Posts etiquetados ‘Confianza’

No seas incrédulo sino creyente

Publicado: 7 abril, 2010 en BIBLIA
Etiquetas: , ,

2 Pascua (C) Juan 20, 19-31
NO SEAS INCRÉDULO SINO CREYENTE
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 07/04/10.- La figura de Tomás como discípulo que se resiste a creer ha sido muy popular entre los cristianos. Sin embargo, el relato evangélico dice mucho más de este discípulo escéptico. Jesús resucitado se dirige a él con unas palabras que tienen mucho de llamada apremiante, pero también de invitación amorosa: «No seas incrédulo, sino creyente». Tomás, que lleva una semana resistiéndose a creer, responde a Jesús con la confesión de fe más solemne que podemos leer en los evangelios: «Señor mío y Dios mío».

¿Qué ha experimentado este discípulo en Jesús resucitado? ¿Qué es lo que ha transformado al hombre hasta entonces dubitativo y vacilante? ¿Qué recorrido interior lo ha llevado del escepticismo hasta la confianza? Lo sorprendente es que, según el relato, Tomás renuncia a verificar la verdad de la resurrección tocando las heridas de Jesús. Lo que le abre a la fe es Jesús mismo con su invitación.

A lo largo de estos años, hemos cambiado mucho por dentro. Nos hemos hecho más escépticos, pero también más frágiles. Nos hemos hecho más críticos, pero también más inseguros. Cada uno hemos de decidir cómo queremos vivir y cómo queremos morir. Cada uno hemos de responder a esa llamada que, tarde o temprano, de forma inesperada o como fruto de un proceso interior, nos puede llegar de Jesús: «No seas incrédulo, sino creyente».

Tal vez, necesitamos despertar más nuestro deseo de verdad. Desarrollar esa sensibilidad interior que todos tenemos para percibir, más allá de lo visible y lo tangible, la presencia del Misterio que sostiene nuestras vidas. Ya no es posible vivir como personas que lo saben todo. No es verdad. Todos, creyentes y no creyentes, ateos y agnósticos, caminamos por la vida envueltos en tinieblas. Como dice Pablo de Tarso, a Dios lo buscamos «a tientas».

¿Por qué no enfrentarnos al misterio de la vida y de la muerte confiando en el Amor como última Realidad de todo? Ésta es la invitación decisiva de Jesús. Más de un creyente siente hoy que su fe se ha ido convirtiendo en algo cada vez más irreal y menos fundamentado. No lo sé. Tal vez, ahora que no podemos ya apoyar nuestra fe en falsas seguridades, estamos aprendiendo a buscar a Dios con un corazón más humilde y sincero.

No hemos de olvidar que una persona que busca y desea sinceramente creer, para Dios es ya creyente. Muchas veces, no es posible hacer mucho más. Y Dios, que comprende nuestra impotencia y debilidad, tiene sus caminos para encontrarse con cada uno y ofrecerle su salvación. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

ÃO SEJAS INCRÉDULO MAS CRENTE
José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

A figura de Tomé como discípulo que resiste a acreditar tem sido muito popular entre os cristãos. No entanto, o relato evangélico diz muito mais deste discípulo céptico. Jesus ressuscitado dirige-se a ele com umas palavras que têm muito de chamada premente, mas também de convite amoroso: «Não sejas incrédulo, mas crente». Tomé, que leva uma semana a resistir em acredita, responde a Jesus com a profissão de fé mais solene que podemos ler nos evangelhos: «Senhor meu e Deus meu».

Que experimentou este discípulo em Jesus ressuscitado? Que é que transformou o homem até aí dubitativo e vacilante? Que percurso interior o levou do cepticismo até à confiança? O surpreendente é que, segundo o relato, Tomé renuncia a verificar a verdade da ressurreição tocando as feridas de Jesus. O que o abre à fé é Jesus mesmo com o Seu convite.

Ao longo destes anos, temos mudado muito por dentro. Fizemo-nos mais cépticos, mas também mais frágeis. Fizemo-nos mais críticos, mas também mais inseguros. Cada um de nós tem de decidir como queremos viver e como queremos morrer. Cada um de nós tem de responder a essa chamada que, mais tarde ou mais cedo, de forma inesperada ou como fruto de um processo interior, nos pode chegar de Jesus: «Não sejas incrédulo, mas crente».

Tal vez, necessitemos despertar mais o desejo dessa verdade. Desenvolver essa sensibilidade interior que todos temos para perceber, mais para lá do visível e do tangível, a presença do Mistério que sustem as nossas vidas. Já não é possível viver como pessoas que sabem tudo. Não é verdade. Todos, crentes e não crentes, ateus e agnósticos, caminhamos pela vida envoltos em trevas. Como diz Paulo de Tarso, a Deus procura-lo «tacteando».

Por que não nos enfrentarmos ao mistério da vida e da morte confiando no Amor como última Realidade de tudo? Este é o convite decisivo de Jesus. Mais de um crente sente hoje que a sua fé se foi convertendo em algo cada vez mais irreal e menos fundamentado. Não sei. Tal vez, agora que não podemos já apoiar a nossa fé em falsas seguranças, estamos a aprender a procurara a Deus com um coração mais humilde e sincero.

Não esquecer que uma pessoa que procura e deseja sinceramente acreditar, para Deus é já crente. Muitas vezes, não é possível fazer muito mais. E Deus, que compreende a nossa impotência e debilidade, estende os Seus caminhos para encontrar-se com cada um e oferecendo a Sua salvação.

Non essere incrEdulo, ma credente
José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

La figura di Tommaso, come discepolo che resiste a credere, è stata molto popolare fra i cristiani. Tuttavia, il racconto evangelico dice di questo discepolo scettico molto di più. Gesù risorto si rivolge a lui con parole che sono piuttosto una chiamata pressante, ma anche un invito amoroso: Non essere incredulo, ma credente. Tommaso, che ha passato una settimana nel travaglio di credere, risponde a Gesù con la confessione di fede più solenne che possiamo leggere nei Vangeli: Signore mio e Dio mio.

Che cosa ha sperimentato questo discepolo in Gesù risorto? Che cosa ha trasformato l’uomo fino a quel momento dubbioso e vacillante? Che percorso interiore lo ha portato dallo scetticismo fino alla fiducia? La cosa sorprendente è che, secondo il racconto, Tommaso rinuncia a verificare la verità della risurrezione toccando le ferite di Gesù. Quello che lo apre alla fede è Gesù stesso con il suo invito.

Durante questi anni, siamo molto cambiati interiormente. Siamo diventati più scettici, ma anche più fragili. Siamo diventati più critici, ma anche più insicuri. Tutti dobbiamo decidere come vogliamo vivere e come vogliamo morire. Tutti dobbiamo rispondere a quella chiamata, che, prima o poi, all’improvviso o come frutto di un cammino interiore, ci può arrivare da Gesù: Non essere incredulo, ma credente.

Forse dobbiamo risvegliare di più il nostro desiderio di verità. Sviluppare quella sensibilità interiore che tutti abbiamo, per percepire, al di là del visibile e del tangibile, la presenza del Mistero che sostiene le nostre vite. Non è più possibile vivere come persone che sanno tutto. Non è vero. Tutti, credenti e non credenti, atei e agnostici, viviamo avvolti in tenebre. Come dice Paolo di Tarso, cerchiamo Dio a tentoni.

Perché non guardare in faccia il mistero della vita e della morte confidando nell’Amore come l’ultima Realtà di tutto? Questo è l’invito decisivo di Gesù. Più di un credente sente oggi che la sua fede è diventata qualcosa di sempre più irreale e meno fondata. Non lo so. Forse ora che non possiamo più appoggiare la nostra fede su false sicurezze, stiamo imparando a cercare Dio con un cuore più umile e sincero.

Non dobbiamo dimenticare che uno che cerca e desidera sinceramente di credere, per Dio è già credente. Spesso non è possibile fare molto di più. E Dio, che comprende la nostra impotenza e debolezza, ha le sue vie per incontrarsi con ciascuno e offrirgli la sua salvezza.

NE SOIS PAS INCREDULE, SOIS CROYANT
José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

L’image de Thomas en tant que disciple refusant de croire, a été très populaire parmi les chrétiens. Cependant, le récit évangélique dit beaucoup plus à propos de ce disciple sceptique. Jésus ressuscité s’adresse à lui avec des paroles qui sont surtout un appel pressant mais également une invitation amoureuse : « Ne sois pas incrédule, sois croyant ». Thomas qui depuis une semaine résiste à croire, répond à Jésus avec la confession de foi la plus solennelle que l’on puisse lire dans les évangiles ; « Mon Seigneur et mon Dieu ».

Qu’a-t-il expérimenté ce disciple, en Jésus ressuscité? Qu’est-ce qui a pu transformer cet homme jusque-là dubitatif et hésitant ? Quel parcours intérieur a pu le mener du scepticisme à la confiance ? Ce qui est surprenant, c’est que, d’après le récit, Thomas renonce à vérifier la vérité de la résurrection en touchant les blessures de Jésus. C’est Jésus lui-même qui avec son invitation, lui ouvre le chemin de la foi.

