com Profeta, enviat per l’Esperit de Déu per anunciar als pobres la Bona Notícia. Segueix repetint incansable el missatge: Déu és a prop, obrint-se camí per fer un món més humà per a tothom.

Però és realista. Jesús sap bé que Déu no pot canviar el món sense que nosaltres canviem. Per això s’esforça a despertar la gent a la conversió: “Convertiu-vos i creieu en aquesta Bona Notícia”. Aquest afany de Déu en fer un món més humà serà possible si responem acollint el seu projecte.

Va passant el temps i Jesús veu que la gent no reacciona a la seva crida com seria el seu desig. Són molts els que vénen a escoltar, però no acaben d’obrir-se al “Regne de Déu”. Jesús hi insistirà. És urgent canviar abans que sigui tard.

Una vegada explica una petita paràbola. Un propietari d’un terreny té plantada una figuera enmig de la seva vinya. Any rere any, va a buscar-hi fruit i no en troba. La seva decisió sembla la més assenyada: la figuera no dóna fruit i està ocupant inútilment un terreny, el més raonable és tallar-la.

Però l’encarregat de la vinya reacciona de manera inesperada. Per què no deixar-la encara? Ell coneix aquella figuera, l’ha vist créixer, n’ha tingut cura, no la vol veure morir. Ell mateix li dedicarà més temps i i en tindrà més cura, a veure si fa fruit.

El relat s’interromp bruscament. La paràbola queda oberta. L’amo de la vinya i el seu encarregat desapareixen d’escena. És la figuera la que decidirà la seva sort final. Mentrestant, rebrà més atencions que mai d’aquest vinyater que ens fa pensar en Jesús, “el que ha vingut a buscar i salvar allò que s’havia perdut”.

El que necessitem avui a l’Església no és només introduir petites reformes, promoure el “aggiornamento” o tenir cura de l’adaptació als nostres temps. Necessitem una conversió a nivell més profund, un “cor nou”, una resposta responsable i decidida a la crida de Jesús a entrar en la dinàmica del Regne de Déu.

Hem de reaccionar abans que sigui tard. Jesús és viu enmig nostre. Com l’encarregat de la vinya, ell té cura de les nostres comunitats cristianes, cada vegada més fràgils i vulnerables. Ell ens alimenta amb el seu Evangeli, ens sosté amb el seu Esperit.

Hem de mirar el futur amb esperança, al mateix temps que anem creant aquest clima nou de conversió i de renovació que necessitem tant i que els decrets del Concili Vaticà no han pogut fins ara consolidar en l’Església.

DENANTES QUE SEXA TARDE

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Xa pasara bastante tempo desde que Xesús se presentou no seu pobo de Nazaret como Profeta, enviado polo Espírito de Deus para anunciar aos pobres a Boa Noticia.

Segue repetindo incansábel a súa mensaxe: Deus está xa preto, abríndose camiño para facer un mundo máis humano para todos.

Pero é realista. Xesús sabe ben que Deus non pode cambiar o mundo sen que nós cambiemos. Por iso se esforza en espertar na xente a conversión: “Convertédevos e crede nesta Boa Noticia”. Ese empeño de Deus en facer un mundo máis humano será posíbel se respondermos acollendo o seu proxecto.

Vai pasando o tempo e Xesús ve que a xente non reacciona á súa chamada como sería o seu desexo. Son moitos os que veñen escoitalo, pero non acaban de abrírense ao “Reino de Deus”. Xesús vai insistir. É urxente cambiar antes que sexa tarde.

En certa ocasión conta unha pequena parábola. Un propietario dun terreo ten plantada unha figueira no medio da súa viña. Ano tras ano, vén buscar froito nela e non o atopa. A súa decisión parece a máis sensata: a figueira non dá froito e está ocupando inutilmente un terreo. O máis razoábel é cortala.

Porén o encargado da viña reacciona de xeito inesperado. Por que non deixala aínda? El coñece aquela figueira, viuna crecer, coidouna e non a quere ver morrer. El mesmo dedicaralle máis tempo e máis coidados, a ver si dá froito.

O relato interrómpese bruscamente. A parábola fica aberta. O dono da viña e o seu encargado desaparecen de escena. Ten de ser a figueira a que decida a súa sorte final.

Mentres tanto, recibirá máis coidados do que nunca dese viñador que nos fai pensar en Xesús, “o que veu buscar e salvar o que estaba perdido”.

O que necesitamos hoxe na Igrexa non é só introducirmos pequenas reformas, promovermos o “aggiornamento” ou coidarmos a adaptación aos nosos tempos.

Necesitamos unha conversión no nível máis profundo, un “corazón novo”, unha resposta responsábel e decidida á chamada de Xesús a entrarmos na dinámica do Reino de Deus.

Temos de reaccionarmos antes que sexa tarde. Xesús está vivo no medio de nós. Como o encargado da viña, el coida das nosas comunidades cristiás, cada vez máis fráxiles e vulnerábeis. El aliméntanos co seu Evanxeo, sostennos co seu Espírito.

Temos de mirarmos o futuro con esperanza, ao mesmo tempo que imos creando ese clima novo de conversión e renovación que necesitamos tanto e que os decretos do Concilio Vaticano II non puideron ata hora teren consolidado na Igrexa.

在还来得及的时候

若瑟×安多尼帕戈拉. 译者: 宁远

自从耶稣在他的家乡纳匝肋以受天主的圣神派遣来向穷人宣讲好消息的先知身份出现之后,已经过了很久了。他永不疲倦地重复着他的信息:天主已经临近了,他不断地打开着道路,为所有的人建设一个更加人性化的世界。

但是耶稣非常地实际,他很清楚地知道如果我们不改变,天主不能改变世界。因此他竭尽全力地呼吁人家悔改:“你们悔改信从福音吧”。如果我们答复他的呼唤,投入这份爱的工程,天主的就有可能实现。

时间已经过了很久了,耶稣看到人们像他希望的那样回应他的召唤。许多人来聆听他,但没有真正向“天主的国”开放。耶稣坚持他的观点。必须在来不及之前赶快悔改。

某一次他讲了一个小小的比喻。一个园主在他的葡萄园中种了一棵无花果树。几年后,他来找果子,但没有找到。他做了一个相当明智的决定:既然无花果树不结果,只是在白白地浪费土地,最合理的做法就是砍掉它。

然而,园丁的反应出人意料。何不再等等呢?他认识这棵树,他曾看着它长大,曾照顾过它,他不忍心看着它就这样死去。他愿意在它身上花更多的时间,给予它更多的照料,再看它是否结果。

这个故事就此嘎然而止。比喻有一个开放式的结局。葡萄园的主人与园丁就此消失,无花果树将决定它最后的命运。与此同时,它将从这位园丁接受从未有过的细心照顾。这让我们想到耶稣,“他来寻找并拯救那已迷失的”。

今天的教会需要的不只是一些小小的改革,或将传统的教理用现代的语言来表达,我们需要一个更深层次的转变,一颗“崭新的心”,面对耶稣的召唤做出一个负责任的、决定性的答复。

我们必须尽快做出反应,否则就太晚了。耶稣活在我们中间,就像那个园丁,他照顾着我们越来越虚弱而脆弱的基督徒团体。他以他的福音滋养我们,以他的神支撑着我们。

我们应以希望的眼光面向未来,同时不断地创造着悔改和更新的新氛围,我们是如此地需要悔改,梵二文献不断地要求我们如此去做。

Iluminar la identidad

Publicado: 22 febrero, 2013 en BIBLIA
Etiquetas: , , , ,

IluminarILUMINAR LA IDENTIDAD
MARÍA TERESA SÁNCHEZ CARMONA, teresa_sc@hotmail.com
SEVILLA

ECLESALIA, 22/02/13.-La vida es una infinita búsqueda, un vértigo apasionante y placentero, una constante inestabilidad y un no cesar nunca de sorprendernos ante los pequeños detalles que imprimen ritmo y latido a cada día. No terminamos jamás de conocernos y cada experiencia que vivimos, cada nuevo rostro que aparece, cada conflicto que creemos insoslayable, cada amor que nos traspasa, desata en nosotros – ¡qué bueno! –un delirio de raíces y de alas, de quietud y de vuelo. Nos confronta con la imagen que creíamos habernos forjado. Nos obliga a contemplarnos en el espejo y constatar – no sin asombro – que todavía / siempre hay matices de nosotros que desconocemos.

La vida es un hermoso camino de luces y sombras, de extensos valles, laberintos y vericuetos por los que vamos saliendo al paso (y al encuentro) de quienes somos y de aquéllos que, como nosotros, buscan una luz para verse a sí mismos. Ya sea en los ojos de las personas que nos aman o en ese rincón del alma donde se escucha lo que no dice el silencio: todos andamos tras una palabra de Verdad, un destello cálido y amable que nos ayude a vislumbrar mejor el gran dilema en torno a quiénes somos, para qué vivimos y cuál es don luminoso que hemos venido a traer al mundo.

Nadie escapa de la fascinante tarea de buscar, que constituye la esencia misma de estar vivo. Ni parapetados tras los altos y gruesos muros de nuestro Castillo interior, estamos a salvo de esta inquietud natural que nos hace ir cambiando con el paso del tiempo. Descentrados y desposeídos de nosotros mismos, reemprendemos cada día la labor de acariciar nuestro barro, de irnos conociendo en función de las circunstancias – fraguados con lágrimas y fuego, con el más puro amor y el oscuro deseo –, mudando la piel y la casa, nómadas y libres por el desierto de nuestras emociones siempre expuestas al vaivén del viento.

Todos andamos a tientas buscando alguien que nos diga, que exprese nuestro nombre y aprese en él esa identidad fugitiva que no logramos aferrar por entero (“y les daré a comer del maná escondido, y les daré una piedrecita blanca en la que está escrito un nombre nuevo, que nadie conoce sino sólo aquel que lo recibe”, Ap. 2,17b). Y Jesús no fue una excepción.

Tendemos siempre a pensar que Jesús conocía de antemano todos los detalles de su identidad y su misión, sus capacidades y la trayectoria de su vida. Proyectamos en él un alter ego o modelo ideal, seguro e infalible, y le quitamos el mérito de haber afrontado su propio proceso de autoconocimiento. Pero también él debió forjar esa identidad suya característica a base de conectar una y otra vez con su intuición profunda, de hacer silencio y escuchar su corazón, de confrontar su sensibilidad con las normas y leyes de aquel tiempo. El Jesús que recorrió caminos y pueblos, mares y montañas, el que se retiró a meditar y orar sobre su vida cuarenta días al desierto… ¿no es el mejor reflejo del buscador que quiere alcanzar la autenticidad, y permanece a la escucha de sí, de los demás y de su Dios a cada momento?

Desde esta clave, es posible plantear una relectura más cotidiana y sencilla (también más aplicable a nuestras vidas) del pasaje de la Transfiguración. Por liberarlo de imágenes prototípicas pues, como dice un proverbio turco, “cuando la casa está terminada llega la muerte”. Pensemos en un Jesús que – como cualquiera de nosotros – estaba atravesando un periodo de confrontación consigo mismo, planteándose quién es, cuáles son sus capacidades, qué le mueve y conmueve en la vida. Tiempo de desierto, de dudas y no saber, anhelo de ser fiel a los mandatos del Dios de sus padres y, a la vez, tentación de querer hacer cosas grandes que den sentido a su vida: en mayor o menor medida, lo que todos alguna vez nos planteamos.

No está seguro de sí y acude a sus amigos, pues quienes más nos conocen nos devuelven a veces una imagen más neutral / más amorosa / más clarificadora de nosotros mismos. Y con sencillez les pregunta: “Oye, si tuvieseis que decir algo sobre mí, ¿quién diríais que soy?”. Siempre leemos este interrogante como una pregunta retórica (en la que Jesús conoce de antemano la respuesta y pone a prueba la fe de sus discípulos). Pero dejemos a un lado la confesión dogmática de Pedro y la enseñanza teológica que quiere ilustrar el pasaje. Imaginemos que se trata de una verdadera pregunta, de un cuestionamiento que Jesús se hace y que decide compartir con sus amigos por si sus miradas le dan algo de luz sobre su identidad profunda.

Son los mismos compañeros que otras veces le han acompañado al monte, y que en esta ocasión suben con él al Tabor para contemplar juntos la caída de la tarde. No menos poético es el pasaje evangélico; no menos simbólico y representativo el recurso de encumbrar a Jesús poniéndolo en relación con dos figuras claves en la Historia del judaísmo: Moisés y Elías. Pero de nuevo no es la imagen poderosa, gloriosa, mística e inalcanzable de Jesús la que me interesa. A mi parecer, la verdadera riqueza de este texto no reside en ese despliegue efectista del mysterium tremendum (en palabras de Rudolf Otto). Diría más bien que la sutil belleza de este pasaje la pone un Jesús que sentado en lo alto del monte, mientras medita y saborea los matices que conforman su vida, experimenta la plenitud de sentirse Uno con el universo y feliz consigo mismo.

Contempla el cielo estrellado, se entrega a la suave caricia de la brisa nocturna y piensa en el amor de sus padres, en la compañía de esos amigos que ahora están a su lado haciendo esfuerzos para no dormirse, y mira su cuerpo joven aún, y siente la ilusión y el ánimo de seguir buscando y aprendiendo cosas nuevas cada día… y experimenta en su interior la estrecha unión con el cosmos, una presencia sagrada que anima todo cuanto existe, un inmenso agradecimiento de estar donde está y ser quien es, una alegría tan profunda… que los ojos comienzan a brillarle de la emoción, refulge en su rostro una inmensa sonrisa mientras reprime las ganas de danzar y reír a carcajadas… y sucede que todo él parece revestirse de esa serena y esplendente luz que irradian las personas que alcanzan un determinado estado del espíritu: la verdadera felicidad.

Y en el corazón de su corazón, en ese recóndito lugar donde sólo algunos buscadores logran asomarse de puntillas (los más osados y tenaces, también los más sencillos), escucha un susurro que apenas logra distinguir de sus propios latidos. Ese acento cálido, esa música interior, esa armonía que mueve el universo y le dice en lo secreto: “Tú eres mi hijo, muy amado. Tu vida es hermosa; tú eres bello. Tiene sentido que estés aquí y que seas quien eres”. Los que han experimentado alguna vez una sensación de plenitud y comunión parecida, saben que no hay en el mundo palabra capaz de comunicar algo así o hacerlo palpable: tan sólo cabe el estupor de lo sagrado, la mística elocuencia que nace del silencio (un no sé qué que quedan balbuciendo).

En el pasaje de la Transfiguración se dice que la voz calla y los apóstoles guardan silencio: no existe una respuesta única ni tampoco una experiencia, cada persona debe afrontar la búsqueda de su verdad. Y en ese camino nos guía una secreta intuición, una llama de amor cuya luz aclara a veces ciertos tramos del camino, una sed en el corazón que nos va llevando paso a paso, ya al Tabor ya de regreso hacia la fuente de todos los principios (y qué bien sé yo la fonte / que mana y corre / aunque es de noche). Y entonces sí, algún día llegaremos a contemplar cara a cara – como Jesús –nuestra verdad más profunda, a desvelar lo que somos, iluminar la oscuridad y ahuyentar nuestros miedos; dejarnos transfigurar al fin por el Amor y comprender la infinita belleza de ser hijas e hijos de un mismo Dios-Padre-Madre-y-Vida. Es nuestro origen y es nuestra meta, sentido de nuestros pasos: alfa y omega.

Escuchar a Jesús

Publicado: 20 febrero, 2013 en BIBLIA
Etiquetas: , , , ,

Transfiguración de Juan José Fernández Santiago2 Cuaresma (C) Lucas 9,28-36
ESCUCHAR A JESÚS
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 20/02/13.- Los cristianos de todos los tiempos se han sentido atraídos por la escena llamada tradicionalmente “La transfiguración del Señor”. Sin embargo, a los que pertenecemos a la cultura moderna no se nos hace fácil penetrar en el significado de un relato redactado con imágenes y recursos literarios, propios de una “teofanía” o revelación de Dios.

Sin embargo, el evangelista Lucas ha introducido detalles que nos permiten descubrir con más realismo el mensaje de un episodio que a muchos les resulta hoy extraño e inverosímil. Desde el comienzo nos indica que Jesús sube con sus discípulos más cercanos a lo alto de una montaña sencillamente “para orar”, no para contemplar una transfiguración.

Todo sucede durante la oración de Jesús: “mientras oraba, el aspecto de su rostro cambió”. Jesús, recogido profundamente, acoge la presencia de su Padre, y su rostro cambia. Los discípulos perciben algo de su identidad más profunda y escondida. Algo que no pueden captar en la vida ordinaria de cada día.

