Posts etiquetados ‘Conversión’

Todos necesitamos perdón

Publicado: 13 marzo, 2013 en BIBLIA
Etiquetas: , , , , ,

jesús5 Cuaresma (C) Juan 8, 1-11
TODOS NECESITAMOS PERDÓN
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 13/03/13.- Según su costumbre, Jesús ha pasado la noche a solas con su Padre querido en el Monte de los Olivos. Comienza el nuevo día, lleno del Espíritu de Dios que lo envía a “proclamar la liberación de los cautivos… y dar libertad a los oprimidos”. Pronto se verá rodeado por un gentío que acude a la explanada del templo para escucharlo.

De pronto, un grupo de escribas y fariseos irrumpe trayendo a “una mujer sorprendida en adulterio”. No les preocupa el destino terrible de la mujer. Nadie le interroga de nada. Está ya condenada. Los acusadores lo dejan muy claro: “La Ley de Moisés nos manda apedrear a las adúlteras. Tú, ¿qué dices?

La situación es dramática: los fariseos están tensos, la mujer angustiada, la gente expectante. Jesús guarda un silencio sorprendente. Tiene ante sí a aquella mujer humillada, condenada por todos. Pronto será ejecutada. ¿Es esta la última palabra de Dios sobre esta hija suya?

Jesús, que está sentado, se inclina hacia el suelo y comienza a escribir algunos trazos en tierra. Seguramente busca luz. Los acusadores le piden una respuesta en nombre de la Ley. Él les responderá desde su experiencia de la misericordia de Dios: aquella mujer y sus acusadores, todos ellos, están necesitados del perdón de Dios.

Los acusadores sólo están pensando en el pecado de la mujer y en la condena de la Ley. Jesús cambiará la perspectiva. Pondrá a los acusadores ante su propio pecado. Ante Dios, todos han de reconocerse pecadores. Todos necesitan su perdón.

Como le siguen insistiendo cada vez más, Jesús se incorpora y les dice: “El que esté sin pecado, que le tire la primera piedra”. ¿Quiénes sois vosotros para condenar a muerte a esa mujer, olvidando vuestros propio pecados y vuestra necesidad del perdón y de la misericordia de Dios?

Los acusadores “se van retirando uno tras otro”. Jesús apunta hacia una convivencia donde la pena de muerte no puede ser la última palabra sobre un ser humano. Más adelante, Jesús dirá solemnemente: “Yo no he venido para juzgar al mundo sino para salvarlo”.

El diálogo de Jesús con la mujer arroja nueva luz sobre su actuación. Los acusadores se han retirado, pero la mujer no se ha movido. Parece que necesita escuchar una última palabra de Jesús. No se siente todavía liberada. Jesús le dice “Tampoco yo te condeno. Vete y, en adelante no peques más”.

Le ofrece su perdón, y, al mismo tiempo, le invita a no pecar más. El perdón de Dios no anula la responsabilidad, sino que exige conversión. Jesús sabe que “Dios no quiere la muerte del pecador sino que se convierta y viva”. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

TODOS NECESSITAMOS DE PERDÃO

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Segundo o Seu costume, Jesus passou a noite a sós com o Seu Pai querido no Monte das Oliveiras. Começa o novo dia, cheio do Espírito de Deus que o envia a “proclamar a libertação dos cativos…e dar liberdade aos oprimidos. Depressa se verá rodeado por gente que acode à explanada do templo para escutá-Lo.

De pronto, um grupo de escribas e fariseus irrompe trazendo “uma mulher surpreendida em adultério”. Não lhes preocupa o destino terrível da mulher. Ninguém a interroga de nada. Está já condenada. Os acusadores deixam-no muito claro: “A Lei de Moisés manda-nos apedrejar as adúlteras. Tu, que dizes?

A situação é dramática: os fariseus estão tensos, a mulher angustiada, as pessoas expectantes. Jesus guarda um silêncio surpreendente. Tem ante si aquela mulher humilhada, condenada por todos. Pronto será executada. É esta a última palavra de Deus sobre esta filha Sua?

Jesus, que está sentado, inclina-se para o chão e começa a escrever alguns traços na terra. Seguramente procura luz. Os acusadores pedem-lhe uma resposta em nome da Lei. Ele responderá desde a Sua experiência da misericórdia de Deus: aquela mulher e os seus acusadores, todos eles, estão a necessitar do perdão de Deus.

Os acusadores só estão a pensar no pecado da mulher na condenação da Lei. Jesus mudará a perspectiva. Colocará os acusadores ante o seu próprio pecado. Ante Deus, todos hão-de reconhecer-se pecadores. Todos necessitam o Seu perdão.

Como continuam a insistir cada vez mais, Jesus ergue-se e diz-lhes: “O que esteja sem pecado, que lhe atire a primeira pedra”. Quem sois vós para condenar à morte essa mulher, esquecendo os vossos próprios pecados e a vossa necessidade de perdão e da misericórdia de Deus?

Os acusadores “vão-se retirando um após outro”. Jesus aponta para uma convivência onde a pena de morte não pode ser a última palavra sobre um ser humano. Mais adiante, Jesus dirá solenemente: “Eu não vim para julgar o mundo mas para salvá-lo”.

O diálogo de Jesus com a mulher lança nova luz sobre a sua atuação. Os acusadores retiraram-se, mas a mulher não se moveu. Parece que necessita escutar uma última palavra de Jesus. Não se sente todavia libertada. Jesus diz-lhe “Tampouco eu te condeno. Vai e, não peques mais”.

Oferece-lhe o Seu perdão e, ao mesmo tempo, convida-a a não pecar mais. O perdão de Deus não anula a responsabilidade, mas que exige conversão. Jesus sabe que “Deus não quer a morte do pecador mas que se converta e viva”.

TUTTI ABBIAMO BISOGNO DI PERDONO

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Secondo la sua abitudine, Gesù ha passato la notte da solo con il Padre amato, sul Monte degli Olivi. Comincia il nuovo giorno, pieno dello Spirito di Dio che lo manda a “proclamare la liberazione dei prigionieri… e a dare la libertà agli oppressi”. Presto si vedrà circondato da una folla che accorre alla spianata del tempio per ascoltarlo.

Subito, un gruppo di scribi e farisei irrompe trascinando una donna sorpresa in adulterio. Non sono preoccupati del terribile destino della donna. Nessuno le chiede nulla. È già condannata. Gli accusatori lo dicono chiaramente: Mosè, nella Legge, ci ha comandato di lapidare donne come questa. Tu cosa dici?

La situazione è drammatica: i farisei sono tesi, la donna angosciata, la gente in attesa. Gesù mantiene un silenzio sorprendente. Ha davanti a sé quella donna umiliata, condannata da tutti. Presto sarà lapidata. È questa l’ultima parola di Dio su questa sua figlia?

Gesù, che è seduto, si china verso terra e comincia a scrivere alcuni tratti nella polvere. Sicuramente cerca luce. Gli accusatori gli chiedono una risposta in nome della Legge. Egli risponderà loro a partire dalla sua esperienza della misericordia di Dio: quella donna e i suoi accusatori, tutti, hanno bisogno del perdono di Dio.

Gli accusatori stanno solo pensando al peccato della donna e alla condanna della Legge. Gesù cambierà la prospettiva. Porrà gli accusatori di fronte al loro peccato. Davanti a Dio tutti devono riconoscersi peccatori. Tutti hanno bisogno del suo perdono.

Poiché continuano a insistere sempre di più, Gesù si alza e dice loro: Chi di voi è senza peccato, getti per primo la pietra contro di lei. Chi siete voi per condannare a morte questa donna, dimenticando il vostro peccato e il vostro bisogno del perdono e della misericordia di Dio?

Gli accusatori se ne andarono uno dietro l’altro. Gesù orienta verso una convivenza in cui la pena di morte non può essere l’ultima parola su un essere umano. Più avanti Gesù dirà solennemente: “Non sono venuto per giudicare il mondo, ma per salvarlo”.

