Posts etiquetados ‘Agradecimiento’

brazos abiertos4 Cuaresma (C) Lucas 15, 1-3. 11- 32
CON LOS BRAZOS SIEMPRE ABIERTOS
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 06/03/13.- Para no pocos, Dios es cualquier cosa menos alguien capaz de poner alegría en su vida. Pensar en él les trae malos recuerdos: en su interior se despierta la idea de un ser amenazador y exigente, que hace la vida más fastidiosa, incómoda y peligrosa.

Poco a poco han prescindido de él. La fe ha quedado “reprimida” en su interior. Hoy no saben si creen o no creen. Se han quedado sin caminos hacia Dios. Algunos recuerdan todavía “la parábola del hijo pródigo”, pero nunca la han escuchado en su corazón.

El verdadero protagonista de esa parábola es el padre. Por dos veces repite el mismo grito de alegría: “Este hijo mío estaba muerto y ha vuelto a la vida; estaba perdido y lo hemos encontrado”. Este grito revela lo que hay en su corazón de padre.

A este padre no le preocupa su honor, sus intereses, ni el trato que le dan sus hijos. No emplea nunca un lenguaje moral. Solo piensa en la vida de su hijo: que no quede destruido, que no siga muerto, que no viva perdido sin conocer la alegría de la vida.

El relato describe con todo detalle el encuentro sorprendente del padre con el hijo que abandonó el hogar. Estando todavía lejos, el padre “lo vio” venir hambriento y humillado, y “se conmovió” hasta las entrañas. Esta mirada buena, llena de bondad y compasión es la que nos salva. Solo Dios nos mira así.

Enseguida “echa a correr”. No es el hijo quien vuelve a casa. Es el padre el que sale corriendo y busca el abrazo con más ardor que su mismo hijo. “Se le echó al cuello y se puso a besarlo”. Así está siempre Dios. Corriendo con los brazos abiertos hacia quienes vuelven a él.

El hijo comienza su confesión: la ha preparado largamente en su interior. El padre le interrumpe para ahorrarle más humillaciones. No le impone castigo alguno, no le exige ningún rito de expiación; no le pone condición alguna para acogerlo en casa. Sólo Dios acoge y protege así a los pecadores.

El padre solo piensa en la dignidad de su hijo. Hay que actuar de prisa. Manda traer el mejor vestido, el anillo de hijo y las sandalias para entrar en casa. Así será recibido en un banquete que se celebra en su honor. El hijo ha de conocer junto a su padre la vida digna y dichosa que no ha podido disfrutar lejos de él.

Quien oiga esta parábola desde fuera, no entenderá nada. Seguirá caminando por la vida sin Dios. Quien la escuche en su corazón, tal vez llorará de alegría y agradecimiento. Sentirá por vez primera que en el misterio último de la vida hay Alguien que nos acoge y nos perdona porque solo quiere nuestra alegría. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

COM OS BRAÇOS SEMPRE ABERTOS

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Para não poucos, Deus é qualquer coisa menos alguém capaz de colocar alegria na sua vida. Pensar Nele trás más recordações: no seu interior desperta-se a ideia de um ser ameaçador e exigente, que faz a vida mais fastidiosa, incómoda e perigosa.

Pouco a pouco prescindiram Dele. A fé ficou “reprimida” no seu interior. Hoje não sabem se acreditam ou não. Ficaram sem caminhos para Deus. Alguns recordam todavia “a parábola do filho pródigo”, mas nunca a escutaram no seu coração.

O verdadeiro protagonista dessa parábola é o pai. Por duas vezes repete o mesmo grito de alegria: “Este filho meu estava morto e voltou à vida; estava perdido e encontramo-lo”. Este grito revela o que há no seu coração de pai.

A este pai não lhe preocupa a sua honra, os seus interesses, nem o tratamento que lhe dão os seus filhos. Não utiliza nunca uma linguagem moral. Só pensa na vida do seu filho: que não fique destruído, que não continue morto, que não viva perdido sem conhecer a alegria da vida.

O relato descreve com todo o detalhe o encontro surpreendente do pai com o filho que abandonou o lar. Estando todavia longe, o pai “viu-o” vir esfomeado e humilhado, e “comovia-se” até às entranhas. Este olhar bom, cheio de bondade e compaixão é o que nos salva. Só Deus nos olha assim.

De seguida “lança-se a correr”. Não é o filho que volta a casa. É o pai que sai a correr w procura o abraço com mais ardor que o próprio filho. “Atirou-se ao pescoço e pôs-se a beija-lo “. Assim está sempre Deus. Correndo com os braços abertos para quem volta para Ele.

O filho começa a sua confissão: preparou-a largamente no seu interior. O pai interrompe-o para poupar-lhe mais humilhações. Não lhe impõem castigo algum, não lhe exige nenhum rito de expiação; não lhe põe condição para acolhe-lo em casa. Só Deus acolhe e protege assim os pecadores.

O pai só pensa na dignidade do seu filho. Há que atuar depressa. Manda trazer o melhor vestido, o anel do filho e as sandálias para entrar em casa. Assim será recebido num banquete que se celebra em sua honra. O filho há-de conhecer junto ao seu pai a vida digna e ditosa que não pode disfrutar longe Dele.

Quem oiça esta parábola de fora, não entenderá nada. Seguirá caminhando pela vida sem Deus. Quem a escute no seu coração, tal vez chore de alegria e agradecimento. Sentirá pela primeira vez que no mistério último da vida há Alguém que nos acolhe e nos perdoa porque só quer a nossa alegria.

CON LE BRACCIA SEMPRE APERTE

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Per non poche persone, Dio è qualunque cosa meno che qualcuno capace di mettere gioia nella propria vita. Pensare a lui provoca cattivi ricordi: nel loro cuore si risveglia l’idea di un essere minacciante ed esigente, che rende la vita più pesante, scomoda e pericolosa.

A poco a poco hanno fatto a meno di lui. La fede è rimasta “repressa” nel loro intimo. Oggi non sanno se credono o non credono. Sono rimasti senza vie verso Dio. Alcuni ricordano ancora “la parabola del figlio prodigo”, ma non l’hanno mai ascoltata nel loro cuore.