En la vida de los seguidores de Jesús no faltan momentos de claridad y certeza, de alegría y de luz. Ignoramos lo que sucedió en lo alto de aquella montaña, pero sabemos que en la oración y el silencio es posible vislumbrar, desde la fe, algo de la identidad oculta de Jesús. Esta oración es fuente de un conocimiento que no es posible obtener de los libros.

Lucas dice que los discípulos apenas se enteran de nada, pues “se caían de sueño” y solo “al espabilarse”, captaron algo. Pedro solo sabe que allí se está muy bien y que esa experiencia no debería terminar nunca. Lucas dice que “no sabía lo que decía”.

Por eso, la escena culmina con una voz y un mandato solemne. Los discípulos se ven envueltos en una nube. Se asustan pues todo aquello los sobrepasa. Sin embargo, de aquella nube sale una voz: “Este es mi Hijo, el escogido. Escuchadle”. La escucha ha de ser la primera actitud de los discípulos.

Los cristianos de hoy necesitamos urgentemente “interiorizar” nuestra religión si queremos reavivar nuestra fe. No basta oír el Evangelio de manera distraída, rutinaria y gastada, sin deseo alguno de escuchar. No basta tampoco una escucha inteligente preocupada solo de entender.

Necesitamos escuchar a Jesús vivo en lo más íntimo de nuestro ser. Todos, predicadores y pueblo fiel, teólogos y lectores, necesitamos escuchar su Buena Noticia de Dios, no desde fuera sino desde dentro. Dejar que sus palabras desciendan de nuestras cabezas hasta el corazón. Nuestra fe sería más fuerte, más gozosa, más contagiosa.

ESCUTAR JESUS

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Os cristãos de todos os tempos sentiram-se atraídos pelo episódio chamado tradicionalmente “A transfiguração do Senhor”. No entanto, os que pertencemos à cultura moderna não se torna fácil penetrar no significado de um relato com imagens e recursos literários, próprios de uma “teofania” ou revelação de Deus.

No entanto, o evangelista Lucas introduziu detalhes que nos permitem descobrir com mais realismo a mensagem de um episódio que a muitos lhes resulta hoje estranho e inverosímil. Desde o começo nos indica que Jesus sobe com os Seus discípulos mais próximos ao alto de uma montanha simplesmente “para orar”, não para contemplar uma transfiguração.

Tudo sucede durante a oração de Jesus: “enquanto orava, o aspeto do Seu rosto mudou”. Jesus, recolhido profundamente, acolhe a presença do Seu Pai, e o Seu rosto muda. Os discípulos percebem algo da Sua identidade mais profunda e escondida. Algo que não podem captar na vida ordinária de cada dia.

Na vida dos seguidores de Jesus não faltam momentos de claridade e certeza, de alegria e de luz. Ignoramos o que sucedeu no alto daquela montanha, mas sabemos que na oração e no silêncio é possível vislumbrar, a partir da fé, algo da identidade oculta de Jesus. Esta oração é fonte de um conhecimento que não é possível obter nos livros.

Lucas diz que os discípulos pouco se inteiram do que se passa, pois “se caiam de sono” e só “ao acordarem”, captaram algo. Pedro só sabe que ali se está muito bem e que essa experiência não deveria terminar nunca. Lucas diz que “não sabia o que dizia”.

Por isso, a cena culmina com uma voz e um mandato solene. Os discípulos vêem-se envoltos numa nuvem. Assustam-se pois tudo aquilo os ultrapassa. No entanto, daquela nuvem sai uma voz: “Este é o Meu Filho, o escolhido. Escutai-o”. O escutar há-de ser a primeira atitude dos discípulos.

Os cristãos de hoje, necessitamos urgentemente de “interiorizar” a nossa religião se queremos reavivar a nossa fé. Não basta ouvir o Evangelho de forma distraída, rotineira e gasta, sem desejo algum de escutar. Não basta tampouco uma escuta inteligente preocupada só em entender.

Necessitamos escutar Jesus vivo no mais íntimo do nosso ser. Todos, predicadores e povo fiel, teólogos e leitores, necessitamos escutar a Sua Boa Nova de Deus, não desde fora mas desde dentro. Deixar que as Suas palavras descendam das nossas cabeças até ao coração. A nossa fé seria mais forte, mais satisfatória, mais contagiosa.

ASCOLTARE GESÙ

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

I cristiani di tutti tempi sono stati attratti dalla scena chiamata tradizionalmente “La trasfigurazione del Signore”. Tuttavia a noi che apparteniamo alla cultura moderna non risulta facile penetrare nel significato del racconto redatto con immagini e figure letterarie proprie di una “teofania” o rivelazione di Dio.

L’evangelista Luca, però, ha introdotto dettagli che ci permettono di scoprire con maggior realismo il messaggio di un episodio che oggi, a molti, risulta strano e inverosimile. Dall’inizio ci indica che Gesù sale con i suoi discepoli più vicini sulla cima di una montagna, semplicemente per pregare, non per contemplare una trasfigurazione.

Tutto accade durante la preghiera di Gesù: mentre pregava, il suo volto cambiò d’aspetto. Gesù, profondamente raccolto, accoglie la presenza del Padre, e il suo volto cambia. I discepoli percepiscono qualcosa della sua identità più profonda e nascosta, qualcosa che non possono cogliere nella vita di ogni giorno.

Nella vita dei seguaci di Gesù non mancano momenti di chiarezza e di certezza, di gioia e di luce. Ignoriamo quel che accade sulla cima di quella montagna, ma sappiamo che nella preghiera e nel silenzio è possibile intravedere, a partire dalla fede, qualcosa dell’identità nascosta di Gesù. Questa preghiera è fonte di una conoscenza che non è possibile ricavare dai libri.

Luca dice che i discepoli quasi non si rendono conto di nulla, perché erano oppressi dal sonno e solo       quando si svegliarono, colsero qualcosa. Solo Pietro sa che lì si sta molto bene e che questa esperienza non dovrebbe finire mai. Luca dice che non sapeva quello che diceva.

Per questo, la scena culmina in una voce e un mandato solenne. I discepoli si vedono avvolti da una luce. Si spaventano poiché quel che accade li supera. Tuttavia da quella nube esce una voce: Questi è il Figlio mio, l’eletto; ascoltatelo!  L’ascolto deve essere la prima attitudine dei discepoli.

Noi cristiani di oggi, abbiamo bisogno urgentemente di “interiorizzare” la nostra religione se vogliamo ravvivare la nostra fede. Non basta udire l’Evangelo in maniera distratta, routinaria e stanca, senza alcun desiderio di ascolto. Non basta nemmeno un ascolto intelligente preoccupato solo di capire.

Abbiamo bisogno di ascoltare Gesù vivo nel più intimo del nostro essere. Tutti, predicatori e popolo fedele, teologi e lettori, abbiamo bisogno di ascoltare la Buona Notizia di Dio, non dal di fuori ma dal di dentro. Lasciare che le sue parole discendano dalle nostre teste fino al cuore. La nostra fede sarebbe più forte, più gioiosa, più contagiosa.

ECOUTER JESUS

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Les chrétiens de tous les temps se sont sentis attirés par la scène, traditionnellement appelée “La Transfiguration du Seigneur”. Cependant, il nous est difficile, à nous qui appartenons à la culture moderne, de comprendre la signification d’un récit rédigé à base d’images et de moyens littéraires, propres d’une « théophanie » ou révélation de Dieu.

L’évangéliste Luc a cependant introduit des détails qui nous permettent de découvrir avec plus de réalisme le message d’un épisode qui pour beaucoup reste étrange et invraisemblable. Dès le début, il nous fait remarquer que Jésus monte avec ses disciples les plus proches au sommet d’une montagne simplement « pour prier » et non pas pour contempler une transfiguration.

Tout arrive lors de la prière de Jésus: “pendant qu’il priait, l’aspect de son visage changea”. Jésus, profondément recueilli, accueille la présence de son Père et son visage change. Les disciples perçoivent quelque chose de son identité la plus profonde et cachée. Quelque chose qu’ils n’arrivent pas à saisir dans l’ordinaire de la vie quotidienne.

Ils ne manquent pas dans la vie des disciples de Jésus, les moments de clarté et de certitude, de joie et de lumière. Nous ignorons ce qui est arrivé au sommet de cette montagne, mais nous savons que dans la prière et dans le silence, il est possible de percevoir, dans la foi, quelque chose de l’identité cachée de Jésus. Cette prière est source d’une connaissance que l’on ne peut pas trouver dans les livres.

Luc dit que les disciples se sont à peine rendu compte de quelque chose, car « ils tombaient de sommeil ». C’est seulement « en se réveillant » qu’ils ont pu saisir quelque chose. Pierre sait seulement qu’il est bon d’être là et que cette expérience ne devrait jamais finir. Luc dit « qu’il ne savait pas ce qu’il disait ».

C’est pourquoi, la scène s’achève par une parole et un ordre solennel. Les disciples se sentent enveloppés d’un nuage. Ils sont effrayés car tout cela les dépasse. Cependant, une voix sort de ce nuage : « Celui-ci est mon Fils bien-aimé. Ecoutez-le ». L’écoute devra être la première attitude des disciples.

Nous, chrétiens d’aujourd’hui, nous avons un besoin urgent « d’intérioriser » notre religion si nous voulons raviver notre foi. Il ne suffit pas d’entendre l’évangile de façon distraite, routinière et usée, sans aucun désir d’écouter. Il ne suffit pas non plus d’une écoute savante, préoccupée seulement de comprendre.

Nous avons besoin d’écouter Jésus vivant au plus intime de notre être. Nous tous, prédicateurs et fidèles, théologiens et lecteurs, nous avons besoin d’écouter sa Bonne Nouvelle sur Dieu, non du dehors mais du dedans. Laisser ses paroles descendre de nos têtes jusqu’à notre cœur. Notre foi deviendrait plus forte, plus joyeuse, plus communicative.

LISTENING TO JESUS

Translation: Juan V. Fernández de la Gala, Isabel Calvo and Paula Clarke

Christians of all ages have felt attracted to the episode traditionally called “The Transfiguration of Jesus.” From our perspective of a moderm culture, it is not easy to penetrate the meaning of a story like a “Theophany” or revelation of God built with images and literary resources.

The evangelist Luke has introduced details, however, that allow us to discover a more realistic way to impart the true message of an episode that seems strange and unlikely to us.

He tells us in the beginning that Jesus goes to the top of a mountain with his closest disciples “just to pray” and not really to contemplate a transfiguration.

Everything occurs during the prayer of Jesus: “While he was praying, the appearance of his face changed”. Jesus deeply welcomes the presence of his Father, and even his face seems to change. The disciples perceive something of his deeper and hidden identity, something that they cannot grasp in the ordinary, daily life.

In the lives of Jesus’ followers are some moments of clarity and certainty, joy and light. We really do not know what exactly could have happened at the top of that mountain, but we know that it was possible for them to have glimpsed something of the hidden identity of Jesus just from faith, in prayer and quietness, like a source of knowledge that cannot be obtained from books.

Luke says that the disciples had not realized what happened, because “they were very sleepy” and just “when they become fully awake,” could they grasp something.  Only Peter realized how good they were feeling and didn’t want the experience ever to cease.  Luke says, “He did not know what he was saying.”

The scene culminates with a voice and a solemn mandate. The disciples were covered in a cloud. They were frightened, because everything became larger than them. However, a voice came from that cloud: “This is my Son, whom I have chosen. Listen to him”. Indeed, listening must be the first attitude of the disciples.

Today’s Christians urgently need to internalize our religion if we want to revive our faith.  It is not enough to hear absentmindedly the Gospel as a routine without a true desire to listen.  Even an “intelligent” listening that is merely interested in understanding, is not enough either.

We need to listen to Jesus alive in the most intimate part of our being. All preachers and faithful people, theologians and readers, need to hear the good news of God, not from outside but from the inside. Let’s allow His words to go from our heads to our hearts. Then, our faith will become stronger, more joyful and more contagious.

JESUSI ENTZUN

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Aldi guztietako kristauek sentitu izan dute tradizioz «Jaunaren Antzaldatzea» deitu izan den eszenaren lilura. Alabaina, kultura modernoko garenoi ez zaigu gauza erraza gertatzen kontakizun horren esanahia atzematea; alegia, «teofania»ri edo Jainkoaren errebelazioari dagozkion irudiez eta baliabide literarioez idatzia dagoen horri.

Halaz guztiz, Lukas ebanjelariak xehetasun batzuk itsatsi ditu; jende askorentzat arrotz eta itxurarik gabeko gertatzen den pasadizo horren mezua errealismo handiagoz aurkitzen laguntzen diguten xehetasunak dira. Hasieratik adierazi digu Lukasek, Jesus, hurbilenak dituen ikasleekin, mendi baten puntara igo dela, soilik «otoitz egitera», eta ez antzaldaketa bat ikustera.

Jesus otoitzean ari dela gertatu da dena: «otoitzean ari zela,haren aurpegiaren itxura aldatu zen». Jesusek, sakon bere baitan bildurik, onartu du Aitaren presentzia, eta aurpegia aldatu zaio. Haren nortasun sakonena eta ezkutukoena den hartan zerbait atzeman dute ikasleek. Haren eguneroko bizitzan ezin atzeman izan duten zerbait.

Jesusen jarraitzaileen bizitzan ez dira falta distira- eta ziurtasun-momentuak ere, poz- eta argi-uneak ere. Ez dakigu zer gertatu zen mendi haren puntan, baina badakigu otoitzean eta isiltasunean posible dela zerbait sumatzea, fedetik, Jesusen nortasun ezkutuko horretan. Otoitz hori liburuetan lortu ez daitekeen ezagupenaren iturria da,

Lukasek dio ikasleak doi-doi jabetu zirela ezertaz, zeren «logale baitziren», eta soilik «esnatzean» atzeman baitzuten zer edo zer. Pedrok dakien guztia, egoera hartan oso ondo sentitzen dela da eta ez lukeela nahi esperientzia hura bukatzea. Lukasek dio «ez zekiela zer esaten ari zen».

Horregatik, ahots batekin eta agindu nagusi batekin bukatzen da eszena. Ikasleak hodei batek harrapatu ditu. Izutu egin dira, zeren gertaera hark gainez egin baitie. Baina hodei hartatik ahots hau irten da: «Hau ene Semea da, nik hautatua. Entzuiozue». Entzutea izan behar du ikasleak bere lehen jarrera.

Gaur egungo kristauek premia gorrikoa dugu geure erlijioa «barneratzea», baldin eta geure fedea biziberritu nahi badugu. Ez da aski Ebanjelioa entzutea modu zabarrean, ohikeriazkoan eta higatuan, aditzeko batere gogorik gabe. Ez da aski soilik ulertzeaz kezkatua den arrazoizko entzute hutsa ere.

Jesus biziari entzun behar diogu, geure izatearen barruenean bizi den horri. Guztiok, predikari eta herri fededunak, teologo eta irakurleek: guztiok dugu Jainkoaren Berri Ona entzun beharra, ez azaletik, baizik geure barnetik. Haren hitzak geure burutik bihotzera jaisten utzi beharra dugu. Gure fedea indartsuagoa izango litzateke, gozagarriagoa, kutsagarriagoa.

ESCOLTAR JESÚS

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Els cristians de tots els temps s’han sentit atrets per l’escena anomenada tradicionalment “La transfiguració del Senyor”. No obstant això, els que pertanyem a la cultura moderna no se’ns fa fàcil penetrar en el significat d’un relat redactat amb imatges i recursos literaris, propis d’una “teofania” o revelació de Déu.

No obstant això, l’evangelista Lluc ha introduït detalls que ens permeten descobrir amb més realisme el missatge d’un episodi que a molts els resulta avui estrany i inversemblant. Des del començament ens indica que Jesús puja amb els seus deixebles més propers a la part alta d’una muntanya senzillament “a pregar”, no per contemplar una transfiguració.

Tot succeeix durant la pregària de Jesús: “Mentre pregava, l’aspecte del seu rostre va canviar”. Jesús, recollit profundament, acull la presència del seu Pare, i el seu rostre canvia. Els deixebles perceben alguna cosa de la seva identitat més profunda i amagada. Una cosa que no poden copsar en la vida ordinària de cada dia.

En la vida dels seguidors de Jesús no falten moments de claredat i certesa, de joia i de llum. Ignorem el que va passar a la part alta d’aquella muntanya, però sabem que en l’oració i el silenci és possible albirar, des de la fe, una mica de la identitat oculta de Jesús. Aquesta pregària és font d’un coneixement que no és possible obtenir dels llibres.

Lluc diu que els deixebles tot just s’assabenten de res, ja que “la son els vencia” i només “quan es van desvetllar”, van captar alguna cosa. Pere només sap que allà s’hi està molt bé i que aquesta experiència no s’hauria d’acabar mai. Lluc diu que “no sabia què deia”.

