Posts etiquetados ‘Alegría’

Un gesto poco religioso

Publicado: 16 enero, 2013 en BIBLIA
Etiquetas: , , , , ,

alegría2 Tiempo ordinario (C) Juan 2, 1-11
UN GESTO POCO RELIGIOSO
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 16/01/13.- “Había una boda en Galilea”. Así comienza este relato en el que se nos dice algo inesperado y sorprendente. La primera intervención pública de Jesús, el Enviado de Dios, no tiene nada de religioso. No acontece en un lugar sagrado. Jesús inaugura su actividad profética “salvando” una fiesta de bodas que podía haber terminado muy mal.

En aquellas aldeas pobres de Galilea, la fiesta de las bodas era la más apreciada por todos. Durante varios días, familiares y amigos acompañaban a los novios comiendo y bebiendo con ellos, bailando danzas festivas y cantando canciones de amor.

El evangelio de Juan nos dice que fue en medio de una de estas bodas donde Jesús hizo su “primer signo”, el signo que nos ofrece la clave para entender toda su actuación y el sentido profundo de su misión salvadora.

El evangelista Juan no habla de “milagros”. A los gestos sorprendentes que realiza Jesús los llama siempre “signos”. No quiere que sus lectores se queden en lo que puede haber de prodigioso en su actuación. Nos invita a que descubramos su significado más profundo. Para ello nos ofrece algunas pistas de carácter simbólico. Veamos solo una.

La madre de Jesús, atenta a los detalles de la fiesta, se da cuente de que “no les queda vino” y se lo indica a su hijo. Tal vez los novios, de condición humilde, se han visto desbordados por los invitados. María está preocupada. La fiesta está en peligro. ¿Cómo puede terminar una boda sin vino? Ella confía en Jesús.

Entre los campesinos de Galilea el vino era un símbolo muy conocido de la alegría y del amor. Lo sabían todos. Si en la vida falta la alegría y falta el amor, ¿en qué puede terminar la convivencia? María no se equivoca. Jesús interviene para salvar la fiesta proporcionando vino abundante y de excelente calidad.

Este gesto de Jesús nos ayuda a captar la orientación de su vida entera y el contenido fundamental de su proyecto del reino de Dios. Mientras los dirigentes religiosos y los maestros de la ley se preocupan de la religión, Jesús se dedica a hacer más humana y llevadera la vida de la gente.

Los evangelios presentan a Jesús concentrado, no en la religión sino en la vida. No es solo para personas religiosas y piadosas. Es también para quienes se han quedado decepcionados por la religión, pero sienten necesidad de vivir de manera más digna y dichosa. ¿Por qué? Porque Jesús contagia fe en un Dios en el que se puede confiar y con el que se puede vivir con alegría, y porque atrae hacia una vida más generosa, movida por un amor solidario. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

UM GESTO POUCO RELIGIOSO

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

“Havia um casamento na Galileia”. Assim começa este relato em que nos é dito algo inesperado e surpreendente. A primeira intervenção pública de Jesus, o Enviado de Deus, não tem nada de religioso. Não acontece num lugar sagrado. Jesus inaugura a Sua atividade profética “salvando” uma festa de casamento que podia ter terminado muito mal.

Naquelas aldeias pobres da Galileia, a festa de casamento era a mais apreciada por todos. Durante vários dias, familiares e amigos acompanhavam os noivos comendo e bebendo com eles, bailando danças festivas e cantando canções de amor.

O evangelho de João diz-nos que foi no meio de um destes casamentos onde Jesus deu o “primeiro sinal”, o sinal que nos oferece a chave para entender toda a Sua atuação e o sentido profundo da Sua missão salvadora.

O evangelista João fala-nos de “milagres”. Aos gestos surpreendentes que realiza Jesus, chama-lhes sempre “sinais”. Não quer que os Seus leitores fiquem no que possa haver de prodigioso na Sua atuação. Convida-nos a que descubramos o Seu significado mais profundo. Para isso oferece-nos algumas pistas de carácter simbólico. Vejamos apenas uma.

A mãe de Jesus, atenta aos detalhes da festa, dá-se conta de que “não lhes resta vinho” e diz ao seu Filho. Tal vez, os noivos, de condição humilde, viram-se inundados pelos convidados. Maria está preocupada. A festa está em perigo. Como pode terminar um copo de água sem vinho? Ela confia em Jesus.

Entre os camponeses da Galileia o vinho era um símbolo muito conhecido da alegria e do amor. Sabiam-no todos. Se na vida falta a alegria e a falta de amor, em que pode terminar a convivência? Maria não se engana. Jesus intervém para salvar a festa proporcionando vinho abundante e de excelente qualidade.

Este gesto de Jesus ajuda-nos a captar a orientação de toda a Sua vida e o conteúdo fundamental do Seu projeto do reino de Deus. Enquanto os dirigentes religiosos e os mestres da lei se preocupam com a religião, Jesus dedica-se a fazer mais humana e leve a vida das pessoas.

Os evangelhos apresentam Jesus concentrado, não na religião mas na vida. Não é só para pessoas religiosas e piedosas. É também para quem ficou dececionados pela religião, mas sentem necessidade de viver de forma mais digna e ditosa. Porquê? Porque Jesus contagia fé num Deus em quem se pode confiar é com Ele que se pode viver com alegria, e porque atrai para uma vida mais generosa, movida por um amor solidário.

UN GESTO POCO RELIGIOSO

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Vi fu una festa di nozze a Cana di Galilea. Così inizia questo racconto nel quale ci viene detto qualcosa di inatteso e sorprendente. Il primo intervento pubblico di Gesù, l’Inviato di Dio, non ha nulla di religioso. Non accade in un luogo sacro. Gesù inaugura la sua attività profetica “salvando” una festa di nozze che poteva finire molto male.

In quei villaggi poveri di Galilea, la festa delle nozze era la più gradita da tutti. Per diversi giorni, familiari e amici accompagnavano gli sposi mangiando e bevendo con loro, ballando danze festose e cantando canzoni d’amore.

L’evangelo di Giovanni ci dice che fu in una di queste feste che Gesù fece il suo primo segno, il segno che ci offre la chiave per capire tutto il suo agire e il senso profondo della sua missione di salvezza.

L’evangelista Giovanni non parla di “miracoli”. Chiama sempre “segni” i gesti sorprendenti che realizza Gesù. Non vuole che i suoi lettori si fermino a quel che può esserci di prodigioso nel suo agire. Ci invita a scoprire il significato più profondo. Per questo ci offre alcune piste di carattere simbolico. Vediamone solo una.

La madre di Gesù, attenta ai particolari della festa, si rende conto che non hanno vino e lo segnala a suo figlio. Forse, gli sposi, di condizione umile, hanno avuto più invitati del previsto. Maria è preoccupata. La festa è in pericolo. Come si può chiudere una festa di nozze senza vino? Ella ha fiducia in Gesù.

Fra i contadini di Galilea il vino era un simbolo molto noto della gioia e dell’amore. Lo sapevano tutti. Se nella vita manca la gioia e manca l’amore, come può risultare la convivenza? Maria non si sbaglia. Gesù interviene per salvare la festa offrendo vino abbondante e di eccellente qualità.

Questo gesto di Gesù ci aiuta a cogliere l’orientamento della sua intera vita e il contenuto fondamentale del suo progetto del Regno di Dio. Mentre i capi religiosi e i maestri della Legge si preoccupano della religione, Gesù si dedica a fare più umana e vivibile la vita della gente.

Gli evangeli presentano Gesù concentrato non nella religione ma nella vita. Non è solo per persone religiose e devote. È anche per quelle che si sono trovate deluse dalla religione, ma sentono il bisogno di vivere in maniera più degna e felice. Perché? Perché Gesù contagia fede in un Dio in cui si può avere fiducia e con il quale si può vivere con gioia, e perché attrae verso una vita più generosa, mossa da un amore solidale.

UN GESTE PEU RELIGIEUX

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Il y eut une noce à Cana, en Galilée ». C’est par ces mots que commence le récit où l’on nous dit quelque chose d’inattendu et de surprenant. La première intervention publique de Jésus, l’Envoyé de Dieu, n’a rien de religieux. Elle ne se produit pas dans un lieu sacré. Jésus inaugure son activité prophétique en « sauvant » une fête de noces qui aurait pu mal se terminer.

Dans ces pauvres hameaux de Galilée, les fêtes de noces étaient les plus appréciées de tous. Pendant plusieurs jours, parents et amis accompagnaient les fiancés, mangeant et buvant avec eux, en exécutant des danses festives et en chantant des chansons d’amour.

L’évangile de Jean nous dit que ce fut lors d’une de ces fêtes que Jésus fit son « premier signe », un signe qui nous offre la clé pour comprendre toute son action et le sens profond de sa mission salvatrice.

L’évangéliste Jean ne parle pas de “miracles”. Ces gestes surprenants que Jésus réalise toujours, il les appelle « signes ». Il ne veut pas que ses lecteurs s’arrêtent au merveilleux de l’action de Jésus. Il nous invite à découvrir leur signification la plus profonde. A cet effet, il nous offre quelques pistes à caractère symbolique. En voici une.

La mère de Jésus, attentive aux détails de la fête, se rend compte « qu’ils n’ont plus de vin » et elle en fait part à son fils. Peut-être, les fiancés, d’humble condition, ont été débordés par le nombre d’invités. Marie en est préoccupée. La fête est en danger. Comment peut-elle finir une noce où le vin vient à manquer ? Elle fait confiance à Jésus.

Parmi les paysans de Galilée, le vin était un symbole très connu de la joie et de l’amour. Tout le monde le savait. Si la joie et l’amour manquent dans notre vie, que deviendra notre vie communautaire ? Marie ne se trompe pas. Jésus intervient pour sauver la noce en fournissant du vin en abondance et d’une excellente qualité.

Ce geste de Jésus nous aide à saisir l’orientation de toute sa vie et le contenu fondamental de son projet de royaume de Dieu. Alors que les dirigeants religieux et les maîtres de la loi se soucient de la religion, Jésus se consacre à rendre la vie des gens plus humaine et plus légère.

Les évangiles nous présentent Jésus, concentré non pas sur la religion mais sur la vie. Il n’est pas venu seulement pour les personnes religieuses et pieuses, mais aussi pour celles qui, déçues de la religion, sentent le besoin de vivre d’une manière plus digne et plus heureuse. Pourquoi ? Parce que Jésus communique la foi en un Dieu à qui ont peut se confier et avec qui on peut vivre dans la joie et parce qu’il nous attire vers une vie plus généreuse et motivée par un amour solidaire.

HARDLY A RELIGIOUS GESTURE

José Antonio Pagola. Translator: Valentin de Souza S.J.

There was a wedding in Galilee.” This is how this story begins in which we are told something unexpected and surprising. There’s nothing religious about the first public involvement of Jesus, the one Sent by God. It does not happen in a sacred place. Jesus inaugurates his prophetic activity “saving” a wedding celebration that could have been a disaster.

In those poor villages of Galilee everyone loved weddings. For several days friends and relatives kept the bridal couple company, eating and drinking with them, dancing as they did at feastivals, singing love songs. The Gospel of John says that it was at one of these weddings where Jesus did his “first sign”, the sign that gives us the key to understand all his activity and the deep meaning of his saving mission.

John, the evangelist, does not speak of “miracles”. He calls the amazing acts that Jesus does “signs”. He does not want his readers to dwell on the spectacular aspect of what he does. He asks us to discover its deeper meaning. To help us do so, he gives us some leads of a symbolic nature. Let us see only one.

The mother of Jesus, with an eye on all the happenings at the wedding, realizes “they have no wine”, and says as much to her son. Perhaps the couple, of humble origin, has been swamped by guests. Mary is concerned. The party is in danger. How can you have a wedding without wine? She trusts Jesus.

Among the farmers of Galilee, wine was a well known symbol of joy and love. Everyone knew it. If there is no love and joy in life why stay together? Mary is not mistaken. Jesus intervenes to save the festivities providing abundant wine of excellent quality.

This action of Jesus helps us to understand the direction and fundamental content of his whole life and of his project of the kingdom of God. While the religious leaders and teachers of the Law are engaged with religion, Jesus devotes himself to making the life of people more human and bearable.

The gospels present Jesus devoted to life, not religion. He is not there only for pious and religious people. He is also for those who have been disappointed by religion, but feel the need to live a more dignified and happy life. Why? Because Jesus communicates faith in God in whom we can trust and with whom we can live with joy; because he draws us to a more generous life, lovingly shared in solidarity with all others.

KEINU BAT EZ OSO ERLIJIOSOA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

«Ezteiak ziren Galilean». Horrela hasten da kontakizun hau, gauza bat ezustekoa eta harrigarria esanez. Jesusek, Jainkoaren Bidaliak, jendaurrean izan duen lehen parte-hartzeak ez du erlijiosotik ezer. Ez da gertatu leku sakratu batean. Oso deseroso izan zitekeen eztei-jai bat «onik ateraz» estreinatuko du Jesusek bere jarduera profetikoa.

Galileako herrixka pobre haietan, guztietan preziatuena zen eztei-jaia. Hainbat egunetan lagun egiten zieten familiartekoek eta adiskideek ezkonberriei, haiekin jan-edanez, jai-giroan dantza eginez eta maitasun-kantak abestuz.

Joanen ebanjelioak esan digu eztei-jai hauetako batean egin zuela Jesusek bere «lehen seinalea»; Jesusen jarduera guztia eta haren misio salbatzailearen zentzu sakona ulertzeko giltza da seinale hori.

Joan ebanjelariak ez du aipatzen «miraririk». Jesusek gauzatzen dituen keinu harrigarriei «seinale» izena ematen die. Ez du nahi irakurleak geldi daitezen bere jarduerak izan dezakeen alde harrigarriarekin. Egintza harrigarri horien esanahi sakona bilatzera gonbidatzen gaitu. Horretarako, izaera sinbolikoa duten pista batzuek eskaintzen dizkigu. Ikus dezagun horietako bat.

Jesusen ama, jaiaren xehetasunei adi-adi, konturatu da «ez zaiela gelditzen ardorik» eta bere semeari eman dio aditzera. Agian, gonbidatuen kopuruak gainditu egin ditu maila pobreko ezkonberriak. Kezkatua dago Maria. Arriskuan dago jaia. Zer azken izan lezake eztei-jai batek ardorik gabe? Mariak Jesusengan jarri du konfiantza.

Galileako landa-jendearen artean pozaren eta maitasunaren sinbolo oso ezaguna zen ardoa. Guztiek zuten horren berri. Bizitzan poza eta maitasuna falta badira, zer azken izan lezake elkarrekiko bizitzak? Maria ez dabil batere oker. Jesusek parte hartu du jaia onik ateratzeko, ardoa ugari eta on-ona bideratuz.