Il vero protagonista di questa parabola è il padre. Per due volte ripete lo stesso grido di gioia: Questo mio figlio era morto ed è tornato in vita, era perduto ed è stato ritrovato. Questo grido rivela quel che c’è nel suo cuore di padre.

Questo padre non si preoccupa del suo onore, dei suoi interessi, né di come lo trattano i suoi figli. Non usa mai un linguaggio morale. Pensa solo alla vita del figlio: che non rimanga distrutto, che non continui a essere morto, che non viva perduto senza conoscere la gioia della vita.

Il racconto descrive in tutti i dettagli l’incontro sorprendente del Padre con il figlio che ha abbandonato la casa. Mentre era ancora lontano, il padre lo vide venire affamato e umiliato, ed ebbe compassione nel più profondo di sé. Questo sguardo buono, pieno di bontà e di compassione, è quello che ci salva. Solo Dio ci guarda così.

Subito gli corse incontro. Non è il figlio che torna a casa. È il padre che esce correndo e cerca l’abbraccio con più ardore del suo stesso figlio. Gli si gettò al collo e lo baciò. Così è sempre Dio, che corre con le braccia aperteverso quelli che ritornano a lui.

Il figlio comincia la sua confessione: l’ha preparata a lungo dentro di sé. Il padre lo interrompe per risparmiargli altre umiliazioni. Non gli impone alcun castigo, non esige da lui nessun rito di espiazione; non gli pone alcuna condizione per accoglierlo in casa. Solo Dio accoglie e protegge così i peccatori.

Il padre pensa solo alla dignità del figlio. Bisogna agire in fretta. Manda a prendere il vestito più bello, l’anello di figlio e i sandali per entrare in casa. Così sarà ricevuto in un banchetto che si celebra in suo onore. Il figlio deve conoscere insieme al padre la vita degna e felice che non ha potuto godere lontano da lui.

Chi ascolti questa parabola dal di fuori, non comprenderà nulla. Continuerà a camminare per la vita senza Dio. Chi l’ascolta nel suo cuore, forse piangerà di gioia e gratitudine. Sentirà per la prima volta che nel mistero ultimo della vita c’è Qualcuno che ci accoglie e ci perdona perché vuole solo la nostra gioia.

LES BRAS TOUJOURS OUVERTS

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Pour bon nombre de personnes, Dieu est tout sauf quelqu’un qui peut mettre de la joie dans leur vie. En pensant à lui, ils ont de mauvais souvenirs : éveillant en eux l’idée d’un être menaçant et exigeant, qui rend la vie fastidieuse, inconfortable et dangereuse.

Petit à petit, ils se sont passés de lui. La foi a été « réprimée » dans leur cœur. Aujourd’hui, ils ne savent plus s’ils croient ou s’ils ne croient pas. Ils ont perdu la route vers Dieu. Certains se souviennent encore de la « parabole du fils prodigue » mais leur cœur ne l’a jamais vraiment écoutée.

Le véritable protagoniste de cette parabole est le père. A deux reprises, il reprend le même cri de joie : « Mon fils était mort et il est revenu à la vie ; il était perdu et nous l’avons retrouvé ». Ce cri révèle ce qui habite son cœur de père.

Ce n’est ni son honneur ni ses intérêts ni le traitement que lui réservent ses fils, qui inquiète ce père. Jamais il n’utilise un langage moralisateur. Il ne pense qu’à la vie de son fils : qu’il ne se détruise pas, qu’il ne demeure pas dans sa mort, qu’il ne se perde pas ignorant la joie de la vie.

Le récit décrit bien des détails la rencontre surprenante du père avec ce fils qui avait quitté son foyer. Etant encore loin, le père « le vit », marchant affamé et humilié, et « il fut ému » jusqu’aux entrailles. C’est ce regard bon, plein de bonté et de compassion qui nous sauve. Car seul Dieu nous regarde ainsi.

Tout de suite, “il se mit à courir”. Ce n’est pas le fils qui revient à la maison ; C’est le père qui sort en courant et cherche à l’embrasser plus ardemment que son propre fils. « Il se jeta à son cou et se mit à le couvrir des baisers ». Voilà ce que Dieu fait toujours : courir, les bras ouverts, vers tous ceux qui reviennent vers lui.

Le fils commence sa confession qu’il a préparée depuis longtemps dans son cœur. Le père l’interrompt pour lui épargner davantage d’humiliations ; Il ne lui impose aucun châtiment, il n’exige de lui aucun rite d’expiation, ne lui met aucune condition, pour l’accueillir dans sa maison. Seul Dieu accueille et protège de la sorte les pécheurs.

Le père ne pense qu’à la dignité de son fils. Il faut agir vite. Il fait apporter les meilleurs habits, l’anneau du fils et les sandales pour entrer dans la maison. C’est ainsi qu’il sera reçu lors d’un festin célébré en son honneur. Le fils doit connaître auprès de son père la vie digne et heureuse dont il n’a pas pu jouir loin de lui.

Celui qui entend cette parabole du dehors, ne comprend rien. Il continuera sur le chemin de la vie, sans Dieu. Mais celui qui l’écoute dans son cœur, peut-être pleurera-t-il de joie et de reconnaissance. Il sentira pour la première fois que dans le mystère ultime de la vie, il y a Quelqu’un qui nous accueille et qui nous pardonne car il ne veut que notre joie.

WITH ARMS WIDE-OPEN

José Antonio Pagola

For many people, God is anything but the one who is able to give them joy. To think of God brings up bad memories: from deep within comes the idea of someone threatening or demanding, who turns their life into something boring, uncomfortable and dangerous.

Little by little they have left God out of their lives. Faith has become ‘repressed’ within. At this point they don’t know if they believe in anything or not. They are left without any pathway to God. Some may still recall ‘the parable of the prodigal son’, but they haven’t ever listened to it in their heart.