Depuis quelques années nous avons beaucoup changé intérieurement. Nous sommes devenus plus sceptiques mais aussi plus fragiles. Nous sommes devenus plus critiques mais aussi plus incertains. C’est à chacun de décider comment il veut vivre et comment il veut mourir. C’est chacun de nous qui devra répondre à cet appel qui, tôt ou tard, de façon inattendue ou comme résultat d’un processus intérieur, peut nous venir de Jésus : « Ne sois pas incrédule, sois croyant »

Nous avons peut-être besoin de réveiller davantage notre désir de vérité. Développer cette sensibilité intérieure que nous possédons tous pour percevoir, au –delà de ce qui est visible ou tangible, la présence du Mystère qui soutient nos vies. Il n’est plus possible de vivre comme des personnes qui connaissent tout. Ce n’est pas vrai. Nous tous, croyants et non croyants, athées et agnostiques, nous marchons sur le chemin de la vie enveloppés de ténèbres. Comme dit Paul de Tarse, c’est « à tâtons » que nous cherchons Dieu.

Pourquoi ne pas affronter le mystère de la vie et de la mort en faisant confiance à l’Amour comme ultime réalité de tout? C’est-là l’invitation décisive de Jésus. Plus d’un croyant sent aujourd’hui que sa foi est devenue quelque chose de plus en plus irréel et infondé. Je n’en sais rien. C’est peut-être, maintenant qu’il ne nous est plus possible d’appuyer notre foi sur de fausses sécurités, que nous sommes en train d’apprendre à chercher Dieu avec un cœur plus humble et sincère.

N’oublions pas que pour Dieu, une personne qui cherche et qui désire sincèrement croire, est déjà croyante. Souvent, il n’est pas possible de faire davantage. Et Dieu, qui comprend notre impuissance et notre faiblesse, a ses chemins à lui pour rencontrer chacun de nous et lui offrir son salut.

“DOUBT NO LONGER, BUT BELIEVE”
José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

The figure of Thomas as an unbelieving disciple has been quite popular among Christians. The gospel narrative, however, reveals much more about this

sceptic disciple. But Christ addresses him in terms which are quite challenging, and also a loving invitation. “Doubt no longer, but believe.” Thomas,

after a week of resistance to believe, responds to Jesus with the most solemn confession of faith that we can find in the gospels: “My Lord and my God.”

What has this disciple seen in the Risen Jesus? What has made him turn from doubt and uncertainty to faith? How did his mind go from scepticism to trust? What is most surprising, according to the narrative, is that Thomas did not use his demand of touching Jesus’ wounds to verify the truth of the resurrection. What made him a believer was Jesus’ invitation.

During these past centuries, we have all changed a lot: we have become more sceptical, as well as more fragile. We have become more critical and also more insecure. Each one of us must decide how we want to live and how we choose to die. Each one of us, therefore, will have to face, sooner or later, suddenly or along some period of our lives, Jesus’ invitation: “Doubt no longer, but believe.”

Probably, we may have to search within ourselves a quest for truth. We may have to develop an interior curiosity to see beyond what is visible and tangible, and go for the Mystery that lies beyond our own lives. We can no longer live as persons who know everything. That is not true. All of us, believers and unbelievers, atheists and agnostics, go through life surrounded in darkness. In the words of Paul of Tarsus, “we search for God groping in the dark.”

Why can’t we face the mystery of life and death trusting in that Love as the ultimate reality of everything? Such is Jesus’ final and decisive invitation? More and more believers today feel that their faith has become more and more unreal and less fundamental. It’s difficult to say why. Perhaps, it is because now we cannot lean on false promises, and we are beginning to seek God with hearts which are more sincere and humble.

Let us not forget that any person who seeks and sincerely desires to believe in God is already a believer. Many times, it is not possible to go beyond that. And God, who knows our weakness and impotence, has many ways to meet everyone and offer His salvation.

EZ ZAITEZ IZAN SINESGABE, SINESTEDUN BAIZIK
José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Tomasen irudia, sinesteari gogor egin dion ikasle bezala, oso herrikoia izan da kristauen artean. Halaz guztiz, ebanjelioko kontakizunak hori baino askoz gehiago dakar ikasle eszeptiko honetaz. Aski dei estu diren hitzez mintzatu zaio Jesus berpiztua, baina aldi berean gonbit maitekor direnez: «Ez zaitez izan sinesgabe, sinestedun baizik». Tomasek, sinesteari gogor eginez astebete daraman horrek, ebanjelioetan irakur dezakegun fede-aitorpenik handienaz erantzun dio: «Ene Jaun eta ene Jainko».

Zer esperimentatu du ikasle honek Jesus berpiztuagan? Zerk aldarazi du ordu arte dudak eta zalantzak hartua izan den gizon hau? Zein barne-ibilbidek eraman du eszeptizismotik konfiantzara? Harrigarriena da, kontakizunaren arabera, Tomasek uko egin diola piztueraren benetakotasuna egiaztatzeari Jesusen zauriak ukituz. Federa ireki duena Jesus bera izan da, gonbita egitean.

Azken urte hauetan, asko aldatu gara geure barnean. Eszeptikoago bihurtu gara, baina hauskorrago ere bai. Kritikoago bilakatu gara, baina ez-ziurrago ere bai. Norberak erabaki behar du nola nahi duen bizi eta nola nahi duen hil. Norberak erantzun behar dio Jesusengandik, goiz ala berandu, ezusteko moduan, barne-prozesu baten ondorio gisa, iritsi ahal zaion gonbit horri: «Ez zaitez izan sinesgabe, sinestedun baizik».

Beharbada, geure egia-gogoa gehiago iratzarri beharrean gara. Gehiago garatu beharrean geure barne-sentiberatasuna, ikusgarri eta ukigarri dena baino harago sumatzeko, gure biziaren sostengu den Misterioaren presentzia sumatzeko guztiok dugun sentiberatasuna. Ezin gara bizi jada dena jakingo bagenu bezala. Hori ez da egia. Guztiak, fededun eta fedegabe, ateo eta agnostiko, ilunak bildurik gabiltza bizitzan. Tartsoko Paulok dioen bezala, «haztamuka» gabiltza Jainkoaren bila.

Zergatik ez aurpegi eman biziaren eta herioaren misterioari Maitasunean konfiantza jarriz, ororen azken Errealitate denez? Hori da azken batean Jesusen gonbita. Fededun batek baino gehiagok sumatu du gaur egun ezen beraren fedea gero eta irrealago eta funsgabekoago bilakatuz joan dela. Ez dakit. Agian, geure fedearen sostengutzat sasi-segurtasunik ez dugun honetan, bihotz apalagoz eta egiazaleagoz gabiltza Jainkoaren bila.

Ez dezagun ahaztu ezen, nola sinetsiko eta sinetsi nahian benetan dabilena, jada sinestedun dela Jainkoarentzat. Askotan, ezin egin ahal da besterik. Eta Jainkoak, gure ezina eta ahuldadea ezagutzen duen hark, bere bideak ditu bakoitzarekin topo egin eta bere salbazioa eskaintzeko.

NO SIGUIS INCRÈDUL, SIGUES CREIENT
José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

La figura de Tomàs com a deixeble que es resisteix a creure ha estat molt popular entre els cristians. No obstant això, el relat evangèlic diu molt més d’aquest deixeble escèptic. Jesús ressuscitat se li adreça amb unes paraules que tenen molt de crida urgent, però també d’invitació amorosa: «No siguis incrèdul, sigues creient». Tomàs, que porta una setmana resistint-se a creure, respon a Jesús amb la confessió de fe més solemne que podem llegir en els evangelis: «Senyor meu i Déu meu».

¿Què ha experimentat aquest deixeble en Jesús ressuscitat? Què és allò que ha transformat l’home fins llavors dubitatiu i vacil•lant? Quin recorregut interior l’ha portat de l’escepticisme fins a la confiança? El més sorprenent és que, segons el relat, Tomàs renuncia a verificar la veritat de la resurrecció tocant les ferides de Jesús. Allò que l’obre a la fe és Jesús mateix amb la seva invitació.

Al llarg d’aquests anys, hem canviat molt per dins. Ens hem fet més escèptics, però també més fràgils. Ens hem fet més crítics, però també més insegurs. Cadascú de nosaltres ha de decidir com vol viure i com vol morir. Cadascú ha de respondre aquesta crida que, tard o d’hora, de manera inesperada o com a fruit d’un procés interior, ens pot arribar de Jesús: «No siguis incrèdul, sigues creient».

Potser, necessitem despertar més el nostre desig de veritat. Desenvolupar aquesta sensibilitat interior que tots tenim per a percebre, més enllà de les coses visibles i tangibles, la presència del Misteri que sosté les nostres vides. Ja no és possible viure com persones que ho saben tot. No és veritat. Tots, creients i no creients, ateus i agnòstics, caminem per la vida embolicats en tenebres. Com diu Pau de Tars, a Déu el busquem «a les palpentes».

Per què no enfrontar-nos al misteri de la vida i de la mort confiant en l’Amor com a última Realitat de tot? Aquesta és la invitació decisiva de Jesús. Més d’un creient sent avui que la seva fe s’ha anat convertint en quelcom cada vegada més irreal i menys fonamentat. No ho sé. Potser, ara que no podem ja donar suport a la nostra fe en falses seguretats, estem aprenent a buscar Déu amb un cor més humil i sincer.