Jesusen keinu honek bikain laguntzen ahal digu haren bizitza osoaren norabidea eta Jainkoaren erreinuaz duen egitasmoaren funtsezko edukia atzematen eta ulertzen.Gidari erlijiosoak eta lege-maisuak erlijioaz arduratsu dira; Jesus, berriz, jendearen bizitza gizatarrago eta eramangarriago egiteaz arduratzen da.

Ebanjelioek erlijioaren inguruan ez, baizik bizitzaren inguruan bildurik aurkezten digute Jesus. Ez da etorri jende erlijioso eta jainkozalearentzat bakarrik. Erlijioak etsirik utzi duen baina, halere, era duinagoan eta zoriontsuagoan bizi beharra sentitzen duen jendea ere gogoan du. Zergatik? Jesusek fidagarria den eta pozerako laguna den Jainkoarekiko fedea kutsatu nahi duelako, eta jendea, maitasun solidarioak eraginda, biziera eskuzabalago baterantz erakarri nahi duelako.

UN GEST POC RELIGIÓS

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

“Hi havia un casament a Galilea”. Així comença aquest relat en el qual se’ns diu una cosa inesperada i sorprenent. La primera intervenció pública de Jesús, l’Enviat de Déu, no té res de religiós. No passa en un lloc sagrat. Jesús inaugura la seva activitat profètica “salvant” una festa de noces que podia haver acabat molt malament.

En aquells poblets pobres de Galilea, la festa de les noces era la més apreciada per tots. Durant diversos dies, familiars i amics acompanyaven els nuvis menjant i bevent amb ells, ballant danses festives i cantant cançons d’amor.

L’evangeli de Joan ens diu que va ser enmig d’una d’aquestes noces on Jesús va fer el seu “primer senyal”, el senyal que ens ofereix la clau per entendre tota la seva actuació i el sentit profund de la seva missió salvadora.

L’evangelista Joan no parla de “miracles”. Els gestos sorprenents que realitza Jesús els anomena sempre “senyals”. No vol que els seus lectors es quedin en el que pot haver-hi de prodigiós en la seva actuació. Ens convida a descobrir el seu significat més profund. Per això ens ofereix algunes pistes de caràcter simbòlic. Vegem-ne només una.

La mare de Jesús, atenta als detalls de la festa, es dóna compte que “no tenen vi” i li ho diu al seu fill. Potser els nuvis, de condició humil, s’han vist desbordats pels convidats. Maria està preocupada. La festa està en perill. Com pot acabar un casament sense vi? Ella confia en Jesús.

Entre els camperols de Galilea el vi era un símbol molt conegut de l’alegria i l’amor. Ho sabien tots. Si en la vida manca l’alegria i falta l’amor, en què pot acabar la convivència? Maria no s’equivoca. Jesús intervé per salvar la festa proporcionant vi abundant i d’excel•lent qualitat.

Aquest gest de Jesús ens ajuda a copsar l’orientació de la seva vida sencera i el contingut fonamental del seu projecte del regne de Déu. Mentre els dirigents religiosos i els mestres de la llei es preocupen de la religió, Jesús es dedica a fer més humana i suportable la vida de la gent.

Els evangelis presenten Jesús concentrat, no en la religió sinó en la vida. No és només per a persones religioses i piadoses. És també per als qui s’han quedat decebuts per la religió, però senten necessitat de viure de manera més digna i feliç. Per què? Perquè Jesús encomana fe en un Déu en el qual es pot confiar i amb el qual es pot viure amb alegria, i perquè atrau cap a una vida més generosa, moguda per un amor solidari.

UN XESTO POUCO RELIXIOSO

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

“Había unha voda en Galilea”. Así comeza este relato no que se nos di algo inesperado e sorprendente. A primeira intervención pública de Xesús, o Enviado de Deus, non ten nada de relixioso. Non acontece nun lugar sagrado. Xesús inaugura a súa actividade profética “salvando” unha festa de vodas que podía ter acabado moi mal.

Naquelas aldeas pobres de Galilea, a festa das vodas era a máis apreciada por todos. Durante varios días, familiares e amigos acompañaban aos noivos comendo e bebendo con eles, bailando danzas festivas e cantando cancións de amor.

O evanxeo de Xoán dinos que foi no medio dunha destas vodas onde Xesús fixo o seu “primeiro signo”, o signo que nos ofrece a clave para entender toda a súa actuación e o sentido profundo da súa misión salvadora.

O evanxelista Xoán non fala de “milagres”. Aos xestos sorprendentes que realiza Xesús sempre lles chama “signos”. Non quere que os seus lectores fiquen no que pode haber de prodixioso na súa actuación. Invítanos a que descubramos o seu significado máis profundo. Para iso ofrécenos algunhas pistas de carácter simbólico. Vexamos só unha.

A nai de Xesús, sempre atenta aos detalles da festa, dáse conta de que xa non lles queda viño” e indícallo ao seu fillo. Talvez os noivos, de condición humilde, víronse desbordados polos invitados. María está preocupada. A festa está en perigo. Como pode terminar unha voda sen viño? Ela confía en Xesús.

Entre os campesiños de Galilea o viño era un símbolo moi coñecido da alegría e do amor. Sabíano todos. Si na vida falta a alegría e falta o amor, en que pode terminar a convivencia? María non se equivoca. Xesús intervén para salvarlles a festa proporcionando viño abundante e de excelente calidade.

Este xesto de Xesús axúdanos a captarmos a orientación da súa vida enteira e o contido fundamental do seu proxecto do reino de Deus. Mentres os dirixentes relixiosos e os mestres da lei se preocupan da relixión, Xesús dedícase a facer máis humana e levadeira a vida da xente.

Os evanxeos presentan a Xesús concentrado, non na relixión senón na vida. Non é só para persoas relixiosas e piadosas. É tamén para quen se volveron decepcionados pola relixión, pero senten necesidade de viviren de xeito máis digno e ditosa. Por que? Porque Xesús contaxia fe nun Deus no que se pode confiar e co que se pode vivir con alegría, e porque atrae cara a unha vida máis xenerosa, movida por un amor solidario.

Mujeres creyentes

Publicado: 19 diciembre, 2012 en BIBLIA
Etiquetas: , , , , , ,

Isabel y María4 Adviento (C) Lucas 1, 39-45
MUJERES CREYENTES
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 19/12/12.- Después de recibir la llamada de Dios, anunciándole que será madre del Mesías, María se pone en camino sola. Empieza para ella una vida nueva, al servicio de su Hijo Jesús. Marcha “aprisa”, con decisión. Siente necesidad de compartir su alegría con su prima Isabel y de ponerse cuanto antes a su servicio en los últimos meses de embarazo.

El encuentro de las dos madres es una escena insólita. No están presentes los varones. Solo dos mujeres sencillas, sin ningún título ni relevancia en la religión judía. María, que lleva consigo a todas partes a Jesús, e Isabel que, llena del espíritu profético, se atreve a bendecir a su prima sin ser sacerdote.

María entra en casa de Zacarías, pero no se dirige a él. Va directamente a saludar a Isabel. Nada sabemos del contenido de su saludo. Solo que aquel saludo llena la casa de una alegría desbordante. Es la alegría que vive María desde que escuchó el saludo del Ángel: “Alégrate, llena de gracia”.

Isabel no puede contener su sorpresa y su alegría. En cuanto oye el saludo de María, siente los movimientos de la criatura que lleva en su seno y los interpreta maternalmente como “saltos de alegría”. Enseguida, bendice a María “a voz en grito” diciendo: “Bendita tú entre las mujeres y bendito el fruto de tu vientre”.

En ningún momento llama a María por su nombre. La contempla totalmente identificada con su misión: es la madre de su Señor. La ve como una mujer creyente en la que se irán cumpliendo los designios de Dios: “Dichosa porque has creído”.

Lo que más le sorprende es la actuación de María. No ha venido a mostrar su dignidad de madre del Mesías. No está allí para ser servida sino para servir. Isabel no sale de su asombro. “¿Quién soy yo para que me visite la madre de mi Señor?”.

Son bastantes las mujeres que no viven con paz en el interior de la Iglesia. En algunas crece el desafecto y el malestar. Sufren al ver que, a pesar de ser las primeras colaboradoras en muchos campos, apenas se cuenta con ellas para pensar, decidir e impulsar la marcha de la Iglesia. Esta situación nos esta haciendo daño a todos.

El peso de una historia multisecular, controlada y dominada por el varón, nos impide tomar conciencia del empobrecimiento que significa para la Iglesia prescindir de una presencia más eficaz de la mujer. Nosotros no las escuchamos, pero Dios puede suscitar mujeres creyentes, llenas de espíritu profético, que nos contagien alegría y den a la Iglesia un rostro más humano. Serán una bendición. Nos enseñarán a seguir a Jesús con más pasión y fidelidad. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

-oOo-

La mujer también, pero menos

-oOo-

MULHERES CRENTES

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Depois de receber a chamada de Deus, anunciando-lhe que será mãe do Messias, Maria põe-se a caminho sozinha. Começa para ela uma vida nova, ao serviço do seu Filho Jesus. Caminha depressa, com decisão. Sente necessidade de partilhar a sua alegria com a sua prima Isabel e colocar-se quanto antes ao seu serviço nos últimos meses de gravidez.

O encontro das duas mães é uma cena insólita. Não estão presentes os homens. Só duas mulheres simples, sem nenhum título nem relevância na religião judaica. Maria, que leva consigo a toda parte Jesus, e Isabel que, cheia do espírito profético, se atreve a abençoar a sua prima sem ser sacerdote.

Maria entra em casa de Zacarias, mas não se dirige a ele. Vai diretamente a saudar Isabel. Nada sabemos do estado da sua saúde. Só que aquela saudação enche a casa de uma alegria desbordante. É a alegria que vive Maria desde que escutou a saudação do Anjo: “Alegra-te, cheia de graça”.

Isabel não pode conter a sua surpresa e a sua alegria. Quando escuta a saudação de Maria, sente os movimentos do ser que leva no seu seio e interpreta-as maternalmente como “saltos de alegria”. De seguida, abençoa Maria “a voz gritando” e dizendo: “Bendita tu entre as mulheres e bendito o fruto do teu ventre”.

Em nenhum momento chama Maria pelo seu nome. Contempla-a totalmente identificada com a sua missão: é a mãe do seu Senhor. Vê-a como uma mulher crente em quem irão ser cumpridos os desígnios de Deus: “Ditosa porque acreditaste”.

O que mais a surpreende é a ação de Maria. Não veio mostrar a sua dignidade de mãe do Messias. Não está ali para ser servida mas para servir. Isabel não sai do seu assombro. “¿Quem sou eu para que me visite a mãe do meu Senhor?”.

São muitas as mulheres que não vivem em paz no interior da Igreja. Em algumas cresce o desafeto e o mal-estar. Sofrem ao ver que, apesar de serem as primeiras colaboradoras em muitos campos, apenas se conta com elas para pensar, decidir e impulsionar a marcha da Igreja. Esta situação está a provocar danos a todos.

O peso de uma história multisecular, controlada e dominada pelo homem, impede-nos de tomar consciência do empobrecimento que significa para a Igreja prescindir de uma presença mais eficaz da mulher. Nós não as escutamos, mas Deus pode suscitar mulheres crentes, cheias de espírito profético, que nos contagiam alegria e dêm à Igreja um rosto mais humano. Serão uma benção. Irão ensinar-nos a seguir Jesus com mais paixão e fidelidade.

DES FEMMES CROYANTES

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Après avoir reçu l’appel de Dieu lui annonçant qu’elle deviendra la mère du Messie, Marie se met en route toute seule. Une nouvelle vie, au service de son Fils Jésus, commence pour elle. Elle « hâte le pas », avec détermination. Elle sent le besoin de partager sa joie avec sa cousine Elisabeth et de se mettre à son service pendant les derniers mois de sa grossesse.

La rencontre entre les deux mères constitue une scène insolite. Les hommes sont absents. Seulement deux simples femmes, sans aucun titre ni place importante (relevance) dans la religion juive. Marie, portant partout avec elle Jésus et Elisabeth qui, remplie d’esprit prophétique, ose bénir sa cousine alors qu’elle n’est pas prêtre.

Marie entre chez Zacharie mais elle ne s’adresse pas à celui-ci. Elle va directement saluer Elisabeth. On ignore le contenu de sa salutation ; seulement que cette salutation remplit la maison d’une joie débordante. C’est la joie vécue par Marie depuis l’annonce de l’Ange : « Réjouis-toi, pleine de grâce ».

Elisabeth n’arrive pas à contenir sa surprise et sa joie. Dès qu’elle entend la salutation de Marie, elle ressent les mouvements de l’enfant qu’elle porte en son sein, qu’elle interprète maternellement en disant « l’enfant a tressailli au-dedans de moi ». Ensuite, elle bénit Marie « en criant » : « Tu es bénie entre toutes les femmes et le fruit de tes entrailles est béni »

Elle n’appelle pas Marie par son nom. Elle la voit complètement identifiée à sa mission : c’est la mère de son Seigneur. Elle la voit comme une femme croyante, chez qui s’accompliront les desseins de Dieu : « Bienheureuse celle qui a cru ».

Ce qui frappe le plus c’est la manière d’agir de Marie. Elle n’est pas venue montrer sa dignité de mère du Messie. Elle n’est pas venue pour être servie mais pour servir. Elisabeth n’en revient pas. « Qui suis-je pour que la mère de mon Seigneur vienne jusqu’à moi » ?

Un bon nombre de femmes ne sont pas en paix à l’intérieur de l’Eglise. Chez certaines la démotivation et le malaise s’accroissent. Elles souffrent en voyant que, malgré leur engagement en première ligne dans beaucoup de domaines, c’est à peine si on compte sur elles pour réfléchir, décider, impulser la marche de l’Eglise. C’est une situation qui nuit à tout le monde.

Le poids d’une histoire multiséculaire, contrôlée et dominée par l’homme, nous empêche de prendre conscience de l’appauvrissement que constitue pour l’Eglise le fait de se passer d’une présence plus efficace de la femme. Nous ne les écoutons pas, mais Dieu peut susciter des femmes croyantes, pleines d’esprit prophétique qui transmettent la joie et qui donnent à l’Eglise un visage plus humain. Elles seront une bénédiction. Elles nous apprendront à suivre Jésus plus passionnément et plus fidèlement.

EMAKUME FEDEDUNAK

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Jainkoaren deia hartu ondoren, Mesiasen ama izango dela iragarriz, Mariak bideari egin dio, berak bakarrik. Bizitza berria hasi du, Jesus Semearen zerbitzuan. «Presaka» doa, adorez. Bere poza Elisabet lehengusinarekin partekatu beharra sentitzen du eta haren haurdunaldiko azken hilabeteetan hari lagundu beharra.

Bi ama horien topaketa ezohiko eszena da. Gizonezkoak ez daude presente. Bi emakume xume dira, inolako titulurik gabeak, juduen erlijioan inolako nabarmentasunik gabeak. Maria, Jesus alde guztietara berekin daramala, eta Elisabet, profeta-espirituaz betea, apaiz izan gabe bere lehengusina bedeinkatzeko ausardia izan duena.

