Posts etiquetados ‘Compasión’

Ante el crucificado

Publicado: 20 marzo, 2013 en BIBLIA
Etiquetas: , , , , ,

Cristo de San Francisco..Domingo de Ramos (C) Lucas 22,14-23,56
ANTE EL CRUCIFICADO
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 20/03/13.- Detenido por las fuerzas de seguridad del Templo, Jesús no tiene ya duda alguna: el Padre no ha escuchado sus deseos de seguir viviendo; sus discípulos huyen buscando su propia seguridad. Está solo. Sus proyectos se desvanecen. Le espera la ejecución.

El silencio de Jesús durante sus últimas horas es sobrecogedor. Sin embargo, los evangelistas han recogido algunas palabras suyas en la cruz. Son muy breves, pero a las primeras generaciones cristianas les ayudaban a recordar con amor y agradecimiento a Jesús crucificado.

Lucas ha recogido las que dice mientras está siendo crucificado. Entre estremecimientos y gritos de dolor, logra pronunciar unas palabras que descubren lo que hay en su corazón: “Padre, perdónalos porque no saben lo que hacen”. Así es Jesús. Ha pedido a los suyos “amar a sus enemigos” y “rogar por sus perseguidores”. Ahora es él mismo quien muere perdonando. Convierte su crucifixión en perdón.

Esta petición al Padre por los que lo están crucificando es, ante todo, un gesto sublime de compasión y de confianza en el perdón insondable de Dios. Esta es la gran herencia de Jesús a la Humanidad: No desconfiéis nunca de Dios. Su misericordia no tiene fin.

Marcos recoge un grito dramático del crucificado: “¡Dios mío. Dios mío! ¿por qué me has abandonado?”. Estas palabras pronunciadas en medio de la soledad y el abandono más total, son de una sinceridad abrumadora. Jesús siente que su Padre querido lo está abandonando. ¿Por qué? Jesús se queja de su silencio. ¿Dónde está? ¿Por qué se calla?

Este grito de Jesús, identificado con todas las víctimas de la historia, pidiendo a Dios alguna explicación a tanta injusticia, abandono y sufrimiento, queda en labios del crucificado reclamando una respuesta de Dios más allá de la muerte: Dios nuestro, ¿por qué nos abandonas? ¿no vas a responder nunca a los gritos y quejidos de los inocentes?

Lucas recoge una última palabra de Jesús. A pesar de su angustia mortal, Jesús mantiene hasta el final su confianza en el Padre. Sus palabras son ahora casi un susurro: “Padre, a tus manos encomiendo mi espíritu”. Nada ni nadie lo ha podido separar de él. El Padre ha estado animando con su espíritu toda su vida. Terminada su misión, Jesús lo deja todo en sus manos. El Padre romperá su silencio y lo resucitará.

Esta semana santa, vamos a celebrar en nuestras comunidades cristianas la Pasión y la Muerte del Señor. También podremos meditar en silencio ante Jesús crucificado ahondando en las palabras que él mismo pronunció durante su agonía. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

 

ANTE O CRUCIFICADO

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Detido pelas forças de segurança do Templo, Jesus não tem já dúvida alguma: o Pai não escutou os Seus desejos de seguir vivendo; os Seus discípulos fogem procurando a sua própria segurança. Está só. Os Seus projetos desvanecem-se. Espera-O a execução.

O silêncio de Jesus durante as Suas últimas horas é impressionante. No entanto, os evangelistas recolheram algumas palavras Suas na cruz. São muito breves, mas às primeiras gerações cristãs ajudava-os a recordar com amor e agradecimento a Jesus crucificado.

Lucas recolheu aquelas que diz enquanto está sendo crucificado. Entre estremecimentos e gritos de dor, consegue pronunciar umas palavras que descobrem o que há no Seu coração: “Pai, perdoa-os porque não sabem o que fazem”. Assim é Jesus. Pediu aos Seus “amar os seus inimigos” e “rogar pelos seus perseguidores”. Agora é Ele mesmo quem morre perdoando. Converte a Sua crucificação em perdão.

Esta petição ao Pai pelos que o estão a crucificar é, antes tudo, um gesto sublime de compaixão e de confiança no perdão insondável de Deus. Esta é a grande herança de Jesus à Humanidade: Não desconfieis nunca de Deus. A Sua misericórdia não tem fim.

Marcos recolhe um grito dramático do crucificado: “Deus Meu. Deus Meu! por que me abandonas-Te?”. Estas palavras pronunciadas no meio da solidão e do abandono mais total, são de uma sinceridade dolorosa. Jesus sente que o Seu Pai querido o está a abandonar. Porquê? Jesus queixa-se do Seu silêncio. Onde está? Porque se cala?

Este grito de Jesus, identificado com todas as vítimas da história, pedindo a Deus alguma explicação a tanta injustiça, abandono e sofrimento, fica nos lábios do crucificado reclamando uma resposta de Deus mais para lá da morte: Deus nosso, porque nos abandonas? Não vais responder nunca aos gritos e queixumes dos inocentes?

Lucas recolhe uma última palavra de Jesus. Apesar da Sua angústia mortal, Jesus mantem até ao fim a Sua confiança no Pai. As Suas palavras são agora quase um sussurro: “Pai, às Tuas mãos encomendo o Meu espírito”. Nada nem ninguém pode separar Dele. O Pai animou o Seu espírito toda a Sua vida. Terminada a Sua missão, Jesus deixa tudo nas Suas mãos. O Pai romperá o Seu silêncio e o ressuscitará.

Esta semana santa, vamos celebrar nas nossas comunidades cristãs a Paixão e Morte do Senhor. Também poderemos meditar em silêncio ante Jesus crucificado aprofundando nas palavras que Ele mesmo pronunciou durante a Sua agonia.

 

DAVANTI AL CROCIFISSO

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Detenuto dalle forze di sicurezza del Tempio, Gesù non ha più dubbi: il Padre non ha ascoltato i suoi desideri di continuare a vivere; i suoi discepoli fuggono cercando la propria sicurezza. È solo. I suoi progetti svaniscono. Lo attende l’esecuzione.

Il silenzio di Gesù durante le sue ultime ore è terribile. Tuttavia gli evangelisti hanno raccolto alcune sue parole sulla croce. Sono molto brevi, ma aiutavano le prime generazione cristiane a ricordare con amore e riconoscenza Gesù crocifisso.

Luca ha raccolto quelle che dice mentre lo crocifiggono. Fra tremiti e grida di dolore, arriva a pronunciare parole che rivelano quello che ha nel cuore: Padre, perdonali perché non sanno quello che fanno. Gesù è così. Ha chiesto ai suoi di “amare i loro nemici” e “pregare per i loro persecutori”. Ora è lui stesso che muore perdonando. Converte la sua crocifissione in perdono.

Questa richiesta al Padre per quelli che lo stanno crocifiggendo è, innanzitutto, un gesto sublime di compassione e di fiducia nel perdono insondabile di Dio. Questa è la grande eredità di Gesù all’Umanità: non dubitate mai di Dio. La sua misericordia non ha fine.

Marcoraccoglie un grido drammatico del crocifisso: Dio mio, Dio mio, perché mi hai abbandonato? Queste parole pronunciate nella solitudine e nell’abbandono più totale, sono di una sincerità sconvolgente. Gesù sente che il Padre amato lo sta abbandonando. Perché? Gesù si lamenta del suo silenzio. Dove è? Perché tace?

Questo grido di Gesù, identificato con tutte le vittime della storia, che chiede a Dio qualche spiegazione a tanta ingiustizia, abbandono e sofferenza, rimane sulle labbra del crocifisso reclamando una risposta di Dio al di là della morte: Dio nostro, perché ci abbandoni? Non risponderai mai alle grida e ai lamenti degli innocenti?

Luca raccoglie un’ultima parola di Gesù. Nonostante la sua angoscia mortale, Gesù mantiene sino alla fine la sua fiducia nel Padre. Le sue parole sono ora quasi un sussurro: Padre, nelle tue mani affido il mio spirito. Niente e nessuno lo ha potuto separare da lui. Il Padre ha animato con il suo spirito tutta la sua vita. Compiuta la sua missione, Gesù rimette tutto nelle sue mani. Il Padre romperà il suo silenzio e lo risusciterà.

Questa Settimana Santa celebreremo nelle nostre comunità cristiane la Passione e la Morte del Signore. Potremo anche meditare in silenzio davanti a Gesù crocifisso, approfondendo le parole che egli stesso pronunciò durante la sua agonia.

 

DEVANT LE CRUCIFIE

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Arrêté par les forces de sécurité du Temple, Jésus n’a plus de doute: le Père n’a pas écouté ses désirs de continuer à vivre: ses disciples s’enfuient cherchant leur propre sécurité. Il se retrouve tout seul. Ses projets s’effondrent. Ce n’est que l’exécution qui l’attend.

Le silence de Jésus durant ses dernières heures est impressionnant. Cependant, les évangélistes ont recueilli quelques unes de ses paroles lorsqu’il était en croix. Ce sont des paroles très brèves mais qui ont aidé les premières générations chrétiennes à se souvenir de Jésus avec amour et reconnaissance

Luc a recueilli celles dites par Jésus lors de sa crucifixion. Ebranlé et criant de douleur, il réussit à prononcer quelques paroles qui montrent ce qui habite son cœur : « Père, pardonne-leur car ils ne savent pas ce qu’ils font ». Voilà Jésus. Lui, qui a demandé aux siens « d’aimer leurs ennemis » et de « prier pour ceux qui les persécutent ». Maintenant, c’est lui-même qui meurt en pardonnant. Il transforme sa crucifixion en pardon.

Cette supplication adressée au Père pour ceux-là même qui sont en train de le crucifier, est avant tout, un geste sublime de compassion et de confiance dans le pardon insondable de Dieu. C’est-là le grand héritage de Jésus laissé à l’Humanité. Ne vous méfiez jamais de Dieu. Sa miséricorde n’a pas de limite.

Marc recueille un cri dramatique du crucifié: “Mon Dieu, mon Dieu, pourquoi m’as-tu abandonné?” Ces paroles, prononcées dans la solitude et l’abandon le plus total, révèlent une sincérité accablante. Jésus sent que son Père bien-aimé est en train de l’abandonner. Pourquoi ? Jésus se plaint de son silence. Où est-il? Pourquoi reste-t-il silencieux.

Ce cri de Jésus, identifié à toutes les victimes de l’histoire, qui demande à Dieu une explication à tant d’injustices, d’abandons et de souffrances, reste sur les lèvres du crucifié, réclamant une réponse de Dieu au-delà de la mort : O notre Dieu, pourquoi nous abandonnes-tu ? Ne vas-tu jamais répondre aux cris et aux plaintes des innocents ?

Luc recueille une ultime parole de Jésus. Malgré son angoisse mortelle, Jésus garde jusqu’au bout la confiance en son Père. Ses paroles deviennent maintenant comme un murmure : « Père, entre tes mains je remets mon esprit ». Rien ni personne n’a réussi à le séparer de lui. Le Père, par son esprit, a animé toute sa vie. Une fois sa mission accomplie, Jésus remet tout entre ses mains. Le Père brisera son silence et le ressuscitera.

Cette semaine sainte, nous allons célébrer dans nos communautés chrétiennes la Passion et la Mort du Seigneur. En silence, devant le crucifié, nous pourrons méditer et approfondir les paroles que lui-même a prononcées lors de son agonie.

 

BEFORE THE CRUCIFIED

José Antonio Pagola.

Detained by the Temple security guard, Jesus has no doubt whatsoever: his Father hasn’t listened to his desire to keep living; his disciples flee, seeking their own safety. He’s alone. His projects are disappearing. He awaits execution.

Jesus’ silence during his last hours is frightening. However the evangelists have gathered some of his words spoken from the cross. They are very brief, but they helped the first generations of Christians to remember the crucified Jesus with love and thankfulness.

Luke has collected ones which Jesus says while being crucified. In the midst of trembling and cries of pain, he manages to pronounce some words that describe what’s in his heart: “Father, forgive them for they know not what they do.” Such is Jesus. He had asked his own to “love their enemies” and “pray for their persecutors”. Now he himself dies forgiving. He changes his crucifixion into forgiveness.

This pleading to the Father for those who are crucifying him is, above all, a sublime gesture of compassion and of confidence in God’s unfathomable forgiveness. This is Jesus’ great legacy to Humanity: Never stop trusting in God. God’s mercy knows no end.

Mark collects the crucified’s dramatic shout: “My God, my God! Why have you abandoned me?” These words pronounced in the midst of complete loneliness and abandonment come out of an overwhelming sincerity. Jesus feels that his loving Father is abandoning him. Why? Jesus complains of God’s silence. Where is God? Why is God silent?

This outcry of Jesus, identified with the long list of victims throughout history that call to God for some explanation of such injustice, abandonment, and suffering, remains on the crucified’s lips demanding a response from God that is beyond death: Our God, why are you abandoning us? Aren’t you ever going to answer the cries and groans of the innocent?

Luke collects one last word from Jesus. In spite of his mortal anguish, Jesus holds onto his faith in the Father until the end. His words are now almost a whisper: “Father, into your hands I commend my spirit.” Nothing or no one has been able to separate him from his Father. His Father has been encouraging him with the Spirit his whole life. With his mission now ended, Jesus leaves everything in God’s hands. The Father will break his silence and will raise him up.

This Holy Week, in our Christian communities, we are going to celebrate the Passion and Death of our Lord. We will also be able to meditate in silence in front of the crucified Jesus, going deeply into the words that he himself pronounced during his agony.

 

GURUTZILTZATUAREN AURREAN

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Tenpluko segurtasun-indarrek atxilotu du, eta Jesusek ez du jada inolako dudarik: Aitak ez dio entzun bizitzen jarraitzeko agertu dion gogoa; ikasleak ihesi joan dira, nor bere segurtasun bila. Bakarrik dago. Bere egitasmoak huts egin duela ikusi du. Zain-zain du heriotza.

Zirraragarria da bere azken orduetan Jesusek agertu duen isiltasuna. Halere, ebanjelariek jaso dituzte gurutzean jaulki dituen hitz batzuk. Oso laburrak dira, baina lehen kristau-belaunaldiei asko lagundu zieten Jesus gurutziltzatua gogoratzeko, maitasunez eta esker onez.

Gurutzean josten ari diren bitartean jaulkitakoak dakartza Lukasek. Dardararen eta oinaze-garrasien artean, lortu du Jesusek hitz batzuk esatea, bihotzean duena agertzeko: «Aita, barka iezaiezu, ez dakite-eta zer ari diren». Horrelakoa da Jesus. Bereei eskatu izan du «maita ditzatela etsaiak» eta «egin dezatela otoitz pertsegitzaileentzat». Eta orain, bera doa hiltzera etsaiei barkatuz. Barkazio bihurtu du gurutzeko bere heriotza.

Gurutzean josten dutenentzat Aitari egindako eskari hau, lehenik eta behin errukizko keinu goitarra da, eta konfiantza Jainkoaren atzemanezineko barkazioaz. Hauxe da Jesusek gizadiari utzi dion ondarea: Ez galdu sekula Jainkoarekiko konfiantza. Jainkoaren errukiak ez du azkenik.

Markosek, berriz, gurutzean josi dutenaren oihu dramatiko hau dakarkigu: «Ene Jainko, ene Jainko! Nolatan utzi nauzu eskutik?» Bakartasun eta abandonu handienean jaulkitako hitzak dira; egundoko zinezkotasuna adierazten dute. Jesusek sentitu du bere Aita maiteak utzi egin duela. Zer dela eta? Jesus kexu da Aita mutu gelditu delako. Non da? Zer dela-eta dago mutu?

Jesusen oihu hau, historiako biktima guztien oihuarekin bat dator: hainbat eta hainbat injustizia, abandonu eta sufrimenengatik Jainkoari argibide bat eskatu nahi dio; gurutziltzatuaren ezpainak Jainkoari erantzun bat eskatzen ari zaizkio heriotza baino haratagorako: gure Jainkoa, zer dela-eta uzten gaituzu eskutik?, ez ote diezu sekula erantzungo errugabeen oihuei eta lantuei?

Lukasek Jesusen azken hitza ere jaso du. Bere herio-larria eta guzti, azkeneraino eutsi dio Jesusek Aitaganako konfiantzari: «Aita, zure eskuetan uzten dut neure espiritua». Ez ezerk, ez inork apartarazi ahal izan du Jesus Aitagandik. Aitak arnastu du bere espirituaz Jesus bizitza guztian. Bere egitekoa bukaturik, Aitaren eskuetan utzi du dena Jesusek. Aitak bere isiltasuna hautsi eta piztu egingo du Jesus.

Aste Santu honetan, Jaunaren Nekaldia eta Heriotza ospatuko ditugu kristau-elkarteek. Orobat egin ahal izango dugu gogoeta, isilik, Jesus gurutziltzatuaren aurrean, bere hilzorikoan Jesusek jaulki zituen hitzak sakonduz.

 

DAVANT EL CRUCIFICAT

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Detingut per les forces de seguretat del Temple, Jesús no té cap dubte: el Pare no ha escoltat els seus desitjos de continuar vivint, els seus deixebles fugen buscant la seva pròpia seguretat. Està sol. Els seus projectes s’esvaeixen. L’espera l’execució.

El silenci de Jesús durant les seves últimes hores és colpidor. No obstant això, els evangelistes han recollit algunes paraules seves en la creu. Són molt breus, però a les primeres generacions cristianes els ajudaven a recordar amb amor i agraïment a Jesús crucificat.

Lluc ha recollit les que diu mentre està sent crucificat. Entre sotracs i crits de dolor, aconsegueix pronunciar unes paraules que descobreixen el que hi ha al seu cor: “Pare, perdona’ls que no saben el que fan”. Així és Jesús. Ha demanat als seus “estimar als seus enemics” i “pregar pels seus perseguidors”. Ara és ell mateix qui mor perdonant. Converteix la seva crucifixió en perdó.

Aquesta petició al Pare pels que l’estan crucificant és, abans que res, un gest sublim de compassió i de confiança en el perdó insondable de Déu. Aquesta és la gran herència de Jesús a la Humanitat: No desconfieu mai de Déu. La seva misericòrdia no té fi.

Marc recull un crit dramàtic del crucificat: “Déu meu. Déu meu, per què m’has abandonat?”. Aquestes paraules pronunciades enmig de la solitud i l’abandó més total, són d’una sinceritat aclaparadora. Jesús sent que el seu Pare estimat l’està abandonant. Per què? Jesús es queixa del seu silenci. On és? Per què calla?

Aquest crit de Jesús, identificat amb totes les víctimes de la història, demanant a Déu alguna explicació a tanta injustícia, abandonament i patiment, queda en llavis del crucificat reclamant una resposta de Déu més enllà de la mort: Déu nostre, per què ens abandones? ¿No donaràs mai resposta als crits i als gemecs dels innocents?