Il dialogo di Gesù con la donna porta nuova luce sul suo agire. Gli accusatori se ne sono andati, ma la donna non si è mossa. Sembra avere bisogno di ascoltare un’ultima parola di Gesù. Non si sente ancora liberata. Gesù le dice: Neanch’io ti condanno; va’ e d’ora in poi non peccare più.

Le offre il suo perdono e, nello stesso tempo, la invita a non peccare più. Il perdono di Dio non annulla la responsabilità, ma esige conversione. Gesù sa che “Dio non vuole la morte del peccatore ma che si converta e viva”.

NOUS AVONS TOUS BESOIN DE PARDON

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Comme il en avait l’habitude, Jésus a passé la nuit tout seul avec son Père bien-aimé dans le Mont des Oliviers. Il commence une nouvelle journée, rempli de l’Esprit de Dieu, qui l’envoie « proclamer la délivrance des captifs…et la libération des opprimés ». Il se verra bientôt, entouré d’une foule venue l’écouter sur l’esplanade du temple.

Soudain, un groupe de scribes et de pharisiens fait irruption amenant “une femme prise en flagrant délit d’adultère ». Ce n’est pas le destin terrible qui attend cette femme qui les inquiète. Personne ne lui pose de question. Elle est déjà condamnée. Pour les accusateurs c’est très clair : « La loi de Moïse nous demande de lapider les femmes adultères ». Et toi, qu’en dis-tu ?

La situation devient dramatique: les pharisiens sont tendus, la femme est angoissée et les gens attendent. Jésus garde un silence surprenant. Il a devant lui cette femme humiliée, condamnée par tous. Elle sera bientôt mise à mort. Est-ce aussi le dernier mot de Dieu sur cette femme, sa fille ?

Jésus, qui est assis, se penche vers le sol et commence à écrire quelques traits par terre. Il cherche sûrement de la lumière. Les accusateurs lui demandent une réponse au nom de la Loi. Mais lui va leur répondre à partir de son expérience de la miséricorde de Dieu : eux tous, cette femme et ses accusateurs, ont besoin du pardon de Dieu.

Les accusateurs ne pensent qu’au péché de la femme et à la condamnation de la Loi. Jésus change de perspective. Il met les accusateurs devant leur propre péché. Tous doivent se reconnaître pécheurs devant Dieu. Tous ont besoin de pardon.

Comme ils insistent de plus en plus, Jésus se lève et leur dit: “Que celui qui est sans péché lui jette la première pierre”. Qui êtes-vous pour condamner à mort cette femme, tout en oubliant vos propres péchés et votre besoin du pardon et de la miséricorde de Dieu ?

Les accusateurs “commencent à se retirer l’un après l’autre”. Jésus vise une vie en société où la peine de mort ne peut être le dernier mot sur un être humain. Quelque temps après, Jésus dira solennellement : « Je ne suis pas venu pour juger le monde mais pour qu’il soit sauvé »

Le dialogue de Jésus avec la femme donne un éclairage nouveau à son agissement. Les accusateurs se sont retirés mais la femme n’a pas bougé. Elle semble avoir besoin d’entendre le dernier mot de Jésus. Elle ne se sent pas encore libérée. Jésus lui dit : « Moi non plus, je ne te condamne pas. Va et désormais ne pèche plus ».

Il lui offre son pardon tout en l’invitant à ne plus pécher. Le pardon de Dieu n’annule pas la responsabilité mais il exige la conversion. Jésus sait que « Dieu ne veut pas la mort du pécheur mais qu’il se convertisse et qu’il vive ».

WE ALL NEED FORGIVENESS

José Antonio Pagola.

As is his custom, Jesus has spent the night alone with his dear Father on the Mount of Olives. He’s beginning a new day, full of God’s Spirit who sends him to “proclaim freedom to the captives…and bring liberty to the oppressed.” Right away we see him surrounded by a crowd that fills the plaza of the temple to listen to him.

Suddenly a group of scribes and Pharisees break in, bringing along “a woman who had been caught committing adultery”. They aren’t worried about the terrible destiny awaiting this woman. No one questions anything. She’s already condemned. Her accusers put it very clearly: “The Law of Moses commands us to stone adulterers. What do you have to say?”

It’s a dramatic situation: the Pharisees are tense, the woman terrified, the people waiting expectantly. Jesus keeps a surprising silence. He has before him that humiliated woman, condemned by everyone. She will soon be executed. Is that God’s last word about this daughter of God’s?

Jesus, who is seated, bends down to the ground and begins to write something in the dust. Certainly he’s seeking enlightenment. The accusers demand his response in the name of the Law. He will give them a response from his experience of God’s mercy: that woman and her accusers, all of them, are in need of God’s forgiveness.

The accusers are only thinking of the woman’s sin and the Law’s condemnation. Jesus will change the perspective. He will place the accusers in front of their own sinfulness. Before God, all have to recognize themselves as sinners. All need God’s forgiveness.

Since they keep on insisting , Jesus stands up and says to them: “Let the one among you who is guiltless be the first to throw a stone at her.” Who are you to condemn this woman to death, forgetting your own sins and your own need for God’s forgiveness and mercy?

The accusers “went away one by one”. Jesus points to a way of living together where the death penalty can’t be the last word about a human being. Later on, Jesus will solemnly say: “I haven’t come to judge the world, but to save it.”

Jesus’ dialogue with the woman throws new light on what he’s doing. The accusers are gone, but the woman is still there. It appears that she needs to hear the last word from Jesus. She doesn’t feel freed yet. Jesus tells her “Neither do I condemn you. Go away, and from this moment sin no more.”

He offers her forgiveness, and at the same time, he invites her to sin no more. God’s forgiveness doesn’t do away with responsibility, but does demand conversion. Jesus knows that “God doesn’t desire the death of the sinner, but that the sinner be converted and live.”

GUZTIOK DUGU BARKAZIO BEHARRA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Ohitura duenez, Oliamendin eman du Jesusek gaua, bakarrik, bere Aita kutunarekin. Jainkoaren Espirituaz beterik hasi nahi du egun berria; hark bidali du «gatibuei liberazioa hots egitera… eta zapalduak askatzera». Laster inguratuko zaio jendetza handi bat, tenpluaren zelaigunera hari entzutera etorria.

Bat-batean, idazkari- eta fariseu-talde bat etorri da, «adulterioan harrapatu duten emakume bat» dakartela. Ez zaie axola emakumearen zori izugarria. Emakumeari inork ez dio galderarik egin. Jada heriotzara galdua da. Salatzaileek argi utzi dute: «Moisesen legeak emakume adulteriogileak harrika hiltzeko agindua eman digu. Zuk, zer diozu?»

Dramatikoa da egoera: fariseuak urduri daude, emakumea estu, jendea zer gertatuko. Jesus isilik harrigarriro. Bere aurrean du emakume umiliatu hura, guztiek gaitzetsia. Laster hilko dute. Hau ote da Jainkoaren azken hitza bere alaba honetaz?

Jesus eseria dago, eta lurrerantz makurtu da, eta lurrean zirriborroak idazten hasi. Segur aski, argi bila dabil. Akusatzaileek erantzun bat eskatzen diote Legearen izenean. Jainkoaren errukiaz duen esperientziatik erantzungo die: emakumea eta akusatzaileak, guztiak dira Jainkoaren barkazioaren beharrean.

Alabaina, akusatzaileak, soilik, emakumearen bekatua dute buruan eta Legearen kondena. Jesusek aldatu egingo du ikusmira. Beren bekatua jarriko die begi aurrean akusatzaileei. Jainkoaren aurrean, guztiek aitortu behar dute bekatari direla. Guztiak dira haren barkazio-beharrean.