The true protagonist of this parable is the father. Twice he repeats the same cry of joy: “This son of mine was dead and has come back to life; he was lost and is found”. This cry reveals what’s in the father’s heart.

This father isn’t worried about honor, his own interests, nor in the way his sons have treated him. He never uses the language of morality. He only thinks about his son’s life: his son isn’t destroyed, isn’t left dead, doesn’t end up lost without knowing the joy of life.

This story describes to the smallest detail the surprising meeting of the father with his son who had abandoned his home. Even when the son was far off, the father ‘spotted him’ coming hungry and humiliated, and ‘he was moved ‘ down in his very bowels. This keen sight, full of kindness and compassion is what saves us. Only God sees us so.

Right away ‘he rushes over’. It’s not the son who comes home. It’s the father who goes out running and who reaches out more passionately than his very son. “He grabbed him by the neck and kept kissing him”. God’s always like that: running with open arms toward those who come back.

The son starts his confession: he’s been working on it for a long time in his mind. The father interrupts him to save him more humiliation. He doesn’t impose any punishment, demands no ritual of expiation; he places no condition on welcoming him home. Only God welcomes and protects sinners thus.

The father only thinks about his son’s dignity. He needs to act quickly. He orders them to bring him the best clothes, a son’s ring, and sandals to walk home. There he will be received at a banquet celebrated in his honor. The son has to know, sitting next to his father, the dignity and happiness of the life that he wasn’t able to enjoy while separated from his father.

Whoever hears this parable from the outside won’t understand anything. That person will continue walking through life without God. Whoever hears it from the heart, might weep with joy and gratitude. That one will feel, maybe for the first time, that in the final mystery of life there is Someone who welcomes us and forgives us, because that Someone only wants us to be filled with joy.

BETI BESOAK ZABALIK

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Hainbat jenderentzat, ez gutxirentzat, Jainko beste edozer gauza da, bizitzan poza ezartzeko gai izatea izan ezik. Hura gogora ekartzeak oroitzapen txarrak ekarri ohi dizkio: izaki mehatxari eta zorrotz baten ideia sortzen dio, bizitza are gogaikarriago, deserosoago eta arriskutsuago bihurtzen dion ideia.

Pixkana, hura alde batera utziz joan izan dira. Fedea halakoen baitan «hertsaturik» gelditu da. Gaur egun, ez dakite sinesten duten ala ez. Jainkoagana nola jo ezinik gelditu dira. Batzuek gogoan dute oraino «seme hondatzailearen parabola», baina ez dute entzun sekula beren bihotzean.

Aita da parabola horretako benetako protagonista. Bi bider errepikatzen du poz-oihu hau: «Ene seme hau hila nuen eta piztu zait; galdua nuen eta aurkitu dugu». Oihu honek agertzen du zer duen bihotzean aita honek.

Aita honi ez dio axola bere ohorea, ez bere probetxua, ezta bere semeari ematen dioten tratua ere. Ez darabil inoiz ere hizkuntza morala. Soilik, bere semearen bizia du gogoan: ez dadila suntsitu, ez dezala jarraitu hilik, ez dadila bizi galdurik bizi-poza ezagutu gabe.

Xeheki deskribatu du kontakizunak aitaren eta sutondoa utzi zuen semearen topo egitea. Artean urrun zela, goseak eta lur joa «ikusi zuen» aitak etortzen, eta hondo-hondoraino «hunkitu zen». Begiratu on hau, onbera eta errukitsu hau, da salbatzen gaituena. Jainkoak bakarrik begiratzen digu horrela.

Bat-batean, «korrika hasi zen». Ez da izan semea etxera itzuli dena. Aita da korrika irten eta haren besarkada bila joan dena, semeak berak baino su handiagoz. «Besarkatu eta musuka hasi zitzaion». Horrela ari da Jainkoa beti. Besoak zabalik doa beragana itzultzen direnengana.

Semeak bere aitorpena hasi du: luzaroan prestatu du bere bihotzean. Aitak, ordea, eten egin dio, umilazioa ez luzatzeko. Ez dio ezarri inolako zigorrik, ez dio eskatu inolako ordain-erriturik, ez dio ipini inolako baldintzarik etxean sartzeko. Jainkoak bakarrik onartzen eta babesten ditu horrela bekatariak.

Soilik, semearen duintasuna du aitak gogoan. Presaka jokatu beharra du. Jantzirik hobena ekartzeko agindu du, seme-eraztuna eta etxean sartzeko oinetakoak ekartzeko. Harrera hori egin diote beraren omenez ospatuko duten jai-otorduan. Aitagandik urruti ezin gozatu izan duen bizitza duin eta zoriontsua ezagutu behar du semeak aitaren ondoan.

Parabola hau kanpotik entzungo duenak, ez du ezer ulertuko. Bizitzan bide egiten jarraituko du Jainkoa gabe. Aldiz, bere bihotzean entzungo duenak, agian, negar egingo du pozez eta esker onez. Lehenengo aldiz sentituko du bizitzaren azken misterioan badela Norbait, onartzen gaituena eta barkatzen, soil-soilik poza opa digulako.

AMB ELS BRAÇOS SEMPRE OBERTS

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Per no pocs, Déu és qualsevol cosa menys algú capaç de posar alegria en la seva vida. Pensar en ell els porta mals records: al seu interior es desperta la idea d’un ésser amenaçador i exigent, que fa la vida més carregosa, incòmoda i perillosa.

A poc a poc han prescindit d’ell. La fe ha quedat “reprimida” en el seu interior. Avui no saben si creuen o no creuen. S’han quedat sense camins cap a Déu. Alguns recorden encara “la paràbola del fill pròdig”, però mai l’han escoltat en el seu cor.

El veritable protagonista d’aquesta paràbola és el pare. Per dues vegades repeteix el mateix crit d’alegria: “Aquest fill meu era mort i ha tornat a la vida, estava perdut i l’hem retrobat”. Aquest crit revela el que hi ha al seu cor de pare.