Lluc recull una última paraula de Jesús. Malgrat la seva angoixa mortal, Jesús manté fins al final la seva confiança en el Pare. Les seves paraules són ara gairebé un murmuri: “Pare, confio el meu alè a les teves mans”. Res ni ningú l’ha pogut separar d’ell. El Pare ha estat animant amb el seu esperit tota la seva vida. Acabada la seva missió, Jesús ho deixa tot a les seves mans. El Pare trencarà el seu silenci i el ressuscitarà.

Aquesta setmana santa, celebrarem en les nostres comunitats cristianes la Passió i la Mort del Senyor. També podrem meditar en silenci davant Jesús crucificat aprofundint en les paraules que ell mateix va pronunciar durant la seva agonia.

 

DIANTE DO CRUCIFICADO

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Detido polas forzas de seguridade do Templo, Xesús non ten xa dubida algunha: o Pai non escoitou os seus desexos de seguir vivindo; os seus discípulos foxen buscando a súa propia seguridade. Está só. Os seus proxectos desvanécense. Espéralle a execución.

O silencio de Xesús nas súas últimas horas é sobrecolledor. Con todo, os evangelistas recolleron algunhas palabras súas na cruz. Son moi breves, pero ás primeiras xeracións cristiás axudábanlles a recordar con amor e agradecemento a Xesús crucificado.

Lucas recolleu as que di mentres está sendo crucificado. Entre estremecimientos e gritos de dor, logra pronunciar unhas palabras que descobren o que hai no seu corazón: “Pai, perdóaos porque non saben o que fan”. Así é Xesús. pediu aos seus “amar aos seus inimigos” e “rogar polos seus perseguidores”. Agora é el mesmo quen morre perdoando. Converte a súa crucifixión en perdón.

Esta petición ao Pai polos que o están crucificando é, ante todo, un xesto sublime de compaixón e de confianza no perdón insondábel de Deus. Esta é a gran herdanza de Xesús á Humanidade: Non desconfiedes nunca de Deus. A súa misericordia non ten fin.
Marcos recolle un grito dramático do crucificado: “¡Meu Deus. Meus Deus! por que me abandonaches?”. Estas palabras pronunciadas no medio da soidade e do abandono máis total, son dunha sinceridade abafadora. Xesús sente que o seu Pai querido estao abandonando. Por que? Xesús quéixase do seu silencio. Onde está? Por que cala?

Este grito de Xesús, identificado con todas as vítimas da historia, pedindo a Deus algunha explicación a tanta inxustiza, abandono e sufrimento, fica nos beizos do crucificado reclamando unha resposta de Deus máis aló da morte: Noso Deus, por que nos abandonas? non vas responder nunca aos gritos e salaios dos inocentes?

Lucas recolle unha última palabra de Xesús. Malia a súa angustia mortal, Xesús mantén ata o final a súa confianza no Pai. As súas palabras son agora case un balbuceo : “Pai, nas túas mans encomendo o meu espírito”. Nada nin ninguén o puido separar del. O Pai estivo animando co seu espírito toda a súa vida. Terminada a súa misión, Xesús déixao todo nas súas mans. O Pai romperá o seu silencio e resucitarao.

Esta semana santa, imos celebrar nas nosas comunidades cristiás a Paixón e a Morte do Señor. Tamén poderemos meditar en silencio diante Xesús crucificado e afondar nas palabras que el mesmo pronunciou durante a súa agonía.

 

面对十字架上的耶稣

若瑟×安多尼帕戈拉. 译者: 宁远

当耶稣被圣殿的武装力量所逮捕时,他已经非常明白:父没有听从他想要继续生活的愿望;他的门徒们四处逃散以保障安全。他非常地孤独,他的计划失败了,等待他的是死刑的判决。

耶稣在他生命的最后几个小时的沉默是令人惊讶的。然而,圣史们收集了几句他在十字架上的遗言。都很短,但对初期的基督徒以爱和感恩回忆十字架上的耶稣起到很大的帮助。

路加收集了耶稣正被钉时说的几句话。在痛苦的痉挛与呻吟间,耶稣说出了那一直在藏在他心里的话:“父啊,宽赦他们吧!因为他们不知道他们做的是什么”。这就是耶稣,他曾要求人们“爱他的仇人”并“为迫害他们的人祈祷”,如今,他宽恕着死去,他把他的被钉转变为了宽恕。

为那些正钉死他的人祈祷首先是一个慈悲与对天主深不可测的宽恕的信任的行为。这就是耶稣留给人类的伟大遗产:永远不要怀疑天主,他的仁慈没有终点。

马尔谷收集了一句悲剧性的呼喊:“我的天主,我的天主,你为什么抛弃了我?”这句在孤独与被完全抛弃的中发出的呼喊,是令人难以面对的真实。耶稣觉得被他所爱的父抛弃了。为什么?耶稣抱怨他的沉默。他在哪里?为什么不说话?

耶稣的这句呼喊,正是历史上所有无辜的受害者们的呼喊,他们向天主为那许多的不正义、抛弃与痛苦祈求一个解释。十字架上的耶稣强烈要求远超死亡之上的天主一个答复。为什么你抛弃了我们?你将永不回答无辜者的呼喊与抱怨吗?

路加还收集了耶稣的最后一句话。尽管他是如此地焦虑,但他仍至死保持着他对父的信仰。这时已经是一句几不可闻的喃喃自语了:“父啊,我把我的灵魂交在你手里”。没有任何人任何事可以把他与父分开。父以他的神支持鼓励了耶稣的一生。当耶稣结束了他的使命时,就将一切都托付在父的手里了。父将打破沉默复活他。

在圣周内,我们将在我们的基督徒团体内庆祝耶稣的苦难与死亡。同样,面对被钉在十字架上的耶稣,我们可以深入默想他在极大痛苦中所发出的最后几句话。

Lo importante

Publicado: 31 octubre, 2012 en BIBLIA
Etiquetas: , ,

31 Tiempo ordinario (B) Marcos 12, 28-34
LO IMPORTANTE
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 31/10/12.- Un escriba se acerca a Jesús. No viene a tenderle una trampa. Tampoco a discutir con él. Su vida está fundamentada en leyes y normas que le indican cómo comportarse en cada momento. Sin embargo, en su corazón se ha despertado una pregunta: “¿Qué mandamiento es el primero de todos?” ¿Qué es lo más importante para acertar en la vida?

Jesús entiende muy bien lo que siente aquel hombre. Cuando en la religión se van acumulando normas y preceptos, costumbres y ritos, es fácil vivir dispersos, sin saber exactamente qué es lo fundamental para orientar la vida de manera sana. Algo de esto ocurría en ciertos sectores del judaísmo.

Jesús no le cita los mandamientos de Moisés. Sencillamente, le recuerda la oración que esa misma mañana han pronunciado los dos al salir el sol, siguiendo la costumbre judía: “Escucha, Israel, el Señor nuestro Dios es el único Señor: amarás al Señor tu Dios con todo tu corazón”.

El escriba está pensando en un Dios que tiene poder de mandar. Jesús le coloca ante un Dios cuya voz hemos de escuchar. Lo importante no es conocer preceptos y cumplirlos. Lo decisivo es detenernos a escuchar a ese Dios que nos habla sin pronunciar palabras humanas.

Cuando escuchamos al verdadero Dios, se despierta en nosotros una atracción hacia el amor. No es propiamente una orden. Es lo que brota en nosotros al abrirnos al Misterio último de la vida: “Amarás”. En esta experiencia, no hay intermediarios religiosos, no hay teólogos ni moralistas. No necesitamos que nadie nos lo diga desde fuera. Sabemos que lo importante es amar.

Este amor a Dios no es un sentimiento ni una emoción. Amar al que es la fuente y el origen de la vida es vivir amando la vida, la creación, las cosas y, sobre todo, a las personas. Jesús habla de amar “con todo el corazón, con toda el alma, con todo el ser”. Sin mediocridad ni cálculos interesados. De manera generosa y confiada.

Jesús añade, todavía, algo que el escriba no ha preguntado. Este amor a Dios es inseparable del amor al prójimo. Sólo se puede amar a Dios amando al hermano. De lo contrario, el amor a Dios es mentira. ¿Cómo vamos a amar al Padre sin amar a sus hijos e hijas?

No siempre cuidamos los cristianos esta síntesis de Jesús. Con frecuencia, tendemos a confundir el amor a Dios con las prácticas religiosas y el fervor, ignorando el amor práctico y solidario a quienes viven excluidos por la sociedad y olvidados por la religión. Pero, ¿qué hay de verdad en nuestro amor a Dios si vivimos de espaldas a los que sufren? (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

 

O IMPORTANTE

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Um escriba aproxima-se de Jesus. Não vem colocar-Lhe uma armadilha. Tampouco a discutir com Ele. A sua vida está fundamentada em leis e normas que lhe indicam como comportar-se em cada momento. No entanto, no seu coração surgiu uma pergunta: “Que mandamento é o primeiro de todos?” O que é o mais importante para se fazer na vida?

Jesus entende muito bem o que sente aquele homem. Quando na religião se vai acumulando normas e preceitos, costumes e ritos, é fácil viver disperso, sem saber exatamente o que é o fundamental para orientar a vida de forma sã. Algo disso ocorria em certos setores do judaísmo.

Jesus não lhe cita os mandamentos de Moisés. Simplesmente, lhe recorda a oração que essa mesma manhã pronunciaram os dois ao sair o sol, seguindo o costume judeu: “Escuta, Israel, o Senhor nosso Deus é o único Senhor: amarás ao Senhor teu Deus com todo o teu coração”.

O escriba pensa num Deus que tem o poder de mandar. Jesus coloca-o ante um Deus cuja voz temos de escutar. O importante não é conhecer preceitos e cumpri-los. O decisivo é parar a escutar esse Deus que nos fala sem pronunciar palavras humanas.

Quando escutamos o verdadeiro Deus, desperta em nós uma atração para o amor. Não é propriamente uma ordem. É o que brota em nós ao nos abrirmos ao Mistério último da vida: “Amarás”. Nesta experiência, não há intermediários religiosos, não há teólogos nem moralistas. Não necessitamos que ninguém nos diga desde fora. Sabemos que o importante é amar.

Este amor a Deus não é um sentimento nem uma emoção. Amar ao que é a fonte e a origem da vida é viver amando a vida, a criação, as coisas e, sobretudo, as pessoas. Jesus fala de amar “com tudo o coração, com toda a alma, com todo o ser”. Sem mediocridade nem cálculos interesseiros. De forma generosa e confiada.

Jesus acrescenta, todavia, algo que o escriba não preguntou. Este amor a Deus é inseparável do amor ao próximo. Só se pode amar a Deus amando o irmão. De contrário, o amor a Deus é mentira. Como vamos amar o Pai sem amar os Seus filhos e filhas?

Nem sempre cuidamos, nós os cristãos, desta síntese de Jesus. Com frequência, tendemos a confundir o amor a Deus com as práticas religiosas e o fervor, ignorando o amor prático e solidário aos quem vivem excluídos pela sociedade e esquecidos pela religião. Mas, que há de verdade no nosso amor a Deus se vivemos de costas aos que sofrem?

 

QUEL CHE È IMPORTANTE

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Uno scriba si avvicina a Gesù. Non viene a tendergli un tranello. Nemmeno a discutere con lui. La sua vita è fondata su leggi e norme che gli indicano come comportarsi in ogni momento. Nel suo cuore, però, si è svegliata una domanda: “Qual è il primo di tutti i comandamenti? Quale cosa è la più importante per riuscire nella vita?

Gesù comprende molto bene quel che sente quell’uomo. Quando nella religione si vanno accumulando norme e precetti, abitudini e riti, è facile vivere dispersi, senza sapere esattamente che cosa è fondamentale per orientare la vita in maniera sana. Qualcosa del genere capitava in certi settori del giudaismo.

Gesù non gli cita i comandamenti di Mosè. Gli ricorda semplicemente la preghiera che quella stessa mattina hanno recitato al sorgere del sole, seguendo l’uso giudaico: Ascolta, Israele, il Signore Dio nostro è l’unico Signore; amerai, dunque, il Signore, Dio tuo, con tutto il tuo cuore.

Lo scriba sta pensando a un Dio che ha il potere di comandare. Gesù lo pone davanti a un Dio la cui voce dobbiamo ascoltare. L’importante non è conoscere precetti e compierli. La cosa decisiva è fermarci ad ascoltare questo Dio che ci parla senza pronunziare parole umane.

Quando ascoltiamo il vero Dio, si risveglia in noi un’attrazione verso l’amore. Non è propriamente un ordine. È quel che sgorga in noi nell’aprirci al Mistero ultimo della vita: Amerai. In questa esperienza, non ci sono intermediari religiosi, non ci sono teologi né moralisti. Non abbiamo bisogno che qualcuno ce lo dica dal di fuori. Sappiamo che la cosa importante è amare.

Quest’amore a Dio non è un sentimento né un’emozione. Amare colui che è la fonte e l’origine della vita è vivere amando la vita, la creazione, le cose e, soprattutto, le persone. Gesù parla di amare con tutto il tuo cuore, con tutta la tua mente e con tutta la tua forza. Senza mediocrità né calcoli interessati. Con generosità e fiducia.

Gesù aggiunge ancora qualcosa che lo scriba non ha chiesto. Quest’amore a Dio è inseparabile dall’amore al prossimo. Si può amare Dio solo amando il fratello. Se non è così, l’amore a Dio è menzogna. Come ameremo il Padre senza amare le sue figlie e i suoi figli?

Non sempre noi cristiani teniamo presente questa sintesi di Gesù. Frequentemente tendiamo a confondere l’amore a Dio con le pratiche religiose e il fervore, ignorando l’amore concreto e solidale per coloro che vivono esclusi dalla società e dimenticati dalla religione. Ma che c’è di vero nel nostro amore a Dio se viviamo di spalle a quelli che soffrono?

 

LE PLUS IMPORTANT

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Un Scribe s’approche de Jésus. Il ne vient pas lui tendre un piège ni discuter avec lui. Sa vie est fondée sur des lois et sur des normes qui lui indiquent comment se comporter à chaque instant. Une question s’est éveillée cependant dans son cœur: Quel est le premier des commandements? Qu’est-ce que le plus important pour réussir sa vie?

Jésus comprend très bien ce que cet homme ressent. Lorsque dans la religion, on accumule des normes et des préceptes, des coutumes et des rites, on se disperse facilement sans savoir exactement ce qui est fondamental pour orienter sa vie d’une manière saine. C’est quelque chose de ce genre qui arrivait dans certains secteurs du judaïsme.

Jésus ne reprend pas les commandements de Moïse. Il lui rappelle simplement la prière que tous les deux ont récitée ce même matin au lever du soleil, en suivant la coutume juive: “Ecoute, Israël, le Seigneur notre Dieu est l’unique Seigneur; tu aimeras le Seigneur ton Dieu de tout ton cœur”.

Le Scribe pense à un Dieu qui a le pouvoir de commander. Jésus le place face à un Dieu dont il faut écouter la voix. Le plus important n’est pas de connaître des préceptes et de les accomplir. Ce qui est décisif c’est de s’arrêter pour écouter ce Dieu qui nous parle sans prononcer des paroles humaines.

Lorsque nous écoutons le Dieu véritable, un attrait vers l’amour s’éveille en nous. Ce n’est pas, à proprement parler, un ordre. C’est ce qui jaillit en nous lorsque nous nous ouvrons au Mystère ultime de la vie: “Tu aimeras”. Dans cette expérience il n’y a pas d’intermédiaires religieux, pas de théologiens ni de moralistes. On n’a besoin de personne du dehors pour venir nous le dire. Nous savons que le plus important c’est d’aimer.

Cet amour envers Dieu n’est pas un sentiment ni une émotion. Aimer celui qui est la source et l’origine de la vie c’est vivre en aimant la vie, la création, les choses et, par dessus tout, les personnes. Jésus parle d’aimer “de tout son cœur, de toute son âme, de tout son être”. Sans médiocrité ni calculs intéressés mais d’un cœur confiant et généreux.

Jésus ajoute quelque chose dont le scribe n’a pas parlé. Cet amour envers Dieu est inséparable de l’amour du prochain. On ne peut aimer Dieu qu’en aimant son frère. Autrement, l’amour envers Dieu est un mensonge. Comment pourrions-nous aimer le Père sans aimer ses fils et ses filles?

Nous ne faisons pas toujours attention à cette synthèse de Jésus. Nous avons fréquemment tendance à confondre l’amour de Dieu avec les pratiques religieuses et avec la ferveur, tout en ignorant l’amour pratique et solidaire envers ceux qui sont exclus par la société et oubliés par la religion. Mais, quelle vérité y-a-t-il dans notre amour envers Dieu si nous tournons le dos à ceux qui souffrent?

 

WHAT REALLY MATTERS

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

A scribe came up to Jesus. He did not intend to test him as others had done so often; not even to start a debate. He was an honest man who had always tried to obey public and religious laws as taught by his elders. Still, deep in his heart, he seemed to have an unanswered question: “Which is the first of all the commandments?” What should we do to really succeed in this life?

Jesus immediately understood what that man really wanted. When it comes to practicing religion, we have so many norms and precepts, customs and rituals, that it is almost natural to be distracted or ignorant about what is really fundamental in order to achieve complete satisfaction in our life. Such was the question that most religious people of Jesus’ time must have had.

Jesus does not respond by citing Moses’ Ten Commandments. He simply reminds him about the prayer that most Jews recited at sunrise: “Listen, Israel:

I am the God of Abraham, the God of Israel. You must love the Lord your God with all your heart, with all your soul and mind, etc.”

The scribe was always thinking about a God who alone has the power to command. Jesus, on the other hand, takes him to a God whose voice we can hear. What really matters are not the precepts and laws that have to be fulfilled. What is really important is listening to God’s words and inspirations.

When we listen to the true God, we immediately feel the attraction to all kinds of love. It is not really a commandment. It is simply a natural inclination that is felt by any living being: “Thou shall love.” In this living experience, there are no theologians or moralists. We don’t need any third party to explain things to us. We just know that what really matters is to share our love and life with others.

The love of God is not a sentiment or an emotion. Showing our love to the One who is the source and origin of our life is done by respecting life itself, creation and everything that is in it, beginning with other people. Jesus speaks of loving “with all your heart, all your soul and all your being.” No mediocrities or vested interests. It must be totally disinterested and generous.

Jesus, in facts, adds something that the scribe did not even ask. This love of God is not different from the love of neighbour. The only way to love God is through the love of neighbours. Any other form of love is not real love. How can we love the Father if we do not love his sons and daughters?

Christians, at times, forget about this real image and nature of Jesus. We often think that loving God consists in attending religious functions and reciting prayers publicly or in private, while forgetting to practice social solidarity and compassion towards those who are excluded by society and religious institutions as well. Can we really speak of love of God while ignoring so many people who have never heard of God or felt the company of a good neighbour?