No hem d’oblidar que una persona que busca i desitja sincerament creure, per a Déu ja és creient. Moltes vegades, no és possible fer molt més. I Déu, que comprèn la nostra impotència i debilitat, té els seus camins per trobar-se amb cada un i oferir la seva salvació.José Antonio Pagola

¿Donde buscar al que vive?

Publicado: 31 marzo, 2010 en BIBLIA
Etiquetas: , ,

4 de abril de 2010 Domingo de Resurrección (C)
¿DÓNDE BUSCAR AL QUE VIVE?
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 31/03/10.- La fe en Jesús, resucitado por el Padre, no brotó de manera natural y espontánea en el corazón de los discípulos. Antes de encontrarse con él, lleno de vida, los evangelistas hablan de su desorientación, su búsqueda en torno al sepulcro, sus interrogantes e incertidumbres.

María de Magdala es el mejor prototipo de lo que acontece probablemente en todos. Según el relato de Juan, busca al crucificado en medio de tinieblas, «cuando aún estaba oscuro». Como es natural, lo busca «en el sepulcro». Todavía no sabe que la muerte ha sido vencida. Por eso, el vacío del sepulcro la deja desconcertada. Sin Jesús, se siente perdida.

Los otros evangelistas recogen otra tradición que describe la búsqueda de todo el grupo de mujeres. No pueden olvidar al Maestro que las ha acogido como discípulas: su amor las lleva hasta el sepulcro. No encuentran allí a Jesús, pero escuchan el mensaje que les indica hacia dónde han de orientar su búsqueda: «¿Por qué buscáis entre los muertos al que vive? No está aquí. Ha resucitado».

La fe en Cristo resucitado no nace tampoco hoy en nosotros de forma espontánea, sólo porque lo hemos escuchado desde niños a catequistas y predicadores. Para abrirnos a la fe en la resurrección de Jesús, hemos de hacer nuestro propio recorrido. Es decisivo no olvidar a Jesús, amarlo con pasión y buscarlo con todas nuestras fuerzas, pero no en el mundo de los muertos. Al que vive hay que buscarlo donde hay vida.

Si queremos encontrarnos con Cristo resucitado, lleno de vida y de fuerza creadora, lo hemos de buscar, no en una religión muerta, reducida al cumplimiento y la observancia externa de leyes y normas, sino allí donde se vive según el Espíritu de Jesús, acogido con fe, con amor y con responsabilidad por sus seguidores.

Lo hemos de buscar, no entre cristianos divididos y enfrentados en luchas estériles, vacías de amor a Jesús y de pasión por el Evangelio, sino allí donde vamos construyendo comunidades que ponen a Cristo en su centro porque, saben que «donde están reunidos dos o tres en su nombre, allí está él».

Al que vive no lo encontraremos en una fe estancada y rutinaria, gastada por toda clase de tópicos y fórmulas vacías de experiencia, sino buscando una calidad nueva en nuestra relación con él y en nuestra identificación con su proyecto. Un Jesús apagado e inerte, que no enamora ni seduce, que no toca los corazones ni contagia su libertad, es un “Jesús muerto”. No es el Cristo vivo, resucitado por el Padre. No es el que vive y hace vivir. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

ONDE PROCURAR O QUE VIVE?
José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

A fé em Jesus, ressuscitado pelo Pai, não brotou de forma natural e espontânea no coração dos discípulos. Antes de se encontrar com Ele, cheio de vida, os evangelistas falam da sua desorientação, a sua procura em torno do sepulcro, as suas interrogações e incertezas.

Maria de Madalena é o melhor exemplo do que acontece provavelmente em todos. Segundo o relato de João, procura o crucificado no meio das trevas, «quando ainda estava escuro». Como é natural, procura-O «no sepulcro». Todavia não sabe que a morte foi vencida. Por isso o vazio do sepulcro deixa-a desconcertada. Sem Jesus, sente-se perdida.

Os outros evangelistas recolhem outra tradição que descreve a procura de todo o grupo de mulheres. Não podem esquecer o Mestre que as acolheu como discípulas: o seu amor leva-as até ao sepulcro. Não encontram aí Jesus, mas escutam a mensagem que lhes indica para onde devem orientar a sua busca: «Por que procurais entre os mortos o que vive? Não está aqui. Ressuscitou».

A fé em Cristo ressuscitado não nasce tampouco hoje em nós de forma espontânea, só porque o escutámos desde crianças a catequistas e pregadores. Para nos abrirmos à fé na ressurreição de Jesus, temos de fazer o nosso próprio percurso. É decisivo não esquecer Jesus, amá-Lo com paixão e procurá-Lo com todas as nossas forças, mas não no mundo dos mortos. Ao que vive tem de se procurar onde há vida.

Se queremos encontrar-nos com Cristo ressuscitado, cheio de vida e de força criadora, temos de o procurar não numa religião morta, reduzida ao cumprimento e à observância externa de leis e normas, mas ali onde se vive segundo o Espírito de Jesus, acolhido com fé, com amor e com responsabilidade pelos seus seguidores.

Temos de O procurar, não entre os cristãos divididos e confrontados com lutas estéreis, vazias de amor a Jesus e de paixão pelo Evangelho, mas ali onde vamos construindo comunidades que põe Cristo no seu centro porque, sabem que «onde estão reunidos dois ou três em Seu nome, ali está Ele».

Ao que vive não O encontraremos numa fé estagnada e rotineira, gasta por toda a classe de tópicos e fórmulas vazias de experiência, mas procurando uma qualidade nova na nossa relação com Ele e na nossa identificação com o Seu projecto. Um Jesus apagado e inerte, que não apaixona nem seduz, que não toca os corações nem contagia a sua liberdade, é um “Jesus morto”. Não é o Cristo vivo, ressuscitado pelo Pai. Não é O que vive e que faz viver.

DOVE CERCARE COLUI CHE VIVE?
José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

La fede in Gesù, risuscitato dal Padre, non sbocciò in maniera naturale e spontanea nel cuore dei discepoli. Prima di incontrarsi con lui, pieno di vita, gli evangelisti parlano del loro disorientamento, della loro ricerca attorno al sepolcro, dei loro interrogativi e delle loro incertezze.

Maria di Magdala è il prototipo migliore di quello che accade probabilmente a tutti. Secondo il racconto di Giovanni, cerca il crocifisso nelle tenebre, quando era ancora buio. Com’è naturale, lo cerca nel sepolcro. Non sa ancora che la morte è stata vinta. Per questo, il vuoto del sepolcro la lascia sconcertata. Senza Gesù, si sente persa.

Gli altri evangelisti raccolgono un’altra tradizione che descrive la ricerca di tutto il gruppo delle donne. Non possono dimenticare il Maestro che le ha accolte come discepole: il loro amore le porta fino al sepolcro. Non trovano lì Gesù, ma ascoltano il messaggio che indica loro verso dove devono orientare la loro ricerca: Perché cercate tra i morti colui che è vivo? Non è qui. È risorto.

La fede nel Cristo risorto nemmeno oggi nasce in noi in maniera spontanea, ma perché abbiamo ascoltato fin da piccoli catechisti e predicatori.

Per aprirci alla fede nella risurrezione di Gesù, dobbiamo fare il nostro proprio percorso. È decisivo non dimenticare Gesù, amarlo con passione e cercarlo con tutte le nostre forze, ma non nel mondo dei morti. Colui che vive devi cercarlo dove c’è vita.

Se vogliamo incontrarci con Cristo risorto, pieno di vita e di forza creatrice, dobbiamo cercarlo, non in una religione morta, ridotta al compimento e all’osservanza esterna di leggi e norme, ma là dove si vive secondo lo Spirito di Gesù, accolto con fede, con amore e con responsabilità dai suoi seguaci.

Dobbiamo cercarlo, non tra cristiani divisi e che si scontrano in sterili lotte, vuote di amore a Gesù e di passione per l’Evangelo, ma là dove si costruiscono comunità che pongono Cristo al centro, perché sanno che dove due o tre sono riuniti nel suo nome, egli è lì.

Colui che vive non lo troveremo in una fede stagnante e rutinaria, usata per ogni genere di frasi fatte e formule vuote di esperienza, ma cercando una qualità nuova nella nostra relazione con lui e identificandoci con il suo progetto. Un Gesù spento e inerte, che non innamora né seduce, che non tocca i cuori né contagia la sua libertà, è un “Gesù morto”. Non è il Cristo vivo, risuscitato dal Padre. Non è colui che vive e fa vivere.

Où CHERCHER CELUI QUI EST VIVANT?
José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

La foi en Jésus, ressuscité par le Père, n’a pas jailli du coeur des disciples d’une façon naturelle et spontanée. Avant de le rencontrer, plein de vie, les évangélistes nous parlent de leur embarras, de leur recherche autour du tombeau, de leurs interrogations et incertitudes.

Marie de Magdala est la meilleure illustration de ce qui nous arrive probablement à tous. D’après le récit de Jean, elle cherche le crucifié au milieu des ténèbres, « lorsqu’il faisait encore noir ». Naturellement, c’est “au sépulcre” qu’elle va le chercher. Elle ignore encore que la mort a été vaincue. C’est pourquoi elle est déconcertée en voyant le sépulcre vide. Sans Jésus, elle se sent perdue.