Gero eta gehiago eskatzen diotelako, zutik jarri eta esaten die Jesusek: «Zuetan bekaturik ez duenak, bola diezaiola lehen harria». Zein zarete zuek emakume hau heriotzara galtzeko, zeuen bekatuaz eta Jainkoaren barkazio- eta erruki-beharraz ahaztuz?

Akusatzaileek, orduan, «alde egin dute batak bestearen ondoren». Jesusek elkar bizitza iradokitzen du; hartan, pertsona bati dagokionez, azken hitza ez du izango heriotza-zigorrak. Geroago, goraki esango du: «Ni ez naiz etorri mundua juzgatzera, salbatzera baizik».

Jesusek emakumearekin izan duen solasak beste argi bat eskaini digu haren jardueraz. Akusatzaileak joan dira, baina emakumea ez da mugitu. Ematen du, Jesusen azken hitza entzun beharra duela. Artean ez da sentitu guztiz liberatua. Jesusek diotso: «Nik ere ez zaitut gaitzesten. Zoaz eta, aurrerantzean, ez gehiago bekaturik egin».

Bere barkazioa eskaini dio; aldi berean, gehiago bekaturik ez egitera gonbidatu du. Jainkoaren barkazioak ez du desegiten erantzukizuna, bihotz-berritzea eskatzen du. Jesusek badaki «Jainkoak ez duela nahi bekataria hiltzea, baizik eta bihotz-berritu eta bizi dadin nahi du».

TOTS NECESSITEM PERDÓ

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Segons el seu costum, Jesús ha passat la nit tot sol amb el seu Pare estimat a la Muntanya de les Oliveres. Comença el nou dia, ple de l’Esperit de Déu que l’envia a “proclamar l’alliberament dels captius… i donar llibertat als oprimits. Aviat es veurà envoltat per una gentada que va a l’esplanada del temple per escoltar-lo.

Tot d’una, un grup de mestres de la llei i fariseus irromp portant “una dona que havia estat sorpresa cometent adulteri”. No els preocupa la destinació terrible de la dona. Ningú l’interroga de res. Està ja condemnada. Els acusadors ho deixen molt clar: “Moisès en la Llei ens ordenà d’apedregar aquestes dones. I tu, què hi dius?

La situació és dramàtica: els fariseus estan tensos, la dona angoixada, la gent expectant. Jesús guarda un silenci sorprenent. Té davant seu aquella dona humiliada, condemnada per tots. Aviat serà executada. És aquesta l’última paraula de Déu sobre aquesta filla seva?

Jesús, que seu, s’inclina cap a terra i comença a escriure alguns traços a terra. Segurament busca llum. Els acusadors li demanen una resposta en nom de la Llei. Ell els contestarà des de la seva experiència de la misericòrdia de Déu: la dona i els seus acusadors, tots ells, estan necessitats del perdó de Déu.

Els acusadors només estan pensant en el pecat de la dona i en la condemna de la Llei. Jesús canviarà la perspectiva. Posarà als acusadors davant del seu propi pecat. Davant Déu, tothom ha de reconèixer-se pecador. Tots necessiten el seu perdó.

Com que continuen insistint en la pregunta, Jesús s’incorpora i els diu: “Aquell de vosaltres que no tingui pecat, que tiri la primera pedra”. Qui sou vosaltres per condemnar a mort aquesta dona, oblidant els vostres propis pecats i la vostra necessitat del perdó i de la misericòrdia de Déu?

Els acusadors “s’anaren retirant l’un darrere l’altre”. Jesús apunta cap a una convivència on la pena de mort no pot ser l’última paraula sobre un ésser humà. Més endavant, Jesús dirà solemnement: “Jo no he vingut per jutjar el món sinó per salvar-lo”.

El diàleg de Jesús amb la dona ofereix una nova llum sobre la seva actuació. Els acusadors s’han retirat, però la dona no s’ha mogut. Sembla que necessita escoltar una última paraula de Jesús. No se sent encara alliberada. Jesús li diu “Jo tampoc no et condemno. Vés-te’n i, d’ara endavant no pequis més”.

Li ofereix el seu perdó, i, a la vegada, la convida a no pecar més. El perdó de Déu no anul•la la responsabilitat, sinó que exigeix conversió. Jesús sap que “Déu no vol la mort del pecador sinó que es converteixi i visqui”.

TODOS NECESITAMOS PERDÓN

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Segundo o seu costume, Xesús pasou a noite a soas co seu Pai benquerido no Monte das Oliveiras. Comeza o novo día, cheo do Espírito de Deus que o envía para “proclamar a liberación dos cativos…e dar liberdade aos oprimidos.

Ben axiña se verá rodeado dun grande xentío que acode para escoitalo á explanada do templo

De súpeto, un grupo de escribas e fariseos irrompe traendo “unha muller sorprendida en adulterio”. Non lles preocupa o destino terribel da muller. Ninguén a interroga de nada. Xa está condenada. Os acusadores déixano moi claro: “A Lei de Moisés mándanos apedrar ás adúlteras. Ti, que dis?

A situación é dramática: os fariseos están tensos, a muller angustiada, a xente expectante. Xesús garda un silencio sorprendente. Ten diante si aquela muller humillada, condenada por todos. E será executada. Porén, será esta a última palabra de Deus sobre esta filla súa?

Xesús, sentado, inclínase para ao chan e comeza a escribir uns trazos na terra. De seguro que busca luz. Os acusadores, no nome da Lei, pídenlle unha resposta.

El responderalles desde a súa experiencia da misericordia de Deus: Aquela muller e os seus acusadores, todos eles, están necesitados do perdón de Deus.

Os acusadores só están a pensar no pecado da muller e na condena da Lei.

Xesús cambiará a perspectiva. Poñerá aos acusadores diante do seu propio pecado. Ante Deus, todos teñen de recoñecérense pecadores. Todos necesitan o seu perdón.

Como seguen a insistírenlle cada vez máis, Xesús incorpórase e dilles: “O que estea sen pecado, que lle tire a primeira pedra”. Quen sodes vós para condenardes á morte a esa muller, esquecendo os vosos propio pecados e a vosa necesidade do perdón e da misericordia de Deus? Os acusadores “vanse retirando un tras outro”.

Xesús apunta cara a unha convivencia onde a pena de morte non pode ter a última palabra sobre dun ser humano.

Máis adiante, Xesús dirá solemnemente: “Eu non vin xulgar o mundo senón a salvalo”.

O diálogo posterior de Xesús coa muller proxecta nova luz sobre a súa actuación. Os acusadores retiráronse, pero a muller non se moveu. Parece que necesita de escoitar unha última palabra de Xesús. Non se sente aínda liberada.

Xesús dille “Tampouco eu te condeno. Vaite e, en diante, non peques máis”.
Ofrécelle o seu perdón, e, ao mesmo tempo, invítaa a non pecar máis.

O perdón de Deus non anula a responsabilidade, senón que esixe conversión. Xesús sabe que “Deus non quere a morte do pecador senón que se converta e viva”.

我们都需要宽恕

若瑟×安多尼帕戈拉. 译者: 宁远

像往常一样,在橄榄山上耶稣与他所爱的父单独交谈了一夜。新的一天开始了,他充满了天主的神,被派遣去“向俘虏宣告释放……使被压迫者获得自由”。很快地,他被从圣殿赶来聆听他的人群所包围。

突然,一群经师和法利塞人打断了他,带来了“一个正在犯奸淫时被抓住的妇人”。没有人在乎这个女人最后的命运,没有询问也没有审问,她已经被判罪了。指控者们已经说得很明白:“梅瑟的法律命令我们用石头砸死这样的妇人。你怎么说?”

场面是非常戏剧性的:法利塞人紧张而兴奋,妇人忧虑而绝望,人群急于知道下文。耶稣却出乎意料地沉默了。在他面前的这个卑贱的女人已经被众人定了罪,很快就要被处死了。难道这就是天主对他女儿的最后决定吗?