A aquest pare no el preocupa el seu honor, els seus interessos, ni el tracte que li donen els seus fills. No empra mai un llenguatge moral. Només pensa en la vida del seu fill: que no quedi destruït, que no segueixi mort, que no visqui perdut sense conèixer l’alegria de la vida.

El relat descriu amb tot detall la trobada sorprenent del pare amb el fill que va abandonar la llar. Estant encara lluny, el pare “el va veure” venir famolenc i humiliat, i “es commogué” fins les entranyes. Aquesta mirada bona, plena de bondat i compassió és la que ens salva. Només Déu ens mira així.

Desseguida “arrenca a córrer”. No és el fill qui torna a casa. És el pare el que surt corrent i busca l’abraçada amb més ardor que el seu mateix fill. “Se li tirà al coll i el besà”. Així està sempre Déu. Corrent amb els braços oberts cap als qui tornen a ell.

El fill comença la seva confessió: l’ha preparat llargament al seu interior. El pare l’interromp per estalviar més humiliacions. No li imposa càstig, no li exigeix cap ritu d’expiació, no li posa cap condició per acollir-lo a casa. Només Déu acull i protegeix així els pecadors.

El pare només pensa en la dignitat del seu fill. Cal actuar de pressa. Mana portar el millor vestit, l’anell de fill i les sandàlies per entrar a casa. Així serà rebut en un banquet que se celebra en el seu honor. El fill ha de conèixer al costat del seu pare la vida digna i feliç que no ha pogut gaudir lluny d’ell.

Qui escolti aquesta paràbola des de fora, no entendrà res. Seguirà caminant per la vida sense Déu. Qui l’escolti en el seu cor, potser plorarà d’alegria i d’agraïment. Sentirà per primera vegada que en el misteri últim de la vida hi ha Algú que ens acull i ens perdona perquè només vol la nostra alegria.

COS BRAZOS SEMPRE ABERTOS

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Para non poucos, Deus é calquera cousa menos alguén capaz de poñer alegría na súa vida. Pensar nel é traerlles malos recordos: no seu interior espértase a idea dun ser ameazador e esixente, que fai a vida máis amoladora, incómoda e perigosa.
Aos poucos prescindiron del. A fe ficou “reprimida” no seu interior. Hoxe non saben si creen ou non creen. Ficaron sen camiños cara a Deus. Algúns recordan aínda “a parábola do fillo pródigo”, pero nunca a escoitaron no seu corazón.

O verdadeiro protagonista desa parábola é o pai. Por dúas veces repite o mesmo grito de alegría: “Este fillo meu estaba morto e volveu á vida; estaba perdido e atopámolo”. Este berro revela o que hai no seu corazón de pai.

A este pai non lle preocupa o seu honor, os seus intereses, nin o trato que lle dan os seus fillos. Non emprega nunca unha linguaxe moral. Só pensa na vida do seu fillo: que non fique destruído, que non siga morto, que non viva perdido sen coñecer a alegría da vida.

O relato describe con todo detalle o encontro sorprendente do pai co fillo que abandonou o fogar. Estando aínda lonxe, o pai “viuno” vir famento e humillado, e conmoveuse” ata as entrañas. Esta mirada boa, chea de bondade e compaixón é a que nos salva. Só Deus nos mira así.

Enseguida “bota a correr”. Non é o fillo quen volve á casa. É o pai o que sae ás carreiras e busca o abrazo con máis ardor do que o seu mesmo fillo. “Botóuselle ao pescozo e púxose a bicalo”. Así está sempre Deus. Correndo cos brazos abertos cara aos que volven a el.

O fillo comeza a súa confesión: preparouna largamente no seu interior. O pai interrómpeo para aforrarlle máis humillacións. Non lle impón castigo algún, non lle esixe ningún rito de expiación; non lle pon condición algunha para acollelo na casa. Só Deus acolle e protexe deste xeito aos pecadores.

O pai só pensa na dignidade do seu fillo. Hai que actuar á présa. Manda traer o mellor vestido, o anel de fillo e as sandalias para entrar na casa. Así será recibido nun banquete que se vai celebrar no seu honor. O fillo ten de coñecer xunto ao seu pai a vida digna e ditosa que non puido gozar lonxe del.

Quen oia esta parábola desde fóra, non entenderá nada. Seguirá camiñando pola vida sen Deus. Quen a escoite no seu corazón, talvez chorará de alegría e agradecemento. Sentirá por vez primeira que no misterio último da vida hai Alguén que nos acolle e nos perdoa porque só quere a nosa alegría.

永远敞开的拥抱

若瑟×安多尼帕戈拉. 译者: 宁远

为许人而言,天主可以是任何东西,唯一不能的是带给他生命喜乐。一想起天主,他们就回忆起那些不愉快的过去:在他内心深处立刻就浮现出一个具有威胁的、严厉的形象,使他的生活变成难以忍受、不愉快,而且危机重重。

慢慢地,这些人就忽略天主,信仰被压抑在他们的内心深处。如今,他们已经不知道自己到底是信还是不信了。他们找不到通往天主的路。有些人仍然记得“浪子的比喻”,可从未真正用心听过。

事实上,这个比喻的真正主角是那位父亲,他两次重复喜乐的呼喊:“我的这个儿子死而复生,失而复得”。这句呼喊淋漓尽致地表达了这位父亲心中的喜乐。

他既不操心个人的荣誉与利益,也不在乎他的儿子们如何对待了他。他也不担心伦理的要求,唯一关心的只是他孩子的生命:这生命不要被毁灭,不要死亡,不要在迷失中生活,而不认识生命的喜乐。

这个故事详细地描写了父亲与离家的儿子之间那令人惊异的相会。当他离得还远的时候,父亲就“看见他”饥饿而卑微地走来,“动了怜悯的心”。是这善意的目光,充满慈悲与怜悯的目光拯救了我们。只有天主这样注视我们。

他立即“跑上前去”。不是儿子自己回家了,而是父亲跑出去,用比他儿子更热情的拥抱找到了他。“扑到他的脖子上,热情地亲吻他”。天主永远都是这样,张开双臂跑向他回到他身边的人。