Les autres évangélistes recueillent une autre tradition qui décrit la recherche par tout le groupe de femmes. Elles ne peuvent pas oublier le Maître qui les a accueillies en tant que disciples : leur amour les pousse jusqu’au sépulcre. Elles n’y trouvent pas Jésus mais elles entendent le message leur indiquant vers où elles devront orienter leur recherche : « Pourquoi cherchez vous parmi les morts celui qui est vivant ? Il n’est pas ici. Il est ressuscité ».

La foi au Christ ressuscité ne surgit pas non plus aujourd’hui de façon spontanée, seulement parce que depuis notre enfance nous avons écouté des catéchistes et des prédicateurs. Pour nous ouvrir à la foi en la résurrection de Jésus, nous devons faire notre propre parcours. Ce qui est décisif c’est de ne pas oublier Jésus, de l’aimer passionnément et de le chercher de toutes nos forces, mais pas parmi les morts. Celui qui est vivant doit être cherché là où il y a de la vie.

Si nous voulons rencontrer le Christ ressuscité, plein de vie et de force créatrice, il faut le chercher, non pas dans une religion morte, réduite à l’accomplissement et à l’observance extérieure des lois et des normes, mais là où l’on vit selon l’Esprit de Jésus, accueilli par ses disciples avec foi, avec amour et responsabilité.

Il faut le chercher, non pas parmi des chrétiens divisés s’affrontant dans des luttes stériles, vides d’amour de Jésus et de passion pour l’Evangile, mais là où se construisent des communautés dont le coeur est le Christ, parce qu’elles savent que “là où plusieurs sont réunis en son nom, il est là au milieu d’eux”.

Ce n’est pas dans une foi stagnante et routinière, usée par toute sorte de stéréotypes et de formules vides d’expérience, que nous trouverons celui qui est vivant, mais en cherchant une nouvelle qualité dans notre relation avec lui et dans notre identification à son projet. Un Jésus éteint et inerte, qui n’enflamme ni ne séduit (pas), qui ne touche pas les cœurs et qui ne communique pas sa liberté, est un « Jésus mort ». Ce n’est pas le Christ vivant, ressuscité par le Père. Ce n’est pas celui qui vit et qui fait vivre.

WHY SEARCH FOR THE LIVING AMONG THE DEAD?
José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

Faith in Jesus risen by the Father, did not arise naturally and spontaneously in the disciples’ hearts. Before they met Him, full of life, the evangelists speak about their disorientation, searching around the grave, and their doubts and uncertainties.

Mary of Magdala is perhaps the best reference to know what happened to all of them. According to John, she was looking for the crucified while still dark. Obviously, she went to the tomb. She hadn’t learned yet that death had been conquered. The empty sepulchre made her feel sad and at a loss. Without Jesus, she didn’t know where to go.

The other evangelists write about an old tradition that had a group of holy women searching for Him. They couldn’t forget the Master who had welcomed them as disciples: their love and gratitude lead them to the grave. They did not find Him, but they listened to the guide who tells them where they could search for Him: “Why are you looking for the living one among the dead? He is not here. He has risen.”

Faith in the Risen Christ does not happen with us spontaneously, or because we were told by teachers or catechists at school or church. To really believe in the resurrection of Jesus, we have to make our own search. We must know Him, love Him passionately and search for Him with all our strength – but not among the dead. He is Life itself and must be searched among the living.

If we want to be with the Risen Christ, full of life and creative ideas, we will find Him, not among dead relics, like rituals and ancient traditions, but among the living spirit of Jesus’ disciples who practice the faith, love and social compassion shown by Jesus.

We will not find the living Jesus among divided Christians or followers that claim sterile doctrines, away from the love of Christ and passion for the Gospel. Instead, we must build communities that put Christ at the centre, because they know that “where two or three are gathered in His name, He will be there in the midst of them.”

The Living one will not be found in a Faith that is lifeless and just routine and tradition, a result of centuries of folklore or mystery. We must search for a living Jesus and a new identification with his project. Any Jesus that appears dead or silent, that does not excite or challenge us, that does not move our hearts and makes us free, is a “dead Jesus”. He is not the living Jesus, who was risen by the Father. He is not the living one, the one who will give us Life.

NON IBILI BIZI DENAREN BILA?
José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Aitak piztu zuen Jesusekiko fedea ez zen jaio ikasleen bihotzean berez eta bere kasa. Bizi zen harekin topo egin aurretik, ebanjelariek diotenez, ikasleak noraezean ibili ziren haren bila, hilobi inguruan, galde eta duda asko zutela.

Magdalako Maria da prototiporik hobena, guztiei ere zer gertatu zaien jakiteko. Joanen kontakizunean datorrenez, goizean goiz dabil Maria gurutziltzatuaren bila: «artean ilun zela». Jakina, «hilobira» joan da bila. Artean ez daki herioa garaitua izan dela. Horregatik, nahasarazi egin du hilobia hutsik ikusteak. Jesus gabe, galdua ikusi du bere burua.

Beste ebanjelariak beste tradizio batez mintzo dira: emakume-talde osoa bila dabilela dioenaz. Ezin ahaztu dira Maisuaz, ikasletzat hartu dituen hartaz, eta harekiko maitasunak hilobira eraman ditu. Han ez dute aurkitu Jesus; alabaina, haren bila nora jo adierazi dien mezua entzun dute: «Zertan zabiltzate hildakoen artean bizi denaren bila? Ez da hemen. Piztu da».

Kristo berpiztuarekiko fedea ez da pizten gugan gaur ere berez, haurtzarotik katekistei eta predikariei entzun diegulako soilik. Jesusen piztuerarekiko federa bihotza irekitzeko, nork bere ibilbidea egin behar du. Ezinbestekoa da Jesusez ez ahaztea, hura grinatsuki maitatzea, indar guztiz aren bila ibiltzea, baina ez hildakoen munduan. Bizi den haren bila, bizia den lekuan behar da ibili.

Bizi den eta kreatzaile den Kristo berpiztuarekin topo egin nahi badugu, ez dugu bilatu behar hila den erlijio batean, legeak eta arauak betetze hutsera emana den erlijio batean, baizik Jesusen Espirituaren arabera bizi ohi den lekuan, jarraitzaileek Jesus fedez, maitasunez eta erantzukizunez onartzen duten lekuan.

Ez dugu ibili behar haren bila borroka agor batek, Jesusekiko maitasunik eta Ebanjelioarekiko gogorik ezak banaturik eta muturka jarriak dituen kristauen artean; baizik eta kristau-elkartea eraikitzen ari garen lekuan ibili behar dugu haren bila, beren erdian Jesus jarria dutenen artean, ezen badakiten «bi edo hiru haren izenean bildu diren lekuan, han dela hura».

Bizi den hura ez dugu aurkituko fede zurrun eta ohikeriazko batean, topiko-mota guztiek eta esperientziarik gabeko formula hutsalek higatua duten hartan; hura aurkitzeko, beste kalitate bateko harremanak behar ditugu harekin eta haren egitasmoarekin. Itzalia eta zurruna den Jesus bat, maiteminik eta lilurarik eragiten ez duen bat, bihotza hunkitzen ez duen eta bere askatasuna kutsatzen ez duen bat: halako Jesus hura «hila den Jesus» da. Ez da bizi den Kristo, ez da Aitak piztu duen hura. Ez da bizi den eta biziarazten duen hura.

ON CERCAR AQUELL QUI VIU?
José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

La fe en Jesús, ressuscitat pel Pare, no va sorgir de manera natural i espontània en el cor dels deixebles. Abans de trobar-se amb ell, ple de vida, els evangelistes parlen de la seva desorientació, la cerca al voltant del sepulcre, els seus interrogants i incerteses.

Maria de Magdala és el millor prototip del que els passa probablement a tots. Segons el relat de Joan, cerca el crucificat enmig de tenebres, «quan encara era fosc». Com és natural, el busca «en el sepulcre». Encara no sap que la mort ha estat vençuda. Per això, trobar el sepulcre buit la deixa desconcertada. Sense Jesús, se sent perduda.

Els altres evangelistes recullen una altra tradició que descriu la recerca de tot el grup de dones. No poden oblidar el Mestre que les ha acollit com deixebles: el seu amor les porta fins el sepulcre. No hi troben Jesús, però senten el missatge que els indica cap on han d’orientar la cerca: «Per què busqueu entre els morts aquell qui viu? No és aquí: Ha ressuscitat».

La fe en Crist ressuscitat no neix tampoc avui en nosaltres de forma espontània, només perquè ho hem sentit des de petits a catequistes i predicadors. Per obrir-nos a la fe en la resurrecció de Jesús, hem de fer el nostre propi recorregut. És decisiu no oblidar Jesús, estimar-lo amb passió i buscar amb totes les nostres forces, però no en el món dels morts. Aquell qui viu se l’ha de buscar on hi ha vida.

Si volem trobar-nos amb Crist ressuscitat, ple de vida i de força creadora, l’hem de cercar, no en una religió morta, reduïda al compliment i l’observança externa de lleis i de normes, sinó allà on és viu segons l’Esperit de Jesús, acollit amb fe, amb amor i amb responsabilitat pels seus seguidors.