耶稣,原本是坐着,现在弯下腰去开始在地上写字。显然他正在寻找光照。指控者以法律之名向他要求以一个答复。他从父的慈悲的经验中给予一个回答:那个女人和她的指控者,所有的人,都需要天主的宽恕。

这些指控者只看到那个女人的罪和法律规定的惩罚。耶稣却改变了看问题的角度,他把指控者的罪摆在他们面前。在天主面前,我们所有的人都应该承认我们是罪人,我们都需要他的宽恕。

由于他们不停地追问,耶稣就站起身来,对他们说:“你们中间谁没有罪,先向她投石吧”。你们是谁,竟忘了自己的罪与对天主仁慈宽恕的需要而判定这个女人死刑?

指控者们“一个一个地溜走了”。耶稣确信并指出死刑不是人类的最终命运。之后,他将庄严地宣布:“我来不是为审判世界,而是为拯救世界”。

耶稣与罪妇的对话给这个事件注入了新的光照。指控者们已经离开了,可罪妇没有动,似乎她需要听听耶稣的话,她还没有感觉到释放。耶稣对她说:“我也不定你的罪。去吧,以后不要再犯罪了”。

耶稣给予她宽恕,同时,邀请她不再继续犯罪。天主的宽恕并不废除人的责任,而是要求悔改。耶稣知道“天主不愿意罪人死亡,而愿意他悔改而生活”。

Antes que sea tarde

Publicado: 27 febrero, 2013 en BIBLIA
Etiquetas: , , , , ,

higuera.3 Cuaresma (C) Lucas 13, 1-9
ANTES QUE SEA TARDE
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 27/02/13.- Había pasado ya bastante tiempo desde que Jesús se había presentado en su pueblo de Nazaret como Profeta, enviado por el Espíritu de Dios para anunciar a los pobres la Buena Noticia. Sigue repitiendo incansable su mensaje: Dios está ya cerca, abriéndose camino para hacer un mundo más humano para todos.

Pero es realista. Jesús sabe bien que Dios no puede cambiar el mundo sin que nosotros cambiemos. Por eso se esfuerza en despertar en la gente la conversión: “Convertíos y creed en esta Buena Noticia”. Ese empeño de Dios en hacer un mundo más humano será posible si respondemos acogiendo su proyecto.

Va pasando el tiempo y Jesús ve que la gente no reacciona a su llamada como sería su deseo. Son muchos los que vienen a escucharlo, pero no acaban de abrirse al “Reino de Dios”. Jesús va a insistir. Es urgente cambiar antes que sea tarde.

En cierta ocasión cuenta una pequeña parábola. Un propietario de un terreno tiene plantada una higuera en medio de su viña. Año tras año, viene a buscar fruto en ella y no lo encuentra. Su decisión parece la más sensata: la higuera no da fruto y está ocupando inútilmente un terreno, lo más razonable es cortarla.

Pero el encargado de la viña reacciona de manera inesperada. ¿Por qué no dejarla todavía? Él conoce aquella higuera, la ha visto crecer, la ha cuidado, no la quiere ver morir. Él mismo le dedicará más tiempo y más cuidados, a ver si da fruto.

El relato se interrumpe bruscamente. La parábola queda abierta. El dueño de la viña y su encargado desaparecen de escena. Es la higuera la que decidirá su suerte final. Mientras tanto, recibirá más cuidados que nunca de ese viñador que nos hace pensar en Jesús, “el que ha venido a buscar y salvar lo que estaba perdido”.

Lo que necesitamos hoy en la Iglesia no es solo introducir pequeñas reformas, promover el “aggiornamento” o cuidar la adaptación a nuestros tiempos. Necesitamos una conversión a nivel más profundo, un “corazón nuevo”, una respuesta responsable y decidida a la llamada de Jesús a entrar en la dinámica del Reino de Dios.

Hemos de reaccionar antes que sea tarde. Jesús está vivo en medio de nosotros. Como el encargado de la viña, él cuida de nuestras comunidades cristianas, cada vez más frágiles y vulnerables. Él nos alimenta con su Evangelio, nos sostiene con su Espíritu.

Hemos de mirar el futuro con esperanza, al mismo tiempo que vamos creando ese clima nuevo de conversión y renovación que necesitamos tanto y que los decretos del Concilio Vaticano no han podido hasta hora consolidar en la Iglesia. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

-oOo-

-oOo-

ANTES QUE SEJA TARDE

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Tinha passado já bastante tempo desde que Jesus se havia apresentado na Sua terra de Nazaré como Profeta, enviado pelo Espírito de Deus para anunciar aos pobres a Boa Nova. Continua a repetir incansável a Sua mensagem: Deus está já próximo, abrindo-se caminho para fazer um mundo mais humano para todos.

Mas é realista. Jesus sabe bem que Deus não pode mudar o mundo sem que nós mudemos. Por isso se esforça em despertar nas pessoas a conversão: “Convertei-vos e acreditai nesta Boa Nova”. Esse empenho de Deus em fazer um mundo mais humano será possível se respondemos acolhendo o Seu projeto.

Vai passando o tempo e Jesus vê que as pessoas não reagem à chamada como seria o Seu desejo. São muitos os que Vêm escutá-Lo, mas não chegam a abrir-se ao “Reino de Deus”. Jesus vai insistir. É urgente mudar antes que seja tarde.

Em certa ocasião conta uma pequena parábola. Um proprietário de um terreno tem plantado uma figueira no meio da sua vinha. Ano após ano, vem à procura de fruto nela e não o encontra. A sua decisão parece a mais sensata: a figueira não dá fruto e está a ocupar inutilmente um terreno, o mais razoável é corta-la.

Mas o encarregado da vinha reage de forma inesperada. Porque não deixa-la todavia? Ele conhece aquela figueira, viu-a crescer, cuidou-a, não a quer ver morrer. Ele mesmo lhe dedicará mais tempo e mais cuidados, a ver se dá fruto.

O relato interrompe-se bruscamente. A parábola fica aberta. O dono da vinha e o seu encarregado desaparecem de cena. É a figueira é quem decidirá a sua sorte final. Entretanto, receberá mais cuidados que nunca desse vinhador que nos faz pensar em Jesus, “O que veio procurar e salvar o que estava perdido”.

O que necessitamos hoje na Igreja não é só introduzir pequenas reformas, promover o “aggiornamento” ou cuidar a adaptação aos nossos tempos. Necessitamos de uma conversão a nível mais profundo, um “coração novo”, uma resposta responsável e decidida à chamada de Jesus a entrar na dinâmica do Reino de Deus.

Temos de reagir antes que seja tarde. Jesus está vivo no meio de nós. Como o encarregado da vinha, Ele cuida das nossas comunidades cristãs, cada vez mais frágeis e vulneráveis. Ele alimenta-nos com o Seu Evangelho, sustenta-nos com o Seu Espírito.

Temos de olhar o futuro com esperança, ao mesmo tempo que vamos criando esse clima novo de conversão e renovação que necessitamos tanto e que os decretos do Concilio Vaticano não puderam até agora consolidar na Igreja.

PRIMA CHE SIA TARDI

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Era passato già abbastanza tempo da quando Gesù si era presentato nel suo villaggio di Nazareth come Profeta, inviato dallo Spirito di Dio per annunciare ai poveri la Buona Notizia. Continua a ripetere, instancabile, il suo messaggio: Dio è vicino, e si apre il cammino per fare un mondo più umano per tutti.

Ma è realista. Gesù sa bene che Dio non può cambiare il mondo senza che cambiamo noi. Per questo si sforza di risvegliare nella gente la conversione: “Convertitevi e credete in questa Buona Notizia”. Questo impegno di Dio nel fare un mondo più umano sarà possibile se rispondiamo accogliendo il suo progetto.

Va passando il tempo e Gesù vede che la gente non reagisce alla sua chiamata come egli vorrebbe. Sono molti quelli che vengono ad ascoltarlo, ma non arrivano ad aprirsi al “Regno di Dio”. Gesù insisterà. È urgente cambiare prima che sia tardi.