儿子开始忏悔:他已经在心里准备了许久。可父亲打断了他,不让他继续那些自辱的言词。他不给予任何惩罚,也不要求任何赎罪的仪式,为接纳他的儿子,没有提出任何条件。只有天主这样接纳,保护罪人们。

父亲只在乎他儿子的尊严。他立即行动,让人给儿子带来最好的衣服和戒指,还有鞋子。如此,儿子将在一个以他的名义而举行的宴席上被迎接回家。儿子必须承认,只有在他父亲的身边他才能享有幸福与有尊严的生活,那是在其他任何地方都没有的。

那些从外在去听这个比喻的人是不会明白的,他们将继续一个没有天主的生活。谁用心聆听,也许会流出感恩与喜乐的泪水,也许他会第一次感受到在生命最深的奥迹中有一个人接纳我们,宽恕我们,因为他只希望我们快乐。

Gracias por la fe

Publicado: 14 octubre, 2010 en REFLEXIONES
Etiquetas: ,

GRACIAS POR LA FE
CARMEN ILABACA HORMAZÁBAL, Carmen.Ilabaca@anasac.cl
 CHILE.

ECLESALIA, 14/10/10.- Señor bueno y misericordioso, ¡Gracias por la fe!

Jesús amigo de los necesitados, has estado en los corazones de 33 hombres pobres; todos trabajadores chilenos, que en estos momentos están siendo sacados desde las entrañas de la tierra.

Padre, la fe en Ti, los ha mantenido en pie, llenos de esperanzas. Acompáñalos a ellos y a sus familias, para que juntos sepan agradecerte el don de la vida y seguir tras tus huellas.

Ahora es necesario, que las autoridades busquen a los responsables, de este robo a la dignidad del trabajador. Los mineros imagen de la esclavitud de hoy.

En Chile, país al fin del mundo, te has mostrado, Señor. Y te damos gracias una vez, por hacerlo a través de los pobres: tus preferidos. ¡Gracias por dejarnos enseñar por ellos!

33 años tenías en tu Pascua, hoy hay 33 hombres que han vivido tu resurrección. ¡Gracias, Señor!

Cariñosamente y con el corazón emocionado por este buen Dios que se ha mostrado en Chile.

(Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

PDF. Lista de los mineros rescatados

-oOo-

Imágenes del rescate del primer minero chileno, Florencio Ávalos

-oOo-

Curación

Publicado: 6 octubre, 2010 en BIBLIA
Etiquetas: , , ,

28 Tiempo ordinario (C) Lucas 17,11-19
CURACIÓN
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 06/10/10.- El episodio es conocido. Jesús cura a diez leprosos enviándolos a los sacerdotes para que les autoricen a volver sanos a sus familias. El relato podía haber terminado aquí. Al evangelista, sin embargo, le interesa destacar la reacción de uno de ellos.

Una vez curados, los leprosos desaparecen de escena. Nada sabemos de ellos. Parece como si nada se hubiera producido en sus vidas. Sin embargo, uno de ellos «ve que está curado» y comprende que algo grande se le ha regalado: Dios está en el origen de aquella curación. Entusiasmado, vuelve «alabando a Dios a grandes gritos» y «dando gracias a Jesús».

Por lo general, los comentaristas interpretan su reacción en clave de agradecimiento: los nueve son unos desagradecidos; sólo el que ha vuelto sabe agradecer. Ciertamente es lo que parece sugerir el relato. Sin embargo, Jesús no habla de agradecimiento. Dice que el samaritano ha vuelto «para dar gloria a Dios». Y dar gloria a Dios es mucho más que decir gracias.

Dentro de la pequeña historia de cada persona, probada por enfermedades, dolencias y aflicciones, la curación es una experiencia privilegiada para dar gloria a Dios como Salvador de nuestro ser. Así dice una célebre fórmula de san Ireneo de Lion: “Lo que a Dios le da gloria es un hombre lleno de vida”. Ese cuerpo curado del leproso es un cuerpo que canta la gloria de Dios.

Creemos saberlo todo sobre el funcionamiento de nuestro organismo, pero la curación de una grave enfermedad no deja de sorprendernos. Siempre es un “misterio” experimentar en nosotros cómo se recupera la vida, cómo se reafirman nuestras fuerzas y cómo crece nuestra confianza y nuestra libertad.

Pocas experiencias podremos vivir tan radicales y básicas como la sanación, para experimentar la victoria frente al mal y el triunfo de la vida sobre la amenaza de la muerte. Por eso, al curarnos, se nos ofrece la posibilidad de acoger de forma renovada a Dios que viene a nosotros como fundamento de nuestro ser y fuente de vida nueva.

La medicina moderna permite hoy a muchas personas vivir el proceso de curación con más frecuencia que en tiempos pasados. Hemos de agradecer a quienes nos curan, pero la sanación puede ser, además, ocasión y estímulo para iniciar una nueva relación con Dios. Podemos pasar de la indiferencia a la fe, del rechazo a la acogida, de la duda a la confianza, del temor al amor.

Esta acogida sana de Dios nos puede curar de miedos, vacíos y heridas que nos hacen daño. Nos puede enraizar en la vida de manera más saludable y liberada. Nos puede sanar integralmente. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

-oOo-

El Equipo Eucaristía y la Editorial Verbo Divino promueven “Quiero ver”: una presentación diferente para cada domingo y festividades del año.  Todos los videos se pueden ver en www.quierover.org

-oOo-

CURA

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

O episódio é conhecido. Jesus cura dez leprosos enviando-os aos sacerdotes para que os autorizem a voltar sãos às suas famílias. O relato podia ter terminado aqui. O evangelista, no entanto, interessa-lhe destacar a reacção de um deles.

Uma vez curados, os leprosos desaparecem de cena. Nada sabemos deles. Parece como se nada se tivesse produzido nas suas vidas. No entanto, um deles «vê que está curado» e compreende que algo grande lhe foi oferecido: Deus está na origem daquela cura. Entusiasmado, volta «louvando a Deus em grandes gritos» e «agradecendo a Jesus».