L’hem de buscar, no entre cristians dividits i enfrontats en lluites estèrils, buides d’amor a Jesús i de passió per l’Evangeli, sinó allà on anem construint comunitats que posen Crist al seu centre perquè, saben que «on n’hi ha dos o tres de reunits en el seu nom, allí hi és ell».

Aquell qui viu no el trobarem en una fe estancada i rutinària, gastada per tota mena de tòpics i de fórmules buides d’experiència, sinó cercant una qualitat nova en la nostra relació amb ell i en la nostra identificació amb el seu projecte. Un Jesús apagat i inert, que no enamora ni sedueix, que no toca els cors ni encomana la seva llibertat, és un “Jesús mort”. No és el Crist viu, ressuscitat pel Pare. No és el qui viu i fa viure.

31/03/2010 07:34. Autor: ecleSALia.net ;?>

¿Qué hace Dios en una cruz?

Publicado: 24 marzo, 2010 en ACTUALIDAD
Etiquetas: , ,

Domingo de Ramos (C) Lucas 22, 14-23, 56
¿QUÉ HACE DIOS EN UNA CRUZ?
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 24/03/10.- Según el relato evangélico, los que pasaban ante Jesús crucificado sobre la colina del Gólgota se burlaban de él y, riéndose de su impotencia, le decían: «Si eres Hijo de Dios, bájate de la cruz». Jesús no responde a la provocación. Su respuesta es un silencio cargado de misterio. Precisamente porque es Hijo de Dios permanecerá en la cruz hasta su muerte.

Las preguntas son inevitables: ¿Cómo es posible creer en un Dios crucificado por los hombres? ¿Nos damos cuenta de lo que estamos diciendo? ¿Qué hace Dios en una cruz? ¿Cómo puede subsistir una religión fundada en una concepción tan absurda de Dios?

Un “Dios crucificado” constituye una revolución y un escándalo que nos obliga a cuestionar todas las ideas que los humanos nos hacemos de un Dios al que supuestamente conocemos. El Crucificado no tiene el rostro ni los rasgos que las religiones atribuyen al Ser Supremo.

El “Dios crucificado” no es un ser omnipotente y majestuoso, inmutable y feliz, ajeno al sufrimiento de los humanos, sino un Dios impotente y humillado que sufre con nosotros el dolor, la angustia y hasta la misma muerte. Con la Cruz, o termina nuestra fe en Dios, o nos abrimos a una comprensión nueva y sorprendente de un Dios que, encarnado en nuestro sufrimiento, nos ama de manera increíble.

Ante el Crucificado empezamos a intuir que Dios, en su último misterio, es alguien que sufre con nosotros. Nuestra miseria le afecta. Nuestro sufrimiento le salpica. No existe un Dios cuya vida transcurre, por decirlo así, al margen de nuestras penas, lágrimas y desgracias. Él está en todos los Calvarios de nuestro mundo.

Este “Dios crucificado” no permite una fe frívola y egoísta en un Dios omnipotente al servicio de nuestros caprichos y pretensiones. Este Dios nos pone mirando hacia el sufrimiento, el abandono y el desamparo de tantas víctimas de la injusticia y de las desgracias. Con este Dios nos encontramos cuando nos acercamos al sufrimiento de cualquier crucificado.

Los cristianos seguimos dando toda clase de rodeos para no toparnos con el “Dios crucificado”. Hemos aprendido, incluso, a levantar nuestra mirada hacia la Cruz del Señor, desviándola de los crucificados que están ante nuestros ojos. Sin embargo, la manera más auténtica de celebrar la Pasión del Señor es reavivar nuestra compasión. Sin esto, se diluye nuestra fe en el “Dios crucificado” y se abre la puerta a toda clase de manipulaciones. Que nuestro beso al Crucificado nos ponga siempre mirando hacia quienes, cerca o lejos de nosotros, viven sufriendo. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

QUE FAZ DEUS NUMA CRUZ?
José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Segundo o relato evangélico, os que passavam ante Jesus crucificado sobre a colina do Golgota escarneciam Dele e, rindo-se da Sua impotência, diziam-Lhe: «Se és o Filho de Deus, desce da cruz». Jesus não responde à provocação. A Sua resposta é um silêncio carregado de mistério. Precisamente porque é Filho de Deus permanecerá na cruz até à Sua morte.

As perguntas são inevitáveis: Como é possível acreditar num Deus crucificado pelos homens? Damo-nos conta do que estamos a dizer? Que faz Deus numa cruz? Como pode subsistir uma religião fundada numa concepção tão absurda de Deus?

Um “Deus crucificado” constitui uma revolução e um escândalo que nos obriga a questionar todas as ideias que nós, humanos, fazemos a um Deus a quem supostamente conhecemos. O Crucificado não tem o rosto nem os traços que as religiões atribuem ao Ser Supremo.

O “Deus crucificado” não é um ser omnipotente e majestoso, imutável e feliz, alheio ao sofrimento dos humanos, mas um Deus impotente e humilhado que sofre com nós a dor, a angustia e até a mesma morte. Com a Cruz, ou termina a nossa fé em Deus, ou nos abrimos a uma compreensão nova e surpreendente de um Deus que, encarnado no nosso sofrimento, nos ama de forma incrível.

Ante o Crucificado começamos a intuir que Deus, no Seu último mistério, é alguém que sofre com nós. A nossa miséria afecta-O. O nosso sofrimento salpica-O. Não existe um Deus cuja vida transcorre, por assim dizer, à margem das nossas penas, lágrimas e desgraças. Ele está em todos os Calvários do nosso mundo.

Este “Deus crucificado” não permite uma fé frívola e egoísta num Deus omnipotente ao serviço dos nossos caprichos e pretensões. Este Deus coloca-nos a olhar para o sofrimento, o abandono e o desamparo de tantas vítimas da injustiça e das desgraças. Com este Deus encontramo-nos, quando nos aproximamos do sofrimento de qualquer crucificado.

Os cristãos continuam a tomar todo o género de desvios para não dar com o “Deus crucificado”. Temos aprendido, inclusive, a levantar o nosso olhar para a Cruz do Senhor, desviando-a dos crucificados que estão ante os nossos olhos. No entanto, a forma mais autêntica de celebrar a Paixão do Senhor é reavivar a nossa compaixão. Sem isto, dilui-se a nossa fé no “Deus crucificado” e abre-se a porta a todo o tipo de manipulações. Que o nosso beijo ao Crucificado nos coloque sempre a olhar para quem, próximo ou afastado de nós, vive a sofrer.

CHE FA DIO SU UNA CROCE
José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Secondo il racconto evangelico, quelli che passavano davanti a Gesù crocifisso sulla collina del Golgota si burlavano di lui e, ridendo della sua impotenza, gli dicevano: Se sei Figlio di Dio, scendi dalla croce. Gesù non risponde alla provocazione. La sua risposta è un silenzio carico di mistero. Proprio perché è Figlio di Dio, rimarrà sulla croce fino alla morte.

Le domande sono inevitabili: Com’è possibile credere in un Dio crocifisso dagli uomini? Ci rendiamo conto di che cosa diciamo? Che fa Dio su una croce? Come può sussistere una religione fondata in una concezione così assurda di Dio?

Un “Dio crocifisso” costituisce una rivoluzione e uno scandalo che ci obbliga a mettere in questione tutte le idee che noi umani ci facciamo di un Dio che supponiamo di conoscere. Il Crocifisso non ha il volto né i tratti che le religioni attribuiscono all’Essere Supremo.

Il “Dio crocifisso” non è un essere onnipotente e maestoso, immutabile e felice, estraneo alla sofferenza degli umani, ma un Dio impotente e umiliato che soffre con noi il dolore, l’angustia e persino la stessa morte. Con la Croce, o finisce la nostra fede in Dio, o ci apriamo a una comprensione nuova e sorprendente di un Dio che, incarnato nella nostra sofferenza, ci ama in maniera incredibile.

Davanti al Crocifisso incominciamo a intuire che Dio, nel suo mistero supremo, è qualcuno che soffre con noi. La nostra miseria lo tocca. La nostra sofferenza lo macchia. Non esiste un Dio la cui vita trascorre, per così dire, al margine delle nostre pene, lacrime e disgrazie. Egli sta in tutti i Calvari del nostro mondo.

Questo “Dio crocifisso” non permette una fede superficiale ed egoista in un Dio onnipotente a servizio dei nostri caprici e pretese. Questo Dio ci costringe a rivolgerci verso la sofferenza, l’abbandono e la solitudine di tante vittime dell’ingiustizia e delle disgrazie. Con questo Dio ci incontriamo, quando ci avviciniamo alla sofferenza di qualsiasi crocifisso.

Noi cristiani continuiamo a cambiare strade per non imbatterci con il “Dio crocifisso”. Abbiamo imparato anche ad alzare il nostro sguardo verso la Croce del Signore, sviandolo dai crocifissi che sono davanti ai nostri occhi. Ma la maniera più autentica di celebrare la Passione del Signore è ravvivare la nostra compassione. Senza far questo, si diluisce la nostra fede nel “Dio crocifisso” e si apre la porta ad ogni sorta di manipolazioni. Che il nostro bacio al Crocifisso ci rivolga sempre verso quelli che, vicini o lontani da noi, vivono nella sofferenza.