 

INPORTA DUENA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Lege-maisu bat hurbildu zaio Jesusi. Ez doa segada edo tranpa bat jartzera. Une bakoitzean nola jokatu adierazten dioten lege eta arauetan oinarritua du bere bizitza. Alabaina, galdera bat atera zaio bihotzean: «Zein agindu da lehena?» Zer da inportanteena bizitzan asmatu ahal izateko?

Oso ondo ulertu du Jesusek gizon honek sentitzen duena. Erlijioan arauak eta aginduak, ohiturak eta errituak pilatuz doazenean, gauza erraza izaten da barreiaturik bizitzea, jakin gabe zer den, zehazki, oinarrizko gauza, bizitza era sanoan bideratu ahal izateko. Honelako zerbait gertatu ohi zen judaismoaren sektore batzuetan.

Jesusek ez dizkio aipatu Moisesen aginduak. Soilik, egunsenti horretan, eguzkia irtetean eta juduen ohiturari jarraituz, jaulki duen otoitza gogorarazi dio: «Entzun, Israel; Jainko gure Jauna da Jaun bakarra: bihotz guztiaz maiteko duzu zeure Jainko Jauna».

Aginduak emateko boterea duen Jainkoa du buruan lege-maisuak. Jesusek, ordea, entzun behar diogun Jainkori begira jarri du gure gizona. Inporta duena ez da aginduak ezagutu eta betetzea. Funtsezko gauza, giza hitzik jaulki gabe hitz egiten digun Jainko horri adi egotea da.

Egiazko Jainkoari entzuten diogunean, maitasunarekiko erakarmena esnatzen da gu baitan. Ez da, berez, agindu bat. Geure bihotza biziaren azken Misterioari irekitzen diogunean sortzen den gonbit hau da: «Maita ezazu». Esperientzia honetan, ez da bitarteko erlijiosorik, ez da teologorik, ez moralistarik. Ez dugu izaten kanpotik inork esan beharrik. Geurez jakin ohi dugu maitatzea dela inporta duena.

Jainkoarekiko maitasun hau ez da sentimendu bat, ez da emozio bat. Biziaren iturburu eta jatorri den hura maitatuz bizitzea da, dela bizia, dela kreazioa, direla gauzak eta dela, nagusiki, jendea maitatuz. Maitatzeaz mintzo da Jesus «bihotz guztiaz, arima guztiaz, izate guztiaz». Ez eskas, ez kalkulu interesatuz. Baizik bihotz handiz eta konfiantzaz.

Lege-maisuak aipatu ez duen beste gauza bat ere gehitu dio Jesusek. Jainkoarekiko maitasun hau ezin bereizi da lagun hurkoarekiko maitasunetik. Lagun hurkoa maitatuz bakarrik maita daiteke Jainkoa. Bestela, gezur hutsa izango da Jainkoarekiko maitasuna. Izan ere, nolatan maita genezake Jainkoa haren seme-alabak maitatu gabe?

Kristauek ez diogu eusten beti Jesusen batura hori. Sarritan jotzen dugu nahastera Jainkoarekiko maitasuna eta jarduera erlijioa nahiz otoitz beroa, gizarteak ahazturik eta erlijioak bazter utzirik dituen haiekiko maitasun praktikoa eta solidarioa alde batera utziz. Baina, zer izan daiteke egiazkorik Jainkoarekiko gure maitasunean, sufritzen ari direnei ezikusia egiten badiegu?

 

L’IMPORTANT

José Antonio Pagola.Traductor:Francesc Bragulat

Un escriba s’acosta a Jesús. No ve a posar-li un parany. Tampoc a discutir amb ell. La seva vida està fonamentada en lleis i normes que li indiquen com comportar-se en cada moment. No obstant això, en el seu cor s’ha despertat una pregunta: “Quin és el primer de tots els manaments?” ¿Què és el més important per a encertar en la vida?

Jesús entén molt bé el que sent aquell home. Quan en la religió es van acumulant normes i preceptes, costums i ritus, és fàcil viure dispersos, sense saber exactament què és el fonamental per orientar la vida de manera sana. Una mica d’això passava en certs sectors del judaisme.

Jesús no li cita els manaments de Moisès. Senzillament, li recorda l’oració que aquell mateix matí han pronunciat els dos en sortir el sol, seguint el costum jueu: “Escolta, Israel, el Senyor és el nostre Déu, el Senyor és l’únic. Estima el Senyor, el teu Déu, amb tot el cor”.

L’escriba està pensant en un Déu que té poder de manar. Jesús el col•loca davant un Déu la veu del qual hem d’escoltar. L’important no és conèixer preceptes i complir-los. El decisiu és aturar-nos a escoltar aquest Déu que ens parla sense pronunciar paraules humanes.

Quan escoltem el veritable Déu, es desperta en nosaltres una atracció cap a l’amor. No és pròpiament una ordre. És el que brolla en nosaltres en obrir-nos al Misteri últim de la vida: “Estima”. En aquesta experiència, no hi ha intermediaris religiosos, no hi ha teòlegs ni moralistes. No necessitem que ningú ens ho digui des de fora. Sabem que l’important és estimar.

Aquest amor a Déu no és un sentiment ni una emoció. Estimar el que és la font i l’origen de la vida és viure estimant la vida, la creació, les coses i, sobretot, les persones. Jesús parla d’estimar “amb tot el cor, amb tota l’ànima, amb tot l’ésser”. Sense mediocritat ni càlculs interessats. De manera generosa i confiada.

Jesús afegeix, encara, una cosa que l’escriba no ha preguntat. Aquest amor a Déu és inseparable de l’amor al proïsme. Només es pot estimar Déu estimant el germà. En cas contrari, l’amor a Déu és mentida. Com estimarem el Pare sense estimar els seus fills i filles?

Els cristians no sempre tenim cura d’aquesta síntesi de Jesús. Sovint, tendim a confondre l’amor a Déu amb les pràctiques religioses i el fervor, ignorant l’amor pràctic i solidari als que viuen exclosos per la societat i oblidats per la religió. Però, què hi ha de veritat en el nostre amor a Déu si vivim d’esquena als que pateixen?

 

O IMPORTANTE

José Antonio Pagola.Traduciu:Xaquín Campo

Un escriba achégase a Xesús. Non vén tenderlle unha trampa. Tampouco discutir con el. A súa vida está fundamentada en leis e normas que lle indican como comportarse en cada momento. Con todo, no seu corazón espertouse unha pregunta: “Que mandamento é o primeiro de todos?” Que é o máis importante para acertar na vida?

Xesús entende moi ben o que sente aquel home. Cando na relixión se van acumulando normas e preceptos, costumes e ritos, é fácil vivir dispersos, sen saber exactamente o que é o fundamental para orientar a vida de xeito san. Algo disto ocorría en certos sectores do xudaísmo.

Xesús non lle cita os mandamentos de Moisés. Sinxelamente, recórdalle a oración que esa mesma mañá pronunciaron os dous ao saír o sol, seguindo o costume xudeu: “Escoita, Israel, o Señor o noso Deus é o único Señor: amarás ao Señor o teu Deus con todo o teu corazón”.

O escriba está pensando nun Deus que ten poder de mandar. Xesús colócao ante un Deus cuxa voz temos de escoitar. O importante non é coñecer preceptos e cumprilos. O decisivo é deternos a escoitar a ese Deus que nos fala sen pronunciar palabras humanas.

Cando escoitamos ao verdadeiro Deus, espértase en nós unha atracción cara ao amor. Non é propiamente unha orde. É o que brota en nós ao abrirnos ao Misterio último da vida: “Amarás”. Nesta experiencia, non hai intermediarios relixiosos, non hai teólogos nin moralistas. Non necesitamos que ninguén nolo diga desde fóra. Sabemos que o importante é amar.

Este amor a Deus non é un sentimento nin unha emoción. Amar ao que é a fonte e a orixe da vida é vivir amando a vida, a creación, as cousas e, sobre todo, ás persoas. Xesús fala de amar “con todo o corazón, con toda a alma, con todo o ser”. Sen mediocridade nin cálculos interesados. De xeito xeneroso e confiado.

Xesús engade, aínda, algo que o escriba non preguntou. Este amor a Deus é inseparábel do amor ao próximo. Só se pode amar a Deus amando ao irmán. Pola contra, o amor a Deus é mentira. Como imos amar ao Pai sen amar aos seus fillos e fillas?

Non sempre coidamos os cristiáns esta síntese de Xesús. Con frecuencia, tendemos a confundir o amor a Deus coas prácticas relixiosas e o fervor, ignorando o amor práctico e solidario a quen viven excluídos pola sociedade e esquecidos pola relixión. Pero, que hai de verdade no noso amor a Deus se vivimos de costas aos que sofren?

 

No más violencia

Publicado: 13 julio, 2012 en ACTUALIDAD
Etiquetas: , , ,

NO MÁS VIOLENCIA
Homilía en el entierro de los fallecidos en Celendín el día 3 de julio
ANTONIO SÁENZ BLANCO, ansaenzbl@hotmail.com
CELENDÍN (PERÚ).

El texto evangélico que hemos escuchado nos presenta a Jesús manifestando la compasión de Dios. Él toca, se acerca a las personas que sufren. Su presencia transforma las situaciones de dolor en situaciones de vida.

Esta comunidad shilica, en este mes en que deberíamos estar alegres por las fiestas patrias y patronales, estamos aquí con profundo dolor e indignación por la muerte de estos hermanos nuestros y del fallecido en la vecina provincia de Bambamarca, además de lamentar el estado de los heridos del pasado día tres.

Al menos la inmensa mayoría de los presentes creemos, respetando lo que nos dicen las ciencias, que recibimos la vida como regalo de Dios. Todos queremos vivirla dándole sentido, encontrándonos a gusto con lo que hacemos y cómo lo hacemos. Sabemos que la muerte nos ha de llegar; nos cuesta asumirlo, pero es así. Pero lo que no puede ser es que llegue de cualquier manera. Lamentamos profundamente estas muertes y el modo como se han producido. Lo rechazamos enérgicamente. ¡No hay derecho a esto!

Permítanme recordarles que en el pronunciamiento parroquial publicado el pasado día 30 de junio urgíamos a la Policía y al Ejército a mantener una postura de serenidad y comprensión con un pueblo cuya pretensión es hacer oír su voz defendiendo el agua y la vida y pedíamos al pueblo abstenerse de caer en actos violentos. Por favor, no más violencia, ni física, ni verbal, ni institucional.

Asimismo, en su comunicado del día 4 de julio, los Obispos del Perú afirman que “la vida es un valor supremo que en cualquier circunstancia debe ser protegida y privilegiada, tanto la de nuestras comunidades campesinas, como las que quienes, en cumplimiento de su deber constitucional, procuran el restablecimiento del orden”. Y añaden que “en su misión evangelizadora la Iglesia anuncia el valor de la vida y el respeto de los derechos fundamentales de las personas, promueve actitudes de respeto por la naturaleza y promueve una cultura de paz y de diálogo, por eso nos mantenemos a disposición del país para colaborar en lo que nos sea requerido, a fin de devolver la tranquilidad a las poblaciones afectadas de todo el Perú, especialmente del querido pueblo de Cajamarca”.

Nadie nos puede impedir nunca apostar por la vida, buscar las mejores condiciones vitales. Eso es lo que el pueblo quiere. Algunos lo que desean es el oro y el cobre y se les trata con reverencia. Al pueblo, que lo que busca es el agua, se le trata con represión, desde órdenes tomadas por señores que están cómodamente sentados en sus sillones limeños. A unos reverencia, a otros represión desproporcionada. Siempre le toca la muerte a los más pobres, a los más indefensos.

¿Cómo se nos habla de diálogo con armas en las manos? ¿Cómo se nos invita al diálogo si el Gobierno carece de representante en un pueblo que lleva meses sin gobernador? ¿Por qué en situaciones de conflicto al pueblo se le restringe su libertad y a la empresa minera no se le ordena paralizar sus maquinarias al menos hasta que se restablezca la calma? Señores empresarios, colaboren también ustedes en el restablecimiento de la paz y el orden justo. Es verdad que la ley actual les ampara, pero tengan sentido común y actúen desde la racionalidad. ¿Vale más para ustedes el oro o el cobre que las vidas humanas? ¿No es razonable que el proyecto minero al menos se paralice unos años y se abran cauces de acercamiento y diálogo? Dada la desconfianza mutua reinante, ¿no se puede paralizar el proyecto minero hasta que se elabore una ley de minería, dialogada y consensuada con todos los sectores implicados, y desde ella se revisen todos los pasos dados para dictaminar la viabilidad o no del proyecto? Urge encontrar salidas a esta situación, ahora bañada en sangre.

Que nadie vea en estas expresiones el más mínimo deseo de llamar a la violencia. Siempre la he detestado y la detesto. Pero, aunque estemos en Estado de Emergencia, tenemos derecho a expresar libre y pacíficamente nuestras opiniones y ser respetados por los que tienen otras visiones. Hermanos policías, del ejército y pueblo en general, por favor, en nombre de Dios, no más violencia. Tengamos serenidad. Seguimos en democracia. Las Fuerzas Armadas no pueden olvidar que siguen estando al servicio del pueblo, que es soberano. No restrinjan más derechos de los ciudadanos que los que marca la ley. Hermanos de la Prensa, con respeto les pedimos que sus empresas periodísticas informen con más objetividad y veracidad de lo que lo han venido haciendo hasta ahora.

Queridas familias dolientes, toda esta comunidad les expresamos nuestra solidaridad en el dolor.

Nuestra fe nos lleva a despedirnos con pena, amor y esperanza de estos hermanos nuestros. El más allá de la muerte es una realidad que nos desborda. Sin saber bien cómo expresarlo, esperamos el encuentro definitivo con Dios, el llegar a la meta de la plenitud de la vida. De ella confiamos que estén participando nuestros hermanos difuntos.

El Señor nos acompaña en el dolor y sigue caminando con nosotros, impulsándonos a una convivencia en paz y armonía, con desarrollo integral para todos.

Necesidades de la gente

Publicado: 27 julio, 2011 en BIBLIA
Etiquetas: , , ,

18 Tiempo ordinario (A) Mateo 14,13-21
NECESIDADES DE LA GENTE
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 27/07/11.- Mateo introduce su relato diciendo que Jesús, al ver el gentío que lo ha seguido por tierra desde sus pueblos hasta aquel lugar solitario, «se conmovió hasta las entrañas». No es un detalle pintoresco del narrador. La compasión hacia esa gente donde hay muchas mujeres y niños, es lo que va a inspirar toda la actuación de Jesús.

De hecho, Jesús no se dedica a predicarles su mensaje. Nada se dice de su enseñanza. Jesús está pendiente de sus necesidades. El evangelista solo habla de sus gestos de bondad y cercanía. Lo único que hace en aquel lugar desértico es «curar» a los enfermos y «dar de comer» a la gente.

El momento es difícil. Se encuentran en un lugar despoblado donde no hay comida ni alojamiento. Es muy tarde y la noche está cerca. El diálogo entre los discípulos y Jesús nos va revelar la actitud del Profeta de la compasión: sus seguidores no han de desentenderse de los problemas materiales de la gente.

Los discípulos le hacen una sugerencia llena de realismo: «Despide a la multitud», que se vayan a las aldeas y se compren de comer. Jesús reacciona de manera inesperada. No quiere que se vayan en esas condiciones, sino que se queden junto a él. Esa pobre gente es la que más le necesita. Entonces les ordena lo imposible: «Dadles vosotros de comer».

De nuevo los discípulos le hacen una llamada al realismo: «No tenemos más que cinco panes y dos peces». No es posible alimentar con tan poco el hambre de tantos. Pero Jesús no los puede abandonar. Sus discípulos han de aprender a ser más sensibles a los sufrimientos de la gente. Por eso, les pide que le traigan lo poco que tienen.

Al final, es Jesús quien los alimenta a todos y son sus discípulos los que dan de comer a la gente. En manos de Jesús lo poco se convierte en mucho. Aquella aportación tan pequeña e insuficiente adquiere con Jesús una fecundidad sorprendente.

No hemos de olvidar los cristianos que la compasión de Jesús ha de estar siempre en el centro de su Iglesia como principio inspirador de todo lo que hacemos. Nos alejamos de Jesús siempre que reducimos la fe a un falso espiritualismo que nos lleva a desentendernos de los problemas materiales de las personas.

En nuestras comunidades cristianas son hoy más necesarios los gestos de solidaridad que las palabras hermosas. Hemos de descubrir también nosotros que con poco se puede hacer mucho. Jesús puede multiplicar nuestros pequeños gestos solidarios y darles una eficacia grande. Lo importante es no desentendernos de nadie que necesite acogida y ayuda.

 

NECESIDADES DAS PESSOAS

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Mateus introduz o seu relato dizendo que Jesus, ao ver as pessoas que o haviam seguido por terra desde as suas aldeias até àquele lugar solitário, «comoveu-se no Seu interior». Não é um pormenor interessante do narrador. A compaixão para com essas pessoas onde há muitas mulheres e crianças, é o que vai inspirar toda a actuação de Jesus.

De facto, Jesus não se dedica a predicar-lhes a Sua mensagem. Nada se diz dos Seus ensinamentos. Jesus está pendente das suas necessidades. O evangelista só fala dos Seus gestos de bondade e de aproximação. O único que faz naquele lugar desértico é «curar» os doentes e «dar de comer» às pessoas.

O momento é difícil. Encontram-se num lugar despovoado onde não há comida nem alojamento. É muito tarde e a noite está próxima. O diálogo entre os discípulos e Jesus vai-nos revelar a actitude do Profeta da compaixão: os Seus seguidores não hão-de desinteressar-se dos problemas materiais das pessoas.

Os discípulos fazem-lhe uma sugestão cheia de realismo: «Manda embora a multidão», que vão às aldeias e comprem de comer. Jesus reage de forma inesperada. Não quer que partam nessas condições, mas que fiquem junto Dele. Essa pobre gente é quem mais necessita. Então ordena-lhes o impossível: «Dai-lhe vós de comer».

De novo os discípulos fazem uma chamada à realidade: «Não temos mais que cinco pães e dois peixes». Não é possível alimentar com tão pouco a fome de tantos. Mas Jesus não os pode abandonar. Os Seus discípulos têm de aprender a ser mais sensíveis ao sofrimento das pessoas. Por isso, pede-lhes que Lhe tragam o pouco que têm.

No final, é Jesus quem os alimenta a todos e são os Seus discípulos os que dão de comer às pessoas. Nas mãos de Jesus pouco converte-se em muito. Aquele contributo tão pequeno e insuficiente adquire com Jesus uma fecundidade surpreendente.