Una volta racconta una piccola parabola. Il proprietario di un terreno ha piantato un fico in mezzo alla sua vigna. Anno dopo anno viene a cercarvi frutto e non lo trova. La sua decisione sembra la più sensata: il fico non dà frutto e sta occupando inutilmente il terreno. La cosa più logica sarebbe tagliarlo.

Ma il vignaiolo reagisce in maniera inattesa. Perché non lasciarlo ancora? Egli conosce quel fico, l’ha visto crescere, si è preso cura di lui, non vuole vederlo morire. Lui stesso gli dedicherà più tempo e più attenzione per vedere se dà frutto.

Il racconto s’interrompe bruscamente. La parabola resta aperta. Il padrone della vigna e il suo vignaiolo scompaiono dalla scena. È il fico che deciderà la sua sorte finale. Nel frattempo riceverà più cure che mai da quel vignaiolo che ci fa pensare a Gesù, “colui che è venuto a cercare e salvare quel che era perduto”.

Quello di cui oggi nella Chiesa abbiamo bisogno non è soltanto introdurre piccole riforme, promuovere l’aggiornamento o adattarsi ai nostri tempi. Abbiamo bisogno di una conversione a livello più profondo, un cuore nuovo, una risposta responsabile e decisa alla chiamata di Gesù a entrare nella dinamica del Regno di Dio.

Dobbiamo reagire prima che sia tardi. Gesù è vivo in mezzo a noi. Come il vignaiolo, egli si prende cura delle nostre comunità cristiane, sempre più fragili e vulnerabili. Egli ci alimenta con il suo Evangelo, ci sostiene con il suo Spirito.

Dobbiamo guardare al futuro con speranza, mentre andiamo creando questo clima nuovo di conversione e rinnovamento di cui abbiamo tanto bisogno e che i decreti del Concilio Vaticano II non hanno potuto fino ad ora consolidare nella Chiesa.

AVANT QU’IL NE SOIT TROP TARD

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Un long moment s’était écoulé depuis que Jésus était revenu dans son village de Nazareth en tant que Prophète envoyé par l’Esprit de Dieu pour annoncer aux pauvres la Bonne Nouvelle. Sans se lasser, il continue de relancer son message : Dieu est déjà proche, en train de se frayer un chemin afin de construire un monde plus humain pour tous.

Mais il est réaliste. Jésus sait très bien que Dieu ne changera pas le monde si nous n’acceptons pas de changer. C’est pourquoi il s’efforce d’appeler les gens à la conversion : « Convertissez-vous et croyez à la Bonne Nouvelle ». Cet engagement de Dieu à rendre notre monde plus humain ne sera possible que si nous y répondons en accueillant son projet.

Le temps passe et Jésus constate que les gens ne réagissent pas à son appel comme il le souhaiterait. Ils sont nombreux à venir l’écouter mais ils ne sont pas prêts à s’ouvrir au « Royaume de Dieu ». Jésus insiste. Il est urgent de changer avant qu’il ne soit trop tard.

A un moment donné, il raconte une petite parabole. Un propriétaire terrien avait planté un figuier au milieu de sa vigne. Chaque année, il vient y chercher du fruit mais il n’en trouve pas. Sa décision semble la plus sensée : le figuier ne donnant aucun fruit et occupant inutilement une place, le plus raisonnable c’est de le couper.

Mais le responsable de la vigne réagit d’une façon inattendue. Pourquoi ne pas le laisser encore un temps ? Il connait ce figuier, il l’a vu grandir, il en a pris soin et il ne veut pas le voir mourir. Il lui consacrera plus de temps et plus de soins, espérant qu’il donnera du fruit.

Le récit est brusquement interrompu. La parabole reste ouverte. Le maître de la vigne et son responsable disparaissent de la scène. C’est le figuier lui-même qui décidera de son sort final. En attendant, il recevra plus de soins que jamais de la part de ce vigneron qui nous fait penser à Jésus, « lui qui est venu chercher et sauver ce qui était perdu ».

Ce dont nous avons besoin aujourd’hui dans notre Eglise, ce n’est pas seulement d’introduire de petites réformes, de promouvoir “l’aggiornamento” ou les adaptations à notre temps. Nous avons besoin d’une conversion à un niveau plus profond, nous avons besoin d’ « un cœur nouveau », d’une réponse responsable et décidée à Jésus qui nous appelle à entrer dans la dynamique du Royaume de Dieu.

Il nous faut réagir avant qu’il ne soit trop tard. Jésus est vivant au milieu de nous. Comme le responsable de la vigne, il prend soin de nos communautés chrétiennes, de plus en plus fragiles et vulnérables. Il nous nourrit de son Evangile et nous soutient par son Esprit.

Il nous faut regarder l’avenir avec espérance, tout en créant ce nouveau climat de conversion et de renouvellement dont nous avons tant besoin et que les décrets du Concile Vatican II n’ont pas réussi à consolider jusqu’à maintenant dans l’Eglise.

BEFORE IT’S TOO LATE

It’s been some time since Jesus had presented himself as a prophet at his hometown of Nazareth: the one sent by God’s Spirit to announce Good News to the poor. He tirelessly keeps repeating his message: God is near, opening up the path to make our world more human for everyone.

But he’s realistic. Jesus well knows that God can’t change the world without us changing ourselves. That’s why he goes out of his way to awaken in people their need for conversion: “Change your hearts and believe in the Good News”. This effort on God’s part to make our world more human will only be possible if we respond by welcoming God’s project.

Time has passed and Jesus sees that the people don’t respond to his call as he would want. There are many who come to listen to him, but don’t end up opening themselves to “God’s Reign”. Jesus keeps insisting. It’s urgent to change before it’s too late.

On one occasion he told a short parable. A property owner has a fig tree planted in the middle of his vineyard. Year after year he comes looking for fruit on it and doesn’t find any. His decision seems to be very sensible: the fig tree doesn’t bear fruit and is needlessly taking up space, so the only thing to do is cut it down.

But his manager responds in an unexpected way. Why not leave it be for awhile? He’s familiar with that fig tree, has seen in grow, has taken care of it, and doesn’t want to see it die. He himself will put in more time on it and take care of it, to see if it bears fruit.

This story ends abruptly. The parable doesn’t have an ending. The owner of the vineyard and his manager disappear from the scene. It’s up to the fig tree to decide its fate. Meanwhile, it will be receiving more attention than ever before from this vineyard worker who reminds us of Jesus, “the one who has come to seek out and save what had been lost”.

What we need today in the Church isn’t just to introduce little reforms, promote ‘aggiornamento’ or take care to adapt to our times. We need a conversion at a much more profound level, a ‘new heart’, a responsible and committed answer to Jesus’ call to enter into the dynamic of God’s Reign.

We need to act before it’s too late. Jesus is alive and well in our midst. Just like the manager of the vineyard, Jesus takes care of our Christian communities, everyday more fragile and vulnerable. He feeds us with his Gospel, he sustains us with his Spirit.

We need to look at the future with hope, and at the same time create a new atmosphere of conversion and renewal so desperately needed, an atmosphere that the decrees of Vatican II up till now wasn’t able to bring about in the Church.

BERANDUEGI IZAN AURRETIK

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Aski denbora joana zen Jesus Nazaret bere herrian agertu zenetik profeta bezala, pobreei Berri Ona hots egiteko Jainkoaren Espirituak bidalitakoa bezala. Aspertu gabe jarraitzen du bere mezua errepikatzen: Jainkoa hurbil da jada, bidea urratuz, mundua gizon-emakume guztientzat gizatasun handiagoko bihurtu nahiz.