Per això, l’escena culmina amb una veu i un mandat solemne. Els deixebles es veuen embolicats en un núvol. S’espanten, doncs tot allò els sobrepassa. No obstant això, d’aquell núvol en surt una veu: “Aquest és el meu Fill, el meu elegit; escolteu-lo”. L’escolta ha de ser la primera actitud dels deixebles.

Els cristians d’avui necessitem urgentment “interioritzar” la nostra religió si volem revifar la nostra fe. No n’hi ha prou de sentir l’Evangeli de manera distreta, rutinària i gastada, sense cap desig d’escoltar. No n’hi ha prou tampoc d’una escolta intel•ligent preocupada només d’entendre.

Necessitem escoltar Jesús viu en el més íntim del nostre ésser. Tots, predicadors i poble fidel, teòlegs i lectors, necessitem escoltar la seva Bona Notícia de Déu, no des de fora sinó des de dins. Deixar que les seves paraules baixin dels nostres caps fins al cor. La nostra fe seria més forta, més joiosa, més encomanadissa.

ESCOITAR A XESÚS

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Os cristiáns de todos os tempos sentíronse atraídos pola escena chamada tradicionalmente “A transfiguración do Señor”.

Porén, aos que pertencemos á cultura moderna non se nos fai doado penetrarmos no significado dun relato redactado con imaxes e recursos literarios, propios dunha “teofanía” ou revelación de Deus.

Aínda así, o evanxelista Lucas introduciu detalles que nos permiten descubrirmos con máis realismo a mensaxe dun episodio que a moitos lles resulta hoxe estraño e inverosímil.

Desde o comezo indícanos que Xesús sobe cos seus discípulos máis próximos ao alto dunha montaña simplemente “para orar”, non para contemplar unha transfiguración.

Todo sucede durante a oración de Xesús: “mentres oraba, o aspecto do seu rostro cambiou”. Xesús, recollido profundamente, acolle a presenza do seu Pai, e o seu rostro cambia. Os discípulos perciben algo da súa identidade máis profunda e escondida. Algo que non poden captaren na vida ordinaria de cada día.

Na vida dos seguidores de Xesús non faltan momentos de claridade e certeza, de alegría e de luz. Ignoramos o que sucedeu no alto daquela montaña, pero sabemos que na oración e no silencio é posíbel albiscarmos, desde a fe, algo da identidade oculta de Xesús.

Esta oración é fonte dun coñecemento que non é posíbel obter dos libros.
Lucas di que os discípulos apenas se decatan de nada, pois “caían de sono” e só “ao espelírense”, captaron algo. Pedro só sabe que alí se está moi ben e que esa experiencia non debería terminar nunca. Lucas di que “non sabía o que dicía”.

Por iso, a escena culmina cunha voz e un mandato solemne. Os discípulos vense envolvidos nunha nube. Asústanse, pois todo aquilo excédeos.

Con todo, daquela nube sae unha voz: “Este é o meu Fillo, o escollido. Escoitádeo”.

Escoitar ha ser a primeira actitude dos discípulos. Os cristiáns de hoxe necesitamos urxentemente “interiorizar” a nosa relixión si queremos reavivar a nosa fe. Non chega con oírmos o Evanxeo dun xeito distraído, rutineiro e gastado, sen desexo algún de escoitármolo. Non abonda tampouco cunha escoita intelixente preocupada só de entendérmolo.

Necesitamos escoitarmos a Xesús vivo no máis íntimo do noso ser. Todos, predicadores e pobo fiel, teólogos e lectores, necesitamos escoitarmos a súa Boa Noticia de Deus, non desde fóra senón desde dentro.

Deixarmos que as súas palabras descendan das nosas cabezas ata o corazón. A nosa fe sería máis forte, máis gozosa, máis contaxiosa.

聆听耶稣

若瑟×安多尼帕戈拉. 译者: 宁远

从古至今,“耶稣显圣容”的场景令无数的基督徒们心神向往。然而,理解这段叙述的真实含义为我们这些现代的读者并不是一件容易的事,因为它含有许多“天主的显现”或天主的启示所特有的图像及文学因素。

不过,圣史路加插入了许多细节以帮助我们更好地理解这个看似令人难以置信的事件所含有的信息。从一开始,他就告诉我们耶稣跟他最亲近的门徒们一起上山去祈祷,而不是为了瞻仰一次显圣容。

一切都发生在耶稣祈祷的时候:“当他祈祷时,他的面容改变”。当耶稣被父的临在所攫取时,他的面容改变了。此时,门徒们能感觉到一些他最内在而隐藏的真实身份,那是在日常生活中所无法感受到的。

在门徒们的生活中并不缺少清晰确定的时刻,充满喜乐与光明的时刻,这就是其中一个。我们无法清楚了解到在这座高山上所发生的事,但我们知道,在祈祷与静默中,藉着信德,我们可以隐约看到一些耶稣隐藏的本质。祈祷是那些无法通过书本得到的知识的泉源。

路加说门徒们几乎什么也没有明白,因为他们昏昏欲睡,只有当他们清醒过来时,才领会了一点。伯多禄只知道那里很好,他希望那种经验永远也不要结束。路加说他不知道自己在说什么。

因此,这个场景以一个声音和一个诫命为顶峰。门徒们为云彩所包围,他们吓坏了,因为他们完全不明白怎么回事。然而,云中有声音说:“这是我的儿子,我所拣选的,你们要听从他”。聆听应成为门徒的第一个态度。

今天,我们基督徒迫切地需要“内在化”我们的宗教,如果我们渴望重活我们的信德。只是心不在焉地听听福音,机械式地老调重强,是不够的。只是用理智去听,去理解,也是不够的。

我们应在我们的最深处聆听耶稣。所有的人,宣讲者,信众,神学家及读者,我们都需要聆听天主的好消息,但不是从外在听,而是从内在听。让他的话从我们的头下降到我们的心。如此,我们的信德将会更坚强,更喜乐,也更具感染力。

TentacionesA propósito de Lucas 4,1-13
CONCIENCIA CRÍTICA, POLÍTICA E HISTÓRICA
‘Resolver mi vida, allá cada cual’
FAUSTINO VILALABRILLE, sacerdote, faustino.vilabrille@gmail.com
GIJÓN (ASTURIAS).

1.- Limpiando zapatos

ECLESALIA, 15/02/13.- Jesús pasó hambre en el desierto. Los pobres del Tercer Mundo no dicen “tenemos hambre”, sino que dicen “pasamos hambre”, porque nunca la ven saciada.

Hoy tenemos en España muchas personas pasando necesidad, pero hay instituciones que les pueden facilitar comida. En los países pobres no las hay. La lucha contra el hambre es la gran batalla que tienen que emprender cada día, después de haberse acostado pensando. “¿qué comeremos mañana?” En Guatemala vi a un niño pequeño llorando desconsolado porque lo que había ganado limpiando zapatos después de salir de la escuela se lo había quitado otro mayor y la madre le iba a pegar al llegar a casa por no llevar “pisto para comprar maíz para el día siguiente”.

Actualmente, cada año, caen bajo el umbral de la pobreza en el mundo más de 35 millones de personas, la mayoría de las cuales se morirán de hambre ya al año siguiente. El hambre es la guerra más grande y mortífera que existe.

2.- Reacción

Los ingenuos dicen: “esto siempre fue así, esto no tiene solución, esto no hay quien lo arregle”. Quienes así piensan son personas, incluso de buena fe, pero que tienen UNA CONCIENCIA INGENUA, porque ni fue siempre así ni tiene por qué ser así.

Jesús ante el hambre sintió la tentación de convertir las piedras en pan, pero la rechazó radicalmente: “no solo de pan vive el hombre”. En el mundo actual hay falta de pan porque hay falta, mucha falta, de justicia, de igualdad, de solidaridad, de compromiso con los empobrecidos. Hay mucha falta de ansias en los políticos y organismos internacionales y nacionales de cambiar la estructura socioeconómica del mundo. Hay mucha falta en muchos de nosotros de vivir de forma más austera y no despilfarradora. El ansia loca de tener de los ricos de los países ricos, de los ricos de los países pobres y de muchos de nosotros, que tenemos en ellos nuestro modelo de hombre, ha llevado a dejar en el corredor masivo de la muerte a los países pobres.

Frente a esa conciencia ingenua necesitamos adquirir CONCIENCIA CRÍTICA, para analizar en profundidad lo que pasa en el mundo y reaccionar en consecuencia.

3.- La ambición de poder y tener

A Jesús le pasa por la cabeza hacerse dueño del poder, la gloria y los reinos del mundo. La ambición de dinero, de poder y de gloria causa las guerras, los sobornos, la corrupción de políticos y empresarios (cada día más y más emponzoñados hasta llegar a ser una de las primeras preocupaciones de los ciudadanos), las invasiones, las leyes injustas, las especulaciones, los robos de guante blanco. En España hay Bancos y Cajas de mucho renombre que negocian con armas para los países pobres. El dinero coloca a los suyos en el poder, y desde el poder los suyos gobiernan para el dinero. ¿Quiénes están detrás de la droga que llena de jóvenes drogadictos y drogodependientes nuestras cárceles?

El poder económico político es un mito que crea otros muchos mitos para que sirvan de señuelo a las masas para evadirlas, distraerlas y que los idolatren y se arrodillen ante ellos: futbolistas (la Policía europea desmantela una red internacional que manipuló unos 400 partidos en dos años), deportistas, cantantes, famosos de la TV, artistas, modistos y modas. Quienes se mueven en esta amplia onda diríamos que tienen CONCIENCIA MITICA. Pero para Jesús el poder solo tiene un sentido: ser el servidor de todos. Frente a esta conciencia mítica solo cabe una CONCIENCIA POLÍTICA tal como la definió Jesús: el servicio a la sociedad, porque solo desde el servicio a los demás se adora a Dios, que es lo único que hay que adorar. Necesitamos sanear profundamente, de raíz, y restaurar el prestigio y valor de la actividad política como servicio a la sociedad, pues de ella depende el bien común y de cada uno de nosotros. Pero resulta que tenemos 63 parlamentarios (41 PP, 20 PSOE, 1 CC y 1 CIU) que, con una o más viviendas en Madrid, cobran al mes 1800 € mensuales en concepto de dietas por desplazamiento a Madrid, exentas de todo impuesto. Es más, tenemos 127 políticos imputados de corrupción, que a pesar de todo están presentes en la política.

4.- “Resolver mi vida, allá cada cual”

La tercera tentación que siente Jesús es de pura magia: tirarse desde lo alto sin que le pase nada. Es la tentación de miles de personas en las colas de las quinielas, del cupón, de los juegos de azar, de las primitivas, de las loterías, de los concursos televisivos, de acudir a “apariciones” a pedir milagros, etc: querer resolver la la propia vida con un golpe de suerte, y los demás que se arreglen. Es la magia de la irresponsabilidad e individualismo. Aquí podemos colocar a muchas personas que definiríamos como de CONCIENCIA MAGICA. Frente a ella está la CONCIENCIA HISTÓRICA que es plantearnos salir adelante todos juntos con el trabajo, el ahorro, la economía ética y honesta, y la lucha diaria y solidaria por una sociedad mejor, más justa, solidaria y comprometida con la vida integral para todos. Así fue la vida de Jesús de Nazaret.

Sin conciencia crítica, política e histórica, no se puede ser una persona adulta y madura, ni mucho menos creyente en coherencia con el Evangelio.

“Era un hombre tan pobre que solo tenía dinero”. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

 

No desviarnos de Jesús

Publicado: 13 febrero, 2013 en BIBLIA
Etiquetas: , , , ,

jesús1 Cuaresma (C) Lucas 4, 1-13
NO DESVIARNOS DE JESÚS
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 13/02/13.- Las primeras generaciones cristianas se interesaron mucho por las pruebas y tensiones que tuvo que superar Jesús para mantenerse fiel a Dios y vivir siempre colaborando en su proyecto de una vida más humana y digna para todos.

El relato de las tentaciones de Jesús no es un episodio cerrado, que acontece en un momento y en un lugar determinado. Lucas nos advierte que, al terminar estas tentaciones, “el demonio se marchó hasta otra ocasión”. Las tentaciones volverán en la vida de Jesús y en la de sus seguidores.

Por eso, los evangelistas colocan el relato antes de narrar la actividad profética de Jesús. Sus seguidores han de conocer bien estas tentaciones desde el comienzo, pues son las mismas que ellos tendrán que superar a lo largo de los siglos, si no quieren desviarse de él.

En la primera tentación se habla de pan. Jesús se resiste a utilizar a Dios para saciar su propia hambre: “no solo de pan vive el hombre”. Lo primero para Jesús es buscar el reino de Dios y su justicia: que haya pan para todos. Por eso acudirá un día a Dios, pero será para alimentar a una muchedumbre hambrienta.

También hoy nuestra tentación es pensar solo en nuestro pan y preocuparnos exclusivamente de nuestra crisis. Nos desviamos de Jesús cuando nos creemos con derecho a tenerlo, y olvidamos el drama, los miedos y sufrimientos de quienes carecen de casi todo.

En la segunda tentación se habla de poder y de gloria. Jesús renuncia a todo eso. No se postrará ante el diablo que le ofrece el imperio sobre todos los reinos del mundo: “Al Señor, tu Dios, adorarás”. Jesús no buscará nunca ser servido sino servir.

También hoy se despierta en algunos cristianos la tentación de mantener, como sea, el poder que ha tenido la Iglesia en tiempos pasados. Nos desviamos de Jesús cuando presionamos las conciencias tratando de imponer a la fuerza nuestras creencias. Al reino de Dios le abrimos caminos cuando trabajamos por un mundo más compasivo y solidario.

En la tercera tentación se le propone a Jesús que descienda de manera grandiosa ante el pueblo, sostenido por los ángeles de Dios. Jesús no se dejará engañar:“No tentarás al Señor, tu Dios”. Aunque se lo pidan, no hará nunca un signo espectacular del cielo. Solo hará signos de bondad para aliviar el sufrimiento y las dolencias de la gente.

Nos desviamos de Jesús cuando confundimos nuestra propia ostentación con la gloria de Dios. Nuestra exhibición no revela la grandeza de Dios. Solo una vida de servicio humilde a los necesitados manifiesta su Amor a todos sus hijos. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

NÃO NOS DESVIARMOS DE JESUS

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

As primeiras gerações cristãs interessaram-se muito pela provas e tensões que teve que superar Jesus para manter-se fiel a Deus e viver sempre a colaborar no Seu projeto de uma vida mais humana e digno para todos.

O relato das tentações de Jesus não é um episódio fechado, que acontece num momento e num lugar determinado. Lucas adverte-nos que, ao terminar estas tentações, “o demónio parte até outra ocasião”. As tentações voltarão na vida de Jesus e na dos Seus seguidores.

Por isso, os evangelistas colocam o relato antes de narrar a atividade profética de Jesus. Os Seus seguidores hã-de conhecer bem estas tentações desde o inicio, pois são as mesmas que eles terão que superar ao longo dos séculos, se não querem desviar-se Dele.

Na primeira tentação fala-se de pão. Jesus resiste a utilizar Deus para saciar s Sua própria fome: “nem só de pão vive o homem”. O primeiro para Jesus é procurar o reino de Deus e a Sua justiça: que haja pão para todos. Por isso acudirá um dia a Deus, mas será para alimentar a uma multidão faminta.

Também hoje a nossa tentação é pensar só no nosso pão e preocupar-nos exclusivamente da nossa crise. Desviamo-nos de Jesus quando nos acreditamos com direito a tê-lo, e nos esquecemos do drama, dos medos e sofrimentos de quem carece de quase tudo.

Na segunda tentação fala-se de poder e de glória. Jesus renúncia a tudo isso. Não se prostrará ante o diabo que lhe oferece o império sobre todos os reinos do mundo: “Ao Senhor, teu Deus, adorarás”. Jesus não procurará nunca ser servido mas servir.

Também hoje se desperta em alguns cristãos a tentação de manter, como seja, o poder que teve a Igreja em tempos passados. Desviamo-nos de Jesus quando pressionamos as consciências tratando de impor a força das nossas crenças. Ao reino de Deus abrimos caminhos quando trabalhamos por um mundo mais compassivo e solidário.

Na terceira tentação propõem-se a Jesus que desça de forma grandiosa ante o povo, sustenido pelos anjos de Deus. Jesus não se deixará enganar: “Não tentarás ao Senhor, teu Deus”. Apesar de lhe pedirem, não fará nunca um sinal espetacular do céu. Só fará sinais de bondade para aliviar o sofrimento e as doenças das pessoas.