Não devem esquecer, os cristãos, que a compaixão de Jesus tem de estar sempre no centro da Sua Igreja como principio inspirador de tudo o que fazemos. Afastamo-nos de Jesus sempre que reduzimos a fé a um falso espiritualismo que nos leva a nos desentendermos dos problemas materiais das pessoas.

Nas nossas comunidades cristãs são hoje mais necessários os gestos de solidariedade que as palavras bonitas. Também nós temos de descobrir que com pouco se pode fazer muito. Jesus pode multiplicar os nossos pequenos gestos solidários e dar-lhes uma grande eficácia. O importante é não nos desinteressarmos de ninguém que necessite acolhimento e ajuda.

 

BISOGNI DELLA GENTE

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Matteo introduce il suo racconto dicendo che Gesù, vedendo una grande folla che lo ha seguito a piedi dai loro paesi fino a quel luogo solitario, sentì compassione per loro. Non è un particolare pittoresco del narratore. La compassione verso quella gente, tra cui c’erano molte donne e bambini, ispirerà tutto l’agire di Gesù.

Di fatto, Gesù non si dedica a predicare loro il suo messaggio. Non si dice nulla del suo insegnamento. Gesù si preoccupa delle loro necessità. L’evangelista parla solo dei suoi gesti di bontà e vicinanza. L’unica cosa che fa in quel luogo deserto è guarire i malati e dar da mangiare alla gente.

Il momento è difficile. Si trovano in un luogo spopolato dove non c’è cibo né alloggio. È molto tardi e sta scendendo la notte. Il dialogo tra i discepoli e Gesù ci rivela l’atteggiamento del Profeta della compassione: i suoi seguaci non devono disinteressarsi dei problemi materiali della gente.

I discepoli gli danno un suggerimento pieno di realismo: Congeda la folla, che vada nei villaggi a comprarsi da mangiare. Gesù reagisce in maniera inattesa. Non vuole che se ne vadano in quelle condizioni, ma che restino accanto a lui. È quella povera gente che ha più bisogno di lui. Allora ordina loro l’impossibile: Voi stessi date loro da mangiare.

Di nuovo i discepoli gli fanno un richiamo al realismo: Non abbiamo altro che cinque pani e due pesci.Non è possibile con così poco alimentare la fame di tanti. Ma Gesù non li può abbandonare. I suoi discepoli devono imparare a essere più sensibili alle sofferenze della gente. Per questo chiede loro che gli portino il poco che hanno.

Alla fine, è Gesù che alimenta tutti e sono i suoi discepoli a dare da mangiare alla gente. Nelle mani di Gesù il poco diventa molto. Quell’apporto tanto piccolo e insufficiente acquista con Gesù una sorprendente fecondità.

Noi cristiani non dobbiamo dimenticare che la compassione di Gesù deve stare sempre al centro della sua Chiesa come principio ispiratore di tutto quello che facciamo. Ci allontaniamo da Gesù ogni volta che riduciamo la fede a un falso spiritualismo che ci porta a disinteressarci dei problemi materiali delle persone.

Nelle nostre comunità cristiane sono oggi più necessari i gesti di solidarietà che le belle parole. Dobbiamo anche noi scoprire che con poco si può fare molto. Gesù può moltiplicare i nostri piccoli gesti solidali e dare loro un’efficacia grande. L’importante è non disinteressarci di nessuno che abbia bisogno di accoglienza e aiuto.

 

LES BESOINS DES GENS

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Matthieu introduit son récit en disant que Jésus, voyant les gens qui le suivaient depuis leurs villages jusqu’à cet endroit solitaire, « eut profondément pitié d’eux ». Ce n’est pas un détail pittoresque du narrateur. C’est la compassion envers cette multitude, faite de beaucoup de femmes et d’enfants, qui va inspirer toute la conduite de Jésus.

En fait, Jésus ne consacre pas son temps à leur prêcher un message. Rien n’y est dit de son enseignement. Jésus est préoccupé par leurs besoins. L’évangéliste ne parle que de ses gestes de bonté et de proximité. La seule chose qu’il fait dans cet endroit désertique c’est de « guérir » les malades et « donner à manger » aux gens.

Le moment est difficile. Ils se trouvent dans un lieu désert où il n’y a ni gîte ni couvert. Il est tard et la nuit tombe. Le dialogue entre les disciples et Jésus nous révèle l’attitude du Prophète de la compassion : ses disciples ne doivent pas négliger les problèmes matériels des gens.

Les disciples lui font une suggestion pleine de réalisme: “Renvoie la multitude” ; qu’ils aillent dans les villages et s’achètent de quoi manger. Jésus réagit d’une manière inattendue. Il ne veut pas que les gens partent dans ces conditions mais qu’ils restent auprès de lui. Ce sont ces pauvres gens qui ont le plus besoin de lui. Alors, il leur demande de faire l’impossible : « Donnez-leur vous-mêmes à manger ».

Les disciples l’appellent de nouveau à être réaliste : « Nous n’avons que cinq pains et deux poissons ». Il est impossible de nourrir tant de monde avec si peu de nourriture. Mais Jésus ne peut pas les abandonner. Ses disciples doivent apprendre à être plus sensibles aux souffrances des gens. C’est pourquoi, il leur demande de lui apporter le peu dont ils disposent.

A la fin, c’est Jésus qui nourrit tout le monde et ce sont ses disciples qui partagent la nourriture aux gens. Entre les mains de Jésus, peu de choses deviennent beaucoup de choses. Cet apport si petit et si insuffisant acquiert avec Jésus une fécondité surprenante.

Nous, chrétiens, n’oublions pas que la compassion de Jésus doit toujours être au cœur de l’Eglise comme principe inspirateur de tout ce que nous faisons. Nous nous éloignons de Jésus chaque fois que nous réduisons la foi à un faux spiritualisme qui nous amène à faire la sourde oreille face aux problèmes matériels des personnes.

Dans nos communautés chrétiennes, on a plus besoin aujourd’hui de gestes concrets de solidarité que de beaux discours. Il nous faut aussi découvrir qu’avec peu de choses on peut faire beaucoup. Jésus peut multiplier nos petits gestes solidaires et les rendre grandement efficaces. Ce qui est important c’est de ne pas feindre d’ignorer celui qui a besoin d’être accueilli et aidé.

 

“HE TOOK PITY ON THEM”

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

Matthew begins his narrative saying that Jesus, as he stepped ashore, saw the many people that had been following him on foot and “he took pity on them.” And that is not a mere writer’s comment. The compassion that Jesus felt towards so many women and children will be mention many times during Jesus’ public life.

 

In fact, Jesus does not really appear too many times as a preacher or teacher. Jesus is most moved by people’s needs and wellbeing. The evangelist writes mainly about his gestures of kindness and generosity. The only things that Matthew mentions about Jesus on that occasion are that he “healed the sick” and gave food to the hungry.

 

The surroundings were difficult: it was a lonely area and there was no food or place to stay for so many people. It was late and far from home. The words exchanged between the disciples and Jesus clearly revealed the importance of compassion for any disciple: Jesus’ apostles must never overlook the material problems of the common people.

 

The disciples had some down-to-earth suggestions to offer: “Send the people away” so they can buy some food in their villages. Jesus’ response was quite unexpected. He wouldn’t send back under those circumstances and he said, “Why don’t you give them something to eat?” That’s what they really needed then.

 

Then, again, the disciples tried to be realistic: “All we have with us is five loaves and two fish.” How can we feed so many hungry people with so little? But Jesus could never let them go. He had to teach his disciples to be ever more sensitive to the sufferings of the common people. And so he told them: “Bring them over to me”, and ask the people to sit down.

 

In the end, Jesus fed everyone and his disciples helped to distribute all the loaves and fish to the people. Whatever little they put in Jesus’ hands became a lot to distribute to the multitude. The few loaves they declared to be insufficient for so many suddenly multiplied and the crowds were satisfied.

 

We Christians should never forget that Jesus’ compassion must always be at the very centre of our Church and become the inspiring force for everything we do. We get further away from Jesus every time we reduce our Faith to a false spiritualism that keeps us far from the real worldly problems of our people.

 

In our Christian communities today, we need many more gestures of solidarity and less beautiful words. We must also realize that we can do a lot with very little gestures of kindness and compassion. Jesus will be able to multiply our little deeds of solidarity and make them become great in the lives of the common people. What really matters is that we never overlook the material needs and we try to help and welcome everyone.

 

JENDEAREN PREMIAK

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Mateok kontakizun hau ematean, hau dio: Jesus, herrietatik bakardade hartara jarraitu dion jendea ikustean, «hunkitu egin zen barneraino». Ez da narratzailearen xehetasun ikusgarri bat. Jende horrekiko errukiak, non emakume eta haur asko baita, eragin dio Jesusi jardutera.

Izatez, Jesus ez zaio hasi bere mezua predikatzen. Kontakizunean ez dator ezer ere Jesusen irakaspenaz. Jendearen premiaz arduratu da Jesus. Honen ontasun- eta hurbiltasun-keinuez bakarrik mintzo da ebanjelaria. Paraje bakarti hartan egin duen gauza bakarra gaixoak «sendatzea» izan da eta jendeari «jaten ematea».

Zaila da unea. Populatu gabeko parajean dira, ez da jatekorik, ez ostaturik. Berandu da eta gaua gainean. Ikasleen eta Jesusen arteko solasak agertuko digu errukiaren Profetaren jarrera: haren jarraitzaileak ezin egin diete iskin jendearen arazo materialei.

Errealismoz betea den iradokizuna egin diote ikasleek: «Bidal ezazu jendea», doala herrixketara eta eros dezala jatekoa. Uste ez zuten eran erantzun die Jesusek. Ez du nahi jendea modu horretan joatea, baizik berarekin geldi dadin nahi du. Jende pobre horixe da premiarik handiena duena. Ezinezkoa agintzen die orduan: «Emaiozue zeuk jaten».

Berriro, errealismorako deia egin die ikasleek: «Ez dugu bost ogi eta bi arrain besterik». Ezin da ase hainbaten gosea hain gauza gutxirekin. Baina Jesusek ezin utzi du jendea bere kontura. Jendearen sufrimenaren aurrean sentiberago izaten ikasi behar dute ikasleek. Horregatik, duten apurra ekartzeko agindu die.

Azkenean, Jesusek janaritu ditu guztiak eta ikasleak arduratu dira jendeari jaten emateaz. Jesusen eskuetan gutxi dena asko bihurtzen da. Hain txikia eta eskasa izan den ikasleen ekarpen hura emankortasun harrigarri bihurtu da Jesusekin.

Kristauek ezin ahaztu dugu Jesusen errukiak egon behar duela beti Elizaren erdigunean, egiten dugun ororen inspiratzaile. Jesusengandik urrundu egiten gara fedea sasi-espiritualismo izatera murrizten dugunean, jendearen arazo materialez ahaztera garamatzanean.

Gure kristau-elkarteetan hitz dotoreak baino premiazkoago dira solidaritate-keinuak. Aurkitu beharra dugu ezen gutxirekin gauza handiak egin daitezkeela. Jesusek biderka ditzake gure keinu solidario txikiak, oso eginkor bihurtuz. Onarpen eta laguntza beharrean den inortaz ez arduragabetzea da garrantzizko gauza.

 

LES NECESSITATS DE LA GENT

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Mateu introdueix el seu relat dient que Jesús, en veure la gentada que l’ha seguit a peu des de les seves poblacions fins aquell lloc solitari, «se’n compadí i va curar els seus malalts». No és un detall pintoresc del narrador. La compassió cap aquesta gent on hi ha moltes dones i nens, és el que va inspirar tota l’actuació de Jesús.

De fet, Jesús no es dedica a predicar-los el seu missatge. No es diu res del seu ensenyament. Jesús està pendent de les seves necessitats. L’evangelista només parla dels seus gestos de bondat i de proximitat. L’únic que fa en aquell lloc desèrtic és «guarir» els malalts i «donar-los menjar».

El moment és difícil. Es troben en un lloc despoblat on no hi ha menjar ni allotjament. És molt tard i la nit és a prop. El diàleg entre els deixebles i Jesús ens revelarà l’actitud del Profeta de la compassió: els seus seguidors no han de desentendre’s dels problemes materials de la gent.

Els deixebles li fan un suggeriment plè de realisme: «Acomiada la gent», i que vagin als pobles a comprar-se menjar. Jesús reacciona de manera inesperada. No vol que se’n vagin en aquestes condicions, sinó que es quedin al seu costat. Aquesta pobra gent és la que més el necessita. Llavors els ordena l’impossible: «Doneu-los menjar vosaltres mateixos».

De nou els deixebles li fan una crida al realisme: «Només tenim cinc pans i dos peixos». No és possible alimentar amb tan poc la fam de tants. Però Jesús no els pot abandonar. Els seus deixebles han d’aprendre a ser més sensibles als sofriments de la gent. Per això, els demana que li portin el poc que tenen.

Al final, és Jesús qui els alimenta a tots i són els seus deixebles els qui donen menjar a la gent. A les mans de Jesús el poc es converteix en molt. Aquella aportació tan petita i insuficient adquireix amb Jesús una fecunditat sorprenent.

No hem d’oblidar els cristians que la compassió de Jesús ha d’estar sempre al centre de la seva Església com a principi inspirador de tot el que fem. Ens allunyem de Jesús sempre que reduïm la fe a un fals espiritualisme que ens porta a desentendre’ns dels problemes materials de les persones.

A les nostres comunitats cristianes són avui més necessaris els gestos de solidaritat que les paraules boniques. Hem de descobrir també nosaltres que amb poc es pot fer molt. Jesús pot multiplicar els nostres petits gestos solidaris i donar-los una eficàcia gran. L’important és no desentendre’ns de ningú que necessiti acolliment i ajuda.

 

NECESIDADES DA XENTE

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Mateu introduce o seu relato dicindo que Xesús, ao ver o xentío que o seguiu por terra dende os seus pobos ata aquel lugar solitario, «conmoveuse ata as entrañas». Non é un detalle pintoresco do narrador. A compaixón cara a esa xente onde hai moitas mulleres e nenos, é o que vai inspirar toda a actuación de Xesús.

De feito, Xesús non se dedica a predicarlles a súa mensaxe. Nada se di do seu ensino. Xesús está pendente das súas necesidades. O evanxelista só fala dos seus xestos de bondade e proximidade. O único que fai naquel lugar desértico é «curar» aos enfermos e «dar de comer» á xente.

O momento é difícil. Atópanse nun lugar despoboado onde non hai comida nin aloxamento. É moi tarde e a noite está preto. O diálogo entre os discípulos e Xesús vainos revelar a actitude do Profeta da compaixón: os seus seguidores non poden desentendérense dos problemas materiais da xente.

Os discípulos fan unha suxestión chea de realismo: «Despide á multitude», que se vaian ás aldeas e compren de comer. Xesús reacciona de xeito inesperado. Non quere que se vaian nesas condicións, senón que fiquen xunto del. Esa pobre xente é a que máis o necesita. Entón ordénalles o imposíbel: «Dádelles vós de comer».

De novo os discípulos fan unha chamada ao realismo: «Non temos máis que cinco pans e dous peixes». Non é posíbel, con tan pouco, alimentar a fame de tantos. Pero Xesús non os pode abandonar. Os seus discípulos teñen de aprender a ser máis sensíbeis cos sufrimentos da xente. Por iso lles pide que lle traian o pouco que teñan.

Ao final, é Xesús quen os alimenta a todos e son os seus discípulos os que dan de comer á xente. Nas mans de Xesús o pouco convértese en moito. Aquela achega tan pequena e insuficiente adquire con Xesús unha fecundidade sorprendente.

Non podemos esquecer os cristiáns que a compaixón de Xesús ten de estar sempre no centro da súa Igrexa coma o principio inspirador de todo o que facemos. Afastámonos de Xesús sempre que reducimos a fe a un falso espiritualismo que nos leva a desentendérmonos dos problemas materiais das persoas.

Nas nosas comunidades cristiás son hoxe máis necesarios os xestos de solidariedade do que as palabras fermosas. Temos de descubrir tamén nós que con pouco se pode facer moito. Xesús pode multiplicar os nosos pequenos xestos solidarios e darlles unha eficacia grande. O importante é non desentendérmonos de ninguén que necesite acollida e axuda.

No ignorar al que sufre

Publicado: 22 septiembre, 2010 en BIBLIA
Etiquetas: , , , , ,

26 Tiempo ordinario (C) Lucas 16, 19-31
NO IGNORAR AL QUE SUFRE
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 22/09/10.- El contraste entre los dos protagonistas de la parábola es trágico. El rico se viste de púrpura y de lino. Toda su vida es lujo y ostentación. Sólo piensa en «banquetear espléndidamente cada día». Este rico no tiene nombre pues no tiene identidad. No es nadie. Su vida vacía de compasión es un fracaso. No se puede vivir sólo para banquetear.

Echado en el portal de su mansión yace un mendigo hambriento, cubierto de llagas. Nadie le ayuda. Sólo unos perros se le acercan a lamer sus heridas. No posee nada, pero tiene un nombre portador de esperanza. Se llama «Lázaro» o «Eliezer», que significa «Mi Dios es ayuda».

Su suerte cambia radicalmente en el momento de la muerte. El rico es enterrado, seguramente con toda solemnidad, pero es llevado al «Hades» o «reino de los muertos». También muere Lázaro. Nada se dice de rito funerario alguno, pero «los ángeles lo llevan al seno de Abrahán». Con imágenes populares de su tiempo, Jesús recuerda que Dios tiene la última palabra sobre ricos y pobres.

Al rico no se le juzga por explotador. No se dice que es un impío alejado de la Alianza. Simplemente, ha disfrutado de su riqueza ignorando al pobre. Lo tenía allí mismo, pero no lo ha visto. Estaba en el portal de su mansión, pero no se ha acercado a él. Lo ha excluido de su vida. Su pecado es la indiferencia.

Según los observadores, está creciendo en nuestra sociedad la apatía o falta de sensibilidad ante el sufrimiento ajeno. Evitamos de mil formas el contacto directo con las personas que sufren. Poco a poco, nos vamos haciendo cada vez más incapaces para percibir su aflicción.

La presencia de un niño mendigo en nuestro camino nos molesta. El encuentro con un amigo, enfermo terminal, nos turba. No sabemos qué hacer ni qué decir. Es mejor tomar distancia. Volver cuanto antes a nuestras ocupaciones. No dejarnos afectar.

Si el sufrimiento se produce lejos es más fácil. Hemos aprendido a reducir el hambre, la miseria o la enfermedad a datos, números y estadísticas que nos informan de la realidad sin apenas tocar nuestro corazón. También sabemos contemplar sufrimientos horribles en el televisor, pero, través de la pantalla, el sufrimiento siempre es más irreal y menos terrible. Cuando el sufrimiento afecta a alguien más próximo a nosotros, no esforzamos de mil maneras por anestesiar nuestro corazón.