QUE FAIT-IL, DIEU, SUR UNE CROIX ?
José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

D’après le récit évangélique, ceux qui passaient devant Jésus crucifié sur la colline du Golgotha, se moquaient de lui et, se jouant de son impuissance, lui disaient: “Si tu es le Fils de Dieu, descend de la croix”. Jésus ne répond pas à cette provocation. Sa réponse est un silence chargé de mystère. C’est justement parce qu’il est le Fils de Dieu, qu’il restera sur la croix jusqu’à sa mort.

Les questions sont inévitables: Comment est-il possible de croire en un Dieu crucifié par les hommes ? Este-ce que nous nous rendons compte de ce que nous disons ? Que fait-il, Dieu, sur une croix ? Comment une religion fondée sur une conception si absurde de Dieu peut-elle subsister ?

Un “Dieu crucifié” constitue une révolution et un scandale qui nous oblige à mettre en question toutes les idées que nous, les hommes, nous nous faisons sur un Dieu que nous supposons connaître. Le Crucifié n’a ni le visage ni les traits que les religions attribuent à l’Etre Suprême.

Le “Dieu crucifié” n’est pas un être tout-puissant et majestueux, immuable et heureux, étranger à la souffrance des êtres humains mais un Dieu impuissant et humilié qui subit avec nous la douleur, l’angoisse et même la mort. Avec la croix, soit notre foi est finie, soit nous nous ouvrons à une nouvelle et surprenante conception d’un Dieu qui, incarné dans notre souffrance, nous aime incroyablement.

Devant le crucifié nous commençons à découvrir que Dieu, dans son mystère ultime, est quelqu’un qui souffre avec nous. Il est touché par notre misère. Il est éclaboussé par notre souffrance. Un Dieu, dont la vie se déroule, pour ainsi dire, en dehors de nos peines, de nos larmes et malheurs, n’existe pas. Il est présent dans tous les Calvaires de notre monde.

Ce “Dieu crucifié” n’admet pas une foi frivole et égoïste en un Dieu tout-puissant au service de nos caprices et de nos prétentions. Ce Dieu nous met face à la souffrance, à l’abandon et à la déroute de tant de victimes de l’injustice et des malheurs. Nous rencontrons ce Dieu lorsque nous nous rapprochons de la souffrance de n’importe quel crucifié.

Nous, chrétiens, nous continuons à faire toute sorte de détours pour éviter le “Dieu crucifié”. Nous avons même appris à lever notre regard vers la croix du Seigneur, tout en le déviant de ces crucifiés qui sont devant nos yeux. Cependant, la manière la plus authentique de célébrer la Passion du Seigneur, est de raviver notre compassion. Autrement, notre foi dans le « Dieu crucifié » s’effrite, ouvrant la porte à toute sorte de manipulations. Qu’en embrassant le Crucifié, il nous aide à toujours regarder vers ceux qui, près ou loin de nous, vivent dans la souffrance.

WHAT’S GOD DOING ON A CROSS?
José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

According to the gospel narrative, those who walked past the cross on Calvary and some of the leaders “jeered at him” and, seeing him so helpless, they mocked him and said, “If you are the king of the Jews save yourself.” Jesus, however, said nothing. His silence remains a mystery. And because he is the Son of God, he will remain on the cross until his death.

Some questions are inevitable: how is it possible for a God to be crucified for the sake of humanity? Do we realize what we are saying? What is God doing on a cross? How can a religion be based on such an absurd situation?

A “Crucified God” is both a revolution and a scandal that really makes us question all our ideas about a God whom we claim to know. A Crucified God does not have any feature of the Supreme Being that all religions imagine.

This “Crucified God” is not omnipotent and majestic, immutable and happy, free from any suffering, persecution and even death. With this Cross, we give up our faith in God, or we start thinking of a new and surprising kind of God who, accepting our own sufferings, loves us beyond our comprehension.

In front of the Crucified, we begin to realize that God, in its ultimate mystery, is someone who suffers with us. Our miseries touch him. Our sufferings affect him. There is no God whose life, so to speak, remains untouched by our grief, tears and sorrows. God is present in every Calvary in the world.

This “Crucified God” does not accept a frivolous or selfish faith in a God who is omnipotent at the service of our own whims and desires. This is a God who makes us look at the suffering, neglect and destitution of so many victims of injustice and disgrace. This is the God we are going to find when we get closer to anyone who is “crucified”.

Many of us Christians continue to take all kinds of detours in order to

avoid seeing the “Crucified God”. We have learnt even to look up towards the Cross of Jesus, and thus avoid seeing so many who are being crucified right in front of us. Yet, the real way to celebrate the Passion of our Lord consists in reviving our own compassion. Without it, there is no faith in the Crucified God, and the door is opened for all kinds of manipulations. When we kiss a cross, may our eyes be fixed on those who, near or far from us, live in suffering.

ZER ARI DA JAINKOA HOR GURUTZEAN?
José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Ebanjelioko pasartearen arabera, Golgota mendixkan gurutzean zen Jesusen aurretik pasatzean, jendeak burla egiten zion eta, haren ezinaz barre eginez, ziotsoten: «Jainkoaren Semea bahaiz, jaits hadi gurutzetik». Eta Jesusek erantzunik ez haien probokazioari. Soilik, misterioak harturiko isiltasuna da Jesusen erantzuna. Hain juxtu, Jainkoaren Semea delako jarraituko du gurutzean, hil arte.

Ezin saihestuak dira galderak: Nolatan sinets daiteke gizakiak gurutzetu duen Jainko batengan? Jabetzen al gara esaten ari garenaz? Zer ari da Jainkoa hor gurutzean? Nolaz iraun dezake Jainkoaz halako uste zentzugabean fundatua den erlijio batek?

Bai, «Jainko gurutziltzatu» hori iraultza da eta eskandalua, ustez ezagutzen dugun Jainkoaz gizon-emakumeok ditugun ideiak koloka jartzera behartzen gaituena. Gure Gurutziltzatu horrek ez du erlijioek Izate Gorenari leporatzen dioten ezaugarririk: ez aurpegierarik, ez bestelakorik.

«Jainko gurutziltzatu» hori ez da ez izate ahalguztiduna eta handientsua, ez mugiezina eta zoriontsua, ez da gizakiaren sufrimenaz axolatzen ez dena, baizik Jainko ahalik gabea eta umiliatua da, gurekin sufritzen duena mina, larria eta, are, heriotza bera. Gurutzearekin bitan bat: edo Jainkoarekiko gure fedea bukatutzat eman, edo Jainkoa modu berri eta harrigarri batean hartzera jo, gure sufrimenean haragitua izanik, modu sinetsezinean maite gaituena.

Gurutziltzatuaren aurrean sumatzen hasten gara ezen Jainkoa, azken batean, gurekin sufritzen duen Jainkoa dela. Gure miseriak erasaten diona. Gure sufrimenak zipriztintzen duena. Ez da, nolabait esateko, gure atsekabeek, malkoek eta ezbeharrek ukitzen ez dute Jainkoa. Gure mundu honetako Kalbario guztietan da hura.

«Jainko gurutziltzatu» honek ez du biderik ematen gure nahikerien eta ameskerien zerbitzura egongo litzatekeen Jainko ahalguztidun batekiko fede axaleko eta egoistarako. Ostera, Jainko honek injustiziaren eta ezbeharren biktima den hainbat eta hainbat jenderen sufrimenari, bazter utziak izateari eta babesik ezari begira jartzen gaitu. Jainko honekin topo egiten dugu edozein gurutziltzatuagana hurbiltzen garenean.

Zoritxarrez, kristauok mila itzulinguru egiten dugu askotan «Jainko gurutziltzatuarekin» topo ez egiteko. Are, Jaunaren Gurutzera begiak jasotzen ikasi dugu, geure aurrean ditugun gurutziltzatuei ezikusiarena eginez bada ere. Halaz guztiz, Jaunaren Nekaldia erarik jatorrenean ospatzeko modua geure errukiari biziera berria ematea da. Hori egin ezean, «Jainko gurutziltzatuarekiko» gure fedea urardo bihurtzen da, eta mila manipulazio-erari ematen zaio aukera. Gure Gurutziltzatuari muin egiteak jar gaitzala, gugandik hurbil nahiz urrun, sufritzen ari direnei begira.

QUÈ HI FA DÉU EN UNA CREU?
José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Segons el relat evangèlic, els que passaven davant Jesús crucificat sobre el turó del Gòlgota es burlaven d’ell i, rient-se de la seva impotència, li deien: «Si ets Fill de Déu, baixa de la creu!». Jesús no respon la provocació. La seva resposta és un silenci carregat de misteri. Precisament perquè és Fill de Déu romandrà a la creu fins a la seva mort.

Les preguntes són inevitables: Com és possible creure en un Déu crucificat pels homes? Ens adonem del que estem dient? Què hi fa Déu en una creu? Com pot subsistir una religió fundada en una concepció tan absurda de Déu?

Un “Déu crucificat” constitueix una revolució i un escàndol que ens obliga a qüestionar totes les idees que els humans ens fem d’un Déu a qui suposadament coneixem. El Crucificat no té la cara ni els trets que les religions atribueixen a l’Ésser Suprem.