Desviamo-nos de Jesus quando confundimos a nossa própria ostentação com a glória de Deus. A nossa exibição não revela a grandeza de Deus. Só uma vida de serviço humilde aos necessitados manifesta o Seu Amor a todos os Seus filhos

NON DEVIAMO DA GESÙ

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Le prime generazioni cristiane s’interessarono molto alle prove e tensioni che dovette superare Gesù per mantenersi fedele a Dio e vivere sempre collaborando al suo progetto di una vita più umana e degna per tutti.

Il racconto delle tentazioni di Gesù non è un episodio chiuso, che avviene in un momento e in un luogo determinato. Luca ci avverte che alla fine di queste tentazioni, il diavolo si allontanò fino a un’altra occasione. Le tentazioni torneranno nella vita di Gesù e in quella dei suoi seguaci.

Per questo, gli evangelisti collocano il racconto prima di narrare l’attività profetica di Gesù. I suoi seguaci devono conoscere bene queste tentazioni fin dall’inizio, perché sono le stesse che dovranno superare lungo i secoli se non vogliono deviare da lui.

Nella prima tentazione si parla di pane. Gesù rifiuta di utilizzare Dio per saziare la sua propria fame: non di solo pane vive l’uomo. La prima cosa per Gesù è cercare il Regno di Dio e la sua giustizia: che ci sia pane per tutti. Per questo si rivolgerà un giorno a Dio, ma sarà per alimentare una moltitudine affamata.

Anche oggi la nostra tentazione è pensare solo al nostro pane e preoccuparci esclusivamente della nostra crisi. Deviamo da Gesù quando ci crediamo in diritto di averlo e dimentichiamo il dramma, le paure e le sofferenze di quelli che mancano quasi di tutto.

Nella seconda tentazione si parla di potere e di gloria. Gesù rinuncia a tutto questo. Non si prostrerà davanti al diavolo che gli offre il dominio su tutti i regni del mondo: Il Signore, Dio tuo, adorerai. Gesù non cercherà mai di essere servito ma di servire.

Anche oggi si risveglia in alcuni cristiani la tentazione di mantenere in ogni modo il potere che ha avuto la Chiesa in tempi passati. Deviamo da Gesù quando facciamo pressione sulle coscienze cercando di imporre con la forza le nostre credenze. Apriamo cammini al Regno di Dio quando lavoriamo per un mondo più compassionevole e solidale.

Nella terza tentazione si propone a Gesù che si getti giù dal pinnacolo del tempio, in maniera grandiosa davanti al popolo, sostenuto dagli angeli di Dio. Gesù non si lascerà ingannare. Non metterai alla prova il Signore Dio tuo. Per quanto glielo chiedano, non fa mai un segno spettacolare del cielo. Farà solo segni di bontà per alleviare la sofferenza e i dolori della gente.

Deviamo da Gesù quando confondiamo l’ostentazione di noi stessi con la gloria di Dio. La nostra esibizione non rivela la grandezza di Dio.Solo una vita di umile servizio ai bisognosi manifesta il suo Amore a tutti i suoi figli.

NE PAS NOUS DETOURNER DE JESUS

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Les premières générations chrétiennes se sont beaucoup intéressées aux épreuves et aux tensions que Jésus a eu à surmonter pour se maintenir fidèle à Dieu et pour travailler sans cesse à son projet d’une vie plus humaine et plus digne pour tous.

Le récit des tentations de Jésus n’est pas un épisode terminé, qui a lieu à un moment ponctuel et dans un lieu déterminé. Luc nous fait remarquer, qu’à la fin de ces tentations, « le démon le quitta jusqu’à une autre occasion ». Les tentations seront de retour durant la vie de Jésus et durant la vie de ses disciples.

C’est pourquoi, les évangélistes placent ce récit avant la narration de l’activité prophétique de Jésus. Ses disciples doivent bien connaître ces tentations dès le début car ce sont-là, les mêmes tentations qu’ils auront à surmonter tout au long des siècles, s’ils ne veulent pas se détourner de Jésus.

Dans la première tentation, on parle de pain. Jésus refuse d’utiliser Dieu pour assouvir sa propre faim : « l’homme ne vit pas seulement de pain ». La priorité pour Jésus c’est de chercher le royaume de Dieu et sa justice : qu’il y ait du pain pour tous. C’est pourquoi il s’adressera à Dieu un jour, mais ce sera pour nourrir une foule affamée.

Aujourd’hui aussi, notre tentation est de ne penser qu’à notre pain et de nous soucier exclusivement de notre crise. Nous nous détournons de Jésus lorsque nous croyons avoir le droit d’avoir du pain, alors que nous oublions le drame, les peurs et les souffrances de ceux qui manquent de presque tout.

Dans la deuxième tentation, il est question de pouvoir et de gloire. Jésus renonce à tout cela. Il ne se prosterne pas devant le démon qui lui offre la domination sur tous les royaumes de la terre : « Tu n’adoreras que le Seigneur, ton Dieu ». Jésus ne cherchera jamais à être servi mais à servir.

Aujourd’hui aussi, s’éveille chez quelques chrétiens, la tentation de maintenir, quel qu’en soit le prix, le pouvoir dont l’Eglise a joui autrefois. Nous nous détournons de Jésus lorsque nous faisons pression sur les consciences en essayant d’imposer de force nos croyances. Nous frayons un chemin au Royaume de Dieu lorsque nous travaillons pour un monde plus compatissant et solidaire.

Dans la troisième tentation, on propose à Jésus de descendre de manière grandiose devant le peuple, soutenu par les anges de Dieu. Jésus ne se laisse pas tromper : « Tu ne tenteras pas le Seigneur, ton Dieu ». Même si on le lui demande, il ne fera jamais un signe céleste spectaculaire. Il ne fera que des signes de bonté pour soulager la souffrance et les douleurs des gens.

Nous nous détournons de Jésus lorsque nous prenons notre propre ostentation pour la gloire de Dieu. Notre exhibition ne révèle pas la grandeur de Dieu. C’est seulement une vie d’humble service auprès des nécessiteux qui manifeste son Amour pour tous ses fils.

LET US NOT DEVIATE FROM JESUS

José Antonio Pagola. Translation: Juan V. Fernández de la Gala, Isabel Calvo and Paula Clark

The first generations of Christians were interested in the same tensions and challenges that Jesus had to deal with. They attempted to be faithful like Jesus was faithful and engaged in a lively collaboration with God to make the lives of the people more worthy and humane.

The narrative of Jesus’ temptations can’t be considered as a punctual episode dating back to a specific time or location.  Luke reminds us of how even the Devil “left him until an opportune time” so that the temptations were, are and will always be present for Jesus as well as for all his followers.

Consequently, evangelists decided to locate this episode in the Gospel narrative just before the beginning of Jesus’ prophetic task so that his followers would know how to deal with the same temptations throughout the centuries and would try to be as faithful as Jesus was.

Bread is mentioned in the first temptation specifically. Jesus refuses to use God just to satisfy his own hunger: “Man shall not live by bread alone” From the point of view of Jesus, the first task must be to seek the Kingdom of God and its righteousness, that is, bread for all.  When Jesus asks his Father for bread it is for the purpose to feed a hungry crowd.

Nowadays, our temptation is just the same.  We think only about our own bread and worry about our own crisis exclusively.  We have deviate from the way of Jesus if we, his supposed followers, forget the situation of poor and marginalized people, their sufferings and their fears, if we claim bread for ourselves only.

The second temptation speaks about power and fame. Jesus relinquished all of these human desires and did not grovel before the Devil who offered him the ability to rule over all of the kingdoms of the world.  “You must worship the Lord your God and serve only him”. Jesus does not seek to be served, but to serve.

The temptation to keep –no matter how it is done– the power that the Church had in the past is in the mind of some Christians today.  We deviate from Jesus by trying to impose our own beliefs forcibly.  If we want to open roads to the Kingdom of God, we must work for a more compassionate and supportive world instead.

The third temptation proposes that Jesus descend in a grandiose way among the people supported dramatically by the angels of God.  Jesus will not be fooled.  “You shall not put the Lord your God to the test.” Although several people ask Jesus for spectacular signs from heaven, he will do only signs of kindness to alleviate the suffering and ailments of the people.

We deviate from Jesus when we confuse our own ostentation with the glory of God.  Our own display does not reveal the greatness of God.  Only a life of humble service to others, especially to the poor and marginalized people, can manifest in a transparent way God’s love for all his creatures.

EZ DESBIDERATU JESUSENGANDIK

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Lehen kristau-belaunaldiek arreta handia eskaini zieten Jesusek jasan zituen proba eta tirandurei; alegia, Jainkoari leial izateko eta gizon-emakume guztiek bizitza gizatarragoa eta duinagoa izan dezaten Jainkoak duen egitasmoan parte hartzeagatik jasan zituene

Jesusen tentazioen kontakizuna ez da pasadizo itxi bat, momentu jakin batean eta leku jakin batean gertatua. Lukasek argi ohartarazten digu, tentazio hauek amaitzean, «deabruak alde egin zuela beste okasio bat arte». Tentazioak behin eta berriz itzuliko dira Jesusen eta haren ikasleen bizitzan.

Horregatik, Jesusen jarduera profetikoa kontatu aurretik kokatu dute pasadizo hori ebanjelariek. Jesusen jarraitzaileek ondo ezagutu behar dituzte tentazio horiek hasieratik beretik; zeren mendetan barna berek gainditu beharko dituzten tentazioak baitira, baldin eta Jesusengandik desbideratu nahi ez badira.

Lehenengo tentazioan ogia aipatzen da. Jesusek uko egin dio bere gosea asetzeko Jainkoaz baliatzeari: «gizakia ez da ogitik bakarrik bizi». Lehenengo gauza, Jesusentzat, Jainkoaren erreinua eta haren zuzentasuna bilatzea da: izan dezatela gizon-emakume guztiek ogia. Horregatik joko du egun batean Jainkoagana; baina, soilik, goseak den jendetza bat elikatzeko.

Badugu gaur egun ere tentazio hau: gogoan geure ogia bakarrik izatekoa eta, soilik, geure krisiaz kezkatzekoa. Jesusengandik desbideratu egiten gara ogia izatea geure eskubidetzat hartu, baina guztia falta zaienen dramaz, beldurraz eta sufrimenduaz ahazten garenean.

Bigarren tentazioan botereaz eta aintzaz hitz egiten da. Jesusek uko egin dio horri guztiari. Ez da ahuspeztuko munduko erreinu guztien inperioa eskaintzen dion deabruaren aurrean: «Jauna, zeure Jainkoa, adoratuko duzu». Jesus ez da ibiliko sekula bestek bera zerbitza dezaten bila, baizik berak besteak nola zerbitzatuko.

Gaur ere harrotzen da kristauen artean tentazio hau: iraganean Elizak izan duen botereari, nola edo hala, eutsi nahi izatekoa. Jesusengandik desbideratu egiten gara jendearen kontzientzia estutzen dugunean, geure sinestea indarrez ezarri nahi izatean. Jainkoaren erreinuari bideak ireki, ordea, mundu errukitsuago eta solidarioago baten bila gabiltzanean irekitzen dizkiogu.

Hirugarren tentazioan, jendearen begi-bistan, Jainkoaren aingeruak sostengu dituela, modu miresgarrian jaistea proposatu dio deabruak. Jesus ez da eroriko engainuan: «Ez tentatu Jauna, zeure Jainkoa». Eskatzen badiote ere, ez du egingo sekula zeruko seinale mirakuluzkorik. Soilik, onberatasun-seinaleak egingo ditu, jendearen sufrimendua eta oinazea arintzeko.

Jesusengandik desbideratu egiten gara geure agertu nahi harroa Jainkoaren aintzarekin nahasten dugunean. Gure agertu nahiak ez du agertzen Jainkoaren handitasuna. Soilik, premian direnekiko zerbitzu apal baten bizieraz agertuko dugu Jainkoak bere seme-alaba guztiei dien Maitasuna.

NO DESVIAR-NOS DE JESÚS

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Les primeres generacions cristianes es van interessar molt per les proves i tensions que va haver de superar Jesús per mantenir-se fidel a Déu i viure sempre col•laborant en el seu projecte d’una vida més humana i més digna per a tothom.

El relat de les temptacions de Jesús no és un episodi tancat, que passa en un moment i en un lloc determinat. Lluc ens adverteix que, en acabar aquestes temptacions, “el diable s’allunyà d’ell durant un temps”. Les temptacions tornaran a la vida de Jesús i en la dels seus seguidors.

Per això, els evangelistes col•loquen el relat abans de narrar l’activitat profètica de Jesús. Els seus seguidors han de conèixer bé aquestes temptacions des del començament, ja que són les mateixes que ells hauran de superar al llarg dels segles, si no volen desviar-se d’ell.

A la primera temptació es parla de pa. Jesús es resisteix a utilitzar Déu per saciar la seva pròpia fam: “l’home no viu només de pa”. El primer per Jesús és buscar el regne de Déu i la seva justícia: que hi hagi pa per a tothom. Per això anirà un dia a Déu, però serà per alimentar una multitud famolenca.

També avui la nostra temptació és pensar només en el nostre pa i preocupar-nos exclusivament de la nostra crisi. Ens desviem de Jesús quan ens creiem amb el dret de tenir-lo, i oblidem el drama, les pors i els sofriments dels qui no tenen gairebé res.

A la segona temptació es parla de poder i de glòria. Jesús renuncia a tot això. No adorarà el diable que li ofereix l’imperi sobre tots els regnes del món: “Adora el Senyor, el teu Déu”. Jesús no buscarà mai ser servit sinó servir.

També avui es desperta en alguns cristians la temptació de mantenir, com sigui, el poder que ha tingut l’Església en temps passats. Ens desviem de Jesús quan pressionem les consciències tractant d’imposar a la força les nostres creences. Al regne de Déu li obrim camins quan treballem per un món més compassiu i solidari.

A la tercera temptació se li proposa a Jesús que baixi de manera grandiosa davant del poble, sostingut pels àngels de Déu. Jesús no es deixarà enganyar: “No temptis el Senyor, el teu Déu”. Encara que l’hi ho demanin, no farà mai un signe espectacular del cel. Només farà signes de bondat per alleujar el sofriment i les malalties de la gent.

Ens desviem de Jesús quan confonem la nostra pròpia ostentació amb la glòria de Déu. La nostra exhibició no revela la grandesa de Déu. Només una vida de servei humil als necessitats manifesta el seu Amor a tots els seus fills.

NON DESVIÁRMONOS DE XESÚS

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

As primeiras xeracións cristiás interesáronse moito polas probas e tensións que tivo de superar Xesús para manterse fiel a Deus e vivir sempre colaborando no seu proxecto dunha vida máis humana e digna para todos.

O relato das tentacións de Xesús non é un episodio pechado, que acontece nun momento e nun lugar determinado. Lucas advírtenos que, ao terminaren estas tentacións, “o demo marchouse ata outra ocasión”. As tentacións volverán na vida de Xesús e na dos seus seguidores.

Por iso, os evanxelistas colocan o relato antes de narrar a actividade profética de Xesús. Os seus seguidores teñen de coñeceren ben estas tentacións desde o comezo, pois son as mesmas que eles terán de superaren ao longo dos séculos, si non queren desviarse del.

Na primeira tentación fálase de pan. Xesús resístese a utilizar a Deus para saciar a súa propia fame: “Non só de pan vive o home”. O primeiro de todo para Xesús é buscar o reino de Deus e a súa xustiza: que haxa pan para todos. Por iso acudirá un día a Deus, pero será para alimentar a un xentío famento.

Tamén hoxe a nosa tentación é pensarmos só no noso pan e preocupármonos exclusivamente da nosa crise.

Desviámonos de Xesús cando nos cremos con dereito a telo, e esquecemos o drama, os medos e sufrimentos dos que carecen de case todo.

Na segunda tentación fálase de poder e de gloria. Xesús renuncia a todo iso. Non se prostrará ante o diaño que lle ofrece o imperio sobre todos os reinos do mundo: “Ao Señor, o teu Deus, adorarás”. Xesús non buscará nunca ser servido senón servir.

Tamén hoxe se esperta nalgúns cristiáns a tentación de manteren, como sexa, o poder que ha ter a Igrexa coma en tempos pasados.

Desviámonos de Xesús cando presionamos as conciencias tratando de impoñermos á forza as nosas crenzas. Ao reino de Deus abrímoslle camiños cando traballamos por un mundo máis compasivo e solidario.

Na terceira tentación propónselle a Xesús que descenda de xeito grandioso ante o pobo, sostido polos anxos de Deus. Xesús non se deixará enganar:”Non tentarás ao Señor, o teu Deus”. Aínda que llo pidan, non fará nunca un signo espectacular do ceo. Só fará signos de bondade para aliviar o sufrimento e as doenzas da xente.

Desviámonos de Xesús cando confundimos a nosa propia ostentación coa gloria de Deus. A nosa exhibición non revela a grandeza de Deus. Só unha vida de servizo humilde aos necesitados, manifesta o seu Amor a todos os seus fillos.