Baina errealista da. Jesusek badaki Jainkoak ezin duela mundua aldatu guk nahi izan gabe. Horregatik ari da jendeagan bihotz-berritu nahia esnatzen: «Bihotz-berri zaitezte eta sinetsi Berri On hau». Mundua gizatasun handiagoko bihurtzeko, Jainkoak ari duen ahalegin hori posible izango da, haren egitasmoa onartuz erantzuten badugu.

Denbora aurrera doa, eta Jesus ikusten ari da jendeak ez diola erantzuten bere deiari berak nahi izango lukeen bezala. Asko datoz berari entzutera, baina ez diote irekitzen bihotza «Jainkoaren Erreinuari». Dei eta dei jarraituko du Jesusek. Premia gorrikoa da aldatzea, beranduegi izan aurretik.

Halako batean, parabola labur bat kontatu die. Lur-jabe batek pikondo bat du bere mahastiaren erdian. Urtea joan urtea etorri, fruitu bila joaten da jabea, baina ez du aurkitzen. Arrazoizkoena ematen du haren erabakiak: pikondoak ez dakar fruiturik eta alferrik ari da lurra betetzen; hura botatzea da arrazoizkoena.

Baina mahastiko arduradunak espero ez zen moduan erreakzionatu du. Zergatik ez utzi oraino? Ezagutzen du berak pikondoa, hazten ikusi du, zaindu ere zaindu du, ez du ikusi nahi orain hiltzen. Berak eskainiko dio denbora eta ardura gehixeago, ea fruiturik ematen duen.

Bat-batean eten da kontakizuna. Parabolak irekirik jarraitzen du. Mahasti-jabea eta arduraduna ezkutatu egin dira eszenatik. Pikondoak erabakiko du bere azkena. Bitartean, inoiz baino arreta handiagoa eskainiko dio mahastiko arduradunak, gogora Jesus bera dakarkigun horrek: «galdua zegoenaren bila etorri baita eta salbatzera».

Gaur egun Elizan behar duguna, ez da erreforma koxkor batzuk txertatzea, «aggiornamentua» eragitea edota gure aldi honetara egokitzea. Behar duguna, bihotz-berritzea da maila sakonago batean, «bihotz berria», ihardeste erantzulea eta deliberatua Jainkoaren Erreinuaren dinamikan sartzeko Jesusek egiten digun deiari.

Beranduegi izan aurretik behar dugu erreakzionatu. Jesus bizirik da gure artean. Mahastiko arduraduna bezala, gero eta hauskorrago eta zaurigarriago diren gure kristau-elkarteez axolatzen da. Bere Ebanjelioaz janaritzen gaitu, bere Espirituaz sostengatzen.

Esperantzaz begiratu behar diogu geroari, aldi berean, hartaraino behar ditugun eta Vatikano II.a kontzilioaren dekretuek Elizan ezin sendotu izan dituzten bihotz-berritzearen eta berrikuntzaren giro berria sortzen goazelarik.

ABANS QUE SIGUI TARD

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Havia passat ja força temps des que Jesús s’havia presentat al seu poble de Natzaret com Profeta, enviat per l’Esperit de Déu per anunciar als pobres la Bona Notícia. Segueix repetint incansable el missatge: Déu és a prop, obrint-se camí per fer un món més humà per a tothom.

Però és realista. Jesús sap bé que Déu no pot canviar el món sense que nosaltres canviem. Per això s’esforça a despertar la gent a la conversió: “Convertiu-vos i creieu en aquesta Bona Notícia”. Aquest afany de Déu en fer un món més humà serà possible si responem acollint el seu projecte.

Va passant el temps i Jesús veu que la gent no reacciona a la seva crida com seria el seu desig. Són molts els que vénen a escoltar, però no acaben d’obrir-se al “Regne de Déu”. Jesús hi insistirà. És urgent canviar abans que sigui tard.

Una vegada explica una petita paràbola. Un propietari d’un terreny té plantada una figuera enmig de la seva vinya. Any rere any, va a buscar-hi fruit i no en troba. La seva decisió sembla la més assenyada: la figuera no dóna fruit i està ocupant inútilment un terreny, el més raonable és tallar-la.

Però l’encarregat de la vinya reacciona de manera inesperada. Per què no deixar-la encara? Ell coneix aquella figuera, l’ha vist créixer, n’ha tingut cura, no la vol veure morir. Ell mateix li dedicarà més temps i i en tindrà més cura, a veure si fa fruit.

El relat s’interromp bruscament. La paràbola queda oberta. L’amo de la vinya i el seu encarregat desapareixen d’escena. És la figuera la que decidirà la seva sort final. Mentrestant, rebrà més atencions que mai d’aquest vinyater que ens fa pensar en Jesús, “el que ha vingut a buscar i salvar allò que s’havia perdut”.

El que necessitem avui a l’Església no és només introduir petites reformes, promoure el “aggiornamento” o tenir cura de l’adaptació als nostres temps. Necessitem una conversió a nivell més profund, un “cor nou”, una resposta responsable i decidida a la crida de Jesús a entrar en la dinàmica del Regne de Déu.

Hem de reaccionar abans que sigui tard. Jesús és viu enmig nostre. Com l’encarregat de la vinya, ell té cura de les nostres comunitats cristianes, cada vegada més fràgils i vulnerables. Ell ens alimenta amb el seu Evangeli, ens sosté amb el seu Esperit.

Hem de mirar el futur amb esperança, al mateix temps que anem creant aquest clima nou de conversió i de renovació que necessitem tant i que els decrets del Concili Vaticà no han pogut fins ara consolidar en l’Església.

DENANTES QUE SEXA TARDE

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Xa pasara bastante tempo desde que Xesús se presentou no seu pobo de Nazaret como Profeta, enviado polo Espírito de Deus para anunciar aos pobres a Boa Noticia.

Segue repetindo incansábel a súa mensaxe: Deus está xa preto, abríndose camiño para facer un mundo máis humano para todos.

Pero é realista. Xesús sabe ben que Deus non pode cambiar o mundo sen que nós cambiemos. Por iso se esforza en espertar na xente a conversión: “Convertédevos e crede nesta Boa Noticia”. Ese empeño de Deus en facer un mundo máis humano será posíbel se respondermos acollendo o seu proxecto.

Vai pasando o tempo e Xesús ve que a xente non reacciona á súa chamada como sería o seu desexo. Son moitos os que veñen escoitalo, pero non acaban de abrírense ao “Reino de Deus”. Xesús vai insistir. É urxente cambiar antes que sexa tarde.

En certa ocasión conta unha pequena parábola. Un propietario dun terreo ten plantada unha figueira no medio da súa viña. Ano tras ano, vén buscar froito nela e non o atopa. A súa decisión parece a máis sensata: a figueira non dá froito e está ocupando inutilmente un terreo. O máis razoábel é cortala.

Porén o encargado da viña reacciona de xeito inesperado. Por que non deixala aínda? El coñece aquela figueira, viuna crecer, coidouna e non a quere ver morrer. El mesmo dedicaralle máis tempo e máis coidados, a ver si dá froito.

O relato interrómpese bruscamente. A parábola fica aberta. O dono da viña e o seu encargado desaparecen de escena. Ten de ser a figueira a que decida a súa sorte final.

Mentres tanto, recibirá máis coidados do que nunca dese viñador que nos fai pensar en Xesús, “o que veu buscar e salvar o que estaba perdido”.

O que necesitamos hoxe na Igrexa non é só introducirmos pequenas reformas, promovermos o “aggiornamento” ou coidarmos a adaptación aos nosos tempos.

Necesitamos unha conversión no nível máis profundo, un “corazón novo”, unha resposta responsábel e decidida á chamada de Xesús a entrarmos na dinámica do Reino de Deus.

Temos de reaccionarmos antes que sexa tarde. Xesús está vivo no medio de nós. Como o encargado da viña, el coida das nosas comunidades cristiás, cada vez máis fráxiles e vulnerábeis. El aliméntanos co seu Evanxeo, sostennos co seu Espírito.