Quien sigue a Jesús se va haciendo más sensible al sufrimiento de quienes encuentra en su camino. Se acerca al necesitado y, si está en sus manos, trata de aliviar su situación. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

VOCÊ NÃO TEM DE IGNORE

José Antonio Pagola. Tradução: Redacción de Eclesalia

O contraste entre os dois protagonistas da parábola é trágico. Os ricos vestidos de púrpura e linho. Sua vida inteira é de luxo e ostentação. Basta pensar “festa esplêndida todos os dias.” Este rico não tem nome porque não tem identidade. Não há ninguém. Sua vida desprovida de compaixão é um fracasso. Você não pode viver só de festa.

Deitada na varanda de sua mansão encontra-se um mendigo com fome, coberto de chagas. Ninguém ajuda a ele. Só os cães se aproximam dele para lamber suas feridas. Não nada de próprio, mas tem um nome que o portador de esperança. É chamado de “Lazarus” ou “Eliezer”, que significa “Meu Deus é ajudar.”

Sua sorte muda radicalmente no momento da morte. O homem rico é enterrado, com certeza, com toda a solenidade, mas levou a “Hades” ou “reino dos mortos.”Lázaro também morreu. Nada é dito de alguns ritos fúnebres, mas “os anjos o levaram para o seio de Abraão”. Com imagens populares de seu tempo, Jesus disse que Deus tem a última palavra sobre ricos e pobres.

Os ricos não serão julgados pelo operador. Ninguém está a ser dito maus longe da Aliança. Simplesmente, ele gozou sua fortuna, ignorando os pobres. Eu estava lá, mas não vi. Eu estava na varanda de sua mansão, mas não se aproximou dele. Ele excluiu de sua vida. Seu pecado é a indiferença.

Segundo os observadores, é crescente na nossa sociedade, a apatia ou a insensibilidade ao sofrimento dos outros. Mil maneiras de evitar o contato direto com as pessoas que sofrem. Aos poucos, nós nos tornamos cada vez mais incapaz de perceber sua angústia.

A presença de um mendigo criança em nossa jornada estamos virados. O encontro com um amigo, doente terminal, que turfa. Nós não sabemos o que fazer ou dizer. É melhor tirar. Prompt de retorno para nossas ocupações. Não nos deixe inalterados.

Se o sofrimento é produzido é muito mais fácil. Aprendemos a reduzir a fome, a pobreza ou a doença de dados, números e estatísticas que nos informam sobre a realidade dificilmente tocar nossos corações. Vemos também o sofrimento terrível na TV, mas em toda a tela, o sofrimento é sempre mais surreal e menos terrível.Quando o sofrimento atinge alguém próximo a nós, não se esforçando em mil formas de anestesiar o nosso coração.

Quem segue Jesus torna-se mais sensível ao sofrimento das pessoas em seu caminho. Ele vai para os necessitados e, se ela está em suas mãos, tentar aliviar seu sofrimento.

NON IGNORARE CHI SOFFRE

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Il contrasto fra i due protagonisti della parabola è tragico. Il ricco si veste di porpora e di lino. Tutta la sua vita è lusso e ostentazione. Pensa solo a darsi ogni giorno a lauti banchetti. Questo ricco non ha nome, perché non ha identità. Non è nessuno. La sua vita, vuota di compassione, è un fallimento. Non si può vivere solo per banchettare.

Sdraiato nell’atrio della sua casa, un mendicante affamato giace coperto di piaghe. Nessuno lo aiuta. Soltanto qualche cane si avvicina per leccargli le ferite. Non possiede nulla, ma ha un nome portatore di speranza. Si chiama Lazzaro o Eliezer, che significa il mio Dio è aiuto.

La sua sorte cambia radicalmente al momento della morte. Il ricco è seppellito, certamente con grande solennità, ma è condotto all’Ade o regno dei morti. Muore anche Lazzaro. Non si dice nulla di un qualche rito funerario, ma fu portato dagli angeli accanto ad Abramo. Con immagini popolari del suo tempo, Gesù ricorda che Dio ha l’ultima parola sui ricchi e sui poveri.

Il ricco non viene giudicato come sfruttatore. Non si dice che è un empio lontano dall’Alleanza. Ha semplicemente goduto della sua ricchezza ignorando il povero. Lo aveva lì davanti, ma non lo ha visto. Stava nell’atrio della sua casa, ma non si è avvicinato a lui. Lo ha escluso dalla sua vita. Il suo peccato è l’indifferenza.

Secondo gli osservatori, sta crescendo nella nostra società l’apatia o mancanza di sensibilità di fronte alla sofferenza altrui. Evitiamo in mille modi il contatto diretto con le persone che soffrono. A poco a poco diventiamo sempre più incapaci di percepire la loro afflizione.

La presenza sulla nostra strada di un mendicante bambino ci molesta. L’incontro con un amico malato terminale ci turba. Non sappiamo cosa fare né cosa dire. È meglio prendere le distanze. Tornare quanto prima alle nostre occupazioni. Non lasciarci toccare.

Se la sofferenza si produce lontano, è più facile. Abbiamo imparato a ridurre la fame, la miseria o l’infermitàa dati, numeri e statistiche che ci informano della realtà senza sfiorare il nostro cuore. Sappiamo anche contemplare sofferenze orribili alla televisione, ma, attraverso lo schermo, la sofferenza è sempre più irreale e meno terribile. Quando la sofferenza tocca qualcuno più vicino a noi, ci sforziamo in mille modi di anestetizzare il nostro cuore.

Chi segue Gesù diventa più sensibile alla sofferenza di quelli che incontra sulla sua strada. Si avvicina al bisognoso e, se può, cerca di alleviare la sua situazione.

NE PAS IGNORER CELUI QUI SOUFFRE

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Le constraste entre les deux protagonistas de la parabole est tragique. Le riche est habillé (en) de lin et (en) de pourpre. Toute sa vie n’est que luxe et ostentation. Il ne pense qu’à « s’offrir chaque jour de splendides banquets ». C’est un riche qui manque de nom et donc d’identité. Ce n’est personne. Sa vie, vide de compassion, est un échec. On ne peut pas vivre que pour festoyer.

A l’entrée de son palais, un mendiant couché par terre, affamé et couvert de plaies. Personne ne l’aide. Seuls quelques chiens s’approchent pour lècher ses plaies. Il ne possède rien, mais il a un nom porteur d’espoir. Il s’appelle « Lazare » ou « Eliezer », ce qui veut dire « Dieu est mon aide ».

Leur sort change radicalement au moment de leur mort. Le riche est enterré sûrement très solennellement, mais il est conduit au « Hadès » ou « royaume des morts ». Lazare meurt aussi. Rien n’est dit d’un quelconque rite funéraire, mais « il est porté par les anges au sein d’Abraham ». Avec des images populaires de son temps, Jésus rappelle que c’est Dieu qui a le dernier mot et sur les riches et sur les pauvres.

Le riche n’est pas jugé pour avoir été un exploiteur. On ne dit pas non plus qu’il est un impie éloigné de l’Alliance. Il a simplement joui de sa richesse en ignorant le pauvre. Celui-ci était devant ses yeux mais il ne l’a pas vu. Il était au portail de sa demeure mais il ne s’est pas rapproché de lui. Il l’a exclu de sa vie. Son péché c’est l’indifférence.

D’après les observateurs, l’indifférence (et) ou le manque de sensibilité face à la souffrance d’autrui va en augmentant dans notre société. Nous évitons, de mille façons, le contact avec les personnes qui souffrent. Nous devenons petit à petit, incapables de percevoir leur affliction.

La présence sur notre chemin, d’un enfant mendiant, nous dérange.. La rencontre avec un ami malade en phase terminale, nous trouble. Nous ne savons pas quoi faire ni quoi dire. Il vaut mieux prendre de la distance. Revenir le plus tôt possible à nos occupations. Ne pas nous laisser toucher.

Si la souffrance se produit loin de nous, c’est plus facile. Nous avons appris à réduire la faim, la misère ou la maladie à des données, à des chiffres et statistiques qui nous renseignent sur la réalité sans à peine toucher notre coeur. Nous savons aussi contempler des souffrances horribles à travers la télévision. Mais, à travers l’écran, la souffrance est toujours plus irréelle et moins terrible. Lorsque celle-ci touche quelqu’un qui nous est proche, nous faisons mille efforts pour anesthésier notre coeur.

Celui qui suit Jesús devient de plus en plus sensible à la souffrance de ceux qu’il trouve sur son chemin. Il se rapproche du nécessiteux et, si c’est à sa portée, il essaie de soulager sa situation.

THE POOR AT OUR DOORSTEP

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

The contrast between the two leading characters of our parable is tragic. The rich man is used to dress in purple and fine linen. All his life is marked by luxury and ostentatious feasting almost daily. The rich man is given no name or identity. He is nobody in particular. His life life, devoid of any compassion, is a total failure. One cannot live only for dining and wining.

Laid down at the gate of the rich man’s mansion, there is a poor man called Lazarus, covered with sores. No one helps him. Dogs even came and licked his sores. He has nothing, but his name, Lazarus, Eliezer, means “God is my help.”

Their fate, however, changed suddenly at the moment of their death.

The rich man was buried, probably with great pomp, and he was carried to his torment to Hades, the abode for the dead. Lazarus also died and is carried away by the angels to the bosom of Abraham. In this popular and colourful language of his time, Jesus reminded everyone that God has the last word for everyone, rich and poor.

The rich is judged as an exploiter of people. Nothing is said about whether he went to the temple or believed in scriptures. He lived in luxury and ignored the poor. The beggar was at his doorstep, but he never looked at them, ignoring his very existence. His sin was one of indifference.

Many social studies reveal that our society’s apathy and indifference towards the poorer and suffering people is growing day by day. We find all sorts of ways to avoid any contact with such segments of society. Little by little, we become used to or ignorant about their plight.

The sight of a beggar child on the streets irks and annoys us. Hearing about a friend who is terminally ill disturbs us. We don’t know what to do or what to say. Our reaction is to stay away from them. We keep a distance from them, and we return to our work or leisure. We try not to be affected by those news.

When suffering or illness happen away from us, that hardly affects us. We have become used to hearing numbers and statistics about poverty, famine and tragic deaths in other parts of the world. Those deaths and tragedies rarely touch our hearts. The news and pictures on television about wars and numberless deaths become less real and hardly affect us personally.

And when the suffering or deaths are closer to our own family or neighbours we find ways to anesthetize our own hearts.

The true followers of Jesus are sensible to the suffering of all those we find along the way. Jesus’ disciples get close to anyone who is in need or suffering and, if at all possible, they will always try to alleviate their situation.

EZ EGIN EZKUSIARENA SUFRITZEN ARI DENARI

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Parabolako protagonista bien arteko kontrastea tragikoa da. Aberatsa purpuraz eta lihoz jantzia da. Haren bizitza guztia da luxu eta nabarmenkeria. «Egunero oparo jan-edatea» du bere amets guztia. Aberats honek ez du izenik, ez nortasun-agiririk. Ez da inor. Errukiz huts den haren bizitza porrota da. Ezin bizi daiteke bat jan-edateko soilik.

Haren etxe-atarian, han datza eskale bat goseak, zauriz beterik. Inork ez dio laguntzen. Soilik, txakur batzuk hurbiltzen zaizkio bere zauriak miazkatzera. Ez du ezer bererik, baina badu izen bat, esperantza-eroalea. «Lazaro» edo «Eliezer» du izena, «Ene Jainkoa laguntza da» esan nahi du.

Haien zoria errotik kanbiatu da heriotza-orduan. Aberatsari lur eman diote, segur aski handikiro, baina «Hadesera» edo «hildakoen erreinura» eramango dute. Lazaro ere hil da. Ez da aipatzen ere hileta-konturik, baina «aingeruek Abrahamen altzora eramango dute». Bere garaiko irudi herrikoiz, Jesusek gogoratzen digu ezen Jainkoak duela azken hitza aberatsen eta behartsuen gain.

Aberatsa ez dute juzgatzen esplotatzaile bezala. Ez da esaten Elkargotik urrun bizi izan den fedegabea dela. Soilki, pobreari ezikusia eginez, aberastasunez gozatu duena da. Han berean zegoen behartsua, baina aberatsak ez du ikusi nahi izan. Haren etxe-atarian zegoen, baina ez zaio hurbildu. Bere bizitzatik at utzi du behartsua. Axolagabe izatea: horra haren bekatua.

Behatzaileen arabera, handituz doa gure gizartean apatia, hau da, besteen sufrimenarekiko sentiberatasun-falta. Mila moldez saihesten dugu sufritzen ari den jendearekin zuzeneko harremanak izatea. Apurka, gero eta ezgaiago bihurtzen ari gara besteen nahigabea ikusteko.

Haur eskale bat geure aurrean ikustea gogaikarri izan ohi dugu. Adiskide batekin, gaixotasun terminalak joa den batekin, topo egiteak larritu egiten gaitu. Ez dugu asmatzen zer egin, ez zer esan. Hobe izaten dugu tarte bat luzatzea. Geure zereginetara ahalik lasterren itzultzea. Ez uztea erasan diezagun.

Hobe sufrimena urrunean gertatzen bada. Gizakia, miseria edo gaixotasuna datu, zenbaki eta estatistika bihurtzen ikasi dugu: errealitateaz informatzen gaitu, bai, baina gure bihotza doi-doi ukitzen duela. Badakigu, orobat, sufrimen izugarriak telebistan ikusten; baina pantaila hutseko sufrimena ez da hain erreala, ezta hain izugarria ere. Sufrimenak gure hurbilagoko bat jotzen duenean, mila eraz baliatzen gara geure bihotza anestesiatzeko.

Jesusi jarraitzen diona, aldiz, gero eta sentiberago bihurtzen da bidean sufritzen aurkitzen duenaren aurrean. Hurbildu egiten zaio premian dagoenari eta, bere esku badu, haren egoera arintzen ahalegintzen da.

NO IGNORAR A QUÈ PATEIX

José Antonio Pagola. Traductor: Redacción de Eclesalia

El contrast entre els dos protagonistes de la paràbola és tràgic. El ric es vesteix de porpra i de lli. Tota la seva vida és luxe i ostentació. Només pensa en «banquets esplèndidament cada dia». Aquest ric no té nom perquè no té identitat. No és ningú.La seva vida buida de compassió és un fracàs. No es pot viure només per a banquets.

Tirat al portal de la seva mansió jeu un captaire famolenc, cobert de nafres. Ningú l’ajuda. Només uns gossos se li acosten a llepar les seves ferides. No té res, però té un nom portador d’esperança. Es diu «Llàtzer” o “Eliezer», que significa «El meu Déu és ajuda».

La seva sort canvia radicalment en el moment de la mort. El ric és enterrat, segurament amb tota solemnitat, però és portat al «Hades” o “regne dels morts».També mor Lázaro. No es diu de ritu funerari algun, però «els àngels el porten al si d’Abraham». Amb imatges populars del seu temps, Jesús recorda que Déu té l’última paraula sobre rics i pobres.

Al ric no se’l jutja per explotador. No es diu que és un impiu allunyat de l’Aliança.Simplement, ha gaudit de la seva riquesa ignorant el pobre. El tenia allà mateix, però no ho ha vist. Estava al portal de la seva mansió, però no s’ha acostat a ell.El seu pecat és la indiferència.

Segons els observadors, està creixent en la nostra societat l’apatia o falta de sensibilitat davant el sofriment aliè. Evitem de mil maneres el contacte directe amb les persones que pateixen. A poc a poc, ens anem fent cada vegada més incapaços per percebre el seu aflicció.

La presència d’un nen captaire en el nostre camí ens molesta. La trobada amb un amic, malalt terminal, ens torba. No sabem què fer ni què dir. És millor prendre distància. Tornar com més aviat a les nostres ocupacions. No deixar-nos afectar.

Si el sofriment es produeix lluny és més fàcil. Hem après a reduir la fam, la misèria o la malaltia a dades, números i estadístiques que ens informen de la realitat gairebé sense tocar el nostre cor. També sabem contemplar sofriments horribles a la televisió, però, través de la pantalla, el sofriment sempre és més irreal i menys terrible. Quan el patiment afecta algú més proper a nosaltres, no esforcem de mil maneres per anestesiar el nostre cor.

S’acosta al necessitat i, si està a les mans, tracta d’alleujar la seva situació.

NON IGNORAR A QUEN SOFRE

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

O contraste entre os dous protagonistas da parábola é tráxico. O rico vístese de púrpura e de liño. Toda a súa vida é luxo e ostentación. Só pensa en «banquetear esplendidamente cada día». Este rico non ten nome pois non ten identidade. É ninguén. A súa vida está baleira de compaixón e é un fracaso. Non se pode vivir só para banquetear.

Botado no portal da súa mansión xace un mendigo famento, cuberto de chagas. Ninguén o axuda. Só uns cans se lle achegan a lamber as súas feridas. Non posúe nada, pero ten un nome portador de esperanza. Chámase «Lázaro» ou «Eliezer», «que significa o Meu Deus é a axuda».

A súa sorte cambia radicalmente no momento da morte. O rico é enterrado, seguramente con toda solemnidade, pero é levado ao «Hades» ou «reino dos mortos». Tamén morre Lázaro. Nada se di de rito funerario ningún, pero «os anxos lévano ao seo de Abrahán». Con imaxes populares do seu tempo, Xesús recorda que Deus ten a última palabra sobre ricos e pobres.

Ao rico non se lle xulga por explotador. Non se di que é un impío afastada da Alianza. Simplemente, gozou da súa riqueza ignorando ao pobre. Tíñao alí mesmo, pero non o viu. Estaba no portal da súa mansión, pero non se achegou a el. Excluíuno da súa vida. O seu pecado é a indiferenza.

Segundo os observadores, está a medrar na nosa sociedade a apatía ou falta de sensibilidade ante o sufrimento alleo. Evitamos de mil formas o contacto directo coas persoas que sofren. Pouco a pouco, ímonos facendo cada vez máis incapaces para percibir a súa aflición.

A presenza dun neno mendigo no noso camiño moléstanos. O encontro cun amigo, enfermo terminal, túrbanos. Non sabemos que facer nin que dicir. É mellor tomar distancia. Volver canto antes ás nosas ocupacións. Non nos deixar afectar.

Se o sufrimento se produce lonxe é máis doado. Aprendemos a reducir a fame, a miseria ou a enfermidade a datos, números e estatísticas que nos informan da realidade sen apenas tocar o noso corazón. Tamén sabemos contemplar sufrimentos horríbeis no televisor, pero, a través da pantalla, o sufrimento sempre é máis irreal e menos terríbel. Cando o sufrimento afecta a alguén máis próximo a nós, esforzámonos de mil maneiras por anestesiar o noso corazón.