Maria sartu da Zakariasen etxean, baina ez doa senarragana. Zuzenean, Elisabet agurtzera doa. Ez dakigu zer agur izan zen. Soilik, etxea pozez gainezka jarri zuela agur hark. Mariak bizi duen poza da, aingeruaren agurra entzun duenetik: «Poztu zaitez, graziaz bete hori».

Elisabetek ezin eutsi dio bere ezusteari eta pozari. Mariaren agurra entzun orduko, sabelean daraman haurraren mugimenduak sentitu eta «poz-jauzitzat» hartu ditu. Berehala, Maria bedeinkatu du goraki: «Bedeinkatua zu emakumeen artean eta bedeinkatua zure sabeleko fruitua».

Inoiz ez dio eman lehengusinari Maria izena. Bere misioarekin guztiz bat egina ikusi du: bere Jaunaren ama da. Emakume fededun ikusi du, zeinetan betez joango baitira Jainkoaren asmoak: «Zorionekoa zu sinetsi duzulako».

Gehienik harriarazi duena, Mariaren jokabidea izan da. Ez zaio etorri Mesiasen ama izatearen duintasuna agertzera. Ez da etorri Elisabet zerbitzari hartzeko, baizik bera haren zerbitzari izateko. Elisabet bere onetik aterata dabil harriduraz: «Zein naiz ni neure Jaunaren ama bisitan etor dakidan?»

Hainbat dira Elizaren barnean bakean bizi ez diren emakumeak. Batzuei handitzen ari zaie hoztasun-sentimendua eta ondoeza. Sufritu egiten dute, alor guztietan lehen lankideak izan eta doi-doi hartzen dituzte aintzat Elizaren ibilbideaz pentsatu, erabaki eta eragiteko orduan. Guztioi ari zaigu kalte egiten egoera hau.

Mendetako historiaren zamak, gizonezkoak kontrolatu eta dominatu izan duenak, ez digu uzten jabetzen Elizaren pobretze handi horretaz; alegia, emakumeari presenteago eta eginkorrago egoteko aukerarik ez emateak dakarren pobretzeaz. Guk ez diogu entzuten, baina Jainkoak sustatu ditzake emakume fededunak, profeta-espirituz beteak, poza kutsatuko digutenak eta Elizari gizatasun handiagoko aurpegiera emango diotenak. Bedeinkazio bat izango dira. Jesusi su eta leialtasun handiagoz jarraitzen erakutsiko digute.

 

DONES CREIENTS

José Antonio Pagola.Traductor:Francesc Bragulat

Després de rebre la crida de Déu, anunciant-li que serà mare del Messies, Maria es posa en camí sola. Comença per a ella una vida nova, al servei del seu Fill Jesús. Se’n va “de pressa”, amb decisió. Sent necessitat de compartir la seva alegria amb la seva cosina Isabel i de posar-se com més aviat millor al seu servei en els últims mesos d’embaràs.

La trobada de les dues mares és una escena insòlita. No estan presents els homes. Només dues dones senzilles, sense cap títol ni rellevància en la religió jueva. Maria, que porta amb si a tot arreu Jesús, i Isabel que, plena de l’esperit profètic, s’atreveix a beneir la seva cosina sense ser sacerdot.

Maria entra a casa de Zacaries, però no es dirigeix a ell. Va directament a saludar Isabel. Res no sabem del contingut de la seva salutació. Només que aquella salutació omple la casa d’una alegria desbordant. És l’alegria que viu Maria des que va escoltar la salutació de l’Àngel: “Alegra’t, plena de gràcia”.

Isabel no pot contenir la seva sorpresa i la seva alegria. Quant sent la salutació de Maria, sent els moviments de la criatura que porta en el seu si i els interpreta maternalment com “salts d’alegria”. De seguida, beneeix Maria “amb totes les forces” dient: “Ets beneïda entre totes les dones i és beneït el fruit de les teves entranyes”.

En cap moment diu a Maria pel seu nom. La preveu totalment identificada amb la seva missió: és la mare del seu Senyor. La veu com una dona creient en la qual s’aniran complint els designis de Déu: “Feliç tu que has cregut”.

El que més la sorprèn és l’actuació de Maria. No ha vingut a mostrar la seva dignitat de mare del Messies. No hi ha anat per ser servida sinó per servir. Isabel no se’n sap avenir. “Qui sóc jo perquè la mare del meu Senyor em vingui a visitar?”

Són bastants les dones que no viuen amb pau a l’interior de l’Església. En algunes creix el desafecte i el malestar. Pateixen en veure que, tot i ser les primeres col•laboradores en molts camps, gairebé no es compta amb elles per pensar, decidir i impulsar la marxa de l’Església. Aquesta situació ens està fent mal a tots.

El pes d’una història multisecular, controlada i dominada pel varó, ens impedeix prendre consciència de l’empobriment que significa per a l’Església prescindir d’una presència més eficaç de la dona. Nosaltres no les escoltem, però Déu pot suscitar dones creients, plenes d’esperit profètic, que ens encomanin alegria i donin a l’Església un rostre més humà. Seran una benedicció. Ens ensenyaran a seguir Jesús amb més passió i fidelitat.

MULLERES CRENTES

José Antonio Pagola.Traduciu:Xaquín Campo

Loguiño de recibir a chamada de Deus, anunciándolle que será nai do Mesías, María ponse a camiño soa.

Empeza para ela unha vida nova, ao servizo do seu Fillo Xesús. Marcha “apresa”, con decisión. Sente necesidade de compartir a súa alegría coa súa curmá Isabel e de pórse canto antes ao seu servizo nos últimos meses de embarazo.

O encontro das dúas nais é unha escena insólita. Non están presentes os homes. Só dúas mulleres sinxelas, sen ningún título nin relevancia na relixión xudía.

María, que leva consigo a todas partes a Xesús, e Isabel que, chea do espírito profético, atrévese a bendicir á súa curmá sen ser sacerdote.

María entra en casa de Zacarías, pero non se dirixe a el. Vai directamente a saudar a Isabel. Nada sabemos do contido do seu saúdo. Só que aquel saúdo enche a casa dunha alegría desbordante. É a alegría que vive María desde que escoitou o saúdo do Anxo: “Alégrache, chea de graza”.

Isabel non pode conter a súa sorpresa e a súa alegría. En canto oe o saúdo de María, sente os movementos da criatura que leva no seu seo e interprétaos maternalmente como “choutos de alegría”. Enseguida, bendí a María “de viva voz” dicindo: “Bendita ti entre as mulleres e bendito o froito do teu ventre”.

En ningún momento chama a María polo seu nome. Contémplaa totalmente identificada coa súa misión: é a nai do seu Señor. Míraa coma unha muller crente na que se irán cumprindo os designios de Deus: “Ditosa porque criches”.

O que máis lle sorprende é a actuación de María. Non veu mostrar a súa dignidade de nai do Mesías. Non está alí para ser servida senón para servir. Isabel non sae do seu asombro. “Quen son eu para que me visite a nai do meu Señor?”.

Son moitas as mulleres que non viven con paz no interior da Igrexa. Nalgunhas medra o desafecto e o malestar. Sofren ao veren que, a pesar de seren as primeiras colaboradoras en moitos campos, apenas se conta con elas para pensar, decidir e impulsar a marcha da Igrexa. Esta situación estanos facendo dano a todos.

O peso dunha historia multisecular, controlada e dominada polo home, impídenos tomarmos conciencia do empobrecimiento que significa para a Igrexa prescindirmos dunha presenza máis eficaz da muller. Nós non as escoitamos, pero Deus pode suscitar mulleres crentes, cheas de espírito profético, que nos contaxien alegría e dean á Igrexa un rostro máis humano. Serán unha bendición. Ensinarannos a seguirmos a Xesús con máis paixón e fidelidade.

Iglesia nuestra, ¿Quo vadis?

Publicado: 19 noviembre, 2012 en REFLEXIONES
Etiquetas: , , , , , ,

IGLESIA NUESTRA, ¿QUO VADIS?
LUIS CARLOS SAIZ FERNÁNDEZ, Comunidad en Búsqueda, luiskar@gmail.com
MADRID.

“Que tu Iglesia, Señor, sea un recinto de verdad y de amor, de libertad, de justicia y de paz, para que todos encuentren en ella un motivo para seguir esperando.” (Plegaria eucarística V/b).

ECLESALIA, 19/11/12.- Siempre que he rememorado mi historia de fe he terminado dando gracias a Dios por el privilegio de sentirme “hijo del Concilio” (del Vaticano II, se entiende). Al nacer en 1972, quiero pensar que en mi infancia y juventud fue algo natural el encontrar laicos, sacerdotes y religiosos empapados hasta el tuétano de su espíritu. La fe que se me transmitía iba indisolublemente unida a la alegría, el buen humor y ¿por qué no? incluso la travesura sana, a la sencillez y cercanía de los testigos, al aprecio sincero de tantas posibilidades bellas que tiene nuestro mundo, a la solidaridad vivida como consecuencia directa del ser hermanos, a la experiencia litúrgica honda y creativa… y tantos etcéteras como queráis. Sabéis a lo que me estoy refiriendo. Aquella evangelización prendió en mí porque acompañó con respeto mi maduración personal, me ofreció un horizonte de sentido donde otras instancias se quedaban cortas y, en definitiva, se recogía y vivía lo mejor del ser humano tomando como referencia la vida y obra de Jesús de Nazaret. No hizo falta mucho más, así de ¿sencillo?

Han pasado cerca de 40 primaveras desde aquella experiencia primigenia que hasta hoy ha seguido alimentando, con caras diversas pero estilo siempre reconocible, mi apuesta por el Dios de Jesús. A mi lado se encuentran mis dos pequeños, de dos y cuatro años. Y cuando pienso en el entorno eclesial que paulatinamente va imponiéndose en nuestra sociedad, el tinte de fondo que previsiblemente mis chiquillos perciban en el futuro, no puedo sino constatar que nuestra Iglesia, nuestra querida Iglesia, ha virado el timón, ha modificado el plan estratégico, está dejando de confiar en la forma de presentarse al mundo que a mí me cautivó. Cierto será admitir que a mí me ganó, pero no a muchos de mis coetáneos. Somos pocos, sí, y cada día seremos menos durante algún tiempo. Sospecho que justamente esta patente “falta de eficacia” puede estar en la raíz del cambio de planteamiento. Son tiempos duros que parecen exigir repliegue, alta cohesión de grupo, coraje para vivir la fe en un mundo de lobos. La consigna sería: Si el mundo nos desprecia, dobleguemos al mundo con la fuerza de Cristo. Ese será nuestro martirio. Y así va transcurriendo el tiempo, con batallas parciales ganadas pero la sensación de que la guerra, si es que podemos denominarla así, se juega en otro lado. Mientras ante lo externo nuestra reacción habitual peca de defensiva, reticente por defecto, la descalificación mutua no resulta desgraciadamente una excepción entre las distintas sensibilidades de Iglesia. Aspiramos a mediar en la sociedad, a ser testimonio vivo de lo más santo que reside en el ser humano y, sin embargo, ¿no estamos en ocasiones demasiado lejos de encarnar para el increyente ese “mirad cómo se aman” tan fructífero en el pasado? Haciéndonos eco de la inquietud de Lohfink con la vista puesta en una actitud autocrítica constructiva, podemos preguntarnos ¿en qué medida nos acercamos a la Iglesia que Jesús soñó dejar como herencia al mundo? Cada cual puede (y debe) emitir su diagnóstico particular, para bien de la Iglesia y, por encima de todo, de las personas que nos miran. Puedo equivocarme, pero existe la posibilidad de que hoy Jesús pasara a nuestro lado y, al modo de aquel relato bien conocido con Pedro como protagonista nos expresara con una cierta tristeza: Iglesia mía, ¿adónde te diriges? ¿cuáles son tus verdaderas prioridades? ¿recuerdas mi invitación a ser “sal” y “luz”? Iglesia mía, ¿quo vadis?

A debatir estas cosas y disfrutar de la convivencia comunitaria dedicamos un grupito de creyentes todo un fin de semana del ya lejano mes de Junio en Mangirón, un pueblecito de la sierra madrileña. Tuvimos la suerte de contar con dos personas cualificadas para aportar su punto de vista con distintas perspectivas, que era de lo que se trataba. Los planteamientos de Raquel Mallavibarrena, laica y portavoz de Somos Iglesia y Redes Cristianas, se confrontaron con los de Ángel Cordovilla, sacerdote diocesano experto en teología dogmática y profesor en Comillas. Raquel reivindicó una Iglesia de iguales y de adultos, donde se abolieran los estamentos clerical/laical dando relevancia a los ministerios y carismas, donde se considerara al cristiano como último responsable de sí en aquellas esferas que le competen, donde se habilitaran más cauces a la expresión democrática y se abandonara el anacronismo del Estado Vaticano. Abogó también por una Iglesia que sea consecuente con lo que predica y que encarne los Derechos Humanos, que conceda un margen amplio a la investigación teológica y que anteponga la misericordia a la reprobación. Una Iglesia comprometida desde su raíz con la pobreza, sin apego a los poderes de este mundo. Por último subrayó la idea de Juan Martín Velasco de que el futuro de la Iglesia está en la comunidad, comunidades minoritarias pero significativas y creativas. Una llamada a “no apagar el Espíritu”. Por su parte, Ángel abordó su exposición desde otro ángulo, comenzando por reconocer que su discurso nace de su propia historia personal, parcial y limitada, pero lógicamente ligada a su ser sacerdote. Para él la Iglesia es una mezcla de Misterio y realidad histórica que no debe perder mucho tiempo en mirarse a sí misma. Es preciso ser fieles al origen y a la misión, la palabra clave sería “fidelidad”. Vivimos en un cambio de época donde todo está en cuestión, la crisis no es tanto de Iglesia como de Dios y de fe. Reconoce que el catolicismo vive aún en una estructura medieval que en un tiempo forjó una cultura, un espacio, un tiempo, pero que actualmente puede no ser idónea (por ejemplo, la parroquia se acomoda mejor a una sociedad agraria, ya minoritaria). La Iglesia está volcada a una Nueva Evangelización que trata no sólo de evangelizar a las personas o las estructuras, sino a los ambientes o escenarios: la cultura, la educación, la inmigración… Ángel considera que la reforma de la Iglesia ya se está produciendo, es permanente, aunque siempre se nos quede corta. Hay que reformar todo lo que impida la fidelidad a su naturaleza y dificulte su misión. Se debería trabajar paralelamente la reforma estructural y la conversión personal de sus miembros. Y nunca olvidar que “somos iglesia” por gracia.