El “Déu crucificat” no és un ésser omnipotent i majestuós, immutable i feliç, aliè al sofriment dels humans, sinó un Déu impotent i humiliat que pateix amb nosaltres el dolor, l’angoixa i fins la mateixa mort. Amb la Creu, o acaba la nostra fe en Déu, o ens obrim a una comprensió nova i sorprenent d’un Déu que, encarnat en el nostre patiment, ens estima de manera increïble.

Davant el Crucificat vam començar a intuir que Déu, en el seu últim misteri, és algú que pateix amb nosaltres. La nostra misèria l’afecta. El nostre patiment l’esquitxa. No hi ha un Déu que viu, per dir-ho així, al marge de les nostres penes, llàgrimes i desgràcies. Ell està en tots els Calvaris del nostre món.

Aquest “Déu crucificat” no permet una fe frívola i egoista en un Déu omnipotent al servei dels nostres capricis i pretensions. Aquest Déu ens posa mirant cap al sofriment, l’abandó i el desemparament de tantes víctimes de la injustícia i de les desgràcies. Aquest Déu ens el trobem quan ens acostem al patiment de qualsevol crucificat.

Els cristians seguim donant tota mena de voltes per a no topar-nos amb el “Déu crucificat”. Hem après, fins i tot, a aixecar la nostra mirada cap a la Creu del Senyor, desviant-la dels crucificats que tenim davant dels nostres ulls. No obstant això, la manera més autèntica de celebrar la Passió del Senyor és revifar la nostra compassió. Sense això, es dilueix la nostra fe en el “Déu crucificat” i s’obre la porta a tota mena de manipulacions. Que el nostre petó al Crucificat ens posi sempre mirant cap aquells qui, a prop o lluny de nosaltres, viuen patint.

24/03/2010 15:48. Autor: ecleSALia.net ;?>

EL CRISTIANISMO Y LA FELICIDAD
Extracto de la ponencia de Juan Martín Velasco en el Foro de Profesionales Cristianos de Madrid*
FORO DE PROFESIONALES CRISTIANOS, pxmadrid@telefonica.net
MADRID.

¿Qué podemos hacer los cristianos, qué podemos aportar a la búsqueda de la felicidad en nuestro tiempo?

ECLESALIA, 12/03/10.- Vivimos en un clima cultural en el que predomina la desesperanza y es que han ido fracasando uno tras otro los proyectos ideados para encontrar una solución al problema del deseo humano de felicidad. La ilustración no ha cumplido sus promesas, el marxismo que prometía un mundo justo y nada menos que un paraíso en la tierra, ha fracasado, seguramente por la estrechez de sus presupuestos ideológicos, basados en el materialismo, y por la brutalidad de su aplicación en los países que han estado bajo su dominio. A algunos les pareció que, tras el fracaso del socialismo real, el mercado abandonado a sus leyes propiciaría el crecimiento económico indefinido, que multiplicaría los bienes y facilitaría el acceso a ellos a los pueblos hasta ahora marginados; hoy, la crisis nos lo muestra con toda claridad, constatamos que la distancia entre pobres y ricos se hace cada vez mayor, que el crecimiento tiene unos límites y que por tanto también el mercado ha defraudado las esperanzas que algunos habían puesto en él. ¿Qué podemos hacer los cristianos en esta época de desesperanza?

1. Yo creo que lo primero es mirar hacia nosotros y hacer autocrítica, tomar conciencia de los errores anteriores y actuales, justamente en relación con el problema de la felicidad. ¿Por qué si el cristianismo posee principios capaces de transformar la existencia, si la esperanza y el amor constituyen una verdadera fuente de felicidad para los creyentes, como sucedió al principio del cristianismo, por qué nos vemos los cristianos también anegados en la civilización del deseo, en las sociedades del hiperconsumo y en todas las contradicciones que eso supone para la concepción cristiana del hombre, de la sociedad y de su destino?

La primera razón es que nos llamamos cristianos, porque mantenemos elementos del cristianismo, creencias, prácticas, formas diluidas de pertenencia a la Iglesia… pero nuestro cristianismo es más, en conjunto y sin ofender a nadie, un cristianismo de bautizados que de convertidos. No creo ser demasiado pesimista si reconozco que las comunidades cristianas actuales estamos lejos de vivir personalmente la fe que decimos poseer y conservar, si digo que creemos, con la fe reducida a creencia, pero no somos verdaderamente creyentes en Dios, en Cristo, confiando incondicionalmente en Él. Esto explicaría que nuestra condición de creyentes no irradie la alegría de las bienaventuranzas, de Maria, de los discípulos o de aquellas primeras generaciones de cristianos.

2. Para estar en disposición de recuperar las fuentes cristianas de la felicidad yo creo que necesitaríamos en primer lugar revitalizar y personalizar nuestro ser cristiano, haciendo efectiva la experiencia de la vida teologal, eso que se ha dicho tantas veces: o somos místicos o no podremos ser cristianos. Porque la actitud teologal, la fe-esperanza y caridad suponen una nueva forma de vivir en la que el hombre, superando las formas de vida desperdiciada, -la evasión, el divertimiento y tantas otras formas- llega al fondo de sí mismo y tratando de remontar el curso de su vida, que él percibe que no se ha dado a sí mismo, admite, reconoce, acepta: “todas mis fuentes están en ti”, refiriéndose, naturalmente a Dios. Creer en el Dios Padre creador es, en su centro mismo, vivir en la esperanza y de la esperanza. Y la esperanza es, en una expresión de Miguel García-Baró, “la certeza difícil, profundamente dichosa, de que lo mejor tendrá, tiene ya ahora, la última palabra. Es pues vivir en la certeza de que la propia vida procede del manantial de amor que reconocemos como Dios y en la certeza igualmente dichosa de que la semilla de ser que la presencia de Dios siembre en nosotros se impondrá a todos los peligros, a todos los pesares, incluso a las catástrofes que pueda comportar nuestra vida”.

Pero necesitamos también recuperar la vocación terrena, mundana, de nuestro ser cristiano, tal como la describió, después de siglos de olvido, el Vaticano II en esa preciosa Constitución sobre la Iglesia en el Mundo actual.

3. Los rasgos de la felicidad cristiana

3.1. Recuperada la raíz de la experiencia cristiana en la vida de los cristianos, florecería de nuevo la alegría que el Nuevo Testamento atribuye a los creyentes. Me parece además que de ahí surgiría una felicidad con rasgos originales, los propios de la felicidad cristiana, por ejemplo: su condición de felicidad teologal, la fe esperanza cristiana es fe-esperanza en Dios por la que el cristiano se fía de Dios y se confía a Dios, con todo el poder que la confianza en Dios tiene para derribar del corazón de los creyentes todos los ídolos que constantemente estamos fabricando: el de los bienes objeto de posesión y consumo, el del placer erigido en finalidad de la vida, el del vano honor, la vana gloria y el cultivo de la propia imagen, y por encima de todo, el del egoísmo que nos encierra en el círculo estrecho de nosotros mismos y los nuestros y nos hace ignorar a los otros y pasar indiferentes ante sus sufrimientos.

3.2. Tengo la impresión de que los cristianos, por no haber experimentado de verdad el ser creyentes, no hemos descubierto la felicidad que comporta consentir a la fuerza gravitatoria del amor de Dios en nosotros y ser testigos de la liberación de energías en nuestro interior que se sigue de ese consentimiento. Creer, confiar en Dios y consentir a su amor con la incondicionalidad de toda relación que se refiere a Dios, abre la posibilidad a otro rasgo característico de la felicidad que se sigue de creer: sólo se puede creer incondicionalmente como Abraham, como María, contra toda esperanza, es decir, contra todas las aparentes razones para no confiar o para desesperar. Y es que confiar en Dios no es reunir todos nuestros esfuerzos para dar el salto hacia Él, sino abandonarse a su fuerza de atracción que es infinitamente superior a la que puede ejercer en nosotros la gravedad que nos lleva a querer salvarnos a nosotros mismos o a confiar en cualquiera de los seres mundanos.

3.3. La condición teologal del fundamento de nuestra felicidad hace que ésta no se vea amenazada por nada, ni siquiera por la muerte. Como dice el texto de Job -en la antigua traducción de la Vulgata- “Aunque me mates, confiaré en ti”.

3.4. Afirmada en este fundamento, la felicidad de la fe permite descubrir otros rasgos característicos. Por ejemplo, el Dios trascendente en el que creemos rompe la atracción que ejerce en nosotros nuestro yo y el mundo en el que vivimos, el Dios creador que es “Dios mío” para cada ser humano, no puede serlo mas que siendo a la vez el Dios de todos. Imposible por tanto decir “Dios mío” si en mi invocación no están incluidos todos. El proyecto de Dios que aceptamos cuando decimos “hágase tu voluntad” incluye a todos los hombres, por eso es imposible creer en Él, reconocer su amor e ignorar a los otros. Creer en Dios lleva consigo, como principio rector de la vida, el “no sin los otros, nada sin los otros”.