Quen segue a Xesús vaise facendo máis sensíbel ao sufrimento dos que atopa no seu camiño. Achégase ao necesitado e, se está nas súas mans, trata de aliviar a súa situación.

¿Qué hace Dios en una cruz?

Publicado: 24 marzo, 2010 en ACTUALIDAD
Etiquetas: , ,

Domingo de Ramos (C) Lucas 22, 14-23, 56
¿QUÉ HACE DIOS EN UNA CRUZ?
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 24/03/10.- Según el relato evangélico, los que pasaban ante Jesús crucificado sobre la colina del Gólgota se burlaban de él y, riéndose de su impotencia, le decían: «Si eres Hijo de Dios, bájate de la cruz». Jesús no responde a la provocación. Su respuesta es un silencio cargado de misterio. Precisamente porque es Hijo de Dios permanecerá en la cruz hasta su muerte.

Las preguntas son inevitables: ¿Cómo es posible creer en un Dios crucificado por los hombres? ¿Nos damos cuenta de lo que estamos diciendo? ¿Qué hace Dios en una cruz? ¿Cómo puede subsistir una religión fundada en una concepción tan absurda de Dios?

Un “Dios crucificado” constituye una revolución y un escándalo que nos obliga a cuestionar todas las ideas que los humanos nos hacemos de un Dios al que supuestamente conocemos. El Crucificado no tiene el rostro ni los rasgos que las religiones atribuyen al Ser Supremo.

El “Dios crucificado” no es un ser omnipotente y majestuoso, inmutable y feliz, ajeno al sufrimiento de los humanos, sino un Dios impotente y humillado que sufre con nosotros el dolor, la angustia y hasta la misma muerte. Con la Cruz, o termina nuestra fe en Dios, o nos abrimos a una comprensión nueva y sorprendente de un Dios que, encarnado en nuestro sufrimiento, nos ama de manera increíble.

Ante el Crucificado empezamos a intuir que Dios, en su último misterio, es alguien que sufre con nosotros. Nuestra miseria le afecta. Nuestro sufrimiento le salpica. No existe un Dios cuya vida transcurre, por decirlo así, al margen de nuestras penas, lágrimas y desgracias. Él está en todos los Calvarios de nuestro mundo.

Este “Dios crucificado” no permite una fe frívola y egoísta en un Dios omnipotente al servicio de nuestros caprichos y pretensiones. Este Dios nos pone mirando hacia el sufrimiento, el abandono y el desamparo de tantas víctimas de la injusticia y de las desgracias. Con este Dios nos encontramos cuando nos acercamos al sufrimiento de cualquier crucificado.

Los cristianos seguimos dando toda clase de rodeos para no toparnos con el “Dios crucificado”. Hemos aprendido, incluso, a levantar nuestra mirada hacia la Cruz del Señor, desviándola de los crucificados que están ante nuestros ojos. Sin embargo, la manera más auténtica de celebrar la Pasión del Señor es reavivar nuestra compasión. Sin esto, se diluye nuestra fe en el “Dios crucificado” y se abre la puerta a toda clase de manipulaciones. Que nuestro beso al Crucificado nos ponga siempre mirando hacia quienes, cerca o lejos de nosotros, viven sufriendo. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

QUE FAZ DEUS NUMA CRUZ?
José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Segundo o relato evangélico, os que passavam ante Jesus crucificado sobre a colina do Golgota escarneciam Dele e, rindo-se da Sua impotência, diziam-Lhe: «Se és o Filho de Deus, desce da cruz». Jesus não responde à provocação. A Sua resposta é um silêncio carregado de mistério. Precisamente porque é Filho de Deus permanecerá na cruz até à Sua morte.

As perguntas são inevitáveis: Como é possível acreditar num Deus crucificado pelos homens? Damo-nos conta do que estamos a dizer? Que faz Deus numa cruz? Como pode subsistir uma religião fundada numa concepção tão absurda de Deus?

Um “Deus crucificado” constitui uma revolução e um escândalo que nos obriga a questionar todas as ideias que nós, humanos, fazemos a um Deus a quem supostamente conhecemos. O Crucificado não tem o rosto nem os traços que as religiões atribuem ao Ser Supremo.

O “Deus crucificado” não é um ser omnipotente e majestoso, imutável e feliz, alheio ao sofrimento dos humanos, mas um Deus impotente e humilhado que sofre com nós a dor, a angustia e até a mesma morte. Com a Cruz, ou termina a nossa fé em Deus, ou nos abrimos a uma compreensão nova e surpreendente de um Deus que, encarnado no nosso sofrimento, nos ama de forma incrível.

Ante o Crucificado começamos a intuir que Deus, no Seu último mistério, é alguém que sofre com nós. A nossa miséria afecta-O. O nosso sofrimento salpica-O. Não existe um Deus cuja vida transcorre, por assim dizer, à margem das nossas penas, lágrimas e desgraças. Ele está em todos os Calvários do nosso mundo.

Este “Deus crucificado” não permite uma fé frívola e egoísta num Deus omnipotente ao serviço dos nossos caprichos e pretensões. Este Deus coloca-nos a olhar para o sofrimento, o abandono e o desamparo de tantas vítimas da injustiça e das desgraças. Com este Deus encontramo-nos, quando nos aproximamos do sofrimento de qualquer crucificado.

Os cristãos continuam a tomar todo o género de desvios para não dar com o “Deus crucificado”. Temos aprendido, inclusive, a levantar o nosso olhar para a Cruz do Senhor, desviando-a dos crucificados que estão ante os nossos olhos. No entanto, a forma mais autêntica de celebrar a Paixão do Senhor é reavivar a nossa compaixão. Sem isto, dilui-se a nossa fé no “Deus crucificado” e abre-se a porta a todo o tipo de manipulações. Que o nosso beijo ao Crucificado nos coloque sempre a olhar para quem, próximo ou afastado de nós, vive a sofrer.

CHE FA DIO SU UNA CROCE
José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Secondo il racconto evangelico, quelli che passavano davanti a Gesù crocifisso sulla collina del Golgota si burlavano di lui e, ridendo della sua impotenza, gli dicevano: Se sei Figlio di Dio, scendi dalla croce. Gesù non risponde alla provocazione. La sua risposta è un silenzio carico di mistero. Proprio perché è Figlio di Dio, rimarrà sulla croce fino alla morte.

Le domande sono inevitabili: Com’è possibile credere in un Dio crocifisso dagli uomini? Ci rendiamo conto di che cosa diciamo? Che fa Dio su una croce? Come può sussistere una religione fondata in una concezione così assurda di Dio?

Un “Dio crocifisso” costituisce una rivoluzione e uno scandalo che ci obbliga a mettere in questione tutte le idee che noi umani ci facciamo di un Dio che supponiamo di conoscere. Il Crocifisso non ha il volto né i tratti che le religioni attribuiscono all’Essere Supremo.

Il “Dio crocifisso” non è un essere onnipotente e maestoso, immutabile e felice, estraneo alla sofferenza degli umani, ma un Dio impotente e umiliato che soffre con noi il dolore, l’angustia e persino la stessa morte. Con la Croce, o finisce la nostra fede in Dio, o ci apriamo a una comprensione nuova e sorprendente di un Dio che, incarnato nella nostra sofferenza, ci ama in maniera incredibile.

Davanti al Crocifisso incominciamo a intuire che Dio, nel suo mistero supremo, è qualcuno che soffre con noi. La nostra miseria lo tocca. La nostra sofferenza lo macchia. Non esiste un Dio la cui vita trascorre, per così dire, al margine delle nostre pene, lacrime e disgrazie. Egli sta in tutti i Calvari del nostro mondo.

Questo “Dio crocifisso” non permette una fede superficiale ed egoista in un Dio onnipotente a servizio dei nostri caprici e pretese. Questo Dio ci costringe a rivolgerci verso la sofferenza, l’abbandono e la solitudine di tante vittime dell’ingiustizia e delle disgrazie. Con questo Dio ci incontriamo, quando ci avviciniamo alla sofferenza di qualsiasi crocifisso.

Noi cristiani continuiamo a cambiare strade per non imbatterci con il “Dio crocifisso”. Abbiamo imparato anche ad alzare il nostro sguardo verso la Croce del Signore, sviandolo dai crocifissi che sono davanti ai nostri occhi. Ma la maniera più autentica di celebrare la Passione del Signore è ravvivare la nostra compassione. Senza far questo, si diluisce la nostra fede nel “Dio crocifisso” e si apre la porta ad ogni sorta di manipolazioni. Che il nostro bacio al Crocifisso ci rivolga sempre verso quelli che, vicini o lontani da noi, vivono nella sofferenza.

QUE FAIT-IL, DIEU, SUR UNE CROIX ?
José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

D’après le récit évangélique, ceux qui passaient devant Jésus crucifié sur la colline du Golgotha, se moquaient de lui et, se jouant de son impuissance, lui disaient: “Si tu es le Fils de Dieu, descend de la croix”. Jésus ne répond pas à cette provocation. Sa réponse est un silence chargé de mystère. C’est justement parce qu’il est le Fils de Dieu, qu’il restera sur la croix jusqu’à sa mort.

Les questions sont inévitables: Comment est-il possible de croire en un Dieu crucifié par les hommes ? Este-ce que nous nous rendons compte de ce que nous disons ? Que fait-il, Dieu, sur une croix ? Comment une religion fondée sur une conception si absurde de Dieu peut-elle subsister ?

Un “Dieu crucifié” constitue une révolution et un scandale qui nous oblige à mettre en question toutes les idées que nous, les hommes, nous nous faisons sur un Dieu que nous supposons connaître. Le Crucifié n’a ni le visage ni les traits que les religions attribuent à l’Etre Suprême.

Le “Dieu crucifié” n’est pas un être tout-puissant et majestueux, immuable et heureux, étranger à la souffrance des êtres humains mais un Dieu impuissant et humilié qui subit avec nous la douleur, l’angoisse et même la mort. Avec la croix, soit notre foi est finie, soit nous nous ouvrons à une nouvelle et surprenante conception d’un Dieu qui, incarné dans notre souffrance, nous aime incroyablement.

Devant le crucifié nous commençons à découvrir que Dieu, dans son mystère ultime, est quelqu’un qui souffre avec nous. Il est touché par notre misère. Il est éclaboussé par notre souffrance. Un Dieu, dont la vie se déroule, pour ainsi dire, en dehors de nos peines, de nos larmes et malheurs, n’existe pas. Il est présent dans tous les Calvaires de notre monde.

Ce “Dieu crucifié” n’admet pas une foi frivole et égoïste en un Dieu tout-puissant au service de nos caprices et de nos prétentions. Ce Dieu nous met face à la souffrance, à l’abandon et à la déroute de tant de victimes de l’injustice et des malheurs. Nous rencontrons ce Dieu lorsque nous nous rapprochons de la souffrance de n’importe quel crucifié.

Nous, chrétiens, nous continuons à faire toute sorte de détours pour éviter le “Dieu crucifié”. Nous avons même appris à lever notre regard vers la croix du Seigneur, tout en le déviant de ces crucifiés qui sont devant nos yeux. Cependant, la manière la plus authentique de célébrer la Passion du Seigneur, est de raviver notre compassion. Autrement, notre foi dans le « Dieu crucifié » s’effrite, ouvrant la porte à toute sorte de manipulations. Qu’en embrassant le Crucifié, il nous aide à toujours regarder vers ceux qui, près ou loin de nous, vivent dans la souffrance.

WHAT’S GOD DOING ON A CROSS?
José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

According to the gospel narrative, those who walked past the cross on Calvary and some of the leaders “jeered at him” and, seeing him so helpless, they mocked him and said, “If you are the king of the Jews save yourself.” Jesus, however, said nothing. His silence remains a mystery. And because he is the Son of God, he will remain on the cross until his death.

Some questions are inevitable: how is it possible for a God to be crucified for the sake of humanity? Do we realize what we are saying? What is God doing on a cross? How can a religion be based on such an absurd situation?

A “Crucified God” is both a revolution and a scandal that really makes us question all our ideas about a God whom we claim to know. A Crucified God does not have any feature of the Supreme Being that all religions imagine.

This “Crucified God” is not omnipotent and majestic, immutable and happy, free from any suffering, persecution and even death. With this Cross, we give up our faith in God, or we start thinking of a new and surprising kind of God who, accepting our own sufferings, loves us beyond our comprehension.

In front of the Crucified, we begin to realize that God, in its ultimate mystery, is someone who suffers with us. Our miseries touch him. Our sufferings affect him. There is no God whose life, so to speak, remains untouched by our grief, tears and sorrows. God is present in every Calvary in the world.

This “Crucified God” does not accept a frivolous or selfish faith in a God who is omnipotent at the service of our own whims and desires. This is a God who makes us look at the suffering, neglect and destitution of so many victims of injustice and disgrace. This is the God we are going to find when we get closer to anyone who is “crucified”.

Many of us Christians continue to take all kinds of detours in order to

avoid seeing the “Crucified God”. We have learnt even to look up towards the Cross of Jesus, and thus avoid seeing so many who are being crucified right in front of us. Yet, the real way to celebrate the Passion of our Lord consists in reviving our own compassion. Without it, there is no faith in the Crucified God, and the door is opened for all kinds of manipulations. When we kiss a cross, may our eyes be fixed on those who, near or far from us, live in suffering.

ZER ARI DA JAINKOA HOR GURUTZEAN?
José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Ebanjelioko pasartearen arabera, Golgota mendixkan gurutzean zen Jesusen aurretik pasatzean, jendeak burla egiten zion eta, haren ezinaz barre eginez, ziotsoten: «Jainkoaren Semea bahaiz, jaits hadi gurutzetik». Eta Jesusek erantzunik ez haien probokazioari. Soilik, misterioak harturiko isiltasuna da Jesusen erantzuna. Hain juxtu, Jainkoaren Semea delako jarraituko du gurutzean, hil arte.

Ezin saihestuak dira galderak: Nolatan sinets daiteke gizakiak gurutzetu duen Jainko batengan? Jabetzen al gara esaten ari garenaz? Zer ari da Jainkoa hor gurutzean? Nolaz iraun dezake Jainkoaz halako uste zentzugabean fundatua den erlijio batek?

Bai, «Jainko gurutziltzatu» hori iraultza da eta eskandalua, ustez ezagutzen dugun Jainkoaz gizon-emakumeok ditugun ideiak koloka jartzera behartzen gaituena. Gure Gurutziltzatu horrek ez du erlijioek Izate Gorenari leporatzen dioten ezaugarririk: ez aurpegierarik, ez bestelakorik.

«Jainko gurutziltzatu» hori ez da ez izate ahalguztiduna eta handientsua, ez mugiezina eta zoriontsua, ez da gizakiaren sufrimenaz axolatzen ez dena, baizik Jainko ahalik gabea eta umiliatua da, gurekin sufritzen duena mina, larria eta, are, heriotza bera. Gurutzearekin bitan bat: edo Jainkoarekiko gure fedea bukatutzat eman, edo Jainkoa modu berri eta harrigarri batean hartzera jo, gure sufrimenean haragitua izanik, modu sinetsezinean maite gaituena.

Gurutziltzatuaren aurrean sumatzen hasten gara ezen Jainkoa, azken batean, gurekin sufritzen duen Jainkoa dela. Gure miseriak erasaten diona. Gure sufrimenak zipriztintzen duena. Ez da, nolabait esateko, gure atsekabeek, malkoek eta ezbeharrek ukitzen ez dute Jainkoa. Gure mundu honetako Kalbario guztietan da hura.

«Jainko gurutziltzatu» honek ez du biderik ematen gure nahikerien eta ameskerien zerbitzura egongo litzatekeen Jainko ahalguztidun batekiko fede axaleko eta egoistarako. Ostera, Jainko honek injustiziaren eta ezbeharren biktima den hainbat eta hainbat jenderen sufrimenari, bazter utziak izateari eta babesik ezari begira jartzen gaitu. Jainko honekin topo egiten dugu edozein gurutziltzatuagana hurbiltzen garenean.

Zoritxarrez, kristauok mila itzulinguru egiten dugu askotan «Jainko gurutziltzatuarekin» topo ez egiteko. Are, Jaunaren Gurutzera begiak jasotzen ikasi dugu, geure aurrean ditugun gurutziltzatuei ezikusiarena eginez bada ere. Halaz guztiz, Jaunaren Nekaldia erarik jatorrenean ospatzeko modua geure errukiari biziera berria ematea da. Hori egin ezean, «Jainko gurutziltzatuarekiko» gure fedea urardo bihurtzen da, eta mila manipulazio-erari ematen zaio aukera. Gure Gurutziltzatuari muin egiteak jar gaitzala, gugandik hurbil nahiz urrun, sufritzen ari direnei begira.

QUÈ HI FA DÉU EN UNA CREU?
José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Segons el relat evangèlic, els que passaven davant Jesús crucificat sobre el turó del Gòlgota es burlaven d’ell i, rient-se de la seva impotència, li deien: «Si ets Fill de Déu, baixa de la creu!». Jesús no respon la provocació. La seva resposta és un silenci carregat de misteri. Precisament perquè és Fill de Déu romandrà a la creu fins a la seva mort.

Les preguntes són inevitables: Com és possible creure en un Déu crucificat pels homes? Ens adonem del que estem dient? Què hi fa Déu en una creu? Com pot subsistir una religió fundada en una concepció tan absurda de Déu?

Un “Déu crucificat” constitueix una revolució i un escàndol que ens obliga a qüestionar totes les idees que els humans ens fem d’un Déu a qui suposadament coneixem. El Crucificat no té la cara ni els trets que les religions atribueixen a l’Ésser Suprem.

El “Déu crucificat” no és un ésser omnipotent i majestuós, immutable i feliç, aliè al sofriment dels humans, sinó un Déu impotent i humiliat que pateix amb nosaltres el dolor, l’angoixa i fins la mateixa mort. Amb la Creu, o acaba la nostra fe en Déu, o ens obrim a una comprensió nova i sorprenent d’un Déu que, encarnat en el nostre patiment, ens estima de manera increïble.

Davant el Crucificat vam començar a intuir que Déu, en el seu últim misteri, és algú que pateix amb nosaltres. La nostra misèria l’afecta. El nostre patiment l’esquitxa. No hi ha un Déu que viu, per dir-ho així, al marge de les nostres penes, llàgrimes i desgràcies. Ell està en tots els Calvaris del nostre món.

Aquest “Déu crucificat” no permet una fe frívola i egoista en un Déu omnipotent al servei dels nostres capricis i pretensions. Aquest Déu ens posa mirant cap al sofriment, l’abandó i el desemparament de tantes víctimes de la injustícia i de les desgràcies. Aquest Déu ens el trobem quan ens acostem al patiment de qualsevol crucificat.