Como veis, dos enfoques con acentos dispares que luego, en el tiempo de diálogo, se fueron aquilatando y contrastando. Obviamente no hubo consenso en todo lo que se discutió, que por limitaciones horarias tampoco fue en exceso extenso. Lo que para unos era materia reformable para otros era nuclear. Donde para unos el Pueblo de Dios representaba el último fundamento de la Iglesia, para otros la Sucesión Apostólica determinaba la garantía de una Iglesia verdaderamente conectada con su inspirador. Se apuntó como gran reto el hacer bueno el calificativo de católico = universal y el convencimiento general de que primero deberemos entender hacia dónde se dirige la sociedad para luego discernir el hacia dónde de la Iglesia.

En cualquier caso lo verdaderamente importante comenzó al término del diálogo. Doble banquete, para ser más exactos. Primero, el de la Eucaristía. Cada cual con su carisma y ministerio, nos dirigimos a alabar, compartir, dar gracias y, en definitiva, rememorar lo que nos vincula por encima de todo. Y segundo, no por ello menos importante, el de las ensaladas, el hornazo salmantino, la cervecita bien fría y la charla de todo un poco. Allí nos dimos cuenta de que, aunque podíamos seguir sin estar de acuerdo en algunos puntos de eclesiología, prevalecía sin rastro de duda la calidad humana de la gente y el saberse tocados por un mismo Dios. Dios que, en esencia, nos quiere y punto. Quisiera creer que en aquellas dos mesas con abundancia de viandas materiales y espirituales, aún permanece el rescoldo de lo que en mi juventud me ganó para Cristo y mañana ofreceré “con temor y temblor” a mis propios hijos. Y luego, que sea lo que Dios quiera… (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

“Cuando se te llene la boca proclamando la paz procura tener aún más lleno el corazón”. San Francisco de Asís
SENCILLAMENTE, LA VERDADERA ALEGRÍA
MARÍA TERESA SÁNCHEZ CARMONA, teresa_sc@hotmail.com
SEVILLA.

ECLESALIA, 04/10/12.- Se podría decir que era buena persona, un hombre campechano de ésos que al poco de conocerle parece que fuese amigo de toda la vida. Era amable, como suele decirse, por dentro y por fuera. Desde luego había algo en su apariencia que no pasaba desapercibido: no sé si el pelo castaño, ligeramente ensortijado; acaso esos ojos avispados y despiertos, con un brillo inteligente en su fondo, como el de un niño entusiasmado con sus juegos. Pero sin duda lo más hermoso era su sonrisa, ¡qué sonrisa! La tenía siempre en los labios, entregada y abierta, lista para contagiar otros rostros con su serena alegría.

No es frecuente encontrar personas como él hoy en día, la verdad, con esa sencilla transparencia. Porque no era simpleza ni ingenuidad, no. Era otra cosa: una sencillez manifiesta, un puro sosiego en la manera de ser y de actuar. En las cosas de cada día, entiéndame. No me refiero a grandes acontecimientos ni sucesos sobrenaturales (aunque déjeme decirle que más de una vez sorprendió a todos con sus planteamientos, empezando por su propia familia). Pero esa interioridad suya encontraba un cauce certero en los detalles cotidianos, en la experiencia de cada día. ¿Cómo decirle? Transmitía una apacible calma en todo cuanto hacía, un saber detenerse a contemplar y acoger con los cinco sentidos puestos en cada instante concreto, con el corazón entero ofrendado, como si no existiese nada ni nadie más en el mundo.

Le gustaba pararse con las personas, la mirada fija en los ojos que le hablaban como si quisiese leer en lo profundo de su alma. Esa capacidad de acogida la trasladaba a todo cuanto hacía, no crea; se deleitaba contemplando la naturaleza en sus más pequeños matices: la hoja a punto de caer del árbol, el zumbido de una abeja en las tardes de verano, la manera pausada de posar su mano sobre la cabeza del perro… Poseía este hombre una sensibilidad infinita, tierna y delicada, sutil: uno lo veía y daba la impresión de que no era más que lo que mostraba, tal era su transparencia en actos y palabras. Sin embargo, cuando le escuchabas hablar (en un discurso donde el silencio hacía de tonada para unas pocas palabras leves) – digo – cuando le escuchabas hablar te dabas cuenta de que lo visible era apenas una gota frente al mar de emociones que llevaba dentro: mar calmo la mayor parte del tiempo, pero me consta que otras debió sentirlo como un mar bravío y desatado en olas, tormenta que hubiese hecho zozobrar su débil barca… de no haber sido por su fe y su inquebrantable esperanza.

De algún modo, todo cuanto él hacía quedaba convertido en un canto de espíritu, en un diálogo con el misterio. Es la impresión que daba, él y aquella otra chica con la que salía a pasear por los cerros, a esa hora en que el sol y la luna cruzan sus órbitas en el cielo. Atardecer de un día, despertar de estrellas. Se amaban. Eso dicen algunos, que se conocían y se amaban. Quizá era al revés; quizá se amaban tan profundamente que era como si se conociesen desde siempre. Quién sabe. El caso es que uno y otro coincidían en ese lugar del alma donde sobran las palabras, pues compartían una misma música de espíritu, una sed, un mismo fuego, un íntimo anhelo de paz, un sagrado enamoramiento. Se amaban, estaban habitados por un mismo Amor más allá de todo espacio y todo tiempo: un amor expansivo que, lejos de cerrarse en sí mismo, les movía también a buscarlo en cada criatura. Amor desbordado del corazón a los labios, tan bello que era capaz de inspirarle Cánticos y poemas, tendidos como lazos de unión con el universo. Por eso hay quienes dicen que ellos dos nunca se separaron: porque se alentaron para seguir viviendo la misma búsqueda en trascedente sintonía, con la misma serena alegría…

Muchos le tomaban por loco. Imagínese, hoy en día, ¿quién estaría dispuesto a dedicar su vida para llevar a otros el puro amor? ¿quién encuentra tiempo para detenerse a contemplar las nubes y las estrellas, para seguir el recorrido de un insecto sobre la tierra y observar el crecimiento de las flores? ¿Quién se permite soñar que otro mundo es posible? ¿quién camina sin más rumbo ni meta que conmover el corazón de los hombres? Juglar de Dios le llamaban, el pobrecillo de Asís, mendigo… Y le diré que ciertamente lo era, pues nada tenía sino amor. Y ni eso, porque ya sabe usted que el amor no se posee ni se aferra… brota sin más, se desborda en el corazón desde no se sabe dónde, y llega un momento en que sencillamente no puede contenerse por más tiempo. Así le ocurría a él: era tanto el amor que le habitaba, que se dedicaba a darlo a manos llenas. Por eso era un mendigo de amor, y a la vez el hombre más rico de la tierra: nos mostró que quien nada posee vive todo como riqueza; nos mostró que quien nada tiene para dar, tan sólo puede darse él mismo como ofrenda. He aquí su tesoro, y el más hermoso de todos los regalos que puede hacer un hombre. Es lo que él hizo: se entregó sin reservarse nada, de la túnica al corazón, de la piel al alma. A imitación de su Señor, Jesucristo. Pura entrega, sin detenerse en teorías: de palabra compartía versos y oraciones y algunos escritos que redactó para su orden, pero fue su manera de vivir la que resultaba sugestiva. Su manera de ser, ¡ya ve! Hubo algunos que no le entendieron, a pesar de sus gestos tan sencillos. No todos le reconocieron, a pesar de ser un hijo de vecino. Pero yo le aseguro que aquí nadie le ha olvidado.

A mí me ocurre que algunas tardes me asomo a la ventana y contemplo el cielo. Y le recuerdo, así sin más. O me siento a la puerta de mi casa y miro esos cerros por los que paseaba con su amiga Clara. Y ¿sabe? Es como si algo se me esponjase aquí dentro, como si se ensanchase el alma. ¿No ve? hasta la piel se me pone de gallina. Porque le diré un secreto: él era más que “él”. No sé si me explico, pero algo en ese muchacho hablaba de cosas más grandes que él mismo. En su mirada había un fuego sereno, un resplandor de vida, una invitación casi provocadora a ofrendar el alma en el día a día… Llámele Amor, llámele Dios lo que le movía, ¿importa acaso? Era un hombre de Dios porque de Él hablaban sus gestos, pero era también un enamorado de las personas, ¿entiende? Una persona como usted o como yo, pero con ese resplandor en los ojos que sólo tienen aquellos que están profundamente enamorados. Por eso pasó su vida buscando nuevas formas para transmitir a otros el Amor: ése que él intuía en cuanto le rodeaba y también, secretamente, en lo profundo de sí mismo. Porque el amor es creativo y busca siempre nuevas maneras de expresión. Incluso las más impensables. ¿O cómo se explica, si no, que le diese por acoger y cuidar a los leprosos? Como lo oye: se volcó absolutamente con estas personas, en realidad con todo aquél que manifestase algún tipo de necesidad. Sencillamente era alguien demasiado sensible para no hacerlo: se acercaba a ellos con el mismo cuidado que ponía en oler una flor; les hablaba con la misma emoción que se advertía en sus palabras cuando recordaba a su querida Clara.

Por éstos y otros gestos podría decirse que, a su manera, fue un revolucionario. Eso explicaría su iniciativa de reparar las iglesias que estaban en ruinas; el repentino afán por reformarlas que manifestó un día tras orar en la capilla de San Damián. Paradojas de la vida: fíjese que empezó por reconstruir iglesias deterioradas y terminó por renovarnos el sentir a nosotros mismos. Y eso que no siempre tendría claro lo que tenía que hacer ni cómo, no crea. Algunos hombres del pueblo le vieron caminar a solas por el monte durante muchos días. Iba demacrado, con el cuerpo bien cubierto por el hábito sin dejar ver apenas un centímetro de piel. La mirada perdida, como si fuese ciego, a tientas, buscando en su interior una luz perdida, como queriendo reavivar un entendimiento que sólo el corazón comprende…

Pese a todas las dificultades que pudo haber pasado, puedo decirle que en su vida no hizo sino transmitir a los demás una infinita alegría, una perfecta alegría que fue derramando a su paso como una lluvia de flores: la alegría de llevar a todos la verdadera paz de espíritu, ésa que el corazón ha descubierto antes en lo profundo de sí mismo. Sí, fue un hombre de paz, un hombre de bien; fue un buen hombre. ¿Cómo? ¿no se lo he dicho aún? Francisco, señor. Francisco era su nombre. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

Nadie tiene la exclusiva de Jesús

Publicado: 26 septiembre, 2012 en BIBLIA
Etiquetas: , , , ,

26 Tiempo ordinario (B) Marcos 9, 38-43.45.47-48
NADIE TIENE LA EXCLUSIVA DE JESÚS
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 26/09/12.- La escena es sorprendente. Los discípulos se acercan a Jesús con un problema. Esta vez, el portador del grupo no es Pedro, sino Juan, uno de los dos hermanos que andan buscando los primeros puestos. Ahora pretende que el grupo de discípulos tenga la exclusiva de Jesús y el monopolio de su acción liberadora.

Vienen preocupados. Un exorcista, no integrado en el grupo, está echando demonios en nombre de Jesús. Los discípulos no se alegran de que la gente quede curada y pueda iniciar una vida más humana. Solo piensan en el prestigio de su propio grupo. Por eso, han tratado de cortar de raíz su actuación. Esta es su única razón: “no es de los nuestros”.

Los discípulos dan por supuesto que, para actuar en nombre de Jesús y con su fuerza curadora, es necesario ser miembro de su grupo. Nadie puede apelar a Jesús y trabajar por un mundo más humano, sin formar parte de la Iglesia. ¿Es realmente así? ¿Qué piensa Jesús?

Sus primeras palabras son rotundas: “No se lo impidáis”. El Nombre de Jesús y su fuerza humanizadora son más importantes que el pequeño grupo de sus discípulos. Es bueno que la salvación que trae Jesús se extienda más allá de la Iglesia establecida y ayude a las gentes a vivir de manera más humana. Nadie ha de verla como una competencia desleal.

Jesús rompe toda tentación sectaria en sus seguidores. No ha constituido su grupo para controlar su salvación mesiánica. No es rabino de una escuela cerrada sino Profeta de una salvación abierta a todos. Su Iglesia ha de apoyar su Nombre allí donde es invocado para hacer el bien.

No quiere Jesús que entre sus seguidores se hable de los que son nuestros y de los que no lo son, los de dentro y los de fuera, los que pueden actuar en su nombre y los que no pueden hacerlo. Su modo de ver las cosas es diferente: “El que no está contra nosotros está a favor nuestro”.

En la sociedad moderna hay muchos hombres y mujeres que trabajan por un mundo más justo y humano sin pertenecer a la Iglesia. Algunos ni son creyentes, pero están abriendo caminos al reino de Dios y su justicia. Son de los nuestros. Hemos de alegrarnos en vez de mirarlos con resentimiento. Los hemos de apoyar en vez de descalificar.

Es un error vivir en la Iglesia viendo en todas partes hostilidad y maldad, creyendo ingenuamente que solo nosotros somos portadores del Espíritu de Jesús. El no nos aprobaría. Nos invitaría a colaborar con alegría con todos los que viven de manera evangélica y se preocupan de los más pobres y necesitados.

NO ONE OWNS JESUS FOR HIMSELF

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

It is an unusual scene. The disciples come to Jesus with an unusual question. This time, however, it is not Peter, but John, the one to speak out. This was one of the two brothers who had been asking for the first places in heaven! Now, apparently, he wants the apostles to own the exclusive privilege or rights to work miracles.

They seem worried. Someone, who is not one of them, has been seen casting out demons in the name of Jesus. The disciples, obviously, are not too happy to see people being cured and recovered their health. They are simply worried about their own exclusive privilege as disciples of Jesus. They just want such practices to be stopped: “Because he is not one of us.”

The disciples take for granted that, in order to act in the name of Jesus and have the healing power, one has to be a member of their group. No one can use the name of Jesus and help other human beings without becoming members of the Church.

Is that true? What does Jesus say about this? Jesus’ immediate response was absolutely clear: “You must not stop him.” The name of Jesus and his healing and humanizing power are more important than His small group of disciples. The salvation that Jesus was to bring about is greater than any established church and must be used to help everyone to live better lives. No one should consider such privilege as an exclusive right.

Jesus does away with any kind of sectarianism among his disciples. The apostles were not chosen to control the Messianic salvation. Christ is not the Rabbi of an independent school but the Prophet for the salvation of everyone. His Church must uphold His name anytime it is invoked to do good.

Jesus does not want his followers speak about ours and those who are not ours; those inside and outside, those who can act in His name and those who cannot. Jesus sees things differently: “Anyone who is not against us is for us.”

In our modern societies, there are many men and women who work for a beter and more just world without being members of any Church. Some of these people, in fact, are not even believers; yet, they show ways to the kingdom of God and His justice. They can be considered to be ours. We should be happy because of them, rather than feel resentful for their competition. We must encourage them and never doubt about their intentions.

It is certainly wrong living in a Church and seeing only hostilities and evil around us, if we consider that we alone are carriers of the Spirit and message of Jesus. He would never support such attitude. Rather, Jesus would encourage us to welcome everyone who adopts the evangelical lifestyle and works with the poor and the needy.