3.5. Otro rasgo de la felicidad cristiana es la primacía del amor. Dicen los escritos de Juan “Creemos en el amor que Dios nos tiene”. “Vivo de la fe en el hijo de Dios que me amó”, dice San Pablo. Todos sabemos que el amor es la sal de la vida, su sentido, por eso el amor está en la raíz de toda felicidad; ahora nos explicamos el fracaso de la civilización del deseo que hay que saciar por la posesión y el consumo de bienes porque el amor comporta ciertamente deseo pero lo trasciende en la donación regida por la ley de la gratuidad; la originalidad del amor como centro de la vida explica la originalidad de la felicidad cristiana: hay más alegría en dar que en recibir, dice San Pablo en el Libro de los Hechos atribuyendo la expresión al mismo Jesús.

Felicidad cristiana, esperanza y sufrimiento

¿Es verdad que creer en el Dios de Jesucristo aporta alegría, auténtica alegría a la vida de los creyentes?, ¿qué clase de alegría es la que aporta? Porque es verdad que la Biblia se refiere a los creyentes como felices, al Dios en el que esperamos como el Dios que consuela, pero también es verdad que está llena de oraciones, como las de Jeremías, las del libro de las Lamentaciones, las de Job, como las de los autores de los salmos, la de Jesús mismo, en las que se dirigen a Dios desde el abismo del sufrimiento, desde el mayor abatimiento, desde la angustia, con oraciones que consisten en preguntas, en busca de explicación por lo que están viviendo, de queja por esa situación.

La esperanza no se identifica con el optimismo superficial que con una actitud mágica ante Dios hace de Él la respuesta inmediata a las preguntas humanas, pone en Él la satisfacción de nuestros deseos inmediatos. El Dios de la fe y de la esperanza cristiana no puede convertirse en objeto de ningún acto humano, es un Dios absolutamente trascendente, que no es ajeno al mundo pero tampoco se hace presente en él como un poder mayor o un ente supremo que lo rige o lo vigila desde fuera del mundo; precisamente por eso la fe requiere el trascendimiento de todo lo mundano y el descentramiento de sí mismo, por eso la esperanza solo está a la altura del Dios en el que confía cuando renuncia a todos los apoyos que puedan imaginarse para confiar; renunciar, como Abraham en el sacrificio de Isaac, a la prueba que Dios mismo le había dado como muestra de su fidelidad.

A partir de estas consideraciones se entiende que confiar cuando no se tiene ninguna razón aparente para hacerlo, que confiar contra toda razón, no es que sea el grado sumo de la esperanza, es que es la condición indispensable para que la esperanza sea esperanza teologal. Así entendida la esperanza no consiste en la convicción de que todo me va a ir bien en el futuro sino en la certeza oscura, en la confianza incondicional de que, suceda lo que suceda en mi vida, todo está bien porque mi vida entera está confiada a Dios.

Voy a terminar con una alusión a la “verdadera alegría”. Los textos más elocuentes sobre ella están en San Francisco de Asís, en sus mismos escritos y el capítulo VIII de Las Florecillas. Por ser más breve, remito a un texto de Santa Teresa del Niño Jesús, que sabéis que pasó por una prueba formidable al final de su vida, 18 meses en la más oscura de las noches espirituales, y escribe “a veces es verdad que el pajarillo –ella misma- se ve asaltado por la tempestad, le parece creer que no existe otra realidad mas que las nubes que lo envuelven. Entonces llega la hora de la alegría perfecta para el pobrecito y débil ser, qué dicha para él permanecer allí no obstante y seguir mirando fijamente a la luz invisible que se oculta a su fe”. Esta forma de alegría no es una anécdota en la vida de los creyentes, puede verse como la reproducción en ellos mismos del misterio pascual, de la vida, muerte y resurrección de Cristo. ¿Recordáis lo que decía Camus, “los hombres mueren y no son felices”? Jesús no nos ha salvado de esa condición humana expuesta al sufrimiento arrebatándonos al cielo y evitándonos la muerte, eso entraba dentro de la propuesta del tentador en el desierto. Él ha asumido nuestra condición hasta el fondo, pasando por el sufrimiento, el abandono y la muerte en la cruz y experimentando en sus carnes crucificadas y de resucitado la victoria definitiva del amor de Dios a la que nos asocia la esperanza. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

- – -> *La charla completa de “El Cristianismo y la Felicidad”, así como las dos anteriores del mismo ciclo, “¿Se puede vivir sin Dios?” y “El Dios cristiano y los otros dioses”, de Juan Martín Velasco, están disponibles en http://www.profesionalescristianos.com/index.php

12/03/2010 09:37. Autor: ecleSALia.net ;?>

CARTA ABIERTA A JOSÉ ANTONIO PAGOLA
BEATRIZ NEFF ATANCE, Hija de Jesús, beatrizneff@yahoo.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 04/03/10.- Estimado José Antonio, no nos conocemos personalmente, pero sé de ti a través de tus escritos, pues cuando alguien escribe y lo comparte con otros, saca su alma a pasear. Es lo que haces en tus libros y cada domingo en los comentarios al evangelio. Soy testigo de ello.

No nos conocemos personalmente, pero sé de ti a través de personas que sí te conocen y con la que tú has tenido siempre mucha y buena relación.

Tus comentarios sobre el evangelio y el libro de la discordia, “Jesús. Aproximación histórica”, me dicen que eres un creyente, profundo creyente, amante del Evangelio, de la Libertad, de un Jesús que pone su vida en juego por el Reino, es decir, por un mundo de Justicia, que apoya a los más pobres y marginados y que da su vida por cada uno de nosotros.

Lo que otras me dicen de ti es que eres un gran hombre, un gran creyente, gran profesor y gran acompañante en la fe de muchas personas, a las que has ayudado en su vocación. Siempre has puesto tu vida en juego, siguiendo a Jesús de Nazaret.

Ya hay muchos textos, firmados por teólogos y teólogas de reconocido prestigio, que se han alzado contra la censura de tu libro, que expresan infinitamente mejor de lo que yo pudiera hacer, la validez de las afirmaciones y del método exegético de tu libro. Y hay también muchas voces que exigen explicaciones acerca de la decisión de retirarlo de las librerías cuando ha vuelto a salir a la luz con todas las bendiciones. Desde aquí me uno a todas ellas.

Pero yo hoy pretendo releer contigo dos pasajes del Nuevo Testamento. El primero es de San Juan. En el capítulo 4 de su 1ª carta, dice: “Podréis conocer en esto el espíritu de Dios: todo espíritu que confiesa a Jesucristo, venido en carne, es de Dios; y todo espíritu que no confiesa a Jesús, no es de Dios; ese es el del Anticristo. El cual habéis oído que iba a venir; pues bien, ya está en el mundo”. (1 Jn 4, 2-3).

Si a ti te condenan por tu libro, ¿también deberían condenar a San Juan?

Dios se hizo carne, se hizo historia, humanidad, debilidad, impotencia, se hizo ternura, compasión, misericordia, se hizo uno de tantos… se puso a la cola de los pecadores…

Dios no se hizo dogma, ley, norma, no se hizo ortodoxia, doctrina, magisterio…

Dios se reveló, y lo hizo a los pastores, a las mujeres, a los pecadores, a los publicanos, a los samaritanos, a las prostitutas, a los leprosos, a los indeseables…

Jesús no lanzó discursos teológicos, académicos, intelectuales… Jesús hablaba en cuentos, historias, narraciones, parábolas, dichos, comparaciones…

A ese Jesús histórico te has aproximado, con una metodología teológica actual. Quién pueda poner ejemplos de incorrecciones, que los ponga… todos estamos abiertos a aprender.

El otro texto es de Mateo: “Felices seréis cuando os injurien y os persigan y digan con mentira toda clase de mal contra vosotros por mi causa. Alegraos y regocijaos, porque vuestra recompensa será grande en los cielos; pues de la misma manera persiguieron a los profetas anteriores a vosotros” (Mt 5, 12).

Quien de verdad sigue a Jesús, poniendo su vida en juego… se la juega, sale “mal parado”. Jesús mismo se la jugó, porque antepuso la persona a la Ley. Y esto escandalizó a algunos. También se la jugó porque acercó demasiado a Dios. Parece que sigue siendo peligroso aproximar Dios al ser humano, parece que Dios debe quedarse en el templo, no debe mezclarse con los problemas cotidianos… ¡a ver si cualquiera va a poder hablar de Dios…! Tú lo acercas y curiosamente, querer que Dios esté lejos es algo en lo que se ponen de acuerdo tanto los que lo niegan como los que se dicen sus garantes… y la mayor acusación hacia tu libro es “que puede hacer daño”…

Afortunadamente, todavía quedan profetas entre nosotros, aunque ser profeta lleve como consecuencia ser injuriado y perseguido. José Antonio, si eres perseguido es por causa de Jesús. No temas, alégrate, pues esto es oportunidad para que otros y otras nos definamos y nos manifestemos.

Gracias por tu fe, tu valentía y tu empeño en acercar a Jesucristo a tanta gente. Otro San Juan, de la Cruz, decía que al final de la vida nos examinarán del amor. Y condenar no es amar. Quien tenga oídos para oír, que oiga.

Un saludo desde la libertad que da creer en el Jesús del Evangelio. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

04/03/2010 10:54. Autor: ecleSALia.net ;?>