不要远离耶稣

若瑟×安多尼帕戈拉. 译者: 宁远

最初的基督徒们对耶稣曾面对过的试探与困难非常感兴趣,因为耶稣必须超越战胜它们以维持对天父的忠信并坚持他的计划:使所有的人都能度更人性化、更具人性尊严的生活。

关于耶稣受试探的叙述并不是一个只发生在一个特定的时候,特定的地方的封闭性的事件。路加告诉我们当这些试探结束后,“魔鬼离开他并等待时机”。试探不断地在耶稣与他的门徒们的身上重现。因此,圣史们把这部分内容放在耶稣先知性的活动之前。他的追随者们要一开始就认清这些诱惑,因为将来他们同样要战胜这些诱惑,如果他们不想偏离耶稣的道路。

第一个试探谈及饼。耶稣拒绝利用天主来满足他个人的需要:“人不只靠饼生活”。为耶稣来说,最首要的是寻求天主的国与他的正义:所有的人都有饼果腹。有一天,他将祈求父,为使一大群饥饿的人能够饱食。同样,今天我们的诱惑也是只考虑我们的面包,唯独担忧我们自己的危机。当我们认为我们有权利得到面包,并忘记那些几乎一无所有的人的悲剧、恐惧与痛苦时,我们远离了耶稣。

第二个试探涉及权势与荣耀。耶稣舍弃所有这一切。他没有朝拜那他呈奉天下万国的魔鬼:“你要朝拜上主,你的天主”。耶稣所寻求的从来不是被人服务,而是服务于人。同样,今天一些基督徒渴望维持教会曾经有过的权势。当我们施加压力,使他人接受我们的信仰时,我们远离了耶稣。

第三个试探在于让耶稣以一种极为荣耀壮观的方式出现在民众面前,因为上主的天使支持着他。而耶稣没有被欺骗:“不要试探上主,你的天主”。虽然人们如此要求,但他从不实现引人注目的天上的记号。他只实施仁慈的记号为减轻他人的痛苦与疾病。

当我们把个人的荣耀与天主的光荣相混淆时,我们就远离了耶稣。我们的荣耀并不彰显天主的伟大,只有谦虚服务他人的生活才显示出父对他所有的子女的爱。

La fuerza del Evangelio

Publicado: 6 febrero, 2013 en BIBLIA
Etiquetas: , , , , ,

Gracias a Eulalia Zheng con “La fuerza del Evangelio” incorporamos el chino a la lista habitual de traducciones a los comentarios al Evangelio de José Antonio Pagola en 教会盐地 (Eclesalia).

Jesús..5 Tiempo ordinario (C) Lucas 5, 1-11
LA FUERZA DEL EVANGELIO
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com 
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 06/02/13.- El episodio de una pesca sorprendente e inesperada en el lago de Galilea ha sido redactado por el evangelista Lucas para infundir aliento a la Iglesia cuando experimenta que todos sus esfuerzos por comunicar su mensaje fracasan. Lo que se nos dice es muy claro: hemos de poner nuestra esperanza en la fuerza y el atractivo del Evangelio.

El relato comienza con una escena insólita. Jesús está de pie a orillas del lago, y “la gente se va agolpando a su alrededor para oír la Palabra de Dios”. No vienen movidos por la curiosidad. No se acercan para ver prodigios. Solo quieren escuchar de Jesús la Palabra de Dios.

No es sábado. No están congregados en la cercana sinagoga de Cafarnaún para oír las lecturas que se leen al pueblo a lo largo del año. No han subido a Jerusalén a escuchar a los sacerdotes del Templo. Lo que les atrae tanto es el Evangelio del Profeta Jesús, rechazado por los vecinos de Nazaret.

También la escena de la pesca es insólita. Cuando de noche, en el tiempo más favorable para pescar, Pedro y sus compañeros trabajan por su cuenta, no obtienen resultado alguno. Cuando, ya de día, echan las redes confiando solo en la Palabra de Jesús que orienta su trabajo, se produce una pesca abundante, en contra de todas sus expectativas.

En el trasfondo de los datos que hacen cada vez más patente la crisis del cristianismo entre nosotros, hay un hecho innegable: la Iglesia está perdiendo de modo imparable el poder de atracción y la credibilidad que tenía hace solo unos años.

Los cristianos venimos experimentando que nuestra capacidad para transmitir la fe a las nuevas generaciones es cada vez menor. No han faltado esfuerzos e iniciativas. Pero, al parecer, no se trata solo ni primordialmente de inventar nuevas estrategias.

Ha llegado el momento de recordar que en el Evangelio de Jesús hay una fuerza de atracción que no hay en nosotros. Esta es la pregunta más decisiva: ¿Seguimos “haciendo cosas” desde un Iglesia que va perdiendo atractivo y credibilidad, o ponemos todas nuestras energías en recuperar el Evangelio como la única fuerza capaz de engendrar fe en los hombres y mujeres de hoy?

¿No hemos de poner el Evangelio en el primer plano de todo?. Lo más importante en estos momentos críticos no son las doctrinas elaboradas a lo largo de los siglos, sino la vida y la persona de Jesús. Lo decisivo no es que la gente venga a tomar parte en nuestras cosas sino que puedan entrar en contacto con él. La fe cristiana solo se despierta cuando las personas descubren el fuego de Jesús. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

A FORÇA DO EVANGELHO

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

O episódio de uma pesca surpreendente e inesperada no lago da Galileia foi redactada pelo evangelista Lucas para infundir alento à Igreja quando verifica que todos os Seus esforços para comunicar a Sua mensagem fracassam. O que se nos diz é muito claro: temos de colocar a nossa esperança na força e no atrativo do Evangelho.

O relato começa com uma cena insólita. Jesus está de pé na margem do lago, e “as pessoas vão-se aglomerando à Sua volta para ouvir a Palavra de Deus”. Não vêm atraídos pela curiosidade. Não se aproximam para ver prodígios. Só querem escutar de Jesus a Palavra de Deus.

Não é sábado. Não estão congregados na sinagoga próxima, de Cafarnaum para ouvir as leituras que se leem ao povo ao longo do ano. Não subiram a Jerusalém para escutar os sacerdotes do Templo. O que os atrai tanto é o Evangelho do Profeta Jesus, rejeitado pelos habitantes de Nazaré.

Também a cena da pesca é insólita. Quando de noite, no momento mais favorável para pescar, Pedro e os seus companheiros trabalham por sua conta, não obtêm resultado algum. Quando, já é de dia, atiram as redes confiando apenas na Palavra de Jesus que orienta o seu trabalho, produz-se uma pesca abundante, contra todas as suas expectativas.

No ruido de fundo dos dados que tornam cada vez mais patente a crise do cristianismo entre nós, há um fato inegável: a Igreja está a perder de modo imparável o poder de atração e a credibilidade que tinham até recentemente.

Os cristãos, temos vindo a verificar que a nossa capacidade para transmitir a fé às novas gerações é cada vez menor. Não faltaram esforços e iniciativas. Mas, ao que parece, não se trata só nem primordialmente de inventar novas estratégias.

Chegou o momento de recordar que no Evangelho de Jesus há uma força de atração que não há em nós. Esta é a pregunta mais decisiva: Continuamos a “fazer coisas” a partir de uma Igreja que vai perdendo atrativo e credibilidade, ou colocamos todas as nossas energias em recuperar o Evangelho como a única força capaz de engendrar fé nos homens e mulheres de hoje?

Não temos de colocar o Evangelho no primeiro plano de tudo? O mais importante nestes momentos críticos não são as doutrinas elaboradas ao longo dos séculos, mas a vida e a pessoa de Jesus. O decisivo não é que as pessoas venham a tomar parte nas nossas coisas mas que possam entrar em contato com Ele. A fé cristã só se desperta quando as pessoas descobrem o fogo de Jesus.

LA FORZA DELL’EVANGELO

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

L’episodio di una pesca sorprendente e inattesa sul lago di Galilea è stato redatto dall’evangelista Luca per incoraggiare la Chiesa quando esperimenta che tutti gli sforzi per comunicare il suo messaggio falliscono. Quello che ci viene detto è molto chiaro: dobbiamo porre la nostra speranza nella forza e nell’attrattiva dell’Evangelo.

Il racconto inizia con una scena insolita.  Gesù è in piedi sulla sponda del lago, e la folla gli faceva ressa attorno per ascoltare la Parola di Dio. Non sono mossi dalla curiosità. Non si avvicinano per vedere prodigi. Vogliono solo ascoltare da Gesù la Parola di Dio.

Non è sabato. Non sono radunati nella vicina sinagoga di Cafarnao per ascoltare le letture che si leggono alla gente lungo l’anno. Non sono saliti a Gerusalemme per ascoltare i sacerdoti del Tempio. Quello che li attrae tanto è l’Evangelo del Profeta Gesù, rifiutato dagli abitanti di Nazareth.

Anche la scena della pesca è insolita. Quando di notte, nel tempo più favorevole per pescare, Pietro e i suoi compagni lavorano per conto loro, non ottengono alcun risultato. Quando, già giorno, gettano le reti confidando solo nella Parola di Gesù che orienta il loro lavoro, si produce una pesca abbondante, contro tutte le loro aspettative.

Sullo sfondo dei dati che rendono sempre più evidente la crisi del cristianesimo tra noi, c’è un fatto innegabile. La Chiesa sta perdendo inarrestabilmente il potere di attrazione e la credibilità che aveva solo qualche anno fa.

Noi cristiani veniamo esperimentando che la nostra capacità di trasmettere la fede alle nuove generazioni è sempre minore. Non sono mancati sforzi e iniziative. Ma, sembra, non si tratta solo né principalmente d’inventare nuove strategie.

È arrivato il momento di ricordare che nell’Evangelo di Gesù c’è una forza di attrazione che non c’è in noi. Questa è la domanda più decisiva: continuiamo a “fare cose” a partire da una Chiesa che va perdendo attrattiva e credibilità, o poniamo tutte le nostre energie nel recuperare l’Evangelo come unica forza capace di generare fede negli uomini e nelle donne di oggi?

Non dobbiamo porre l’Evangelo prima di tutto? La cosa più importante in questi momenti critici non sono le dottrine elaborate lungo i secoli, ma la vita e la persona di Gesù. La cosa decisiva non è che la gente venga a prendere parte alle nostre cose, ma che possa entrare in contatto con lui. La fede cristiana si risveglia solo quando le persone scoprono il fuoco di Gesù.

LA FORCE DE L’EVANGILE

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Le récit d’une pêche surprenante et inattendue dans le lac de Galilée a été rédigé par l’évangéliste Luc pour encourager l’Eglise lorsqu’elle constate l’échec de tous ses efforts pour faire passer son message. Ce qui nous y est dit est très clair : il nous faut mettre notre espérance dans la force et dans l’attrait de l’Evangile.

La narration commence par une scène insolite : Jésus, debout au bord du lac, et « les gens qui s’attroupent autour de lui pour entendre la Parole de Dieu ». Ils ne sont pas venus attirés par la curiosité. Ils ne se rapprochent pas pour contempler des prodiges. Ils ne veulent qu’entendre la Parole de Dieu proclamée par Jésus.

Ce n’est pas un jour de Sabbat. Ils ne sont pas réunis dans la synagogue de Capharnaüm pour y entendre les lectures que l’on proclame devant le peuple tout au long de l’année. Ils ne sont pas non plus montés à Jérusalem pour écouter les prêtres du Temple. Ce qui les attire tant c’est l’Evangile du Prophète Jésus, celui que les habitants de Nazareth ont rejeté.

La scène de la pêche est aussi insolite. Lorsque Pierre et se compagnons travaillent à leur compte la nuit, moment le plus propice pour pêcher, ils n’obtiennent aucun résultat. Le jour, lorsqu’ils jettent leurs filets en mettant leur confiance en la Parole de Jésus qui oriente leur travail, ils obtiennent une pêche abondante, contrairement à toutes leurs attentes.

En toile de fond des données qui montrent de façon patente la crise du christianisme parmi nous, il y a un fait indéniable: l’Eglise perd de plus en plus son pouvoir d’attraction et la crédibilité qu’elle avait quelques années auparavant.

Nous, chrétiens, nous expérimentons que notre capacité à transmettre la foi aux nouvelles générations va en diminuant. Les efforts et les initiatives ne manquent pas. Mais il semble bien qu’il ne s’agit pas seulement et prioritairement d’inventer de nouvelles stratégies.

Le moment est venu de rappeler que l’Evangile de Jésus renferme une force d’attraction qui ne se trouve pas en nous. Voici la question la plus décisive : Faut-il continuer à « faire des choses » dans une Eglise qui perd de son attrait et de sa crédibilité, ou faut-il plutôt concentrer toutes nos énergies à retrouver dans l’Evangile la seule force capable d’engendrer la foi chez les hommes et chez les femmes de notre temps ?

Ne faut-il pas placer l’Evangile au premier plan de tout? En ces moments critiques, ce n’est pas l’ensemble des doctrines élaborées au long de siècles qui est le plus important mais la vie et la personne de Jésus. Ce qui est décisif, ce n’est pas que les gens viennent prendre part à « nos affaires » mais qu’elles puissent entrer en contact avec lui. La foi chrétienne ne se réveille que lorsque les personnes découvrent le feu de Jésus.

THE INSPIRATIONAL STRENGTH OF GOSPEL

Translation: Juan V. Fernández de la Gala e Isabel Calvo Donoso

The episode of this surprising, unexpected fishing trip on the Lake of Galilee has been written by the evangelist Luke just to encourage that early Church, especially when it felt disappointed because of the failure of all its efforts to spread Jesus’ message. What we are told is very clear: we have to put our hope just in the original appeal of the Gospel.

The story begins with an unusual scene. Jesus is standing on the banks of the Lake, and the people are crowding around in order to hear the word of God. They are not moved by curiosity. They don’t come to see wonders. They just want to hear the word of Jesus.

It is not Saturday. They are not gathered in the nearby synagogue of Capernaum to hear readings that are usually read to the people throughout the year. They have not gone to Jerusalem to listen to the priests of the Temple, but the Gospel of the Prophet Jesus, rejected by the inhabitants of Nazareth.

Even the fishing scene is also unusual. At night, in the supposed most favorable time for fishing, Peter and his companions had been working hard, but did not have any success at all. Early in the morning, just trusting the inspirational words of Jesus, they got an abundant catch against all expectations.

Nowadays, there is one undeniable fact about the Church: it is losing its formerly unstoppable power of attraction and the credibility that had only a few years ago.

Christians are aware of the fact that our capacity to transmit the faith to the new generations is declining. Some efforts and initiatives have been made. But, apparently, it is not just a question of making up new strategies.

Now it is the time to remember that there is a particular force of attraction in the Gospel of Jesus that cannot be found in ourselves. This is the most significant question: do we continue simply doing things” in a Church that is losing attractiveness and credibility, or do we put all our energies on recovering the Gospel as the only force able to revive faith in present-day men and women?

Should we put again the Gospel into the foreground? The most important thing in these critical moments is not a heavy corpus of doctrine accumulated and dragged over the centuries, but the life and the person of Jesus themselves. The crucial point is not that people come and take part in our particular ideas and celebrations, but that they, with the Church’s witness, could come into contact with Him. Certainly, the true Christian faith can only be awakened when people discover the fire of Jesus.

EBANJELIOAREN INDARRA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Lukas ebanjelariak Galileako aintziran gertatu den arrantzu harrigarri eta ustekabekoaren pasadizoa idatzi du, Elizari arnasa emateko, konturatu baita bere mezua aditzera emateko egin dituen ahalegin guztiek huts egin dutela. Oso argi dago esan diguna: ebanjelioaren indarrean eta erakargarritasunean ipini behar dugu geure esperantza.

Ezohiko eszena batez hasi du kontakizuna. Jesus zutik dago aintziraren ertzean, eta «jendea haren inguruan pilatzen ari da Jainkoaren Hitza entzuteko». Ez doa jendea ikusminez. Ez da hurbildu gauza miresgarriak ikusteko. Soilik, Jainkoaren Hitza entzun nahi du Jesusen ahotik.

Ez da larunbata. Jendea ez da bildu Kafarnaumeko hurbileko sinagogan, urtean barna herriari irakurri ohi zaizkion irakurgaiak entzuteko. Ez da igo Jerusalemera Tenpluko apaizei entzuteko. Jendea hartaraino erakartzen duena Jesus Profetaren Ebanjelioa da, Nazareteko herritarrek ukatua.

Ezohikoa da arrantzuaren eszena ere. Gauez, arrantzurako garairik egokienean, Pedrok eta lagunek, beren kontura lan egin dutenean, ez dute lortu inolako emaitzarik. Aldiz, egunez, haien lana norabidetzen duen Jesusen Hitzari kasu eginez sareak bota dituztenean, arrantzu ugaria lortu dute, uste zutenaren kontra.