 

INORK EZ DU JESUSEN ESKLUSIBARIK

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Harrigarria da pasadizoa. Problema batekin hurbildu zaizkio ikasleak Jesusi. Oraingoan, ez da Pedro taldearen bozemailea, baizik Joan, lehen postuen bila dabiltzan bi anaietarik bat. Oraingo honetan, Jesusen esklusiba eta haren egintza askatzailearen monopolioa ikasleen taldeak izan ditzan nahi du.

Kezka hau dute. Exorzista bat, taldekoa ez dena, deabruak botatzen ari da Jesusen izenean. Ikasleak ez dira pozten jendea sendaturik ikusteaz eta gizatasun handiagoko bizitza egin ahal izateaz. Soilik, beren taldearen izen handia dute gogoan. Horregatik, errotik moztu nahi izan dute exorzista haren jarduera. Hau dute arrazoi bakarra: «ez da gutakoa».

Ikasleak jakindakotzat eman dute hau: Jesusen izenean eta haren indar sendatzaileaz jardun ahal izateko, beren taldekoa izan behar du. Ezin aipa dezake inork ere Jesusen izena, ezta mundua gizatasun handiagokoa egiteko lan egin ere, Elizako kide izan gabe. Horrela ote egiaz? Zer dio Jesusek?

Biribilki erantzun die Jesusek: «Ez iezaiozue eragotzi». Jesusen Izena eta indar gizatargarria garrantzizkoagoak dira ikasleen talde koxkorra baino. On da Jesusek dakarren salbazioa zabaltzea eraikitako Eliza baino harago, eta jendeari gizatasun handiagoz bizitzen laguntzea. Jokabide hori ez litzateke hartu behar sekula konpetentzia desleialtzat.

Bere jarraitzaileen artean hautsi egin nahi luke Jesusek tentazio sektario oro. Ez du eratu bere taldea mesiastar salbazio kontrolatzeko. Jesus ez da eskola itxi bateko lege-maisu, baizik guztiei eskainia den salbazioaren Profeta. On egiteko hots egina den toki guztietan sostengatu behar du Elizak haren Izena.

Jesusek ez du nahi bere jarraitzaileek hitz egin dezaten gureez eta gure ez direnez, barnekoez eta kanpokoez, bere izenean jardun dezaketenez eta ez dezaketenez. Beste bat du bere ikusmoldea: «Gure kontra ez dagoena, gure alde dago».

Gizarte modernoan gizon-emakume asko ari da mundua zuzenago eta gizatarrago egin nahiz, Elizako kide izan gabe. Batzuk ez dira fededun ere, baina Jainkoaren erreinuari eta haren zuzenbideari bideak irekin ari zaizkie. Gutakoak dira. Maitasuna behar diegu agertu, errezeloz begiratu ordez. Sostengua behar diegu eskaini, deskalifikatu ordez.

Oker handia da Elizan bizitzea, alde guztietan etsaigoa eta gaiztakeria ikusiz; pentsatuz, gizagaixo baten moduan, gu geu bakarrik garela Jesusen Espirituaren eramaile. Jesusek ez liguke horrelakorik onetsiko. Aitzitik, ebanjelioaren arabera bizi eta pobreenez eta premia handiagoa dutenez kezkatzen direnekin lankide izatera gonbidatuko gintuzke.

 

NINGÚ NO TÉ L’EXCLUSIVA DE JESÚS

José Antonio Pagola.Traductor:Francesc Bragulat

L’escena és sorprenent. Els deixebles s’acosten a Jesús amb un problema. Aquesta vegada, el portador del grup no és Pere, sinó Joan, un dels dos germans que van buscant els primers llocs. Ara pretén que el grup de deixebles tingui l’exclusiva de Jesús i el monopoli de la seva acció alliberadora.

Estan preocupats. Un exorcista, no integrat en el grup, treu dimonis en nom de Jesús. Els deixebles no s’alegren que la gent quedi curada i pugui iniciar una vida més humana. Només pensen en el prestigi del seu propi grup. Per això, han procurat de tallar d’arrel la seva actuació. Aquesta és la seva única raó: “no és dels nostres”.

Els deixebles donen per fet que, per actuar en nom de Jesús i amb la seva força guaridora, cal ser membre del seu grup. Ningú no pot apel•lar a Jesús i treballar per un món més humà, sense formar part de l’Església. És realment així? Què en pensa Jesús?

Les seves primeres paraules són rotundes: “No li ho impediu”. El nom de Jesús i la seva força humanitzadora són més importants que el petit grup dels seus deixebles. És bo que la salvació que porta Jesús s’estengui més enllà de l’Església establerta i ajudi la gent a viure de manera més humana. Ningú no ho ha de veure com una competència deslleial.

Jesús trenca qualsevol temptació sectària en els seus seguidors. No ha constituït el seu grup per controlar la seva salvació messiànica. No és rabí d’una escola tancada sinó Profeta d’una salvació oberta a tothom. La seva Església ha de donar suport al seu nom allà on és invocat per fer el bé.

Jesús no vol que entre els seus seguidors es parli dels qui són dels nostres i dels qui no ho són, dels de dins i dels de fora, dels que poden actuar en el seu nom i dels que no ho poden fer. La seva manera de veure les coses és diferent: “Qui no està contra nosaltres, està amb nosaltres”.

En la societat moderna hi ha molts homes i dones que treballen per un món més just i més humà sense pertànyer a l’Església. Alguns ni tan sols són creients, però estan obrint camins al regne de Déu i la seva justícia. Són dels nostres. Hem d’alegrar-nos-en en comptes de mirar-los amb ressentiment. Els hem de donar suport en lloc de desqualificar-los.

És un error viure en l’Església veient a tot arreu hostilitat i maldat, creient ingènuament que només nosaltres som portadors de l’Esperit de Jesús. Ell no ens ho aprovaria. Ens convidaria a col•laborar amb alegria amb tots els qui viuen de manera evangèlica i es preocupen dels més pobres i necessitats.

NINGUÉN TEN A EXCLUSIVA DE XESÚS.

José Antonio Pagola.Traduciu:Xaquín Campo

A escena é sorprendente. Os discípulos achéganse a Xesús cun problema. Esta vez, o dirixente do grupo non é Pedro, senón Xoán, un dos dous irmáns que andan a buscar os primeiros postos.

Agora pretende que o grupo de discípulos teña a exclusiva de Xesús e o monopolio da súa acción liberadora. Veñen preocupados.

Un exorcista, non integrado no grupo, está botando demos en nome de Xesús. Os discípulos non se alegran de que a xente quede curada e poida iniciar unha vida máis humana. Só pensan no prestixio do seu propio grupo. Por iso, trataron de cortar de raíz a súa actuación. Esta é a súa única razón: “non é dos nosos”.

Os discípulos dan por suposto que, para actuar en nome de Xesús e coa súa forza curadora, é necesario ser membro do seu grupo. Ninguén pode apelar a Xesús e traballar por un mundo máis humano, sen formar parte da Igrexa. É realmente así? Que pensa Xesús? As súas primeiras palabras son rotundas: “Non llelo impidades”.

O Nome de Xesús e a súa forza humanizadora son máis importantes que o pequeno grupo dos seus discípulos. É bo que a salvación que trae Xesús se estenda máis aló da Igrexa establecida e axude ás xentes a vivir de xeito máis humano. Ninguén ten de vela como unha competencia desleal.

Xesús rompe toda tentación sectaria nos seus seguidores. Non constituíu o seu grupo para controlar a súa salvación mesiánica. Non é rabino dunha escola pechada, senón Profeta dunha salvación aberta a todos. A súa Igrexa ha de apoiar o seu Nome alí onde é invocado para facer o ben.

Non quere Xesús que entre os seus seguidores se fale dos que son nosos e dos que non o son, dos de dentro e os de fóra, dos que poden actuar no seu nome e os que non poden facelo. O seu modo de ver as cousas é diferente: “O que non está contra nós está a favor noso”.

Na sociedade moderna hai moitos homes e mulleres que traballan por un mundo máis xusto e humano sen pertenceren á Igrexa. Algúns nin son crentes, pero están abrindo camiños ao reino de Deus e a súa xustiza. Son dos nosos.

Temos de alegrarnos no canto de miralos con resentimento. Témolos de apoiar no canto de descualificalos.

É un erro vivir na Igrexa vendo en todas partes hostilidade e maldade. Crendo inxenuamente que só nós somos portadores do Espírito de Xesús. El non nos aprobaría tal. Invitaríanos a colaborarmos con alegría con todos os que viven de xeito evanxélico e se preocupan dos máis pobres e necesitados. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

PREGÓN PASCUAL PARA ESTOS DÍAS
ANDRÉS MUÑOZ, almaruecha@gmail.com
GETAFE (MADRID).

ECLESALIA, 27/04/12.- “Os anuncio una buena noticia: una nueva vida está surgiendo. Ya es primavera. La pascua se hace florida ¿No lo notáis? Jesús ha reinaugurado la vida. ¡Aleluya!

La tierra estaba triste, la humanidad sedienta; pero la nueva vida pascual de Jesús, – camino, verdad, vida-, embarazó la creación y parió la esperanza.

La muerte anunciada quedó vencida y un clamor gozoso inundó valles y montes de frescura y calidad. El planeta se resiste a perder la hermosura inicial recreativa. La culpa es de la ternura del buen Dios, al que aplauden los árboles silvestres.

Os comunico con gozo que en estos tiempos de crisis se rearma la utopía, si confiamos en el resucitado. No es fantasía vana pensar que todavía es posible ver al lobo y al cordero pastar juntos y al león y al buen comer paja.

No es imposible un mundo con otro sistema. Está ya eclosionando el mundo sistema-red, que se alimenta de valores y de sueños de gentes como nosotros que seguimos pensando en ese otro mundo posible y necesario

Porque, sí, lo decimos fuerte y con orgullo, somos utópicos, idealistas, ingenuos, que no hacemos mas que soñar. Y qué. ¿No es preferible soñar a quedarnos con los brazos cruzados mientras se nos estrella el mundo?

Alegrémonos porque hay brotes nuevos de esperanza y de bonanza en el corazón humano. Muchos hombres y mujeres soñadores estamos desaprendiendo, desenseñando y dehaciendo modelos fundamentalistas culturales, políticos, religiosos, financieros, aunque los ricos, los listos, los tecnócratas y los masterizados nos califiquen de ridículos, ilegales e irreales. Habrá que recordarles que si no nos dejan soñar, no les vamos a dejar dormir.

Gritemos nuestras risas, porque lo cotidiano, lo experimental, la creatividad, la innovación, el alumbramiento de lo humano está ganando terreno al pensamiento único y a los dogmas.

Abramos las puertas al gozo porque en los sistemas operativos de los corruptos se está infiltrando el virus de la honestidad y las hipotecas, los préstamos, los minicréditos se les están escapando a su control y poco a poco llegarán en buenas condiciones al desahuciado, al comerciante del barrio, a la mujer guaraní o al estudiante.

¡Aleluya! porque Jesús se ha bajado de la cruz, está entre nosotros repartiendo resurrección que nos pringa a borbotones de fuerza. Mirad, los calvarios humanos se han quedado vacíos. Jesús se ha bajado consigo a todos los crucificados: parias, hambrientos, niños de la guerra, mujeres maltratadas… Es más, ha recogido todas las cruces y las ha roto: paro, manuales de economía capitalista, catecismos fanáticos, las armas, el miedo.

Llenemos nuestras gargantas de músicas y cantos, porque las mujeres, motores de la vida, piden cada día con más insistencia pan y rosas, igualdad y dignidad. Su grito va haciendo eco en el discurso social y se va clavando en las conciencias. Con su razón y su coraje se van asentando en sus puestos de origen de equilibrio creativo y sentando a la cabecera de la mesa de la fraternidad para celebrar y repartir el buen sabor del pan y el perfume de las rosas, advirtiendo a machos y jerarcas: aunque cortéis todas las flores, no podréis detener nuestra primavera.

Dancemos, bailemos, brinquemos, porque se nos va pasando la borrachera de la abundancia y nos damos cuenta de que con menos podemos ser igual de felices. Nuestro producto interior bruto es amor y paz; nuestro fondo de inversión, misericordia y solidaridad y nuestra prima de riesgo está a cero, porque nos sostiene la fe en Jesús.

Vamos superando el miedo a despeñarnos las garras abajo del consumismo, como marionetas sin hilos. La recensión mundial de la justicia, la honradez, la verdad no la va a solucionar la alta y sofisticada tecnología, sino nuestra sensatez, nuestra sensibilidad y nuestro empeño personal y colectivo por producir más humanidad. Y es que en el fondo todo se lubrica con la humedad del corazón, el calor del abrazo y la luz de la mirada”. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

FELICES PASCUAS
(Pascua 2012. La Torre de la Horadada)

 

Misterio de esperanza

Publicado: 4 abril, 2012 en BIBLIA
Etiquetas: , , , , ,

Domingo de Resurrección (B) Juan 20, 1-9
MISTERIO DE ESPERANZA
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA,04/04/12.- Creer en el Resucitado es resistirnos a aceptar que nuestra vida es solo un pequeño paréntesis entre dos inmensos vacíos. Apoyándonos en Jesús resucitado por Dios, intuimos, deseamos y creemos que Dios está conduciendo hacia su verdadera plenitud el anhelo de vida, de justicia y de paz que se encierra en el corazón de la Humanidad y en la creación entera.

Creer en el Resucitado es rebelarnos con todas nuestras fuerzas a que esa inmensa mayoría de hombres, mujeres y niños, que solo han conocido en esta vida miseria, humillación y sufrimientos, queden olvidados para siempre.

Creer en el Resucitado es confiar en una vida donde ya no habrá pobreza ni dolor, nadie estará triste, nadie tendrá que llorar. Por fin podremos ver a los que vienen en pateras llegar a su verdadera patria.

Creer en el Resucitado es acercarnos con esperanza a tantas personas sin salud, enfermos crónicos, discapacitados físicos y psíquicos, personas hundidas en la depresión, cansadas de vivir y de luchar. Un día conocerán lo que es vivir con paz y salud total. Escucharán las palabras del Padre: “Entra para siempre en el gozo de tu Señor”.

Creer en el Resucitado es no resignarnos a que Dios sea para siempre un “Dios oculto” del que no podamos conocer su mirada, su ternura y sus abrazos. Lo encontraremos encarnado para siempre gloriosamente en Jesús.

Creer en el Resucitado es confiar en que nuestros esfuerzos por un mundo más humano y dichoso no se perderán en el vacío. Un día feliz, los últimos serán los primeros y las prostitutas nos precederán en el Reino.

Creer en el Resucitado es saber que todo lo que aquí ha quedado a medias, lo que no ha podido ser, lo que hemos estropeado con nuestra torpeza o nuestro pecado, todo alcanzará en Dios su plenitud. Nada se perderá de lo que hemos vivido con amor o a lo que hemos renunciado por amor.