Els cristians seguim donant tota mena de voltes per a no topar-nos amb el “Déu crucificat”. Hem après, fins i tot, a aixecar la nostra mirada cap a la Creu del Senyor, desviant-la dels crucificats que tenim davant dels nostres ulls. No obstant això, la manera més autèntica de celebrar la Passió del Senyor és revifar la nostra compassió. Sense això, es dilueix la nostra fe en el “Déu crucificat” i s’obre la porta a tota mena de manipulacions. Que el nostre petó al Crucificat ens posi sempre mirant cap aquells qui, a prop o lluny de nosaltres, viuen patint.

24/03/2010 15:48. Autor: ecleSALia.net ;?>

Revolución Ignorada

Publicado: 17 marzo, 2010 en BIBLIA
Etiquetas: , ,

5 de Cuaresma (C) Juan 8, 1-11
REVOLUCIÓN IGNORADA
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 17/03/10.- Le presentan a Jesús a una mujer sorprendida en adulterio. Todos conocen su destino: será lapidada hasta la muerte según lo establecido por la ley. Nadie habla del adúltero. Como sucede siempre en una sociedad machista, se condena a la mujer y se disculpa al varón. El desafío a Jesús es frontal: «La ley de Moisés nos manda apedrear a las adúlteras. Tú ¿qué dices?».

Jesús no soporta aquella hipocresía social alimentada por la prepotencia de los varones. Aquella sentencia a muerte no viene de Dios. Con sencillez y audacia admirables, introduce al mismo tiempo verdad, justicia y compasión en el juicio a la adúltera: «el que esté sin pecado, que arroje la primera piedra».

Los acusadores se retiran avergonzados. Ellos saben que son los más responsables de los adulterios que se cometen en aquella sociedad. Entonces Jesús se dirige a la mujer que acaba de escapar de la ejecución y, con ternura y respeto grande, le dice: «Tampoco yo te condeno». Luego, la anima a que su perdón se convierta en punto de partida de una vida nueva: «Anda, y en adelante no peques más».

Así es Jesús. Por fin ha existido sobre la tierra alguien que no se ha dejado condicionar por ninguna ley ni poder opresivo. Alguien libre y magnánimo que nunca odió ni condenó, nunca devolvió mal por mal. En su defensa y su perdón a esta adúltera hay más verdad y justicia que en nuestras reivindicaciones y condenas resentidas.

Los cristianos no hemos sido capaces todavía de extraer todas las consecuencias que encierra la actuación liberadora de Jesús frente a la opresión de la mujer. Desde una Iglesia dirigida e inspirada mayoritariamente por varones, no acertamos a tomar conciencia de todas las injusticias que sigue padeciendo la mujer en todos los ámbitos de la vida. Algún teólogo hablaba hace unos años de “la revolución ignorada” por el cristianismo.

Lo cierto es que, veinte siglos después, en los países de raíces supuestamente cristianas, seguimos viviendo en una sociedad donde con frecuencia la mujer no puede moverse libremente sin temer al varón. La violación, el maltrato y la humillación no son algo imaginario. Al contrario, constituyen una de las violencias más arraigadas y que más sufrimiento genera.

¿No ha de tener el sufrimiento de la mujer un eco más vivo y concreto en nuestras celebraciones, y un lugar más importante en nuestra labor de concienciación social? Pero, sobre todo, ¿no hemos de estar más cerca de toda mujer oprimida para denunciar abusos, proporcionar defensa inteligente y protección eficaz?

REVOLUÇÃO IGNORADA
José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Apresentam a Jesus uma mulher surpreendida em adultério. Todos conhecem o seu destino: será lapidada até à morte segundo o estabelecido pela lei. Ninguém fala do adúltero. Como ocorre sempre numa sociedade machista, condena-se a mulher e desculpa-se o homem. O desafio a Jesus é frontal: «A lei de Moisés manda-nos apedrejar as adúlteras. Tu, que dizes?».

Jesus não suporta aquela hipocrisia social alimentada pela prepotência dos homens. Aquela sentença à morte não vem de Deus. Com simplicidade e audácia admiráveis, introduz ao mesmo tempo verdade, justiça e compaixão no julgamento à adúltera: «o que esteja sem pecado, que atire a primeira pedra».

Os acusadores retiram-se envergonhados. Eles sabem que são os mais responsáveis dos adultérios que se cometem naquela sociedade. Então Jesus dirige-se à mulher que acaba de escapar da execução e, com ternura e grande respeito, diz-lhe: «Tampouco Eu te condeno». Logo, a anima a que o Seu perdão se converta no ponto de partida de una vida nova: «Vai, e daqui em diante não peques mais».

Assim é Jesus. Por fim existiu sobre a terra alguém que não se deixou condicionar por nenhuma lei nem poder opressivo. Alguém livre y magnânimo que nunca odiou nem condenou, nunca devolveu mal por mal. Em Sua defesa e o Seu perdão a esta adúltera há mais verdade e justiça que nas nossas reivindicações e condenações ressentidas.

Os cristãos não têm sido capazes todavia de extrair todas as consequências que encerra a actuação libertadora de Jesus frente à opressão da mulher. Desde uma Igreja dirigida e inspirada maioritariamente por homens, não acertamos a tomar consciência de todas as injustiças que continua a padecer a mulher em todos os âmbitos da vida. Algum teólogo falava há uns anos d’ “a revolução ignorada” pelo cristianismo.

O certo é que, vinte séculos depois, nos países de raíz supostamente cristã, continuamos a viver numa sociedade onde com frequência a mulher não pode mover-se livremente sem temer o homem. A violação, o mau trato e a humilhação não são algo imaginário. Pelo contrário, constituem uma das violências mais arraigadas e que mais sofrimento gera.

Não deverá ter o sofrimento da mulher um eco mais vivo e concreto nas nossas celebrações, e um lugar mais importante no nosso trabalho de consciencialização social? Mas, sobretudo, não devemos estar mais próximos de toda a mulher oprimida para denunciar abusos, proporcionar defesa inteligente e protecção eficaz?

RIVOLUZIONE IGNORATA
José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Presentarono a Gesù una donna sorpresa in adulterio. Tutti conoscono il suo destino: sarà lapidata fino alla morte, secondo la legge. Nessuno parla dell’adultero. Come accade sempre in una società maschilista, si condanna la donna e si discolpa il maschio. La sfida a Gesù è frontale: Mosè, nella Legge, ci ha comandato di lapidare donne come questa, Tu che ne dici?

Gesù non sopporta questa ipocrisia sociale, alimentata dalla prepotenza dei maschi. Quella sentenza a morte non viene da Dio. Con semplicità e audacia ammirabili, introduce nello stesso tempo verità, giustizia e compassione nel giudizio sull’adultera: Chi di voi è senza peccato, getti per primo la pietra contro di lei.

Gli accusatori se ne vanno con vergogna. Essi sanno che sonno i più responsabili degli adulteri che si commettono nella società. Allora Gesù si rivolge alla donna che si è appena sottratta all’esecuzione e, con tenerezza e rispetto grandi, le dice: Neanch’io ti condanno. Poi la incoraggia a convertire il suo perdono in punto di inizio di una vita nuova: Va’ e d’ora in poi non peccare più.

Gesù è così. Finalmente è esistito sulla terra qualcuno che non si è lasciato condizionare da alcuna legge né potere oppressivo. Qualcuno libero e magnanimo che non odiò mai né mai condannò, mai rispose al male col male. Nella sua difesa e nel suo perdono a quell’adultera c’è più verità e giustizia che nelle nostre rivendicazioni e condanne risentite.

Noi cristiani non siamo stati capaci ancora di ricavare tutte le conseguenze che racchiude l’atteggiamento liberatore di Gesù di fronte all’oppressione della donna. In una Chiesa diretta e ispirata soprattutto da maschi, non arriviamo a prendere coscienza di tutte le ingiustizie che continua a soffrire la donna in tutti gli ambiti della vita. Nessun teologo parlava fino a qualche anno fa della “rivoluzione ignorata” dal cristianesimo.

È certo che, venti secoli dopo, nei paesi dalle radici che si suppongono cristiane, continuiamo a vivere in una società in cui frequentemente la donna non può muoversi liberamente senza temere l’uomo. Lo stupro, il maltrattamento e l’umiliazione non sono qualcosa di immaginario. Al contrario, costituiscono una delle violenze più radicate e che generano maggiore sofferenza.

Non può avere la sofferenza della donna un’eco più forte e concreta nelle nostre celebrazioni, e un posto più importante nel nostro lavoro di coscientizzazione sociale? Ma, soprattutto, non dobbiamo rimanere più vicini a ogni donna oppressa per denunciare abusi e dare una difesa intelligente e una protezione efficace?

REVOLUTION IGNOREE
José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

On présente à Jésus une femme prise en flagrant délit d’adultère. Tous connaissent son destin : être lapidée jusqu’à ce que mort s’en suive, d’après ce qui est établi par la loi. Personne ne mentionne l’homme adultère. Comme il est de coutume dans une société machiste, on condamne la femme et on excuse l’homme. C’est un défi frontal qui est lancé à Jésus : « La loi de Moïse nous demande de lapider les femmes adultères. Qu’en dis-tu ?”

Jésus ne supporte pas cette hypocrisie sociale nourrie par l’arrogance des hommes. Cette sentence-là de mort ne provient pas de Dieu. Avec une simplicité et une audace admirables, il introduit, en même temps, dans le jugement de la femme adultère, de la vérité, de la justice et de la compassion : « que celui qui est sans péché lui jette la première pierre ».

Les accusateurs se retirent couverts de honte. Ils savent bien que ce sont eux les plus responsables des adultères commis dans cette société-là. Alors, Jésus s’adresse à la femme qui vient d’échapper à l’exécution et, avec tendresse et grand respect, lui dit : « Moi non plus, je ne te condamne pas ». Ensuite, il l’encourage à ce que son pardon devienne le point de départ d’une nouvelle vie : « Va, et désormais ne pèche plus ».

Voilà comment il est, Jésus. Quelqu’un a existé enfin sur cette terre, qui ne s’est laissé conditionner par aucune loi ni pouvoir oppresseur. Quelqu’un de libre et de magnanime qui n’a jamais haï ni condamné, qui n’a jamais rendu le mal pour le mal. Dans la défense et le pardon qu’il offre à cette femme adultère, il y a plus de vérité et de justice que dans nos revendications et nos condamnations pleines de ressentiment.

Nous, chrétiens, nous n’avons pas encore été capables de tirer toutes les conséquences que renferme l’agissement libérateur de Jésus face à l’oppression de la femme. Dans une Eglise dirigée et inspirée majoritairement par des hommes, nous n’arrivons pas à prendre conscience de toutes les injustices que la femme continue de subir dans tous les domaines de la vie. Un théologien parlait il y a quelques années, de « la révolution ignorée » par le christianisme.

C’est qui est sûr, c’est que vingt siècles après, dans des pays aux racines soi-disant chrétiennes, nous continuons de vivre dans une société où souvent la femme ne peut pas bouger librement sans craindre l’homme. Le viol, les mauvais traitements et l’humiliation ne sont pas quelque chose d’imaginaire. Bien au contraire, ils constituent l’une des violences le plus ancrées, générant le plus de souffrance.

La souffrance de la femme, ne devrait-elle pas avoir un écho plus vif et concret dans nos célébrations, et une place plus importante dans notre travail de conscientisation sociale? Et surtout, ne devons-nous pas être plus proches de toute femme opprimée pour dénoncer les abus et lui fournir une défense intelligente et une protection efficace ?

FORGOTTEN REVOLUTION
José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

The Pharisees brought to Jesus a woman who had been caught committing adultery. Everyone knew what her punishment would be: “death by stoning,” as prescribed by the Law of Moses. Nobody said anything about the adulterous man. As it was the case in so many male dominated societies, the woman is condemned and the man excused. Jesus is challenged by them: “What have you to say? Moses has ordered in the Law to condemn women like this to death by stoning.”

Jesus does not tolerate such social hypocrisy, backed up by the abuse of power by the male population. Such death sentence has never come from God. With great courage and skill, Jesus brings into his answer truth, justice and compassion: “If there is anyone of you who has not sinned, let him be the first to throw a stone at her.”

The accusers began to leave the place one by one, beginning with the eldest. They knew very well who were responsible for the adulteries in their society. Then Jesus turned to the woman who was left alone and, with great tenderness and respect, told her: “No one has condemned you; neither do I condemn you.” Jesus encouraged her to go away and sin no more.

That is the real Jesus. For the first time in history, someone stood up against oppressive laws and power. Jesus was free and magnanimous, who never hated or condemned anyone and who never returned evil for evil. By defending an adulterous woman, Jesus showed more truth and justice than most of us in our own demands and resentful condemnations.

Many of us Christians have not yet been able to learn and practice all the lessons taught by Jesus in defence of an oppressed woman. Being members of a Church made up and mainly dominated by males, we are unable to judge fairly the injustices that women are still suffering in many areas of our society. A few years ago, a theologian spoke about the “unknown revolution” of modern Christianity.

The fact remains that, twenty centuries later, in many countries traditionally Christian, we live in a society in which often a woman cannot survive without the help of man. Rape, violence and discrimination are all too real to be discounted. So widespread, in fact, that these are considered the root cause of most other gender injustices.

Gender discriminations should be identified and condemned more concretely and loudly in all our celebrations; it should occupy a prominent place in our social activities and planning. Shouldn’t Christians and the Church always be by the side of any oppressed woman, denouncing all abuses, and offer intelligent defence and adequate protection?

EZ IKUSIA EGIN DIOTEN IRAULTZA
José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Adulterioan harrapatu duten emakume bat dakarkiote Jesusi. Guztiek ezagutzen dute halakoaren zoria: legeak arautua duenez, harrikatua izanen da, hiltzeraino. Inork ez du kontuan hartu gizon adulteriogilea. Beti bezala, gizarte matxista da, emakumea galdu eta gizonezkoa desenkusatu. Aurrez aurre egin diote Jesusi desafioa: «Moisesen legeak emakume adulteriogilea harrikatzeko agindu digu. Eta zuk zer diozu?»

Jesusek ezin jasan du gizarte-hipokresia hori, gizonezkoen agintekeriak elikatua. Hiltzeko agindu hori ez dator Jainkoagandik. Xume eta miresgarriki ausart, aldi berean eta batean bildu ditu Jesusek adulteriogilearen kontrako auzi horretan egia, zuzentasuna eta errukia: «zuetan bekaturik ez duenak bota diezaiola lehen harria».

Eta salatzaileak han doaz lotsaturik. Badakite ezen berak direla gizarte hartan egiten diren adulterioen erantzule handienak. Orduan hila izatetik libratu den emakumeari mintzatu zaio Jesus, eta samurkiro eta errespetu handiz diotso: «Nik ere ez zaitut gaitzesten». Ondoren, barkazio hori biziera berri baten abiapuntu bihur dezan erregutu dio: «Zoaz, eta ez gehiago bekaturik egin».

Horra zer den Jesus. Azkenean izan da lurrean ez inongo legek, ez botere zapaltzailek makurrarazi ez duen norbait. Norbait askea eta bihotz-handia, sekula inor gorrotatu eta gaitzetsi ez duena, gaitzik gaitzaren truke itzuli ez duena. Adulteriogile honi eskaini dion defentsan eta barkazioan gure eskabide zorrotzetan eta sumindurazko gaitzespenetan baino egia eta zuzenbide handiagoak nabari dira.

Kristauak ez gara oraino gai izan emakumearen zapalkuntzaren aurrean Jesusek izan duen jarduera askatzailearen ondorioak ateratzeko. Gehiengo nagusian gizonezkoek gidatu eta arnasturiko Elizan, ez gara iritsi jabetzera emakumea bizitzako eremu guztietan jasaten ari den zuzengabekeriaz.. Teologo bat, duela urte batzuk, kristauek «ez ikusia egin dioten iraultzaz» mintzo zen.

Nolanahi, hau da egia: hogei mende ondoren, ustez kristau-erroak dituzten lurraldeetan, gizarte baten bizi garela, zeinetan emakumea sarritan ezin baita mugitu libreki gizonezkoari beldur izan gabe. Bortxakeria, tratu txarra eta umilazioa ez dira irudipen huts. Aitzitik, indarkeriarik errotuenetarik dira eta sufrimendurik gehien eragiten dutenetarik.

Ez ote luke emakumearen sufrimenduak oihartzun biziagoa eta zehatzagoa izan behar gure ospakizunetan?, ez ote luke izan behar leku inportanteago bat gizartea kontzientziatzeko gure lanean? Baina, batez ere, ez ote genuke bizi behar emakume zapaldu ororengandik hurbilago, abusuak salatzeko, defentsa burutsua eta babes eginkorra eskaintzeko?
REVOLUCIÓ IGNORADA
José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Li presenten a Jesús una dona sorpresa en adulteri. Tots coneixen el seu destí: serà lapidada fins a la mort segons el que estableix la llei. Ningú parla de l’adúlter. Com passa sempre en una societat masclista, es condemna la dona i es disculpa l’home. El desafiament a Jesús és frontal: «Moisès en la Llei ens ordenà d’apedregar aquestes dones. I tu, què hi dius?».

Jesús no suporta aquella hipocresia social alimentada per la prepotència dels homes. Aquella sentència a mort no ve de Déu. Amb senzillesa i audàcia admirables, introdueix al mateix temps veritat, justícia i compassió en el judici a l’adúltera: «aquell de vosaltres que no tingui pecat, que tiri la primera pedra».

Els acusadors es retiren avergonyits. Ells saben que són els més responsables dels adulteris que es cometen en aquella societat. Llavors Jesús es dirigeix a la dona que acaba d’escapar de l’execució i, amb tendresa i gran respecte, li diu: «Jo tampoc no et condemno». Després, l’anima que el seu perdó es converteixi en punt de partida d’una vida nova: «Vés-te’n, i d’ara endavant no pequis més».

Així és Jesús. Per fi ha existit sobre la terra algú que no s’ha deixat condicionar per cap llei ni poder opressiu. Algú lliure i magnànim que mai va odiar ni condemnar, mai va tornar mal per mal. En la seva defensa i el seu perdó a aquesta adúltera hi ha més veritat i justícia que a les nostres reivindicacions i condemnes ressentides.

Els cristians no hem estat capaços encara d’extreure totes les conseqüències contingudes en l’actuació alliberadora de Jesús enfront de l’opressió de la dona. Des d’una Església dirigida i inspirada majoritàriament per homes, no vam encertar a prendre consciència de totes les injustícies que segueix patint la dona en tots els àmbits de la vida. Algun teòleg parlava fa uns anys de “la revolució ignorada” pel cristianisme.

El cert és que, vint segles després, en els països d’arrels suposadament cristianes, seguim vivint en una societat on sovint la dona no pot moure’s lliurement sense témer l’home. La violació, el maltractament i la humiliació no són quelcom imaginari. Al contrari, constitueixen una de les violències més arrelades i que més patiment genera.