Kristautasunak gure artean bizi duen krisialdia gero eta argiagoa bihurtzen duten datuen hondo-hondoan, bada ukaezineko gertaera bat: Eliza modu ezin gerarazian ari da galtzen duela urte batzuk zuen erakarmen- eta sinesgarritasun-ahala.

Kristauok esperimentatzen ari gara ezen gero eta txikiagoa dela belaunaldi berriei geure fedea eskualdatzeko geure ahalmena. Ez da falta izan ahaleginik eta ekimenik. Baina kontua ez datza, itxuraz, estrategia berriak asmatzean, ezta nagusiki ere.

Iritsia da unea gogoratzeko ezen Jesusen Ebanjelioak baduela guk geuk ez dugun erakartzeko indar bat. Horrenbestez, hau da galderarik funtsezkoena: erakarmena eta sinesgarritasuna galtzen ari den Elizatik «gauzak egiten» jarraitu behar al dugu ala geure indar guztia Ebanjelioa berreskuratzen ipini behar dugu, gaur egungo gizon-emakumeengan fedea sortzeko indarra hark bakarrik duela pentsatuz?

Ez ote dugu Ebanjelioa lehen mailan jarri behar? Gauzarik inportanteenak une kritiko hauetan ez dira mendeen joan-etorrian landu diren doktrinak, baizik Jesus bera eta haren bizitza. Garrantzizkoena ez da jendea gure gauzetan parte hartzera etortzea, baizik Jesusekin harremanetan jartzea. Kristau fedea esnatu, jendeak Jesusen sua aurkituko duenean bakarrik esnatuko da.

LA FORÇA DE L’EVANGELI

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

L’episodi d’una pesca sorprenent i inesperada al llac de Galilea ha estat redactat per l’evangelista Lluc per infondre alè a l’Església quan experimenta que tots els seus esforços per comunicar el seu missatge fracassen. El que se’ns diu és molt clar: hem de posar la nostra esperança en la força i l’atractiu de l’Evangeli.

El relat comença amb una escena insòlita. Jesús s’està dret a la vora del llac, i “la gent s’apinyava al seu voltant per escoltar la paraula de Déu”. No vénen moguts per la curiositat. No s’acosten per veure prodigis. Només volen escoltar de Jesús la Paraula de Déu.

No és dissabte. No estan congregats a la propera sinagoga de Cafarnaüm per sentir les lectures que es llegeixen al poble al llarg de l’any. No han pujat a Jerusalem a escoltar als sacerdots del Temple. El que els atrau tant és l’Evangeli del Profeta Jesús, rebutjat pels veïns de Natzaret.

També l’escena de la pesca és insòlita. Quan a la nit, l’hora més favorable per pescar, Pere i els seus companys treballen pel seu compte, no obtenen cap resultat. Quan, ja de dia, tiren les xarxes confiant només en la Paraula de Jesús que orienta el seu treball, es produeix una pesca abundant, en contra de totes les seves expectatives.

En el rerefons de les dades que fan cada vegada més palesa la crisi del cristianisme entre nosaltres, hi ha un fet innegable: l’Església està perdent de manera imparable el poder d’atracció i la credibilitat que tenia fa només uns anys.

Els cristians estem experimentant que la nostra capacitat per transmetre la fe a les noves generacions és cada vegada menor. No han faltat esforços i iniciatives. Però, pel que sembla, no es tracta només ni primordialment d’inventar noves estratègies.

Ha arribat el moment de recordar que en l’Evangeli de Jesús hi ha una força d’atracció que no hi és en nosaltres. Aquesta és la pregunta més decisiva: Seguim “fent coses” des d’una Església que va perdent atractiu i credibilitat, o posem totes les nostres energies a recuperar l’Evangeli com l’única força capaç d’engendrar fe en els homes i dones d’avui?

No hem de posar l’Evangeli en el primer pla de tot?. El més important en aquests moments crítics no són les doctrines elaborades al llarg dels segles, sinó la vida i la persona de Jesús. El decisiu no és que la gent vingui a participar en les nostres coses sinó que puguin entrar en contacte amb ell. La fe cristiana només es desperta quan les persones descobreixen el foc de Jesús.

A F0RZA DO EVANXEO

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

O episodio dunha pesca sorprendente e inesperada no lago de Galilea foi redactado polo evanxelista Lucas para infundir alento á Igrexa cando experimenta que todos os seus esforzos por comunicar a súa mensaxe fracasan.

O que se nos di é moi claro: Temos de poñermos a nosa esperanza na forza e o atractivo do Evanxeo

O relato comeza cunha escena insólita. Xesús está de pé nas beiras do lago, e “a xente vaise apiñando ao seu redor para oíren a Palabra de Deus”. Non veñen movidos pola curiosidade. Non se achegan para veren prodixios. Só queren escoitaren de Xesús a Palabra de Deus.

Non é sábado. Non están congregados na próxima sinagoga de Cafarnaún para oíren as lecturas que se len ao pobo ao longo do ano. Non subiron a Xerusalén a escoitaren aos sacerdotes do Templo. O que lles atrae tanto é o Evanxeo do Profeta Xesús, rexeitado polos veciños de Nazaret.

Tamén a escena da pesca é insólita. Cando de noite, no tempo máis favorábel para pescaren, Pedro e os seus compañeiros traballan pola súa conta, non obteñen resultado algún. Cando, xa de día, botan as redes confiando só na Palabra de Xesús que orienta o seu traballo, prodúcese unha pesca abundante, en contra de todas as súas expectativas.

No transfundo dos datos que fan cada vez máis patente a crise do cristianismo entre nós, hai un feito innegábel: a Igrexa está perdendo de modo imparábel o poder de atracción e da credibilidade que tiña fai só uns anos.

Os cristiáns vimos experimentando que a nosa capacidade para transmitirmos a fe ás novas xeracións é cada vez menor. Non faltaron esforzos e iniciativas. Pero, ao parecer, non se trata só nin primordialmente de inventar novas estratexias.

Chegou o momento de recordarmos que no Evanxeo de Xesús hai unha forza de atracción que non hai en nós. Esta é a pregunta máis decisiva: Seguimos “facendo cousas” desde un Igrexa que vai perdendo atractivo e credibilidade, ou poñemos todas as nosas enerxías en recuperarmos o Evanxeo como a única forza capaz de procrearmos fe nos homes e mulleres de hoxe?

Non temos de poñermos o Evanxeo no primeiro plano de todo? O máis importante nestes momentos críticos non son as doutrinas elaboradas ao longo dos séculos, senón a vida e a persoa de Xesús. O decisivo non é que a xente veña tomaren parte nas nosas cousas senón que poidan entrar en contacto con el. A fe cristiá só esperta cando as persoas descobren o lume de Xesús.

福音的力量

若瑟×安多尼帕戈拉. 译者: 宁远

当初期教会体验到他们为宣讲福音所做的所有的努力都失败了之后,为了激起团体的热情,圣史路加描述了加里肋亚湖畔获得巨大成就的捕鱼事件。他所要传达的信息非常明确:我们应该把希望放在福音本身的力量与吸引力上。

故事的开头是不寻常的。耶稣站在湖边,人们蜂拥而来为聆听天主的话。不是好奇心驱使他们前来,他们不是来看奇迹,而只是为聆听耶稣所宣讲的天主的圣言。这天不是安息日,他们没有聚集在葛法翁附近的会堂里听读经,那里常年为民众宣读经文,他们也没有前往耶路撒冷去聆听圣殿里的司祭们,真正吸引他们的是那被纳肋匝的邻居们所拒绝的先知耶稣的福音。

同样,捕鱼的场景也是不同寻常的。夜晚,正是捕鱼的最佳时间,然而,伯多禄与他的同伴们整夜辛苦,一无所获。白天,他们只是因了耶稣的话而撒网,却出乎意料地捕获了大量的鱼。

这深处的信息让我们越来越清楚地看到在我们基督徒中间存在的危机,有一个不容否认的事实:教会正不断地失去前几年还有的吸引力与可信度。我们深刻体验到我们向新生代传达信仰的能力正不断降低。人们不断努力并创新,可似乎,最首要的并不只是新的策略的问题。

是时候回忆起耶稣的福音有着我们身上所没有的吸引力。问题的关键是:我们继续在一个正逐渐失去吸引力与可信力的教会里“做事”呢,还是把所有的精力都集中在福音上,使它成为推动信仰的唯一力量?

我们不应该把福音放在所有的计划的首位上吗?在这样一个关键的时刻,最重要的并不是几千年来形成的训导,而是耶稣的人与他的生活。问题的关键不在于使人们认同我们,与我们做同样的事,而在于他们能够与耶稣相联系。只有当人们发现耶稣的热火时,基督徒的信仰才能觉醒。

lampara4 Tiempo ordinario (C) Lucas 4, 21-30
PRIVADOS DE ESPÍRITU PROFÉTICO
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 30/01/13.- Sabemos que históricamente la oposición a Jesús se fue gestando poco a poco: el recelo de los escribas, la irritación de los maestros de la ley y el rechazo de los dirigentes del templo fueron creciendo hasta acabar en su ejecución en la cruz.

También lo sabe el evangelista Lucas. Pero, intencionadamente, forzando incluso su propio relato, habla del rechazo frontal a Jesús en la primera actuación pública que describe. Desde el principio han de tomar conciencia los lectores de que el rechazo es la primera reacción que encuentra Jesús entre los suyos al presentarse como Profeta.

Lo sucedido en Nazaret no es un hecho aislado. Algo que sucedió en el pasado. El rechazo a Jesús cuando se presenta como Profeta de los pobres, liberador de los oprimidos y perdonador de los pecadores, se puede ir produciendo entre los suyos a lo largo de los siglos.

A los seguidores de Jesús nos cuesta aceptar su dimensión profética. Olvidamos casi por completo algo que tiene su importancia. Dios no se ha encarnado en un sacerdote, consagrado a cuidar la religión del templo. Tampoco en un letrado ocupado en defender el orden establecido por la ley. Se ha encarnado y revelado en un Profeta enviado por el Espíritu a anunciar a los pobres la Buena Noticia y a los oprimidos la liberación.

Olvidamos que la religión cristiana no es una religión más, nacida para proporcionar a los seguidores de Jesús las creencias, ritos y preceptos adecuados para vivir su relación con Dios. Es una religión profética, impulsada por el Profeta Jesús para promover un mundo más humano, orientado hacia su salvación definitiva en Dios.

Los cristianos tenemos el riesgo de descuidar una y otra vez la dimensión profética que nos ha de animar a los seguidores de Jesús. A pesar de las grandes manifestaciones proféticas que se han ido dando en la historia cristiana, no deja de ser verdad lo que afirma el reconocido teólogo H. von Balthasar: A finales del siglo segundo ”cae sobre el espíritu (profético) de la Iglesia una escarcha que no ha vuelto a quitarse del todo”.

Hoy, de nuevo, preocupados por restaurar “lo religioso” frente a la secularización moderna, los cristianos corremos el peligro de caminar hacia el futuro privados de espíritu profético. Si es así, nos puede suceder lo que a los vecinos de Nazaret: Jesús se abrirá paso entre nosotros y “se alejará” para proseguir su camino. Nada le impedirá seguir su tarea liberadora. Otros, venidos de fuera, reconocerán su fuerza profética y acogerán su acción salvadora. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

PRIVADOS DE ESPÍRITO PROFÉTICO

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Sabemos que historicamente a oposição a Jesus foi-se gerando pouco a pouco: o receio dos escribas, a irritação dos mestres da lei e a recusa dos dirigentes do templo foram crescendo até acabar na Sua execução na cruz.

Também o sabe o evangelista Lucas. Mas, intencionalmente, forçando inclusive o seu próprio relato, fala da rejeição frontal a Jesus na Sua primeira atuação pública que descreve. Desde o inicio hão de tomar consciência, os leitores de que a rejeição é a primeira reação que encontra Jesus entre os Seus ao apresentar-se como Profeta.

O sucedido em Nazaré não é um acontecimento isolado. Algo que sucedeu no passado. A rejeição a Jesus quando se apresenta como Profeta dos pobres, libertador dos oprimidos e que perdoa os pecadores, pode-se ir produzindo entre os seus ao longo dos séculos.

Aos seguidores de Jesus, custa-nos aceitar a Sua dimensão profética. Esquecemos quase por completo algo que tem a sua importância. Deus não se encarnou num sacerdote, consagrado a cuidar da religião do templo. Tampouco é um letrado ocupado em defender a ordem estabelecida pela lei. Encarnou-se e revelou-se num Profeta enviado pelo Espírito, a anunciar aos pobres a Boa Nova e aos oprimidos a libertação.

Esquecemos que a religião cristã não é mais uma religião, nascida para proporcionar aos seguidores de Jesus as crenças, ritos e preceitos adequados para viver a sua relação com Deus. É uma religião profética, impulsionada pelo Profeta Jesus para promover um mundo mais humano, orientado para a sua salvação definitiva em Deus.

Os cristãos, temos o risco de nos distrairmos uma e outra vez a dimensão profética que nos há de animar aos seguidores de Jesus. Apesar das grandes manifestações proféticas que se foram dando na história cristã, não deixa de ser verdade o que afirma o reconhecido teólogo H. von Balthasar: Nos finais do segundo século “cai sobre o espírito (profético) da Igreja uma geada que não voltou a sair de todo”.

Hoje, de novo, preocupados por restaurar “o religioso” frente à secularização moderna, os cristãos corremos o perigo de caminhar para ol futuro privados de espírito profético. Se é assim, pode-nos suceder o mesmo que aos vizinhos de Nazaré: Jesus abrirá caminho entre nós e “afastar-se-á” para prosseguir o Seu caminho. Nada o impedirá de continuar a Sua tarefa libertadora. Outros, vidos de fora, reconhecerão a Sua força profética e acolherão a Sua ação salvadora.

PRIVI DI SPIRITO PROFETICO

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Sappiamo che storicamente l’opposizione a Gesù si preparò gradualmente: la diffidenza degli scribi, l’irritazione dei maestri della legge e il rifiuto dei dirigenti del tempio andarono crescendo fino ad arrivare alla sua esecuzione sulla croce.

Lo sa anche l’evangelista Luca. Ma, intenzionalmente, forzando un poco il proprio racconto, parla del rifiuto frontale di Gesù nel primo intervento pubblico che descrive. Fin dall’inizio i lettori devono prendere coscienza che il rifiuto è la prima reazione che trova Gesù tra i suoi quando si presenta come Profeta.

Quel che accade a Nazareth non è un fatto isolato. Qualcosa accaduto nel passato. Il rifiuto di Gesù quando si presenta come Profeta dei poveri, liberatore degli oppressi e perdonando i peccatori, si può produrre tra i suoi lungo i secoli.

A noi seguaci di Gesù costa accettare la sua dimensione profetica. Dimentichiamo quasi completamente qualcosa che ha la sua importanza.Dio non si è incarnato in un sacerdote consacrato a curare la religione del tempio. Nemmeno in un letterato occupato a difendere l’ordine stabilito dalla legge. Si è incarnato e rivelato in un Profeta inviato dallo Spirito ad annunciare ai poveri la Buona Notizia e agli oppressi la liberazione.

Dimentichiamo che la religione cristiana non è una religione in più, nata per dare ai seguaci di Gesù le credenze, i riti e i precetti adeguati per vivere la loro relazione con Dio. È una religione profetica, animata dal Profeta Gesù per promuovere un mondo più umano, orientato verso la sua salvezza definitiva in Dio.

Noi cristiani corriamo il rischio di trascurare spesso la dimensione profetica che deve animare i seguaci di Gesù. Nonostante le grandi manifestazioni profetiche che ci sono state nella storia cristiana, non cessa di essere vero quello che afferma il noto teologo H. von Balthasar: alla fine del secolo secondo “scende sullo spirito (profetico) della Chiesa una brina che non è più scomparsa del tutto”.

Oggi, di nuovo, preoccupati di restaurare “il religioso” di fronte alla secolarizzazione moderna, noi cristiani corriamo il pericolo di camminare verso il futuro privi di spirito profetico. Se è così, ci può accadere come agli abitanti di Nazareth: Gesù passando in mezzo a noi, si allontanerà, per proseguire il suo cammino. Niente gli impedirà di proseguire il suo compito di liberazione. Altri, venuti da fuori, riconosceranno la sua forza profetica e accoglieranno la sua azione salvatrice.

PRIVES D’ESPRIT PROPHETIQUE

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Nous savons par l’histoire que l’opposition à Jésus a connue une gestation progressive: la méfiance des scribes, l’irritation des maîtres de la loi et le refus des dirigeants du temple sont allés en grandissant pour en finir avec l’exécution de Jésus sur une croix.