Temos de mirarmos o futuro con esperanza, ao mesmo tempo que imos creando ese clima novo de conversión e renovación que necesitamos tanto e que os decretos do Concilio Vaticano II non puideron ata hora teren consolidado na Igrexa.

在还来得及的时候

若瑟×安多尼帕戈拉. 译者: 宁远

自从耶稣在他的家乡纳匝肋以受天主的圣神派遣来向穷人宣讲好消息的先知身份出现之后,已经过了很久了。他永不疲倦地重复着他的信息:天主已经临近了,他不断地打开着道路,为所有的人建设一个更加人性化的世界。

但是耶稣非常地实际,他很清楚地知道如果我们不改变,天主不能改变世界。因此他竭尽全力地呼吁人家悔改:“你们悔改信从福音吧”。如果我们答复他的呼唤,投入这份爱的工程,天主的就有可能实现。

时间已经过了很久了,耶稣看到人们像他希望的那样回应他的召唤。许多人来聆听他,但没有真正向“天主的国”开放。耶稣坚持他的观点。必须在来不及之前赶快悔改。

某一次他讲了一个小小的比喻。一个园主在他的葡萄园中种了一棵无花果树。几年后,他来找果子,但没有找到。他做了一个相当明智的决定:既然无花果树不结果,只是在白白地浪费土地,最合理的做法就是砍掉它。

然而,园丁的反应出人意料。何不再等等呢?他认识这棵树,他曾看着它长大,曾照顾过它,他不忍心看着它就这样死去。他愿意在它身上花更多的时间,给予它更多的照料,再看它是否结果。

这个故事就此嘎然而止。比喻有一个开放式的结局。葡萄园的主人与园丁就此消失,无花果树将决定它最后的命运。与此同时,它将从这位园丁接受从未有过的细心照顾。这让我们想到耶稣,“他来寻找并拯救那已迷失的”。

今天的教会需要的不只是一些小小的改革,或将传统的教理用现代的语言来表达,我们需要一个更深层次的转变,一颗“崭新的心”,面对耶稣的召唤做出一个负责任的、决定性的答复。

我们必须尽快做出反应,否则就太晚了。耶稣活在我们中间,就像那个园丁,他照顾着我们越来越虚弱而脆弱的基督徒团体。他以他的福音滋养我们,以他的神支撑着我们。

我们应以希望的眼光面向未来,同时不断地创造着悔改和更新的新氛围,我们是如此地需要悔改,梵二文献不断地要求我们如此去做。

El peligro de la religión

Publicado: 21 septiembre, 2011 en BIBLIA
Etiquetas: , , ,

26 Tiempo ordinario (A) Mateo 21, 28-32
EL PELIGRO DE LA RELIGIÓN
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA,21/09/11.- Jesús lleva unos días en Jerusalén moviéndose en los alrededores del templo. No encuentra por las calles la acogida amistosa de las aldeas de Galilea. Los dirigentes religiosos que se cruzan en su camino tratan de desautorizarlo ante la gente sencilla de la capital. No descansarán hasta enviarlo a la cruz.

Jesús no pierde la paz. Con paciencia incansable sigue llamándolos a la conversión. Les cuenta una anécdota sencilla que se le acaba de ocurrir al verlos: la conversación de un padre que pide a sus dos hijos que vayan a trabajar a la viña de la familia.

El primero rechaza al padre con una negativa tajante: «No quiero». No le da explicación alguna. Sencillamente no le da la gana. Sin embargo, más tarde reflexiona, se da cuenta de que está rechazando a su padre y, arrepentido, marcha a la viña.

El segundo atiende amablemente la petición de su padre: «Voy, señor». Parece dispuesto a cumplir sus deseos, pero pronto se olvida de lo que ha dicho. No vuelve a pensar en su padre. Todo queda en palabras. No marcha a la viña.

Por si no han entendido su mensaje, Jesús dirigiéndose a «los sumos sacerdotes y a los ancianos del pueblo», les aplica de manera directa y provocativa la parábola: «Os aseguro que los publicanos y las prostitutas os llevan la delantera en el camino del reino de Dios». Quiere que reconozcan su resistencia a entrar en el proyecto del Padre.

Ellos son los “profesionales” de la religión: los que han dicho un gran “sí” al Dios del templo, los especialistas del culto, los guardianes de la ley. No sienten necesidad de convertirse. Por eso, cuando ha venido el profeta Juan a preparar los caminos a Dios, le han dicho “no”; cuando ha llegado Jesús invitándolos a entrar en su reino, siguen diciendo “no”.

Por el contrario, los publicanos y las prostitutas son los “profesionales del pecado”: los que han dicho un gran “no” al Dios de la religión; los que se han colocado fuera de la ley y del culto santo. Sin embargo, su corazón se ha mantenido abierto a la conversión. Cuando ha venido Juan han creído en él; al llegar Jesús lo han acogido.

La religión no siempre conduce a hacer la voluntad del Padre. Nos podemos sentir seguros en el cumplimiento de nuestros deberes religiosos y acostumbrarnos a pensar que nosotros no necesitamos convertirnos ni cambiar. Son los alejados de la religión los que han de hacerlo. Por eso es tan peligroso sustituir la escucha del Evangelio por la piedad religiosa. Lo dijo Jesús: “No todo el que me diga “Señor”, “Señor” entrará en el reino de Dios, sino el que haga la voluntad de mi Padre del cielo”

 

O PERIGO DA RELIGIÃO

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Jesus leva uns dias em Jerusalém movendo-se à volta do templo. Não encontra pelas ruas o acolhimento amistoso das aldeias da Galileia. Os dirigentes religiosos que se cruzam no Seu caminho procuram desautorizá-lo ante as pessoas simples da capital. Não descansarão até envia-Lo para a cruz.

Jesus não perde a paz. Com paciência incansável continua a chama-los para a conversão. Conta-lhes um episódio simples que lhe ocorre ao vê-lo: a conversa de um pai que pede aos seus dois filhos que vão trabalhar a vinha da família.

O primeiro rejeita o pai com uma negativa categórica: «Não quero». Não lhe dá explicação alguma. Simplesmente não lhe apetece. No entanto, mais tarde reflete, dá-se conta que está a rejeitar o seu pai e, arrependido, dirige-se para a vinha.

O segundo atende amavelmente a petição do seu pai: «Vou, senhor». Parece desposto a cumprir os seus desejos, mas rapidamente se esquece do que disse. Não volta a pensar no seu pai. Tudo fica em palavras. Não se dirige para a vinha.

Para o caso de não terem entendido a Sua mensagem, Jesus dirigindo-se aos «sumo sacerdotes e aos anciãos da terra», aplica-lhes de forma direta e provocativa a parábola: «asseguro-vos que os publicanos e as prostitutas estão à vossa frente no caminho do reino de Deus». Quer que reconheçam a sua resistência para entrar no projeto do Pai.

Eles são os “profissionais” da religião: os que disseram um grande “sim” ao Deus do templo, os especialistas do culto, os guardiões da lei. Não sentem necessidade de converter-se. Por isso, quando veio o profeta João a preparar os caminhos a Deus, disseram-lhe “não”; quando chegou Jesus convidando-os a entrar no Seu reino, continuaram a dizer “não”.

Pelo contrário, os publicanos e as prostitutas são os “profissionais do pecado”: os que disseram um grande “não” ao Deus da religião; os que se colocaram fora da lei e do santo culto. No entanto, o seu coração manteve-se aberto à conversão. Quando veio João acreditaram nele; ao chegar Jesus acolheram-no.