Creer en el Resucitado es esperar que las horas alegres y las experiencias amargas, las “huellas” que hemos dejado en las personas y en las cosas, lo que hemos construido o hemos disfrutado generosamente, quedará transfigurado. Ya no conoceremos la amistad que termina, la fiesta que se acaba ni la despedida que entristece. Dios será todo en todos.

Creer en el Resucitado es creer que un día escucharemos estas increíbles palabras que el libro del Apocalipsis pone en boca de Dios: “Yo soy el origen y el final de todo. Al que tenga sed, yo le daré gratis del manantial del agua de la vida”. Ya no habrá muerte ni habrá llanto, no habrá gritos ni fatigas porque todo eso habrá pasado. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

MISTERO DI SPERANZA

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Credere nel Risorto è rifiutarsi di accettare che la nostra vita sia solo una piccola parentesi fra due immensi vuoti. Appoggiandoci su Gesù risuscitato da Dio, intuiamo, desideriamo e crediamo che Dio sta conducendo verso la sua vera pienezza l’anelito di vita, di giustizia e di pace racchiuso nel cuore dell’Umanità e della creazione intera.

Credere nel Risorto è ribellarci con tutte le nostre forze a che l’immensa maggioranza di uomini, di donne e di bambini che in questa vita hanno conosciuto solo miseria, umiliazione e sofferenza, restino dimenticati per sempre.

Credere nel Risorto è confidare in una vita in cui non ci sarà più povertà e dolore, nessuno sarà triste, nessuno dovrà piangere. Alla fine potremo vedere quelli che vengono sulle barche arrivare alla loro vera patria.

Credere nel Risorto è accostarci con speranza a tante persone senza salute, malati cronici, disabili fisici e psichici, persone infossate nella depressione, stanche di vivere e di lottare. Un giorno conosceranno cosa è vivere in pace e in piena salute. Ascolteranno le parole del Padre: “Entra per sempre nella gioia del tuo Signore”.

Credere nel Risorto è non rassegnarci a che Dio continui ad essere per sempre un “Dio nascosto”, di cui non possiamo conoscere lo sguardo, la tenerezza e gli abbracci. Troveremo Colui che si è incarnato gloriosamente in Gesù.

Credere nel Risorto è confidare che i nostri sforzi per un mondo più umano e più felice non si perderanno nel vuoto. Un felice giorno, gli ultimi saranno i primi e le prostitute ci precederanno nel Regno.

Credere nel Risorto è sapere che tutto quello che qui è rimasto a metà, quel che non ha potuto essere, quello che abbiamo sciupato perché siamo maldestri o con il nostro peccato, tutto arriverà in Dio alla sua pienezza. Niente si perderà di quello che abbiamo vissuto con amore o di quello a cui abbiamo rinunciato per amore.

Credere nel Risorto è sperare che le ore di gioia e le esperienze amare, le “impronte” che abbiamo lasciato nelle persone e nelle cose, quel che abbiamo costruito o abbiamo fruito generosamente, rimarrà trasfigurato. Non conosceremo più l’amicizia e la festa che finisce né il commiato che intristisce. Dio sarà tutto in tutti.

Credere nel Risorto è credere che un giorno ascolteremo queste incredibili parole che il libro dell’Apocalisse mette in bocca a Dio: “Io sono il Principio e la Fine. A colui che ha sete io darò gratuitamente da bere alla fonte dell’acqua della vita”. Non ci sarà più morte, non ci sarà più lamento, non ci saranno pianti né affanni, perché tutto questo sarà passato.

 

MYSTERE D’ESPERANCE

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Croire au Ressuscité c’est refuser d’accepter que notre vie n’est qu’une petite parenthèse entre deux immenses vides. En nous appuyant sur Jésus, Ressuscité par Dieu, nous avons l’intuition, nous désirons et nous croyons que Dieu est en train de conduire vers sa véritable plénitude l’aspiration à la vie, à la justice et à la paix cachée dans le cœur de l’humanité et dans la création toute entière.

Croire au Ressuscité c’est s’opposer de toutes ses forces à ce que cette multitude d’hommes, de femmes et d’enfants qui n’ont connu dans cette vie que misère, humiliation et souffrance, restent pour toujours dans l’oubli.

Croire au Ressuscité c’est accueillir avec confiance la certitude d’une vie où il n’y aura plus ni pauvreté ni douleur, où personne ne sera dans la tristesse ni aura à pleurer. Nous pourrons enfin voir ces émigrants qui traversent les océans dans de petits bateaux, arriver à leur véritable patrie.

Croire au Ressuscité c’est s’approcher de toutes ces personnes qui ont une santé fragile, malades chroniques, handicapés physiques et psychiques, personnes plongées dans la dépression, fatiguées de vivre et de lutter. Elles connaîtront un jour ce que veut dire vivre en paix et en pleine santé. Elles entendront ces paroles du Père : « Entre pour toujours dans la joie de ton Maître »

Croire au Ressuscité c’est ne pas se résigner à ce que Dieu reste pour toujours un “Dieu caché” dont nous ne pouvons connaître ni le regard, ni la tendresse ni les étreintes. Nous le retrouverons incarné pour toujours glorieusement en Jésus.

Croire au Ressuscité c’est avoir la certitude que nos efforts pour un monde plus humain et plus heureux ne se perdront pas dans le vide. Un heureux jour, les derniers seront les premiers et les prostituées nous devanceront dans le Royaume.

Croire au Ressuscité c’est savoir que tout ce qui est resté ici-bas à moitié fait, ce qui n’a pas pu s’accomplir, ce que nous avons abîmé par notre maladresse ou notre péché, tout cela pourra atteindre sa plénitude en Dieu. Rien de ce que nous aurons vécu avec amour ou de ce à quoi nous aurons renoncé par amour, ne se perdra.

Croire au Ressuscité c’est espérer que les moments joyeux et les expériences amères, les ”traces” que nous avons laissées sur les personnes et sur les choses, ce que nous avons construit ou ce dont nous avons joui généreusement, sera transfiguré. Nous ne connaîtrons plus l’amitié qui finit, la fête qui se termine ni les adieux qui nous attristent. Dieu sera tout en tous.

Croire au Ressuscité c’est croire qu’un jour nous entendrons ces paroles incroyables que le livre de l’Apocalypse met dans la bouche de Dieu: ”Je suis le commencement et la fin de tout. A celui qui a soif, je donnerai gratuitement la source de l’eau de la vie » Il n’y aura plus ni mort, ni pleurs, ni gémissements, ni fatigues car tout cela sera passé.

THE MYSTERY OF HOPE

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

Faith in the Risen one means that we believe our life is just a parenthesis two great empty spaces. Basing ourselves in the Risen Christ, we realize, hope and believe that God is leading us towards the ultimate hope of our lives: justice and peace for the whole of humanity and creation.

Belief in the Resurrection means knowing fully that all immense majority of men, women and children who have only known misery, humiliation and sufferings will no longer be forgotten.

Belief in the Resurrection means that we hope in a life in which there will be no more poverty and suffering and nobody will be sad or crying. Finally, we shall see people from other countries arriving by sea and being welcomed to their new homeland.

Belief in the Resurrection means getting closer with hope for so many people who are sick, chronically ill, physically or psychologically handicapped,

and those suffering depression or tired of always struggling to just survive. One day they will be able to live in peace and total health. They will hear the Father’s words: ”Come into the eternal joy of the Father.”

Belief in the Risen one does not mean surrendering to a God that is forever distant whom we cannot look into his face or feel his touch and embraces. We shall find Him in the Incarnated and glorious Jesus himself.

Belief in the Risen Christ means that our faith in a better and more humane world will not have been in vain. One day, indeed, the last will be first and the prostitutes will lead us into the Kingdom.

Belief in the Resurrection means that everything here that was left undone or became impossible and everything that was spoiled by our own negligence and sinfulness will, ultimately, be completed by our God. Nothing that we honestly tried will be lost and what we gave up generously will be recovered.

Belief in the Risen one means that we still hope that all our happy moments as well as the bitter experiences, all the hurt caused to others, and everything we have done or enjoyed in our lives will be transformed. We shall no longer experience a broken friendship, an incomplete celebration or a painful separation. God will be everything to everyone.

Belief in the Risen one means believing that one day we shall hear again those words from the Apocalypse: “I am the beginning and the end of everything. If anyone is thirsty, I am the spring of the water of life”. There will be no longer death or tears, no crying or any sort of fatigue.

 

ESPERANTZAREN MISTERIOA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Berpiztuagan sinestea, uko egitea da gure bizitza egundoko bi hutsuneren arteko parentesi labur bat bakarrik dela onartzeari. Jainkoak berpiztu duen Jesus sostengutzat hartuz, sumatzen dugu, desiratzen dugu eta sinesten dugu Jainkoa bere betera bideratzen ari dela Gizadiaren bihotzak eta kreazio osoak duen biziaren, zuzentasunaren eta bakearen irrika.

Berpiztuagan sinestea, kontra egitea da geure indar guztiz gizon-, emakume- eta haur-multzo kontaezineko hori, bizitza honetan soilik miseria, umilazioa eta sufrimendua ezagutu duen hori, betiko ahaztua gelditzeari.

Berpiztuagan sinestea, konfiantza jartzea da bizi batean, zeinetan ez baita izango jada, ez pobretasunik ez oinazerik, zeinetan ez baita izango inor triste, ez baitu inork izango zertan negar egin. Azkenean ikusi ahal izango ditugu beren egiazko aberrira iristen patera koxkorretan datozenak.

Berpiztuagan sinestea, esperantzaz hurbiltzea da hainbat eta hainbat osasunik gabeko, gaixo kroniko, ezindu fisiko eta psikiko, depresioak jotako, bizitzeaz eta borroka egiteaz nekatutakoengana. Egun batean ezagutuko dute zer den bakean eta osasun betean bizitzea. Entzungo dituzte Aitaren hitz hauek: «Sar zaitez betiko zeure Jaunaren gozamenean».

Berpiztuagan sinestea, ez etsitzea da Jainkoa betiko «ezkutuko Jainkoa» izango dela, ezin gozatuko dugularik haren begiratuaz, haren txeraz, haren besarkadaz. Betiko aintzatsu haragiturik aurkituko dugu Jesusengan.

Berpiztuagan sinestea, konfiantza izatea da ezen mundua gizatasun handiagoko eta zoriontsuago bihurtzeko gure ahaleginak ez direla hutsunean galduko. Egun zoriontsu batean, azkenak lehenengo izango dira eta prostituituek aurrea hartuko digute Erreinuan.

Berpiztuagan sinestea, jakitea da ezen, hemen erdizka gelditu den guztiak, ezin izan denak, geure trakeskeriaz edo bekatuaz hondatu izan dugunak, guztiak lortuko duela Jainkoagan bere betearen betea. Ez da galduko maitasunez bizi izan dugunetik ezer edo maitasunez uko egin izan diogunetik ezer.

Berpiztuagan sinestea, espero izatea da ezen, ordu pozgarriak eta esperientzia garratzak, pertsonengan eta gauzetan utzi izan ditugun «aztarnak», guztiak antzaldatuko direla. Jada ez dugu izango bukatzen den adiskidetasunik, amaitzen den jairik, tristura dakarren agur egin beharrik. Jainkoa izango da dena denetan.

Berpiztuagan sinestea, sinestea da ezen egun batean entzungo ditugula Apokalipsi liburuak Jainkoaren ahoan jarri dituen ezin sinetsizko hitz hauek: «Neu naiz gauza guztien hasiera eta azkena. Egarri denari, neuk emango diot doan biziaren uraren iturritik». Jada ez da izango, ez heriotzarik ez lanturik, ez garrasirik ez nekerik; iraganeko gauza izango da hori guztia.

 

MISTERI D’ESPERANÇA

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Creure en el Ressuscitat és resistir a acceptar que la nostra vida és només un petit parèntesi entre dos immensos buits. Recolzant-nos en Jesús ressuscitat per Déu, intuïm, desitgem i creiem que Déu està conduint vers la seva veritable plenitud l’anhel de vida, de justícia i de pau que conté el cor de la Humanitat i la creació sencera.

Creure en el Ressuscitat és rebel•lar-nos amb totes les nostres forces que aquesta immensa majoria d’homes, de dones i de nens, que només han conegut en aquesta vida misèria, humiliació i sofriments, quedin oblidats per sempre.

Creure en el Ressuscitat és confiar en una vida on ja no hi haurà pobresa ni dolor, ningú estarà trist, ningú haurà de plorar. Per fi podrem veure els que vénen en pasteres arribar a la seva veritable pàtria.

Creure en el Ressuscitat és acostar-nos amb esperança a tantes persones sense salut, malalts crònics, discapacitats físics i psíquics, persones enfonsades en la depressió, cansades de viure i de lluitar. Un dia coneixeran el que és viure amb pau i salut total. Escoltaran les paraules del Pare: “Entra per sempre en el goig del teu Senyor”.

Creure en el Ressuscitat és no resignar-nos que Déu sigui per sempre un “Déu ocult” del qual no puguem conèixer la seva mirada, la seva tendresa i les seves abraçades. El trobarem encarnat per sempre gloriosament en Jesús.

Creure en el Ressuscitat és confiar que els nostres esforços per un món més humà i més feliç no es perdran en el buit. Un dia feliç, els darrers passaran a primers i les prostitutes ens precediran en el Regne.

Creure en el Ressuscitat és saber que tot el que aquí ha quedat a mitges, el que no ha pogut ser, el que hem espatllat perquè som maldestres o amb el nostre pecat, tot arribarà en Déu a la seva plenitud. Res es perdrà del que hem viscut amb amor o al que hem renunciat per amor.

Creure en el Ressuscitat és esperar que les hores alegres i les experiències amargues, les “empremtes” que hem deixat en les persones i en les coses, el que hem construït o hem gaudit generosament, quedarà transfigurat. Ja no coneixerem l’amistat i la festa que s’acaba ni el comiat que entristeix. Déu serà tot en tots.

Creure en el Ressuscitat és creure que un dia escoltarem aquestes increïbles paraules que el llibre de l’Apocalipsi posa en boca de Déu: “Jo sóc l’origen i el final de tot. Als qui tinguin set, jo els donaré de franc l’aigua de la vida”.Ja no hi haurà mort ni hi haurà plor, no hi haurà crits ni fatigues perquè tot això haurà passat.

MISTERIO DE ESPERANZA

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Crer no Resucitado é resistirnos a aceptar que a nosa vida é só unha pequena paréntese entre dous inmensos baleiros. Apoiándonos en Xesús resucitado por Deus, intuímos, desexamos e cremos que Deus está a conducir cara á súa verdadeira plenitude o anhelo de vida, de xustiza e de paz que se encerra no corazón da Humanidade e na creación enteira.

Crer no Resucitado é rebelarnos con todas as nosas forzas a que esa inmensa maioría de homes, mulleres e nenos, que só ten coñecido nesta vida miseria, humillación e sufrimentos, queden esquecidos para sempre.