L’évangéliste Luc le sait bien lui aussi. Mais de façon intentionnelle, en forçant même son propre récit, il parle du refus frontal à l’égard de Jésus lors de sa première action publique, qu’il décrit.

Ce qui s’est passé à Nazareth n’est pas un fait isolé. Quelque chose qui est arrivé dans le passé. Le rejet de Jésus lorsqu’il se présente comme Prophète des pauvres, comme libérateur des opprimés et comme celui qui pardonne aux pécheurs, peut se produire parmi les siens tout au long des siècles.

Cela nous coûte, à nous, disciples de Jésus, d’accepter sa dimension prophétique. Nous oublions presque complètement quelque chose d’important. Dieu ne s’est pas incarné dans un prêtre, consacré à veiller sur la religion du temple, ni dans un scribe occupé à défendre l’ordre établi par la loi. Il s’est incarné et révélé dans un Prophète envoyé par l’Esprit pour annoncer aux pauvres la Bonne Nouvelle et aux opprimés la libération.

Nous oublions que la religion chrétienne n’est pas une religion de plus, qui serait née pour fournir aux disciples de Jésus les croyances, les rites et les préceptes nécessaires pour vivre leur relation à Dieu. C’est une religion prophétique, impulsée par le Prophète Jésus pour promouvoir un monde plus humain, orienté vers son salut définitif en Dieu.

Nous chrétiens, nous risquons de négliger souvent la dimension prophétique qui doit animer tout disciple de Jésus. Malgré les grandes manifestations prophétiques qui ont eu lieu tout au long de l’histoire chrétienne, elle est toujours vraie l’affirmation du prestigieux théologien H. von Balthasar : Vers la fin du deuxième siècle, « il est tombé sur l’esprit prophétique de l’Eglise un manteau de givre qui n’a pas encore été tout à fait enlevé ».

Aujourd’hui encore, préoccupés que nous sommes d’instaurer “le religieux” face à la sécularisation moderne, nous, chrétiens, nous risquons d’avancer vers l’avenir privés d’esprit prophétique. S’il en est ainsi, il peut nous arriver ce qui est arrivé aux gens de Nazareth : Jésus ouvrira un passage parmi nous et « s’éloignera » pour poursuivre son chemin. Rien ne l’arrêtera pour continuer sa mission de libération. D’autres, venus d’ailleurs, reconnaîtront sa force prophétique et accueilleront son action salvatrice.

DEPRIVED OF A PROPHETIC SPIRIT

José Antonio Pagola. Translator: Valentin de Souza S.J.

We know from history that the opposition to Jesus kept growing gradually: the distrust of the scribes , the exasperation of the teachers of the Law and the rejection by the leaders of the Temple - it all kept growing till it ended with his execution on the cross.

The evangelist, Luke, too knows this. But, deliberately stretching his own story, he speaks of the open rejection of Jesus in the description of the first public act of Jesus. From the beginning he wants his readers to realize that rejection is the first reaction Jesus meets with among his people when he appears as a Prophet.

What happens in Nazareth is not an isolated incident, something that happened in the past. The rejection of Jesus when he presents himself as the Prophet of the poor, the liberator of the oppressed and the one who forgives sinners, can go on happening among his people all through the centuries.

We, followers of Jesus, find it hard to accept the prophetic dimension of his personality. We almost completely forget something which has its own importance. God has not become incarnate in a priest, consecrated to take care of the religion of the Temple. Neither has he become a lawyer to defend the order established by the Law. He has become incarnate and revealed himself in a Prophet sent by the Spirit to announce Good News to the poor and freedom to the oppressed.

Let’s forget that the Christian religion is one more religion that has arisen to provide the followers of Jesus the beliefs, rites, and precepts needed to maintain its relationship with God. It is a prophetic religion, impelled by the Prophet Jesus to promote a more humane world, oriented to its final salvation in God.

We Christians run the risk of neglecting time and again the prophetic dimension that has to animate the followers of Jesus. In spite of the great prophetic manifestations that have occurred in the history of Christianity, what  the great theologian H. Von Balthazar said does not stop being true: at the end of the second century  “a frost falls on the (prophetic) spirit of the Church that has not been removed altogether.”

Today, again, worried about recovering “the religious spirit” as opposed to modern secularization, we Christians run the risk of journeying into the future deprived of a prophetic spirit. If this is so, what happened to the villagers of Nazareth could happen to us: Jesus will make a way through us and walk off to continue on his course. Nothing will prevent him pursuing his liberating task. Others coming from outside, will recognize his prophetic power and will welcome his saving action.

PROFETA ESPIRITURIK GABE

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Badakigu Jesusen kontrako aurkaritza, historikoki, pixkana joan zela gauzatzen: eskribauen errezeloa, lege-maisuen haserrea eta tenpluko buruzagien ukoa handituz joan ziren, Jesus gurutzera eramateraino.

Badu horren berri Lukasek ere. Baina, nahita, bere kontakizuna behartuz bada ere, esaten du jendaurrean izan duen lehen jardueran berean jarri zaiola jendea Jesusi aurrez aurre. Hasieratik izan behar dute kontuan irakurleek ukoa izan dela Jesusek bereen aldetik, Profeta bezala agertu denean, jasan duen erreakzioa.

Nazareten gertatua ez da gertaera bakana. Ez da iraganean gertatu zen zerbait. Jesusi hasieran berean, pobreen Profeta bezala, zapalduen askatzaile eta bekatuen barkatzaile bezala agertu denean, egin dioten ukoa errepikatuz joan daiteke mendetan barna.

Jesusen jarraitzaileoi zail gertatzen zaigu haren alderdi profetikoa onartzea. Kasik erabat ahazten dugu bere garrantzia duen gauza bat. Jainkoa ez da haragitu apaiz batengan, Tenpluko erlijioa zaintzeko sagaratua den horrengan. Ez da lege-maisu batengan ere, legeak ezarritako ordenua gordetzeari emana den horrengan. Baizik eta profeta batengan haragitu eta agertu da, pobreei Berri Ona eta zapalduei askapena hots egitera Espirituak bidali duen horrengan.

Ahaztu egiten gara kristau-erlijioa ez dela beste erlijio bat gehiago, Jainkoarekiko beren harremanak bizitzeko Jesusen jarraitzaileei sinesgai, erritu eta agindu egokiak emango lizkiekeen bat. Ez, baizik eta erlijio profetikoa da, Jesus profetak eragindakoa, mundu gizatarrago bat, bere behin betiko salbazioa Jainkoagan gauzatzeko norabidetu den bat, sustatzeko.

Kristauek arriskua dugu alderdi profetikoa, Jesusen jarraitzaileok arnastu beharko gintuzkeen hori, behin eta berriz alde batera uzteko. Kristau-historian barna gertatu diren agerpen profetikoak eta guzti, egia izaten jarraitzen du Urs von Balthasar teologo sonatuak esandako honek: Bigarren mendearen azken aldera «oraino erabat desagertu ez den intzigarra jaitsi zen Elizaren espiritu (profetikoaren) gainera».

Gaur, sekularizazio modernoaren aurrean, «erlijiosotasuna» berriro berrezartzeaz arduraturik, kristauek arriskua dugu etorkizunera bidea espiritu profetikorik gabe egin nahi izateko. Horrela gertatzen bada, Nazareteko jendearena gerta dakiguke: Jesus gure artean ibiliz joan eta «urrunduko da» bere bideari jarraitzeko. Ezerk ez dio galaraziko bere eginkizun askatzaileari jarraitzea. Beste batzuek, kanpotik etorriek, antzemango diote haren indar profetikoari eta onartuko haren egintza salbatzailea.

 

PRIVATS D’ESPERIT PROFÈTIC

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Sabem que històricament l’oposició a Jesús es va anar gestant a poc a poc: el recel dels escribes, la irritació dels mestres de la llei i el rebuig dels dirigents del temple van anar creixent fins a acabar en la seva execució en la creu.

També ho sap l’evangelista Lluc. Però, intencionadament, forçant fins i tot el seu propi relat, parla del rebuig frontal a Jesús a la primera actuació pública que descriu. Des del principi han de prendre consciència els lectors que el rebuig és la primera reacció que troba Jesús entre els seus en presentar-se com Profeta.

El que ha passat a Natzaret no és un fet aïllat. Una cosa que va succeir en el passat. El rebuig a Jesús quan es presenta com Profeta dels pobres, alliberador dels oprimits i perdonador dels pecadors, es pot anar produint entre els seus al llarg dels segles.

Als seguidors de Jesús ens costa acceptar la seva dimensió profètica. Oblidem gairebé del tot alguna cosa que té la seva importància. Déu no s’ha encarnat en un sacerdot, consagrat a cuidar la religió del temple. Tampoc en un lletrat ocupat en defensar l’ordre establert per la llei. S’ha encarnat i revelat en un Profeta enviat per l’Esperit a anunciar als pobres la Bona Notícia i als oprimits l’alliberament.

Oblidem que la religió cristiana no és una religió més, nascuda per proporcionar als seguidors de Jesús les creences, ritus i preceptes adequats per viure la seva relació amb Déu. És una religió profètica, impulsada pel Profeta Jesús per promoure un món més humà, orientat cap a la seva salvació definitiva en Déu.

Els cristians tenim el risc de descuidar una i altra vegada la dimensió profètica que ens ha d’animar als seguidors de Jesús. Malgrat les grans manifestacions profètiques que s’han anat donant en la història cristiana, no deixa de ser veritat el que afirma el reconegut teòleg H. von Balthasar: A finals del segle segon “cau sobre l’esperit (profètic) de l’Església una gebrada que no se n’ha anat del tot”.

Avui, de nou, preocupats per restaurar “el religiós” davant de la secularització moderna, els cristians correm el perill de caminar cap al futur privats d’esperit profètic. Si és així, ens pot passar com als veïns de Natzaret: Jesús s’obrirà pas entre nosaltres i “s’allunyarà” per prosseguir el seu camí. Res li impedirà seguir la seva tasca alliberadora. Altres, vinguts de fora, reconeixeran la seva força profètica i acolliran seva acció salvadora.

PRIVADOS DE ESPÍRITO PROFÉTICO

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Sabemos que historicamente a oposición a Xesús foise xestando aos poucos: o receo dos escribas, a irritación dos mestres da lei e o rexeitamento dos dirixentes do templo foron medrando ata acabar na súa execución na cruz.

Tamén o sabe o evanxelista Lucas. Pero, intencionadamente, forzando incluso o seu propio relato, fala do rexeitamento frontal a Xesús na primeira actuación pública que describe. Desde o principio han tomar conciencia os lectores de que o rexeitamento é a primeira reacción que atopa Xesús entre os seus ao presentarse como Profeta.

O sucedido en Nazaret non é un feito illado. Algo que sucedeu no pasado. O rexeitamento a Xesús cando se presenta como Profeta dos pobres, liberador dos oprimidos e perdoador dos pecadores, pódese ir producindo entre os seus ao longo dos séculos.

Aos seguidores de Xesús cústanos aceptarmos a súa dimensión profética. Esquecemos case por completo algo que ten a súa importancia. Deus non se encarnou nun sacerdote, consagrado a coidar a relixión do templo. Tampouco nun letrado, ocupado en defender a orde establecida pola lei. Encarnouse e revelouse nun Profeta enviado polo Espírito para anunciar aos pobres a Boa Noticia e aos oprimidos a liberación.

Esquecemos que a relixión cristiá non é unha relixión máis, nada para proporcionar aos seguidores de Xesús as crenzas, ritos e preceptos adecuados para viviren a súa relación con Deus. É unha relixión profética, impulsada polo Profeta Xesús para promover un mundo máis humano, orientado cara á súa salvación definitiva en Deus.

Os cristiáns temos o risco de descoidarmos unha e outra vez a dimensión profética que nos ten de animar aos seguidores de Xesús. Malia as grandes manifestacións proféticas que se han ir dando na historia cristiá, non deixa de ser verdade o que afirma o recoñecido teólogo H. von Balthasar: A finais do século segundo “cae sobre o espírito (profético) da Igrexa unha xeada que non volveu a quitarse do todo”.

Hoxe, de novo, preocupados por restaurar “o relixioso” fronte á secularización moderna, os cristiáns corremos o perigo de camiñarmos cara ao futuro privados de espírito profético. Se é así, pódenos suceder o que aos veciños de Nazaret: Xesús abrirase paso entre nós e afastarase” para proseguir o seu camiño. Nada lle impedirá seguir a súa tarefa liberadora. Outros, vindos de fóra, recoñecerán a súa forza profética e acollerán a súa acción salvadora.

Profeta

Publicado: 23 enero, 2013 en BIBLIA
Etiquetas: , , , , ,

jesús3 Tiempo ordinario (C) Lucas 1,1-4; 4,14-21
PROFETA
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 23/01/13.- En una aldea perdida de Galilea, llamada Nazaret, los vecinos del pueblo se reúnen en la sinagoga una mañana de sábado para escuchar la Palabra de Dios. Después de algunos años vividos buscando a Dios en el desierto, Jesús vuelve al pueblo en el que había crecido.

La escena es de gran importancia para conocer a Jesús y entender bien su misión. Según el relato de Lucas, en esta aldea casi desconocida por todos, va a hacer Jesús su presentación como Profeta de Dios y va a exponer su programa aplicándose a sí mismo un texto del profeta Isaías.

Después de leer el texto, Jesús lo comenta con una sola frase: “Hoy se cumple esta Escritura que acabáis de oír”. Según Lucas, la gente “tenía los ojos fijos en él”. La atención de todos pasa del texto leído a la persona de Jesús. ¿Qué es lo que nosotros podemos descubrir hoy si fijamos nuestros ojos en él?

Movido por el Espíritu de Dios. La vida entera de Jesús está impulsada, conducida y orientada por el aliento, la fuerza y el amor de Dios. Creer en la divinidad de Jesús no es confesar teóricamente una fórmula dogmática elaborada por los concilios. Es ir descubriendo de manera concreta en sus palabras y sus gestos, su ternura y su fuego, el Misterio último de la vida que los creyentes llamamos “Dios”.

Profeta de Dios. Jesús no ha sido ungido con aceite de oliva como se ungía a los reyes para transmitirles el poder de gobierno o a los sumos sacerdotes para investirlos de poder sacro. Ha sido “ungido” por el Espíritu de Dios. No viene a gobernar ni a regir. Es profeta de Dios dedicado a liberar la vida. Solo le podremos seguir si aprendemos a vivir con su espíritu profético.

Buena Noticia para los pobres. Su actuación es Buena Noticia para la clase social más marginada y desvalida: los más necesitados de oír algo bueno; los humillados y olvidados por todos. Nos empezamos parecer a Jesús cuando nuestra vida, nuestra actuación y amor solidario puede ser captado por los pobres como algo bueno.

Dedicado a liberar. Vive entregado a liberar al ser humano de toda clase de esclavitudes. La gente lo siente como liberador de sufrimientos, opresiones y abusos; los ciegos lo ven como luz que libera del sinsentido y la desesperanza; los pecadores lo reciben como gracia y perdón. Seguimos a Jesús cuando nos va liberando de todo lo que nos esclaviza, empequeñece o deshumaniza. Entonces creemos en él como Salvador que nos encamina hacia la Vida definitiva. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

 

PROFETA

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Numa aldeia perdida da Galileia, chamada Nazaré, os habitantes da terra reúnem-se na sinagoga uma manhã de sábado para escutar a Palavra de Deus. Despois de alguns anos vividos procurando Deus no deserto, Jesus volta à povoação em que tinha crescido.

A cena é de grande importância para conhecer Jesus e entender bem a Sua missão. Segundo o relato de Lucas, nesta aldeia quase desconhecida por todos, vai a fazer Jesus a Sua apresentação como Profeta de Deus e vai expor o Seu programa aplicando-se a si mesmo um texto do profeta Isaías.

Despois de ler o texto, Jesus comenta-o com uma só frase: “Hoje cumpre-se esta Escritura que acabais de ouvir”. Segundo Lucas, as pessoas “tinham os olhos fixos Nele”. A atenção de todos, passa do texto lido à pessoa de Jesus. Que é que nós podemos descobrir hoje se fixarmos os nossos olhos Nele?

Movido pelo Espírito de Deus. Toda a vida de Jesus está impulsionada, conduzida e orientada pelo alento, a força e o amor de Deus. Acreditar na divindade de Jesus não é confessar teoricamente uma fórmula dogmática elaborada pelos concílios. É ir descobrindo a forma concreta nas Suas palavras e nos Seus gestos, a Sua ternura e o Seu fogo, o Mistério último da vida que os crentes chamamos “Deus”.