Em geral, os comentadores interpretam a sua reacção como de agradecimento: os nove são uns desagradecidos; só ele que voltou sabe agradecer. Certamente é o que parece sugerir o relato. No entanto, Jesus não fala de agradecimento. Diz que o samaritano voltou «para dar glória a Deus». E dar glória a Deus é muito mais que dizer obrigado.

Dentro da pequena história de cada pessoa, posta à prova por doenças, dores e aflições, a cura é uma experiência privilegiada para dar glória a Deus como Salvador do nosso ser. Assim diz uma célebre fórmula de são Irineo de Lion: “Quem a Deus dá glória é um homem cheio de vida”. Esse corpo curado do leproso é um corpo que canta a glória de Deus.

Acreditamos saber tudo sobre o funcionamento do nosso organismo, mas a cura de uma grave doença não deixa de nos surpreender. Sempre é um “mistério” experimentar em nós como se recupera a vida, como se reafirmam as nossas forças e como cresce a nossa confiança e a nossa liberdade.

Poucas experiências poderemos viver tão radicais e básicas como a cura, para experimentar a vitória frente ao mal e o triunfo da vida sobre a ameaça da morte. Por isso, ao nos curarmos, oferece-nos a possibilidade de acolher de forma renovada a Deus que vem a nós como fundamento do nosso ser e fonte de vida nova.

A medicina moderna permite hoje a muitas pessoas viver o processo de cura com mais frequência que em tempos passados. Temos de agradecer a quem nos cura, mas o curar pode ser, também, ocasião e estímulo para iniciar uma nova relação com Deus. Podemos passar da indiferença à fé, da recusa ao acolhimento, da dúvida à confiança, do temor ao amor.

Este acolhimento são de Deus pode-nos curar de medos, vazios e feridas que nos fazem dano. Pode-nos enraizar na vida de forma mais saudável e liberta. Pode-nos curar integralmente.

GUARIGIONE

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

L’episodio è conosciuto. Gesù guarisce dieci lebbrosi inviandoli ai sacerdoti perché li autorizzino a tornare risanati alle loro famiglie. Il racconto poteva terminare qui. All’evangelista, tuttavia, interessa sottolineare la reazione di uno di loro.

Una volta guariti, i lebbrosi scompaiono dalla scena. Non sappiamo nulla di loro. È come se, nella loro vita, non fosse accaduto nulla. Uno di loro, però, vedendosi guarito, comprende che le è stato donato qualcosa di grande: Dio è all’origine di quella guarigione. Entusiasmato, tornò indietro lodando Dio a gran voce e si prostrò davanti a Gesù per ringraziarlo.

In generale, gli esegeti interpretano la sua reazione in chiave di ringraziamento: i nove sono soltanto degli ingrati; solo colui che torna indietro sa ringraziare. Certo, è quello che sembra suggerire il racconto. Tuttavia Gesù non parla di ringraziamento. Dice che il samaritano è tornato per rendere gloria a Dio. E rendere gloria a Dio è molto di più che dire grazie.

Nella piccola storia di ogni persona provata da infermità, dolori e afflizioni, la guarigione è un’esperienza privilegiata per rendere gloria a Dio come Salvatore del nostro essere. Così dice una celebre frase di sant’Ireneo di Lione: “La gloria di Dio è l’uomo vivente”. Quel corpo guarito del lebbroso è un corpo che canta la gloria di Dio.

Crediamo di sapere tutto sul funzionamento del nostro organismo, ma la guarigione da una grave infermità non cessa di sorprenderci. È sempre un “mistero” sperimentare in noi come la vita si ricupera, come si riprendono le forze e come cresce la nostra fiducia e la nostra libertà.

Poche esperienze potremo viverecosì radicali ed essenziali come la guarigione, per sperimentare la vittoria sul male e il trionfo della vita sulla minaccia della morte. Per questo, con la guarigione, ci è offerta la possibilità di accogliere in forma rinnovata Dio che viene a noi come fondamento del nostro essere e sorgente di vita nuova.

La medicina moderna permette oggi a molte persone di vivere il processo di guarigione con più frequenza che nei tempi passati. Dobbiamo ringraziare quelli che ci guariscono, ma la guarigione può essere, inoltre, occasione e stimolo per iniziare una nuova relazione con Dio. Possiamo passare dall’indifferenza alla fede, dal rifiuto all’accoglienza, dal dubbio alla fiducia, dal timore all’amore.

Quest’accoglienza sana di Dio ci può guarire da paure, vuoti e ferite che ci fanno male. Ci può radicare nella vita in maniera più salutare e liberata. Ci può sanare integralmente.

GUERISON

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

L’épisode est connu. Jésus guérit dix lépreux en les envoyant vers les prêtres afin qu’ils soient autorisés à rentrer chez eux en bonne santé. Le récit aurait pu se terminer là. L’évangéliste est cependant intéressé à mettre en relief la réaction de l’un d’entre eux.

Une fois guéris, les lépreux disparaissent de la scène. Nous n’en savons plus rien. Comme si rien ne s’était produit dans leurs vies. Cependant, l’un d’entre eux “voyant qu’il est guéri”, comprend que quelque chose de grand lui a été accordé: c’est Dieu qui est à l’origine de cette guérison. Plein d’enthousiasme, il revient sur ses pas “en louant Dieu à grands cris” et “en disant merci à Jésus”.

Les commentateurs interprètent généralement sa réaction comme un remerciement: les neuf autres ne sont pas reconnaissants ; seul celui qui est revenu sait dire merci. C’est certainement ce que le récit semble suggérer. Cependant, Jésus ne parle pas de remerciement. Il dit que le samaritain est revenu pour “rendre gloire à Dieu”. Et nous savons que rendre gloire à Dieu va au-delà du simple remerciement.

A l’intérieur de la petite histoire de chaque personne, éprouvée par des maladies, des douleurs et afflictions, la guérison devient une expérience privilégiée pour rendre gloire à Dieu en tant que Sauveur de notre être. C’est ce qui est exprimé par la célèbre formule de Saint Irénée de Lyon: “La gloire de Dieu c’est l’homme vivant”. Ce corps guéri du lépreux est un corps qui chante la gloire de Dieu.