Crer no Resucitado é confiar nunha vida onde xa non haberá pobreza nin dor, e ninguén estará triste, ninguén terá que chorar. Por fin poderemos ver os que veñen en pateiras chegar á súa verdadeira patria.

Crer no Resucitado é achegarnos con esperanza a tantas persoas sen saúde, enfermos crónicos, discapacitados físicos e psíquicos, persoas afundidas na depresión, cansas de vivir e de loitar. Un día coñecerán o que é vivir con paz e saúde total. Escoitarán as palabras do Pai: “Entra para sempre no gozo do teu Señor”.

Crer no Resucitado é non resignarnos a que Deus sexa para sempre un “Deus oculto” do que non poidamos coñecer a súa mirada, a súa tenrura e os seus abrazos. Encontrarémolo encarnado para sempre e gloriosamente en Xesús.

Crer no Resucitado é confiar en que os nosos esforzos por un mundo máis humano e ditoso non se perderán no baleiro. Un día feliz, os últimos serán os primeiros e as prostitutas precederannos no Reino.

Crer no Resucitado é saber que todo o que aquí ficou a medias, o que non puido ser, o que estragamos coa nosa torpeza ou o noso pecado, todo alcanzará en Deus a súa plenitude. Nada se perderá do que vivimos con amor ou do que renunciamos por amor.

Crer no Resucitado é esperar que as horas alegres e as experiencias amargas, as “pegadas” que deixamos nas persoas e nas cousas, o que construímos ou gozamos xenerosamente, quedará transfigurado. Xa non coñeceremos a amizade que remata, a festa que se apaga nin a despedida que entristece. Deus será todo en todos.

Crer no Resucitado é crer que un día escoitaremos estas incríbeis palabras que o libro da Apocalipse pon en boca de Deus: “Eu son a orixe e o final de todo. Ao que teña sede, eu dareille gratis do manancial da auga da vida”. Xa non haberá morte nin haberá choros, non haberá berros nin fatigas porque todo iso terá pasado.

UNA VIDA APASIONANTE
KOLDO ALDAI, koldo@portaldorado.com
ARTAZA (NAVARRA).

ECLESALIA, 03/04/12.- Tus huellas, tras Sus Huellas, sin portazgo, ni aduana. “Te prometo una vida apasionante”*, sin alambradas dentro, ni fuera, sin límites en la búsqueda, ni en la mente; sin Dioses privativos, ni Cielos exclusivos. Tu palabra no tendrá que ser la última y tus postulados harán lugar a los postulados de otros/as.

Te prometo una vida apasionante. Podrás abandonar el negro y vestir color y abrazar la vida. Podrás caminar con compañera y compartir con ella la fe y el servicio, el púlpito y el altar. La celebración será un círculo vivo, un aro sagrado, un participar de todos, no un sermón y un patio de oídos.

Te prometo una vida apasionante susurrando eternidad a la gente de buena voluntad, no sólo entre las filas del credo único; revelando la buena nueva de un Cristo vivo, no de un Hijo crucificado; una vida apasionante en compañía del Jesús de la fraternidad sin fronteras, que abarca todas las gentes, todos los credos, a sabiendas de que Él no instituyó ningún credo.

Te prometo una vida apasionante en la que no tengas que defender un territorio, ni sostener ninguna doctrina, sino compartir un testimonio; una vida que ilumine sin opacar, que oriente sin cercenar. Nadie se verá obligado a pasar por ti para llegarse a la Divinidad que le habita.

Te prometo una vida apasionante de cielos infinitos, de cúpulas más anchas, de aulas más libres, de certezas más pequeñas y ligeras; una vida tuya, no de ningún purpurado; una vida de servicio pero desde tu voluntad irrenunciable; una vida de apóstol del amor incondicional, no de soldado de una pacífica cruzada fuera del tiempo.

Te prometo una vida apasionante nutrida de otras fes, de otros pálpitos, de otros silencios. Te cegarán también otras luminarias, te rendirás a otras formas y manifestaciones de lo Supremo. Te invito a una vida reverente con todas las expresiones espirituales sinceras, pues todas llevan el signo de la emancipación.

Te prometo una vida tan apasionante como incierta, sin ningún trabajo fijo, sin ninguna institución que cubra tus espaldas, ni te ingrese un sueldo, ni te pida cuenta de lo que sembraron tus labios. Porque tú eres libre y la libertad no tiene precio y la Edad Media no debe seguir avanzando sobre nuestros días.

Te prometo una vida apasionante de verbo tuyo y no prestado; una vida de rastreo de la verdad allí en los lugares más insospechados donde late, siempre lejos del dogma, del punto último, de la afirmación incuestionable.

Te prometo una vida apasionante de olvido de ti, de entrega entera, sin más dependencia en la que reportar que tu propia conciencia. “Llevarás la certeza de que has sido elegido”, mas no tú únicamente, sino cuantos y cuantas han hecho de sus vidas una oportunidad de donación, una ocasión de servicio. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

* Lema de la campaña de la Conferencia Episcopal Española en busca de vocaciones sacerdotales.

El atractivo de Jesús

Publicado: 21 marzo, 2012 en BIBLIA
Etiquetas: , , ,

5 Cuaresma (B) Juan 12, 20-33
EL ATRACTIVO DE JESÚS
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 21/03/12.- Unos peregrinos griegos que han venido a celebrar la Pascua de los judíos se acercan a Felipe con una petición: «Queremos ver a Jesús». No es curiosidad. Es un deseo profundo de conocer el misterio que se encierra en aquel hombre de Dios. También a ellos les puede hacer bien.

A Jesús se le ve preocupado. Dentro de unos días será crucificado. Cuando le comunican el deseo de los peregrinos griegos, pronuncia unas palabras desconcertantes: «Llega la hora de que sea glorificado el Hijo del Hombre». Cuando sea crucificado, todos podrán ver con claridad dónde está su verdadera grandeza y su gloria.

Probablemente nadie le ha entendido nada. Pero Jesús, pensando en la forma de muerte que le espera, insiste: «Cuando yo sea elevado sobre la tierra, atraeré a todos hacia mí». ¿Qué es lo que se esconde en el crucificado para que tenga ese poder de atracción? Sólo una cosa: su amor increíble a todos.

El amor es invisible. Sólo lo podemos ver en los gestos, los signos y la entrega de quien nos quiere bien. Por eso, en Jesús crucificado, en su vida entregada hasta la muerte, podemos percibir el amor insondable de Dios. En realidad, sólo empezamos a ser cristianos cuando nos sentimos atraídos por Jesús. Sólo empezamos a entender algo de la fe cuando nos sentimos amados por Dios.

Para explicar la fuerza que se encierra en su muerte en la cruz, Jesús emplea una imagen sencilla que todos podemos entender: «Si el grano de trigo no cae en tierra y muere, queda infecundo; pero si muere, da mucho fruto». Si el grano muere, germina y hace brotar la vida, pero si se encierra en su pequeña envoltura y guarda para sí su energía vital, permanece estéril.

Esta bella imagen nos descubre una ley que atraviesa misteriosamente la vida entera. No es una norma moral. No es una ley impuesta por la religión. Es la dinámica que hace fecunda la vida de quien sufre movido por el amor. Es una idea repetida por Jesús en diversas ocasiones: Quien se agarra egoístamente a su vida, la echa a perder; quien sabe entregarla con generosidad genera más vida.

No es difícil comprobarlo. Quien vive exclusivamente para su bienestar, su dinero, su éxito o seguridad, termina viviendo una vida mediocre y estéril: su paso por este mundo no hace la vida más humana. Quien se arriesga a vivir en actitud abierta y generosa, difunde vida, irradia alegría, ayuda a vivir. No hay una manera más apasionante de vivir que hacer la vida de los demás más humana y llevadera. ¿Cómo podremos seguir a Jesús si no nos sentimos atraídos por su estilo de vida? (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

O ATRATIVO DE JESUS

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Uns peregrinos gregos que vieram celebrar a Pascoa dos judeus aproximaram-se de Felipe com uma petição: «Queremos ver Jesus». Não é curiosidade. É um desejo profundo de conhecer o mistério que se encerra naquele Homem de Deus. Também a eles lhes pode fazer bem.

Jesus é visto preocupado. Dentro de uns dias será crucificado. Quando lhe comunicam o desejo dos peregrinos gregos, pronuncia umas palavras desconcertantes: «Chega a hora de que seja glorificado o Filho do Homem». Quando for crucificado, todos poderão ver com claridade onde está a Sua verdadeira grandeza e a Sua glória.

Provavelmente ninguém entendeu nada. Mas Jesus, pensando na forma de morte que o espera, insiste: «Quando Eu for elevado sobre a terra, atrairei todos até Mim». Que se esconde no crucificado para que tenha esse poder de atração? Apenas uma coisa: O Seu amor incrível a todos.

O amor é invisível. Só o podemos ver nos gestos, nos sinais e na entrega de quem nos quer bem. Por isso, em Jesus crucificado, na Sua vida entregue até à morte, podemos perceber o amor insondável de Deus. Na realidade, só começamos a ser cristãos quando nos sentimos atraídos por Jesus. Só começamos a entender algo da fé quando nos sentimos amados por Deus.

Para explicar a força que se encerra na Sua morte na cruz, Jesus utiliza uma imagem simples que todos podemos entender: «Se o grão de trigo não cai na terra e morre, fica infecundo; mas se morre, dá muito fruto». Se o grão morre, germina e faz brotar a vida, mas se se encerra no seu pequeno involucro e guarda para si a sua energia vital, permanece estéril.

Esta bela imagem descobre-nos uma lei que atravessa misteriosamente a vida inteira. Não é uma norma moral. Não é uma lei imposta pela religião. É a dinâmica que torna fecunda a vida de quem sofre movido por el amor. É uma ideia repetida por Jesus em diversas ocasiões: Quem se agarra egoistamente à sua vida, deita-a a perder; quem sabe entrega-la com generosidade gera mais vida.

Não é difícil comprová-lo. Quem vive exclusivamente para o seu bem-estar, o seu dinheiro, o seu êxito, a sua segurança, acaba vivendo uma vida medíocre e estéril: a sua passagem por este mundo não faz a vida mais humana. Quem se arrisca a viver uma atitude aberta e generosa, difunde a vida, irradia alegria, ajuda a viver. Não há uma forma mais apaixonante de viver que fazer a vida dos outros, mais humana e leve. Como poderemos seguir Jesus se não nos sentimos atraídos pelo Seu estilo de vida?

 

IL FASCINO DI GESÙ

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Alcuni pellegrini greci, venuti a celebrare la Pasqua dei giudei, si avvicinano a Filippo con una richiesta: Vogliamo vedere Gesù. Non è curiosità. È un desiderio profondo di conoscere il mistero che si racchiude in quell’uomo di Dio. Anche a loro può far bene.

Gesù si vede preoccupato. Tra qualche giorno sarà crocifisso. Quando gli comunicano il desiderio dei pellegrini greci, pronuncia parole sconcertanti: È venuta l’ora che il Figlio dell’uomo sia glorificato. Quando sarà crocifisso, tutti potranno vedere con chiarezza dove sta la sua vera grandezza e la sua gloria.

Probabilmente nessuno ha capito qualcosa. Ma Gesù, pensando alla forma di morte che lo attende, insiste: Quando sarò innalzato da terra, attirerò tutti a me. Che cosa si nasconde nel crocifisso perché abbia questo potere di attrazione? Solo una cosa: il suo incredibile amore per tutti.

L’amore è invisibile. Lo possiamo vedere solo nei gesti, nei segni e nella dedizione di chi ci vuole bene. Per questo, in Gesù crocifisso, nella sua vita consegnata fino alla morte, possiamo percepire l’amore insondabile di Dio. In realtà incominciamo ad essere cristiani solo quando ci sentiamo attratti da Gesù. Incominciamo a comprendere qualcosa della fede solo quando ci sentiamo amati da Dio.

Per spiegare la forza che si racchiude nella sua morte sulla croce, Gesù impiega un’immagine semplice che tutti possiamo comprendere: Se il chicco di grano, caduto in terra, non muore, rimane solo; se invece muore, produce molto frutto. Se il grano muore, germoglia e fa scoppiare la vita, ma se si chiude nel suo piccolo involucro e conserva per sé la sua energia vitale, rimane sterile.

Questa bella immagine ci rivela una legge che attraversa misteriosamente tutta la vita. Non è una norma morale. Non è una legge imposta dalla religione. È la dinamica che rende feconda la vita di chi soffre mosso dall’amore. È un’idea ripetuta da Gesù in diverse occasioni. Chi si afferra egoisticamente alla sua vita, la rovina, chi la sa dare con generosità, genera più vita.

Non è difficile provarlo. Chi vive esclusivamente per il suo benessere, il suo denaro, la sua riuscita o sicurezza, finisce per vivere una vita mediocre e sterile: il suo passaggio per questo mondo non rende la vita più umana. Chi si arrischia a vivere con atteggiamento aperto e generoso, diffonde vita, irradia gioia, aiuta a vivere. Non c’è una maniera più appassionante di vivere che fare la vita degli altri più umana e sopportabile. Come potremmo seguire Gesù se non ci sentiamo attratti dal suo stile di vita?

 

L’ATTRAIT DE JESUS

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Des pèlerins grecs venus célébrer la Pâque des juifs s’approchent de Philippe en lui demandant : « Nous voulons voir Jésus ». Ce n’est pas de la simple curiosité. C’est un désir profond de connaître le mystère caché dans cet homme de Dieu. Cela peut leur faire du bien à eux aussi.

On sent Jésus préoccupé. Dans quelques jours, il sera crucifié. Lorsqu’on lui communique le désir des pèlerins grecs, il prononce quelques paroles déconcertantes : « L’heure vient où le Fils de l’Homme va être glorifié ». Lorsqu’il sera crucifié, tout le monde verra clairement où se trouvent sa véritable grandeur et sa gloire.

Personne n’a sûrement rien compris à ces paroles. Mais Jésus, en pensant à la forme de mort qui l’attend, insiste : « Lorsque je serai élevé de terre, j’attirerai à moi tous les hommes ». Qu’est-ce qui est caché chez le crucifié pour qu’il ait ce pouvoir d’attraction ? Rien qu’une chose : son amour incroyable à l’égard de tous.

L’amour est invisible. On ne peut le voir qu’à travers les gestes, les signes et le don de celui qui nous aime. C’est pourquoi, nous pouvons percevoir l’insondable amour de Dieu à travers Jésus crucifié, dans le don de sa vie jusqu’à la mort. En réalité, nous ne commençons à être chrétiens que lorsque nous nous sentons attirés par Jésus. C’est seulement lorsque nous nous sentons aimés par Dieu que nous commençons à comprendre quelque chose de la foi.