Profeta de Deus. Jesus não foi ungido com azeite de oliveira como se ungia os reis para transmitir-lhes o poder de governar ou aos sumos-sacerdotes para investi-los de poder sacro. Foi “ungido” pelo Espírito de Deus. Não vem governar nem a reger. É profeta de Deus dedicado a libertar a vida. Só o poderemos seguir se aprendemos a viver com o Seu espírito profético.

Boa Nova para os pobres. A Sua atuação é Boa Nova para a classe social mais marginalizada e desvalida: os mais necessitados de ouvir algo bom; os humilhados e esquecidos por todos. Começamos a parecer-nos a Jesus quando a nossa vida, a nossa atuação e amor solidário pode ser captado pelos pobres como algo bom.

Dedicado a libertar. Vive entregue a libertar o ser humano de todo o tipo de escravidões. As pessoas sentem-No como libertador de sofrimentos, opreensões e abusos; os cegos veem-no como luz que liberta do que não tem sentido e do desespero; os pecadores recebem-no como graça e perdão. Seguimos Jesus quando nos vai libertando de tudo o que nos escraviza, empequenece ou desumaniza. Então acreditamos Nele como Salvador que nos encaminha para a Vida definitiva.

PROFETA

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

In un villaggio sperduto di Galilea, chiamato Nazareth, gli abitanti si riuniscono nella sinagoga la mattina di sabato per ascoltare la Parola di Dio. Dopo alcuni anni vissuti cercando Dio nel deserto, Gesù ritorna nel luogo in cui era cresciuto.

La scena è di grande importanza per conoscere Gesù e comprendere bene la sua missione. Secondo il racconto di Luca, in questo villaggio quasi sconosciuto da tutti, Gesù farà la sua presentazione come Profeta di Dio e esporrà il suo programma applicando a se stesso un testo del profeta Isaia.

Dopo aver letto il testo, Gesù lo commenta con una sola frase: Oggi si è compiuta questa Scrittura che voi avete ascoltato. Secondo Luca, gli occhi di tutti erano fissi su di lui. L’attenzione di tutti passa dal testo letto alla persona di Gesù. Che cosa possiamo scoprire oggi se fissiamo i nostri occhi su di lui?

Con la potenza dello Spirito. La vita intera di Gesù è spinta, condotta e orientata dal soffio, dalla forza e dall’amore di Dio. Credere nella divinità di Gesù non è confessare teoricamente una formula dogmatica elaborata dai concili. È scoprire progressivamente, in maniera concreta, nelle sue parole e nei suoi gesti, nella sua tenerezza e nel suo fuoco, il Mistero ultimo della vita che noi credenti chiamiamo “Dio”.

Profeta di Dio. Gesù non è stato unto con olio di oliva come si ungevano i re per trasmettere loro il potere di governo o i sommi sacerdoti per investirli di potere sacro. È stato “unto” dallo Spirito di Dio. Non viene a governare né a guidare. È profeta di Dio dedicato a liberare la vita. Lo potremo seguire solo se impariamo a vivere con il suo spirito profetico.

Buona Notizia per i poveri. Il suo agire è Buona Notizia per la classe sociale più emarginata e sprovveduta: I più bisognosi di udire qualcosa di buono; gli umiliati e dimenticati da tutti. Cominciamo a somigliare a Gesù quando la nostra vita, il nostro agire e l’amore solidale può essere colto dai poveri come una cosa buona.

Dedicato a liberare. Vive impegnato a liberare l’essere umano da ogni sorta di schiavitù. La gente lo sente come liberatore da sofferenze, oppressioni e abusi; i ciechi lo vedono come luce che libera dal non-senso e dalla disperazione; i peccatori lo ricevono come grazia e perdono. Seguiamo Gesù quando ci va liberando da tutto quello che ci schiavizza, immiserisce e disumanizza. Allora crediamo in lui come Salvatore che ci incammina verso la Vita definitiva.

 

PROPHETE

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Dans un village perdu de Galilée, appelé Nazareth, les habitants se réunissent dans la synagogue un samedi matin pour écouter la Parole de Dieu. Jésus, après quelques années passées dans le désert à chercher Dieu revient au village où il avait grandi.

La scène revêt une grande importance pour connaître Jésus et pour bien comprendre sa mission. Selon le récit de Luc, c’est dans ce village inconnu de presque tout le monde que Jésus va faire sa présentation en tant que Prophète de Dieu et qu’il va exposer son programme en s’appliquant à lui-même un texte du prophète Isaïe.

Après la lecture du texte, Jésus en fait un seul commentaire: “Cette parole de l’Ecriture que vous venez d’entendre, c’est aujourd’hui qu’elle s’accomplit” D’après Luc, « tout le monde avait les yeux fixés sur lui ». L’attention de tous, passe du texte à la personne de Jésus. Que pouvons-nous découvrir aujourd’hui si nous fixons notre regard sur lui ?

Poussé par l’Esprit de Dieu. La vie tout entière de Jésus est impulsée, conduite et orientée par l’élan, par la force et par l’amour de Dieu. Croire à la divinité de Jésus ne consiste pas à confesser théoriquement une formule dogmatique élaborée par les conciles, mais à découvrir progressivement et de façon concrète, dans ses paroles et dans ses gestes, dans sa tendresse et dans son feu, le Mystère ultime de la vie que nous, les croyants, nous appelons « Dieu ».

Prophète de Dieu. Jésus n’a jamais été oint avec de l’huile comme on le faisait aux rois pour leur transmettre le pouvoir de gouverner ou aux grands prêtres pour leur communiquer un pouvoir sacré. Jésus a été « oint » par l’Esprit de Dieu. Il ne vient pas gouverner ou régir. C’est un prophète de Dieu consacré à libérer la vie. Nous ne pourrons le suivre qu’en apprenant à vivre de son esprit prophétique.

Bonne nouvelle pour les pauvres. Son action est une Bonne Nouvelle pour la classe sociale la plus marginalisée et démunie : ceux qui ont le plus besoin d’entendre quelque chose de bon : les humiliés et les oubliés de tous. Nous commençons à ressembler à Jésus lorsque notre vie, notre action et notre amour solidaire peuvent être perçus par les pauvres comme quelque chose de bon.

Consacré à libérer. Une vie consacrée à libérer l’être humain de toute sorte d’esclavages. Les gens le voient comme un libérateur de la souffrance, des oppressions et des abus ; les aveugles le voient comme une lumière qui libère du non-sens et du désespoir ; les pécheurs le reçoivent comme grâce et pardon. Nous suivons Jésus lorsqu’il nous libère progressivement de tout ce qui nous rend esclaves, de ce qui nous amoindrit et qui nous déshumanise. C’est alors que nous croyons en lui comme le Sauveur qui nous achemine vers la Vie définitive.

 

THE PROPHET

José Antonio Pagola. Translator: Valentin de Souza S.J.

In a remote village of Galilee called Nazareth, the locals gather in the synagogue one morning to listen to the Word of God. After a few years seeking God in the desert, Jesus returns to the place where he had grown up.

The scene is very important to come to know Jesus and understand well his mission. According to Luke’s account, in this village almost unknown to everyone, Jesus is going to present himself as a prophet of God and explain his plan of action by applying to himself a text of the prophet Isaiah.

After reading the passage Jesus explains it with a single sentence:“Today this scripture is fulfilled in your hearing.” Luke notes: “The eyes of everyone in the synagogue were fastened on him.” The attention of everyone shifts from the words read to the person of Jesus. What can we today discover if we fix our eyes on him?

Moved by the Spirit of God. The entire life of Jesus is driven, led and directed by the prompting and guidance of the love of God. To believe Jesus is God, is not to profess in theory a dogmatic formula worked out by the Councils. It is to keep discovering in a concrete way, in his words and his actions, his tenderness and his fire, the ultimate Mystery of life we believers call “God”.

The Prophet of God. Jesus was not anointed with olive oil as were kings, to confer on them the power to govern, or high priests to invest them with sacred power. He was “anointed” with the Holy Spirit of God. He does not come to govern or to rule. He is a prophet of God dedicated to freeing life. We will only be able to follow him if we learn to live with his prophetic spirit.

Good News for the poor. His work is Good News for the most marginalized and helpless social class: those who need to hear something good; those despised and forgotten by all. We begin to be like Jesus when our lives, our work, and our love leading to solidarity with the poor is perceived by them as something good.

Dedicated to liberate. He spends his life liberating human beings from every kind of slavery. People see him as one who saves from suffering, oppression and exploitation; the blind experience him as light that frees from meaninglessness and despair; sinners receive him as grace and forgiveness. We follow Jesus when he delivers us from all that enslaves, belittles, or dehumanizes us. We then believe in him as the Savior who leads us to eternal life.

 

PROFETA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Galileako herrixka ezezagun batean, Nazaret izenekoan, herritarrak sinagogan bildu dira larunbat-goiz batean Jainkoaren Hitza entzuteko. Jainkoaren bila urte batzuk basamortuan egin ondoren, hazi zen herrira itzuli da Jesus.

Garrantzi handikoa da pasadizo hau, Jesus ezagutu eta haren misioa ondo ulertzeko. Lukasen kontakizunaren arabera, guztientzat ia ezezaguna den herrixka honetan Jesusek bere aurkezpena egin du, Jainkoaren Profeta bezala, eta herrixka honetan agertu du bere egitaraua, Isaias profetaren testua bere buruari aplikatuz.

Testu hori irakurri ondoren, esaldi bakar batekin komentatu du Jesusek guztia: «Gaur bete da entzun berri duzuen Idazki hau». Lukasen arabera, jendeak «begiak Jesusengan finko jarriak zituen». Guztien arreta, irakurri den testutik Jesus beragana igaro da. Zer aurki dezakegu gauk guk geure begiak Jesusengan finko jartzen baditugu?

Jainkoaren Espirituak eraginik. Jesusen bizitza guztia eragin, gidatu eta norabidetu dute Jainkoaren arnasak, indarrak eta maitasunak. Jesusen jainkotasunean sinestea ez datza kontzilioek landutako formula dogmatiko bat edo beste teorikoki aitortzean. Haren samurtasunean eta suan, haren hitzetan eta keinuetan, fededunok «Jainkoa» deitzen dugun bizitzaren azken Misterioa era zehatzean aurkituz joatean datza.

Jainkoaren Profeta. Jesus ez dute igurtzi oliba-olioz, erregeak igurtzi ohi zituzten bezala gobernu-aginpidea emateko edota apaiz nagusiak igurtzi ohi zituzten bezala ahalmen sakratuaz hornitzeko. Jainkoaren Espirituak «gantzutu» du Jesus. Ez da etorri ez gobernatzera, ez errege izatera. Jainkoaren profeta da, bizitza liberatzeari emana. Soilik, haren profeta-espirituz bizitzen ikasten badugu jarraitu ahal izango diogu.

Berri on pobreentzat. Jesusen jarduera Berri On da gizarte-klase marjinatuena eta baliogabetuena denarentzat: zerbait on entzuteko premia handiena dutenentzat, guztiek umiliatzen eta bazter uzten dituztenentzat. Jesusen antzeko izaten orduan hasiko gara: gure biziera, gure jarduera eta maitasun solidarioa pobreek gauza on bezala sumatzen hasiko direnean.

Askatzeari emana. Gizakia esklabotasun-mota guztietatik askatzeari emanik bizi da Jesus. Sufrimendu, zapalkuntza eta abusu guztietatik askatzen duen pertsona bezala sumatu du jendeak; zentzugabekeriatik eta etsipenik askatzen duen argitzat hartu dute itsuek; onginahi eta barkazio bezala sumatu dute bekatariek. Jesus hori esklabotzen, kaskartzen eta gizagabetzen gaituen ororen askatzailetzat hartuz goazen neurrian izango gara haren jarraitzaile. Orduan hartuko dugu bera betiko Bizira bideratzen gaituen Salbatzailetzat.

 

PROFETA

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

En un poblet perdut de Galilea anomenat Natzaret, els veïns del poble es reuneixen a la sinagoga un matí de dissabte per escoltar la Paraula de Déu. Després d’alguns anys viscuts buscant a Déu en el desert, Jesús torna al poble on havia crescut.

L’escena és de gran importància per conèixer Jesús i entendre bé la seva missió. Segons el relat de Lluc, en aquest poble gairebé desconegut per tothom, Jesús hi farà la seva presentació com Profeta de Déu i hi exposarà el seu programa aplicant-se a si mateix un text del profeta Isaïes.

Després de llegir el text, Jesús el comenta amb una sola frase: “Avui es compleix aquesta escriptura que acabeu d’escoltar”. Segons Lluc, la gent “tenia els ulls posats en Jesús”. L’atenció de tots passa del text llegit a la persona de Jesús. Què és el que nosaltres podem descobrir avui si fixem els nostres ulls en ell?

Mogut per l’Esperit de Déu. Tota la vida de Jesús està impulsada, conduïda i orientada per l’alè, la força i l’amor de Déu. Creure en la divinitat de Jesús no és confessar teòricament una fórmula dogmàtica elaborada pels concilis. És anar descobrint de manera concreta en les seves paraules i els seus gestos, la seva tendresa i el seu foc, el Misteri últim de la vida que els creients anomenem “Déu”.

Profeta de Déu. Jesús no ha estat ungit amb oli d’oliva com s’ungia als reis per transmetre’ls el poder de govern o als grans sacerdots per investir-los de poder sacre. Ha estat “ungit” per l’Esperit de Déu. No ve a governar ni a regir. És profeta de Déu dedicat a alliberar la vida. Només podrem seguir-lo si aprenem a viure amb el seu esperit profètic.

Bona Notícia per als pobres. La seva actuació és Bona Notícia per a la classe social més marginada i desvalguda: els més necessitats de sentir alguna cosa bona, els humiliats i oblidats per tothom. Ens comencem a assemblar a Jesús quan la nostra vida, la nostra actuació i el nostre amor solidari pot ser captat pels pobres com una cosa bona.

Dedicat a alliberar. Viu entregat a alliberar l’ésser humà de tota classe d’esclavituds. La gent el sent com alliberador de sofriments, d’opressions i d’abusos, els cecs el veuen com llum que allibera del sense sentit i la desesperança, els pecadors el reben com gràcia i perdó. Seguim Jesús quan ens va alliberant de tot el que ens esclavitza, empetiteix o deshumanitza. Llavors creiem en ell com Salvador que ens encamina cap a la Vida definitiva.

 

PROFETA

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Nunha aldea perdida de Galilea, chamada Nazaret, os veciños do pobo reúnense na sinagoga unha mañá de sábado para escoitar a Palabra de Deus. Logo dalgúns anos vividos buscando a Deus no deserto, Xesús volve ao pobo no que medrara.

A escena é de gran importancia para coñecer a Xesús e entender ben a súa misión. Segundo o relato de Lucas, nesta aldea case descoñecida por todos, vai facer Xesús a súa presentación como Profeta de Deus e vai expor o seu programa aplicándose a si mesmo un texto do profeta Isaías.

Logo de ler o texto, Xesús coméntao cunha soa frase: “Hoxe cúmprese esta Escritura que acabades de oír”. Segundo Lucas, a xente “tiña os ollos fixos nel”. A atención de todos pasa do texto lido á persoa de Xesús. Que é o que nós podemos descubrirmos hoxe se fixamos os nosos ollos nel?

Movido polo Espírito de Deus. A vida enteira de Xesús está impulsada, conducida e orientada polo alento, a forza e o amor de Deus. Crermos na divindade de Xesús non é confesar teóricamente unha fórmula dogmática elaborada polos concilios. É irmos descubrindo de xeito concreto nas súas palabras e os seus xestos, a súa tenrura e o seu lume, o Misterio último da vida que os crentes chamamos “Deus”.

Profeta de Deus. Xesús non foi unxido con aceite de oliva como se unxía aos reis para transmitirlles o poder de goberno ou aos sumos sacerdotes para investilos de poder sacro. Foi “unxido” polo Espírito de Deus. Non vén gobernar nin rexer. É profeta de Deus dedicado a liberar a vida. Só o poderemos seguir se aprendemos a vivir co seu espírito profético.

Boa Noticia para os pobres. A súa actuación é Boa Noticia para a clase social máis marxinada e desvalida: os máis necesitados de oír algo bo; os humillados e esquecidos por todos. Empezamos a parecérmonos a Xesús cando a nosa vida, a nosa actuación e amor solidario pode ser captado polos pobres como algo bo.

Dedicado a liberar. Vive entregado a liberar ao ser humano de toda clase de escravitudes. A xente sénteo como liberador de sufrimentos, opresións e abusos; os cegos veno como luz que libera do sen sentido e a desesperanza; os pecadores recíbeno como graza e perdón. Seguimos a Xesús cando nos vai liberando de todo o que nos escraviza, empequenece ou deshumaniza. Entón creemos nel como Salvador que nos encamiña cara á Vida definitiva.