Nous croyons tout connaître sur le fonctionnement de notre organisme mais la guérison d’une grave maladie ne cesse pas de nous surprendre. C’est toujours un “mystère” d’expérimenter en nous comment la vie est retrouvée, comment nos forces se raffermissent et comment notre confiance et notre liberté grandissent.

Pour expérimenter la victoire face au mal et le triomphe de la vie sur la menace de mort, peu d’expériences à vivre sont aussi radicales et fondamentales que la guérison. C’est pourquoi, à travers la guérison, il nous est offert la possibilité d’accueillir d’une façon renouvelée ce Dieu qui vient vers nous comme étant le fondement de notre être et source de vie nouvelle.

La médecine moderne permet aujourd’hui à beaucoup de personnes de vivre le processus de guérison plus fréquemment qu’autrefois. Il faut être reconnaissant à l’égard de ceux qui nous soignent mais la guérison peut devenir en plus une occasion, un stimulant pour entamer une nouvelle relation à Dieu. Nous pouvons passer de l’indifférence à la foi, du refus à l’accueil, du doute à la confiance, de la crainte à l’amour.

Cet accueil sain de Dieu peut nous guérir de nos peurs, de nos vides et de ces blessures qui nous font mal. Il peut nous enraciner dans la vie d’une façon plus salutaire et libérée. Il peut nous guérir intégralement.

HEALING

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

Today’s story is well known. Jesus cures ten lepers and asks them to show themselves to the priests so that they can be authorized to return to their families. The story could have ended there. The evangelist Luke, however, was interested in describing what one of the ten lepers did.

After they were healed, the lepers disappeared from the area. Nothing is known about them. As if nothing unusual had taken place in their lives. But one of the ten, “finding himself cured”, realised that something very unusual had been done to him. God must have been the real cause of his cure. Rejoicing, Luke tells us, “he turns back praising God at the top of his voice and throws himself at the feet of Jesus.”

Most commentators interpret this reaction as an outpouring of gratitude: the other nine were ungrateful, while he alone runs back to say thank you. That would appear to be the meaning of the story. Jesus, however, does not speak of thanksgiving. Jesus says that only the Samaritan returned to praise God. Acknowledging God’s intervention means much more than simply being grateful.

Within each person’s individual story, tested by illness, suffering and hurt, healing is always a special occasion to give glory to God as the Saviour of our existence. Saint Irenaeus of Lyon expressed it best when he wrote: “The best way to give glory to God is a man who is fully alive.” The healthy Samaritan leper, being healed by Jesus, proclaimed God’s glory.

We claim to know everything about how our human bodies function, but we are still amazed about how some serious illnesses are cured. It is always a mystery the way some parts of our body come back to life, how we recover our strength and how we regain confidence and independence.

There are few experiences, however, that are more fundamental to real healing than the victory of good over evil and the triumph of life over death. Hence, when we are healed, we are given the possibility of, once again, welcoming God as the source of our being and the fountain of our life.

Modern medicine permits many persons to experience the process of healing more frequently than before. We ought to be grateful to all those who help us in our healing process. But the healing process, too, should be an occasion and a stimulus to start a new relationship with God. We could turn from indifference to faith, from rejection to welcoming, from doubt to trust and from fear to love.

This healing welcoming of God will calm all our fears, emptiness and wounds that hurt us so much. It will redirect our lives in a more wholesome and liberating manner. It will be a total healing.

SENDATZEA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Ezaguna da pasadizoa. Jesusek hamar lepradun sendatu ditu eta apaizengana bidali, beren familiara itzultzeko baimena eman diezaieten. Horretan amaitzen ahal zen kontakizuna. Baina, ez; haietako bakoitzaren erreakzioa nabarmendu nahi izan du ebanjelariak.

Behin sendatuz gero, lepradunak ezkutatu egin dira eszenatik. Ez dakigu ezer haietaz. Ematen du ez dela ezer gertatu haien bizitzan. Halaz guztiz, haietako batek «sendatua ikusi du bere burua» eta konturatu da ezen erregalu handi bat egin diotela. Eta Jainkoa sumatu du sendatze haren jatorrian. Bihotz-handi, itzuli egin da «Jainkoa oihuka goratuz» eta «Jesusi eskerrak emanez».

Eskuarki, komentariogileek esker emate bezala interpretatu izan dute haren erreakzioa: beste bederatziak esker txarreko dira; itzuli dena bakarrik da esker oneko. Egia esan, badirudi horixe iradokitzen duela kontakizunak. Halaz guztiz, Jesus ez da mintzo esker onaz. Dio ezen samariarra «Jainkoa aintzatzera» itzuli dela. Eta Jainkoa aintzatzea eskerrak ematea baino zerbait gehiago da.

Pertsona bakoitzaren historia txikian, gaixotasunaren, oinazearen eta atsekabearen proba bizi izan duenaren historian, esperientzia pribilegiatua da sendatu izana, Jainkoa aintzatzeko gure izatearen Salbatzaile den aldetik. Hau dio Lyongo Ireneo santuaren esapide sonatu batek: «Hona zerk duen aintzatzen Jainkoa: bizia bete-betean duen gizakia». Sendatua izan den lepradunaren gorputz hori Jainkoaren aintza abesten duen gorputza da.

Dena dakigula uste izaten dugu geure organismoaren funtzionamenduaz; halere, gaixotasun larri batetik norbait sendaturik ikusteak harrigarri izaten jarraitzen du. Beti da «misterio» esperimentatzea nola oneratzen den gure bizitza, nola indarberritzen garen, nola handitzen diren gure konfiantza eta gure askatasuna.

Sendatzea bezain errotiko eta oinarrizko esperientzia gutxi bizi izango ditugu, gaitzaren gaineko eta herio-mehatxuaren gaineko biziaren garaipena esperimentatu ahal izateko. Horregatik, Jainkoari, gure izatearen oinarri bezala eta bizi berriaren jatorri bezala datorkigun Jainkoari modu berrian ongi etorri egiteko ahalbidea eskaintzen zaigu sendatuak garela sumatzean.