Pour expliquer la force que renferme sa mort sur la croix, Jésus utilise une image simple à la portée de tout le monde: « Si le grain de blé ne tombe pas en terre et ne meurt pas, il reste seul : mais s’il meurt, il porte beaucoup de fruit ». Si le grain meurt, il germe et fait jaillir la vie, mais s’il s’enferme dans sa petite enveloppe gardant pour lui-même son énergie vitale, il demeure stérile.

Cette belle image nous découvre une loi qui traverse mystérieusement la vie entière. Ce n’est pas une norme morale. Ce n’est pas une loi imposée par la religion. C’est la dynamique qui rend féconde la vie de celui qui souffre par amour. C’est une idée que Jésus répète à maintes reprises : Celui qui s’accroche égoïstement à sa vie, est en train de la rater; mais celui qui sait la livrer généreusement, génère encore plus de vie.

Il n’est pas difficile de le vérifier. Celui qui vit exclusivement pour son bien-être, son argent, son succès, sa sécurité, finit par mener une vie médiocre et stérile : son passage en ce monde ne rend pas la vie plus humaine. Mais celui qui se risque à vivre dans une attitude d’ouverture et de générosité, celui-là répand la vie, rayonne la joie et aide à vivre. Il n’y a pas de façon de vivre plus passionnante que de rendre la vie des autres plus humaine et plus supportable. Comment pourrons-nous suivre Jésus si nous ne nous sentons pas attirés par son style de vie ?

JESUS’ APPEAL

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

Some Greeks, who had come to worship at the festival, approached Philip with this petition: “Sir, we should like to see Jesus.” It was not sheer curiosity, but a sincere desire to know about the mystery surrounding that man of God. Surely he could be of some good to them, too.

Jesus was not particularly worried by the approaching days and, when he was told about the request by the Greek pilgrims, Jesus did not hesitate to start by telling them this great pronouncement: “Now the hour has come for the Son of Man to be glorified.” When he will be crucified, everyone will understand his true greatness and glory.

Probably, no one understood anything. Jesus, however, thinking about the manner of his impending death, he went on: “And when I am lifted up from the earth, I shall draw all men to myself.” What really lies behind this crucified man to have such power of attraction? This could be only one thing: his incredible love for everyone.

His love is invisible. It can be seen only in his gestures, his signs and the way he shows his love to us. Hence, it is in this Jesus crucified and his surrender until death that we can perceive God’s own unfathomable love. Actually, we can begin to be real Christians when we experience such attraction to Jesus. And we can understand really something about our faith when we feel loved by God.

In order to understand the power generated by His death on the cross, Jesus makes use of a simple comparison that everyone could understand: “Unless a wheat grain falls on the ground and dies, it remains only a single grain; but if it dies, it yields a rich harvest.” If the grain of wheat dies, it grows and produces life, but if it stays locked up in its husk and preserves its own energy, it remains sterile.

This beautiful imagery unveils a law that is mysteriously present in every living being. It is not a moral concept. It is not a new law imposed by religion. It is the dynamism that rules the life of everyone that accepts suffering for the sake of someone else. It is an idea that Jesus kept repeating on various occasions: anyone who keeps his life selfishly will lose it, and everyone who loses his life for the sake of others will gain more life.

It is not difficult to prove such statement. Anyone who lives exclusively for his wellbeing, his money, success or security, will ultimately end up having a sterile and mediocre life. His passage through this world has not enriched human life. Whereas, those who risk a life and attitude of openness and generosity towards others, will spread joy, happiness and help to everyone. There is nothing more challenging and passionate than living to make the lives of everyone more enjoyable and humane. We cannot call ourselves followers of Jesus if we don’t feel attracted by such beautiful life style.

 

JESUS ERAKARGARRI

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Juduen Pazkoa ospatzera etorriak diren erromes greziar batzuk Feliperi hurbildu zaizkio, eskean: «Jesus ikusi nahi genuke». Ez da ikusmina. Jainkoaren gizon horregan nabari duten misterioa sakon ezagutu nahia da. Berei ere on egin diezaieke.

Kezkaturik ageri da Jesus. Egun batzuk barru gurutzean josiko dute. Erromes greziarren gogoa jakitera eman diotenean, hitz nahasgarriak jaulki ditu: «Iristear da Gizonaren Semea aintzatua izango den ordua». Gurutzean josiko dutenean, guztiek ikusi ahal izango dute zertan den haren egiazko handitasuna eta aintza.

Segur aski, inork ez dio ezer ulertu. Baina Jesusek, izango duen hiltzeko era gogoan duela, gehiago dio: «Lurretik gora jasoa izango naizenean, guztiak neuganantz erakarriko ditut». Zer du gurutziltzatu horrek, ezkutuan, jendea erakartzeko ahalmen hori izateko? Gauza bat soilik: guztientzat duen maitasun sinetsezina.

Ikusezina da maitasuna. Soilik, maite gaituen keinuetan, seinaleetan, buru-eskaintzan suma dezakegu. Horregatik, Jainkoaren maitasun atzemanezina suma dezakegu Jesus gurutziltzatuagan, egin duen buru-eskaintzan. Egia esan, Jesusek erakartzen gaituela sentitzen dugunean bakarrik hasiko gara kristau izaten. Soilik, Jainkoak maite gaituena sentitzen dugunean bakarrik hasiko gara fedeaz zer edo zer ulertzen.

Jesusek, gurutzeko heriotzan ezkutuan den indarra argitzeko, guztiek ulertu ahal dugun irudi xume hau darabil: «Gari-alea lurrera erori eta hiltzen ez bada, agor geldituko da; baina, hiltzen bada, fruitu asko emango du». Hiltzen bada, erne eta bizia sorrarazten du aleak; baina, bere azalean bildurik, bere bizi-indarra beretzat gordetzen badu, agor geldituko da.

Bizitza osoa misterioski biltzen duen legea agertzen digu irudi eder horrek. Ez da arau morala. Ez da erlijioak ezarritako legea. Maitasunak eraginda sufritzen ari denaren bizitza emankor bihurtzen duen dinamika da. Jesusek behin eta berriz errepikatu izan duen ideia da. Bere bizitzari era egoistan atxikitzen zaionak galbidean jartzen du; eskuzabal ematen dakienak bizi gehiago sorrarazten du.

Ez da zaila hori egiaztatzea. Buruan bere ongizatea, bere dirua, bere arrakasta, bere segurtasuna bakarrik duen pertsonak bizitza erdipurdikoa eta agorra eginez bukatzen du: halakoak, mundu honetan biziz, ez dio gehitzen bizitzari gizatasun-apur bat ere. Alderantziz, jarrera irekiz eta bihotz zabalez bizitzera arriskatzen denak, bizia zabaltzen du, poza distiratzen, bizitzen laguntzen. Ez da bizitzeko modu kilikagarriagorik, gainerakoen bizitza gizatasun handiagoko eta eroangarriago egitea baino. Nolatan Jesusi jarraitu, haren bizi-estiloa erakargarri sentitzen ez badugu?

 

L’ATRACTIU DE JESÚS

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Uns pelegrins grecs que han vingut a celebrar la Pasqua dels jueus s’acosten a Felip amb una petició: «Voldríem veure Jesús». No és curiositat. És un desig profund de conèixer el misteri contingut en aquell home de Déu. També a ells els pot fer bé.

A Jesús se’l veu preocupat. D’aquí a uns dies serà crucificat. Quan li comuniquen el desig dels pelegrins grecs, pronuncia unes paraules desconcertants: «Ha arribat l’hora que el Fill de l’home serà glorificat». Quan sigui crucificat, tots podran veure amb claredat on és la seva veritable grandesa i la seva glòria.

Probablement ningú li ha entès res. Però Jesús, pensant en la forma de mort que l’espera, insisteix: «I jo, quan seré enlairat damunt la terra, atrauré tothom cap a mi». Què és el que s’amaga en el crucificat perquè tingui aquest poder d’atracció? Només una cosa: el seu amor increïble a tots.

L’amor és invisible. Només el podem veure en els gestos, els signes i el lliurament de qui ens vol bé. Per això, en Jesús crucificat, en la seva vida lliurada fins a la mort, podem percebre l’amor insondable de Déu. En realitat, només comencem a ser cristians quan ens sentim atrets per Jesús. Només comencem a entendre alguna cosa de la fe quan ens sentim estimats per Déu.

Per explicar la força que té la seva mort en la creu, Jesús empra una imatge senzilla que tots podem entendre: «Si el gra de blat, quan cau a la terra, no mor, queda ell tot sol, però si mor, dóna molt de fruit». Si el gra mor, germina i fa brollar la vida, però si es tanca en el seu petit embolcall i guarda per a si la seva energia vital, roman estèril.

Aquesta bella imatge ens descobreix una llei que travessa misteriosament la vida sencera. No és una norma moral. No és una llei imposada per la religió. És la dinàmica que fa fecunda la vida de qui pateix mogut per l’amor. És una idea repetida per Jesús en diverses ocasions: Qui s’aferra egoistament a la seva vida, la fa malbé; qui sap lliurar-la amb generositat genera més vida.

No és difícil comprovar-ho. Qui viu exclusivament per al seu benestar, els seus diners, el seu èxit o seguretat, acaba vivint una vida mediocre i estèril: el seu pas per aquest món no fa la vida més humana. Qui s’arrisca a viure en actitud oberta i generosa, difon vida, irradia alegria, ajuda a viure. No hi ha una manera més apassionant de viure que fer la vida dels altres més humana i més suportable. Com podrem seguir Jesús si no ens sentim atrets pel seu estil de vida?

O ATRACTIVO DE XESÚS

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Uns peregrinos gregos que viñeron celebrar a Pascua dos xudeus achéganse a Filipe cunha petición: «Queremos ver a Xesús». Non é curiosidade. É un desexo profundo de coñecer o misterio que se agocha naquel home de Deus. Tamén a eles lles pode facer ben.

A Xesús véselle preocupado. Dentro duns días será crucificado. Cando lle comunican o desexo dos peregrinos gregos, pronuncia unhas palabras desconcertantes: «Chega a hora de que sexa glorificado o Fillo do Home». Cando sexa crucificado, todos poderán ver con claridade onde está a súa verdadeira grandeza e a súa gloria.

Probablemente ninguén lle entendeu nada. Pero Xesús, pensando na forma de morte que o espera, insiste: «Cando eu sexa elevado sobre a terra, atraerei a todos cara a min». Que é o que se esconde no crucificado para que teña ese poder de atracción? Só unha cousa: o seu amor incríbel a todos.

O amor é invisíbel. Só o podemos ver nos xestos, nos signos e na entrega de quen nos quere ben. Por iso, en Xesús crucificado, na súa vida entregada ata a morte, podemos percibir o amor insondábel de Deus. En realidade, só empezamos a ser cristiáns cando nos sentimos atraídos por Xesús. Só empezamos a entender algo da fe cando nos sentimos amados por Deus.

Para explicar a forza que se encerra na súa morte na cruz, Xesús emprega unha imaxe sinxela que todos podemos entender: «Se o gran de trigo non cae en terra e morre, queda infecundo; pero se morre, dá moito froito». Se o gran morre, xermina e fai xermolar a vida, pero se se encerra na súa pequena envoltura e garda para si a súa enerxía vital, permanece estéril.

Esta bela imaxe descóbrenos unha lei que atravesa misteriosamente a vida enteira. Non é unha norma moral. Non é unha lei imposta pola relixión. É a dinámica que fai fecunda a vida de quen sofre movido polo amor. É unha idea repetida por Xesús en diversas ocasións: Quen se agarra egoistamente á súa vida, bótaa a perder; quen a sabe entregar con xenerosidade xera máis vida.

Non é difícil comprobalo. Quen vive exclusivamente para o seu benestar, o seu diñeiro, o seu éxito ou seguridade remata vivindo unha vida mediocre e estéril: o seu paso por este mundo non fai a vida máis humana. Quen se arrisca a vivir en actitude aberta e xenerosa, difunde vida, irradia alegría, axuda a vivir. Non hai un xeito máis apaixoante de vivir que facer a vida dos demais máis humana e levadeira. Como poderemos seguir a Xesús se non nos sentimos atraídos polo seu estilo de vida?

BIZCOCHO ESPECIAL PARA EL NUEVO AÑO
MIGUEL ÁNGEL MESA, arumami@hotmail.com
MADRID.

ECLESALIA, 02/01/12.- Ingredientes imprescindibles:

  • 12 cucharadas soperas de cariño.

(Ni una más ni una menos, si no, se podría cortar y os estropearía el postre).

  • 11 cucharadas de abrazos.

(Pequeñas, de café; pensar que es una por persona, de la marca “Pechito con pechito”; se ha comprobado científicamente que una cucharadita de abrazo al día, como mínimo, te da fuerza para emprender con ánimo el nuevo día).

  • 10 gramosde amabilidad.

(Es un ingrediente que endulza la vida, no engorda y nos hace sentir bien).

  • 9 pizcas de generosidad.

(Ayuda a echar una mano cuando te necesitan, a no escurrir el bulto, a descubrir que te sientes mejor al dar que al recibir).

  • 8 cucharadas grandes de tolerancia.

(Bien cumpliditas; utilizar tolerancia de marca, no de la de cumplir; ayuda a combatir los virus de la intransigencia, la obcecación y la tozudez).

  • 7 tacitas pequeñas de diálogo.

(No es algo que se encuentre con facilidad en el mercado, ni habitualmente en nuestras casas, pero le dará consistencia y buena presencia al bizcocho).

  • 6 puñados de harina, marca “alegría”.

(Imprescindible para que resulte con gracia; no quitar los posos del contento, el gozo ni de la animación: dan un sabor muy agradable).

  • 5 puñados de semillas de esperanza.

(No pasa nada si se equivoca uno y echa alguno más, siempre es mejor que sobre, que no que falte).

  • 4 cucharaditas de convivencia.

(Pero que sea de calidad; ni una más, ni una menos, lo justo, porque si no, nos empachará).

  • 3 chupitos de orujo de hierbas, gallego, marca “simpatía”.

(Al meterlo en el horno el alcohol se evapora, pero lo deja todo empapado con su sabor y quien lo prueba le encanta y pide la receta para hacerlo cada semana).

  • 2 cucharadas cumplidas de cuidado.

(También es imprescindible este ingrediente, sin él, el bizcocho se echará a perder, pero no echar más de la cuenta, porque se puede estropear por exceso de agobio).

  • 1 dedito de perdón.

(Puede ser a lo ancho o a lo largo, según se necesite; vital para que el bizcocho se pueda comer en cordialidad y placer, sin el perdón se agriará y no se podrá degustar en común).

Mezclarlo todo con salero y añadir un buen chorro de humor (que lo endulza bastante y deja un muy buen sabor de boca). Espolvorear con generosidad amor glasé, que le dará una presencia deliciosa y añadir chocolate puro de ternura. ¡Ah! y adornarlo con unas guindas de sinceridad, color rojo-pasión.

Hornearlo a fuego lento, para que no se queme y adquiera la consistencia deseada, así os durará bastante. Quienes lo prueban repiten y se les queda un regusto de felicidad. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).