No ha de tenir el patiment de la dona un ressò més viu i concret en les nostres celebracions, i un lloc més important en la nostra tasca de conscienciació social? Però, sobretot, no hem d’estar més a prop de tota dona oprimida per denunciar abusos, proporcionar defensa intel ligent i protecció eficaç? (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

17/03/2010 03:06. Autor: ecleSALia.net ;?>

¿Dónde estamos nosotros?

Publicado: 3 marzo, 2010 en BIBLIA
Etiquetas: ,

3 Cuaresma (C) Lucas 13, 1-9
¿DÓNDE ESTAMOS NOSOTROS?
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 03/03/10.- Unos desconocidos le comunican a Jesús la noticia de la horrible matanza de unos galileos en el recinto sagrado del templo. El autor ha sido, una vez más, Pilato. Lo que más los horroriza es que la sangre de aquellos hombres se haya mezclado con la sangre de los animales que estaban ofreciendo a Dios.

No sabemos por qué acuden a Jesús. ¿Desean que se solidarice con las víctimas? ¿Quieren que les explique qué horrendo pecado han podido cometer para merecer una muerte tan ignominiosa? Y si no han pecado, ¿por qué Dios ha permitido aquella muerte sacrílega en su propio templo?

Jesús responde recordando otro acontecimiento dramático ocurrido en Jerusalén: la muerte de dieciocho personas aplastadas por la caída de un torreón de la muralla cercana a la piscina de Siloé. Pues bien, de ambos sucesos hace Jesús la misma afirmación: las víctimas no eran más pecadores que los demás. Y termina su intervención con la misma advertencia: «si no os convertís, todos pereceréis».

La respuesta de Jesús hace pensar. Antes que nada, rechaza la creencia tradicional de que las desgracias son un castigo de Dios. Jesús no piensa en un Dios “justiciero” que va castigando a sus hijos e hijas repartiendo aquí o allá enfermedades, accidentes o desgracias, como respuesta a sus pecados.

Después, cambia la perspectiva del planteamiento. No se detiene en elucubraciones teóricas sobre el origen último de las desgracias, hablando de la culpa de las víctimas o de la voluntad de Dios. Vuelve su mirada hacia los presentes y los enfrenta consigo mismos: han de escuchar en estos acontecimientos la llamada de Dios a la conversión y al cambio de vida.

Todavía vivimos estremecidos por el trágico terremoto de Haití. ¿Cómo leer esta tragedia desde la actitud de Jesús? Ciertamente, lo primero no es preguntarnos dónde está Dios, sino dónde estamos nosotros. La pregunta que puede encaminarnos hacia una conversión no es “¿por qué permite Dios esta horrible desgracia?”, sino “¿cómo consentimos nosotros que tantos seres humanos vivan en la miseria, tan indefensos ante la fuerza de la naturaleza?”.

Al Dios crucificado no lo encontraremos pidiéndole cuentas a una divinidad lejana, sino identificándonos con las víctimas. No lo descubriremos protestando de su indiferencia o negando su existencia, sino colaborando de mil formas por mitigar el dolor en Haití y en el mundo entero. Entonces, tal vez, intuiremos entre luces y sombras que Dios está en las víctimas, defendiendo su dignidad eterna, y en los que luchan contra el mal, alentando su combate. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

ONDE ESTAMOS NÓS?
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net

Uns desconhecidos comunicam a Jesus a notícia da horrível matança de uns galileus no recinto sagrado do templo. O autor foi mais uma vez, Pilatos. O que mais os horroriza é que o sangue daqueles homens se tenha misturado com o sangue dos animais que estavam a oferecer a Deus.

Não sabemos por que se dirigem a Jesus. Desejam que se solidarize com as vítimas? Querem que lhes expliquem que horrendo pecado poderão ter cometido para merecer uma morte tão ignominiosa? E se não pecaram, por que Deus permitiu aquela morte sacrílega no seu próprio templo?

Jesus responde recordando outro acontecimento dramático ocorrido em Jerusalém: a morte de dezoito pessoas esmagadas pela queda de um torreão da muralha junto à piscina de Siloé. Pois bem, de ambos acontecimentos faz Jesus a mesma afirmação: as vítimas não eram, mais pecadores que os outros. E termina a sua intervenção com a mesma advertência: «se não vos converteis, todos perecereis».

A resposta de Jesus faz pensar. Antes que nada, recusa a crença tradicional de que as desgraças são um castigo de Deus. Jesus não pensa num Deus “justiceiro” que vai castigando os seus filhos e filhas repartindo aqui ou ali doenças, acidentes ou desgraças, como resposta aos seus pecados.

Depois, muda a perspectiva da explicação. Não se detêm em elucubrações teóricas sobre a origem última das desgraças, falando da culpa das vítimas ou da vontade de Deus. Volta o seu olhar para os presentes e enfrenta-os consigo mesmos: escutarão nestes acontecimentos a chamada de Deus à conversão e à mudança de vida.

Todavia vivemos abalados pelo trágico terramoto do Haiti. Como ler esta tragédia a partir da atitude de Jesus? Certamente, o primeiro não é perguntar-nos onde está Deus, mas onde estamos nós. A pergunta que pode encaminhar-nos para uma conversão não é “por que permite Deus esta horrível desgraça?”, mas “como consentimos nós que tantos seres humanos vivam na miséria, tão indefesos ante a força da natureza?”.

Ao Deus crucificado não o encontraremos pedindo contas a uma divindade longínqua, mas identificando-nos com as vítimas. Não o descobriremos protestando pela Sua indiferença ou negando a Sua existência, mas colaborando de mil formas por mitigar a dor no Haiti e no mundo inteiro. Então, tal vez, possamos intuir entre luzes e sombras que Deus está nas vítimas, defendendo a sua dignidade eterna, e nos que lutam contra o mal, alentando o seu combate.

DOVE SIAMO NOI?
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net

Alcuni sconosciuti comunicano a Gesù la notizia dell’orribile massacro di alcuni galilei nel recinto sacro del tempio. Ancora una volta, l’autore è stato Pilato. Quello che maggiormente provoca orrore è che il sangue di quegli uomini si sia mescolato con il sangue degli animali che stavano offrendo a Dio.

Non sappiamo perché vanno da Gesù. Desiderano che si faccia solidale con le vittime? Vogliono che spieghi loro quale orribile peccato hanno potuto commettere per meritare una morte così ignominiosa? E se non hanno peccato, perché Dio ha permesso quella morte sacrilega nel suo stesso tempio? Gesù risponde ricordando un altro avvenimento drammatico accaduto in Gerusalemme: la morte di diciotto persone schiacciate dalla caduta di una torre delle mura vicina alla piscina di Siloe. E poi, di entrambi gli avvenimenti Gesù afferma la stessa cosa: le vittime non erano più peccatori degli altri. E finisce il suo intervento con il medesimo avvertimento: ”Se non vi convertite, perirete tutti allo stesso modo”.

La risposta di Gesù fa pensare. Innanzitutto rifiuta la credenza tradizionale che le disgrazie sono un castigo di Dio. Gesù non pensa a un Dio “giustiziere” che si dedica a castigare le sue figlie e i suoi figli, ripartendo qua e là infermità, incidenti o disgrazie, come risposta ai loro peccati.

Poi, cambia la prospettiva. Non si ferma a elucubrazioni teoriche sull’origine ultima delle disgrazie, parlando della colpa delle vittime o della volontà di Dio. Volge lo sguardo verso i presenti e li mette a confronto con se stessi: devono ascoltare in questi avvenimenti la chiamata di Dio alla conversione e a un cambiamento di vita.

Viviamo ancora sconvolti dal tragico terremoto di Haiti. Come leggere questa tragedia a partire dall’atteggiamento di Gesù?

Certo, non è innanzitutto chiedendoci dove sta Dio, ma dove siamo noi. La domanda che può indirizzarci verso una conversione non è “perché Dio permette questa orribile disgrazia?”, ma “come noi permettiamo che tanti esseri umani vivano nella miseria, così indifesi di fronte alla forza della natura?”.

Il Dio crocifisso non lo troveremo come chiedendo conto a una divinità lontana, ma identificandoci con le vittime. Non lo scopriremo protestando contro la sua indifferenza o negando la sua esistenza, ma collaborando in mille maniere per mitigare il dolore ad Haiti e nel mondo intero. Allora, forse, intuiremo fra luci e ombre che Dio è nelle vittime, difendendo la loro dignità eterna, e in coloro che lottano contro il male, incoraggiando la loro battaglia.

Où SOMMES-NOUS?
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net

Des inconnus communiquent à Jésus la nouvelle de l’horrible tuerie des galiléens dans l’enceinte du temple. L’auteur en a été, une fois de plus, Pilate. Ce qui les effraie le plus c’est le fait que le sang de ces hommes-là se soit mélangé au sang des animaux que l’on était en train d’offrir à Dieu.

Nous ne savons pas pourquoi ils viennent à Jésus. Souhaitent-ils qu’il se solidarise des victimes ? Veulent-ils qu’il leur explique quel affreux péché ont-ils pu commettre pour mériter une mort si ignominieuse ? Et s’ils n’ont pas péché, pourquoi Dieu a-t-il permis cette mort sacrilège dans son propre temple ?

Jésus répond en rappelant un autre événement dramatique survenu à Jérusalem: la mort de dix huit personnes écrasées par la chute d’une tour de la muraille proche de la piscine de Siloé. Eh bien, Jésus fait la même affirmation en parlant des deux événements : les victimes n’étaient pas plus pécheresses que les autres. Et il finit son intervention avec le même avertissement : « si vous ne vous convertissez pas, vous périrez tous ».

La réponse de Jésus donne à penser. Avant tout, il refuse la croyance traditionnelle selon laquelle les malheurs sont une punition divine. Jésus ne pense pas à un Dieu « justicier » qui punit ses fils et ses filles en distribuant ici et là des maladies, des accidents ou des malheurs, en réponse à leurs péchés.

Ensuite, il change la perspective de leur raisonnement. Il ne s’arrête pas à des élucubrations théoriques sur l’origine ultime des malheurs, en parlant de la faute des victimes ou de la volonté de Dieu. Il tourne son regard vers les gens présents et il les met face à eux-mêmes : dans ces événements, ils doivent entendre l’appel de Dieu à la conversion et au changement de vie.

Nous sommes encore impressionnés par le tragique séisme d’Haïti. Comment lire cette tragédie à partir de l’attitude de Jésus ? Certainement, la première des choses n’est pas de nous demander où est Dieu mais où nous sommes. La question qui peut nous conduire à la conversion n’est pas « pourquoi Dieu permet-il cet horrible malheur ? » mais plutôt « pourquoi consentons-nous que tant d’êtres humains croupissent dans la misère, sans aucune défense face à la force de la nature ? »

Nous ne trouverons pas le Dieu crucifié en train de demander des comptes à une divinité lointaine mais en train de s’identifier aux victimes. Nous ne le découvrirons pas en train de protester de son indifférence ou en train de nier son existence mais plutôt en train de collaborer de mille façons à calmer la douleur en Haïti et dans le monde entier. Alors, nous comprendrons peut-être, entre ombres et lumières, que Dieu se trouve parmi les victimes, en train de défendre leur éternelle dignité et chez ceux qui luttent contre le mal, en train d’encourager leur combat.

ON WHOSE SIDE ARE WE?
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net

Some unknown people came to Jesus and told him about a bloody incident that had taken place in the temple premises. The murder had been committed by none other than Pilate. What was worse, the blood of the murdered men had been mingled with that of their sacrificed animals.

It is not said why those people came to Jesus. Were they speaking for the victims? Were they seeking for an explanation of the sin that could justify such horrendous death? And, if there wasn’t any sin, why could God permit such heinous killing in his own temple?

Jesus answered by reminding them about another terrible incident that took place in Jerusalem: the death of eighteen people who were killed when the tower of Siloam fell on them. “Do you suppose that they were more guilty than the other people living in Jerusalem?” Jesus concludes by saying: they were not, and unless you repent you will all perish as they did.

Jesus’ answer should make us think. To begin with, Jesus rejects the popular belief that all calamities are a punishment from God. Jesus does not speak of a God

who is a Law keeper, who goes around punishing his sons and daughters, handing out illnesses, accidents and calamities, in response to their sins.

A little later, Jesus takes another approach. He does not try to explain any theory about the ultimate cause of evil: the guilt attributed to the victims or God’s own providence. Jesus turns towards those present and challenges them: take all these happenings as a call from God for your conversion, and change your life.

We are all still shaken up by the tragic earthquakes in Haiti. How can we read such tragedy from Jesus’ point of view? The first question, of course, should not be “Where was God?” but, rather, where were we? The question that should show us the way to conversion is not “why did God allow such tragedy?” We should rather ask ourselves, how can we allow that so many human beings still live in such misery, totally helpless against the fury of nature?

We will never find our Crucified God by asking accountability from a distant Divinity; but by identifying ourselves with the victims. We will never find God by accusing him of indifference or denying his existence. On the contrary, we should find ways to combat the sufferings in Haiti and other parts of the world. Then, perhaps, we shall discover, among the lights and shadows, that God lives among the victims, honouring their human dignity, protecting them against all ills, and challenging them to go on with their lives.

ZERTAN GARA GU?
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net

Ezezagun batzuek jakitera eman diote Jesusi ezen sekulako sarraskia egin dietela galilear batzuei tenpluaren barne sakratuan. Eragilea, beste behin, Pilato izan da. Hau iruditu zaie izugarriena: jende haren odola Jainkoari eskaintzen ari ziren animalien odolarekin nahastu izana.

Ez dakigu zergatik jo duten Jesusengana. Biktimekin bat egin dezan nahi ote dute? Halako heriotza iraingarria merezi izateko, zein bekatu beldurgarri egin duten argitu diezaien nahi ote dute? Eta bekatu egin ez badute, zergatik bide eman dio Jainkoak heriotza sakrilego honi bere tenpluan berean?

Jerusalemen izana den beste gertaera dramatiko bat gogora ekarriz erantzun die Jesusek: Siloeko urtegi ondoko harresiko dorrea erortzean zapaldurik hil diren hemezortzi pertsonen heriotza. Eta gertaera bi hauez baieztapen bera egin du Jesusek: biktima horiek ez ziren −esan die− gainerako jendea baino bekatariago. Eta ohar bera dagi bukatzeko: «bihozberritzen ez bazarete, guztiak galduko zarete».

Zer pentsatua ematen du Jesusen erantzun honek. Beste ezer baino lehen, uko egin dio zoritxarra Jainkoak eragindako zigorra delako sineskeria tradizionalari. Jainkoa ez da Jesusentzat jujari zorrotz bat, bere seme-alabak nola zigortuko dabilena, han eta hemen, bekatuen erantzuntzat, gaixotasunak, istripuak edo zoritxarrak bidaliz dabilena.

Ondoren, aldatu egin du haien ikuspegia. Ez da gelditu zoritxarren azken jatorriaren zoko-moko teorikoetan, biktimen erruaz edo Jainkoaren gogoaz hitz eginez. Aurrean dituen haiengana itzuli da, beren buruari begira jarrarazteko: gertaera hauetan Jainkoaren deia entzun behar dute, bihozberri daitezen eta bizieraz alda.

Gu geu, Haitiko lurrikara tragikoaz larriturik gara oraino. Nola irakurri tragedia hau Jesusen jarreratik? Dudarik gabe, lehen gauza ez da Jainkoa non den galdezka hastea, baizik non garan gu galdetzea. Konbertsiora bidera gaitzakeen galdera ez da hau: «zergatik bide eman dio Jainkoak zoritxar beldurgarri honi?», baizik «zergatik uzten dugu guk geuk hainbat jende miserian bizitzea, hain babesgabe bizitzea naturaren indarraren aurrean?»

Jainko gurutziltzatua ez dugu aurkituko urruneko jainko bati kontuak eskatuz, baizik biktimekin bat eginez. Ez dugu aurkituko haren axola-ezaz protesta eginez edo haren existentzia ukatuz, baizik mila eratan lan eginez Haitikoen eta mundu osokoen mina arintzeko. Orduan, agian, sumatuko dugu argi eta ilun artean Jainkoa biktimekin dela, haien betiko duintasuna defendatuz, eta gaitzaren kontra ari direnekin dela, haiei borrokan adore emanez.

ON SOM NOSALTRES?
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net

Uns desconeguts li comuniquen a Jesús la notícia de l’horrible matança d’uns galileus al recinte sagrat del temple. L’autor ha estat, una vegada més, Pilat. El que més els horroritza és que la sang d’aquells homes s’hagi barrejat amb la sang dels animals que estaven oferint a Déu.

No sabem per què van a Jesús. ¿Desitgen que se solidaritzi amb les víctimes? ¿Volen que els expliqui quin horrible pecat han pogut cometre per merèixer una mort tan ignominiosa? I si no han pecat, per què Déu ha permès aquella mort sacrílega en el seu propi temple?

Jesús respon recordant un altre esdeveniment dramàtic passat a Jerusalem: la mort de divuit persones aixafades per la caiguda d’una torrassa de la muralla propera a la piscina de Siloè. Doncs bé, dels dos esdeveniments fa Jesús la mateixa afirmació: les víctimes no eren pas més pecadors que els altres. I acaba la seva intervenció amb la mateixa advertència: «si no us convertiu, tots acabareu igual».

La resposta de Jesús fa pensar. Primer de tot, rebutja la creença tradicional que les desgràcies són un càstig de Déu. Jesús no pensa en un Déu “justicier” que va castigant els seus fills i filles repartint aquí o allà malalties, accidents o desgràcies, com a resposta als seus pecats.

Després, canvia la perspectiva del plantejament. No es deté en elucubracions teòriques sobre l’origen últim de les desgràcies, parlant de la culpa de les víctimes o de la voluntat de Déu. Gira la seva mirada cap als presents i els enfronta amb si mateixos: han d’escoltar en aquests esdeveniments la crida de Déu a la conversió i al canvi de vida.

Encara vivim estremits pel tràgic terratrèmol d’Haití. Com llegir aquesta tragèdia des de l’actitud de Jesús? Certament, el primer no és preguntar on és Déu, sinó on som nosaltres. La pregunta que pot encaminar cap a una conversió no és “per què permet Déu aquesta horrible desgràcia?”, sinó “com consentim nosaltres que tants éssers humans visquin en la misèria, tan indefensos davant la força de la natura?”.

El Déu crucificat no el trobarem demanant-li comptes a una divinitat llunyana, sinó identificant-nos amb les víctimes. No el descobrirem protestant de la seva indiferència o negant la seva existència, sinó col • laborant de mil maneres per mitigar el dolor a Haití i al món sencer. Llavors, potser, intuirem entre llums i ombres que Déu està en les víctimes, defensant la seva dignitat eterna, i en els qui lluiten contra el mal, encoratjant el seu combat.

03/03/2010 09:08. Autor: ecleSALia.net ;?>