Medikuntza modernoak jende askori ahalbidetzen dio gaur egun sendatze-prozesua bizi ahal izateko zoria, iraganean baino sarriago. Esker oneko izan behar genuke sendagile horiekiko, baina sendatu zarela sumatzea, aldi berean, Jainkoarekin harreman berriak izateko aukera eta estimulu ere izan daiteke. Ez-axolarik federa igaro gintezke, ukatzetik ongi etorri egitera, zalantzatik konfiantzara, ikaratik maitasunera.

Jainkoari eginiko ongi etorri honek senda gaitzake kalte egiten diguten ikaratik, hutsunetik, zaurietatik. Errotzen ahal gaitu bizitzan era osasungarriagoan eta askeagoan. Sendatzen ahal gaitu oso-osorik.

GUARICIÓ

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

L’episodi és conegut. Jesús guareix deu leprosos enviant-los als sacerdots perquè els autoritzin a tornar sans a les seves famílies. El relat podia haver acabat aquí. L’evangelista, però, li interessa destacar la reacció d’un d’ells.

Un cop purificats, els leprosos desapareixen d’escena. No sabem res més d’ells. Sembla com si no s’hagués produït res en les seves vides. No obstant això, un d’ells «s’adonà que havia estat guarit» i comprèn que alguna cosa gran se li ha regalat: Déu és a l’origen d’aquella guarició. Entusiasmat, torna enrere «glorificant Déu amb grans crits» i «donant gràcies a Jesús».

En general, els comentaristes interpreten la seva reacció en clau d’agraïment: els nou són uns desagraïts, només el que ha tornat sap agrair. Certament és el que sembla suggerir el relat. No obstant això, Jesús no parla d’agraïment. Diu que el samarità ha tornat «per donar glòria a Déu». I donar glòria a Déu és molt més que dir gràcies.

Dins de la petita història de cada persona, provada per malalties i afliccions, la guarició és una experiència privilegiada per donar glòria a Déu com Salvador del nostre ésser. Una cèlebre fórmula de sant Ireneu de Lió diu així: “El que dóna glòria a Déu és un home ple de vida”. Aquest cos purificat del leprós és un cos que canta la glòria de Déu.

Creiem saber-ho tot sobre el funcionament del nostre organisme, però la guarició d’una greu malaltia no deixa de sorprendre’ns. Sempre és un “misteri” experimentar en nosaltres com es recupera la vida, com es reafirmen les nostres forces i com creix la nostra confiança i la nostra llibertat.

Poques experiències podrem viure tan radicals i bàsiques com la sanació, per experimentar la victòria contra el mal i el triomf de la vida sobre l’amenaça de la mort. Per això, en guarir-nos, se’ns ofereix la possibilitat d’acollir de manera renovada Déu que ve a nosaltres com a fonament del nostre ser i font de vida nova.

La medicina moderna permet avui a moltes persones viure el procés de guarició amb més freqüència que en temps passats. Hem d’agrair als que ens guareixen, però la sanació pot ser, a més, ocasió i estímul per iniciar una nova relació amb Déu. Podem passar de la indiferència a la fe, del rebuig a l’acollida, del dubte a la confiança, de la por a l’amor.

Aquesta acollida sana de Déu ens pot guarir de pors, buits i ferides que ens fan mal. Ens pot arrelar a la vida de manera més saludable i alliberada. Ens pot guarir integralment.

CURACIÓN

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

O episodio é coñecido. Xesús cura dez leprosos enviándoos aos sacerdotes para que os autoricen a volver sans as súas familias. O relato podía rematar aquí. Ao evanxelista, non obstante, interésalle destacar a reacción dun deles.

Unha vez curados, os leprosos desaparecen de escena. Nada sabemos deles. Parece coma se nada se producise nas súas vidas. Porén, un deles «decátase que está curado» e comprende que algo grande se lle acaba de regalar: Deus está na orixe daquela curación. Entusiasmado, volve «gabando a Deus a grandes berros» e «dando grazas a Xesús».

Polo xeral, os comentaristas interpretan a súa reacción en clave de agradecemento: Os nove son uns desagradecidos; só o que volveu sabe agradecer. Certamente é o que parece suxerir o relato. Non obstante, Xesús non fala de agradecemento. Di que o samaritano volveu «para dar gloria a Deus». E dar gloria a Deus é moito máis que dicir grazas.

Dentro da pequena historia de cada persoa, probada por enfermidades, doenzas e aflicións, a curación é unha experiencia privilexiada para dar gloria a Deus como Salvador do noso ser. Así di unha célebre fórmula de Santo Ireneo de Lión: “O que a Deus lle dá gloria é un home cheo de vida”. Ese corpo curado do leproso é un corpo que canta a gloria de Deus.

Cremos sabelo todo sobre o funcionamento do noso organismo, pero a curación dunha grave enfermidade non deixa de sorprendernos. Sempre é un “misterio” experimentar en nós como se recupera a vida, como se reafirman as nosas forzas e como medra a nosa confianza e a nosa liberdade.

Poucas experiencias poderemos vivir tan radicais e básicas como a sanación, para experimentar a vitoria fronte ao mal e o triunfo da vida sobre a ameaza da morte. Por iso, ao curarnos, ofrécesenos a posibilidade de acoller de forma renovada a Deus que vén a nós como fundamento do noso ser e fonte de vida nova.

A medicina moderna permite hoxe a moitas persoas vivir o proceso de curación con máis frecuencia que en tempos pasados. Temos de estar agradecidos aos que nos curan, mas a sanación pode ser, ademais, ocasión e estímulo para iniciar unha nova relación con Deus. Podemos pasar da indiferenza á fe, do rexeitamento á acollida, da dúbida á confianza, do temor ao amor.

Esta acollida sa de Deus pódenos curar de medos, de baleiros e feridas que nos fan dano. Pódenos botar raíces na vida de xeito máis saudábel e liberado. Pódenos sandar integralmente.