A religião nem sempre conduz a fazer a vontade do Pai. Podemo-nos sentir seguros no cumprimento dos nossos deveres religiosos e habituar-nos a pensar que nós não necessitamos de converter-nos nem mudar. São os afastados da religião os que o hão-de fazer. Por isso é tão perigoso substituir o escutar o Evangelho pela piedade religiosa. Diz Jesus: “Nem todos os que me digam “Senhor”, “Senhor” entrarão no reino de Deus, mas os que façam a vontade do Meu Pai do céu”

 

LE DANGER DE LA RELIGION

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Jésus se trouve depuis quelques jours à Jérusalem; il parcourt les alentours du temple. Il ne trouve pas dans les rues, l’accueil amical des hameaux de Galilée. Les dirigeants religieux qu’il croise sur son chemin essaient de le désavouer devant les gens simples de la capitale. Ils n’arrêteront pas jusqu’à ce qu’il soit mis sur la croix.

Jésus ne perd pas la paix. Avec une patience infatigable, il continue de les appeler à la conversion. Il leur raconte une simple anecdote qui lui est venue en tête, en les voyant : la conversation d’un père qui demande à ses deux fils d’aller travailler à la vigne de la famille.

Le premier s’oppose à son père avec une réponse négative tranchante: “Je ne veux pas”. Il ne lui donne aucune explication. Il refuse tout simplement. Cependant, plus tard, il réfléchit ; il se rend compte qu’il est en train de rejeter son père et, repenti, il s’en va à la vigne.

Le deuxième écoute aimablement la demande de son père et lui répond: “J’y vais”. Il semble prêt à satisfaire sa demande, mais très vite, il oublie ce qu’il vient de dire. Il ne pense plus à son père. Il n’a que de bonnes paroles. Et il ne va pas à la vigne.

Au cas où ils n’auraient pas compris son message, Jésus, en s’adressant aux “grands prêtres et aux anciens du peuple”, leur applique la parabole de manière directe et provocatrice: “Je vous assure que les publicains et les prostituées vous précéderont sur le chemin du royaume de Dieu”. Il veut les amener à reconnaître leur résistance à entrer dans le projet du Père.

Eux sont les “professionnels” de la religion: ceux qui ont dit un grand “oui” au Dieu du temple, les spécialistes du culte, les gardiens de la loi. Ils ne sentent pas le besoin de se convertir. C’est pourquoi, lorsque le prophète Jean est venu préparer les chemins du Seigneur, ils lui ont dit “non”; et ils continuent de dire “non” lorsque Jésus, en arrivant, les invite à entrer dans son royaume.

Les publicains et les prostituées, par contre, sont les “professionnels du péché”: ceux qui ont dit un grand “non” au Dieu de la religion; ceux qui se sont placés en dehors de la loi et du culte saint. Cependant, leur cœur est resté ouvert à la conversion. Lorsque Jean est arrivé, ils ont cru en lui; et quand Jésus est arrivé, ils l’ont accueilli.

La religion ne conduit pas toujours à faire la volonté du Père. Nous pouvons nous sentir très sûrs dans l’accomplissement de nos devoirs religieux et nous habituer à penser que nous n’avons besoin ni de nous convertir ni de changer. Ce sont les éloignés de la religion qui devraient le faire. C’est pourquoi il est si dangereux de remplacer l’écoute de l’Evangile par la piété religieuse. C’est Jésus qui l’a dit: “Ce n’est pas ceux qui disent “Seigneur” “Seigneur” qui entreront dans le royaume de Dieu, mais ceux qui font la volonté de mon Père”.

 

RIGHTEOUSNESS VS RELIGION

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

Jesus had been walking aroundJerusalemfor quite a few days. He did not feel as welcomed as he was in the villages ofGalilee. The religious leaders he met along the streets tried to belittle him in front of the common people of the city. That would be their tactic until they took him toCalvary.

Jesus, however, did not loose his composure. Ever patient and concerned, he continued to invite everyone to conversion. Always a teacher, he told them a simple story: “A man had two sons…He went and said to the first, ‘My boy you go and work in the vineyard today…”

The first son refused to go right away saying, “I will not go”. He gave no reason. He just did not feel like going. Later on, however, he thought better about it and, out of respect for his father, he went to the vineyard. The second son out of respect and righteousness towards his father, he replied, “Certainly, I will go.” He showed some respect and willingness to go, but soon forgot about it and did not go. He ignored his father’s wish altogether. He never actually went to the vineyard.

Just in case his listeners did not get the message of the story, Jesus Made a direct reference to the priests and the elders of the people, and applied the parable to them in a very direct and provocative manner: “I tell you solemnly, tax collectors and prostitutes are making their way into the kingdom of God before you.” He is simply telling them about their refusal to accept God the Father’s project.

They are the public representatives of religion: they made solemn appearances in God’s Temple, offer sacrifices and declare themselves the guardians of the Law. They do not feel any need of conversion. Hence, when John the Baptist came along to prepare the way for the coming of God they had said “no”; when Jesus comes along to invite them to enter into his kingdom, once again they say “No”.

On the other hand, publicans and prostitutes are recognized “public sinners”: they represent those who have openly said “no” to God and his religion and they have stayed always out of the temple and outside the Law. When Jesus arrived and invited them to enter his kingdom, once again they said “no”.

Religion, as we know it, does not always lead people to do God’s will. We often feel satisfied in the fulfilment of religious duties and commandments and never see the need for any conversion or change. Conversion, we say, is for those who are outside religion and the temple.

It is really dangerous when we substitute the Good News of the Gospel for common religious piety. Jesus already warned us: “Not everyone who says ‘Lord, Lord’, will enter the kingdom of God; but those who do the will of my Father in heaven.”

 

ERLIJIOAREN ARRISKUA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Jesusek egun batzuk daramatza Jerusalemen, tenpluaren inguruan ibilki. Kalean ez du aurkitu Galileako herrixketako harrera adiskidetsurik. Bidean gurutzatzen dituen buruzagi erlijiosoek itzala kendu nahi diote hiriburuko jende xumearen aurrean. Eta ez dute atsedenik izango gurutzera eraman arte.

Jesusek, halere, ez du galtzen bakerik. Nekaezineko pazientziaz jarraituko du jendeari konbertsiora deituz. Haiek ikustean burura etorri zaion pasadizo xume bat kontatu die: aita batek bi semeei familiaren mahastira lanera joateko egin dien eskariarena.

Lehenengoak garbi esan dio aitari ezetz: «Ez dut nahi». Ez dio eman inolako argibiderik. Halere, geroago hausnartu eta konturatu da aitari uko egiten ari dela, eta, damuturik, mahastira doa.

Bigarrenak begirunez erantzun dio aitari: «Banoa, Jauna». Haren gogoa betetzeko prest dela ematen du, baina handik laster ahaztu egin da esandakoaz. Ez du pentsatzen ere aitagan. Dena hitz huts da. Ez doa mahastira.

Mezua ulertu ez dutelakoan, «herriko apaiz nagusi eta zaharrengana» zuzenduz, Jesusek zuzenean eta zirikatzaile aplikatu die parabola: «Benetan diotsuet: zerga-biltzaileek eta prostitutek aurrea hartuko dizuete Jainkoaren Erreinuan». Aitaren egitasmoan ageri duten aurkaritza ikusarazi nahi die.

Halere, haiek dira erlijioaren «profesionalak»: tenpluko Jainkoari «bai» handi bat esan diotenak, kultuko espezialistak, legearen guardiak. Baina ez dute sentitzen konbertsio-beharrik. Horregatik, Jainkoari bidea prestatzera Joan profeta etorri denean, «ez» esan diote; Erreinuan sartzera konbidatuz, Jesus etorri denean, «ez» esanez jarraitu dute.

Aitzitik, «bakatuaren profesional» dira zerga-biltzaileak eta prostitutak ; haiek izan dira erlijioaren Jainkoari «ez» handia esan diotenak; legearen eta kultu santuaren eremutik kanpo jarri direnak. Halere, haien bihotza irekia da konbertsiorako. Joan etorri denean, sinetsi diote; Jesus etorri denean, onartu dute.

Erlijioak ez darama beti Aitaren nahia egitera. Gerta liteke nork bere burua seguru sentitzea betebehar erlijiosoak betetzeari dagokionez; baita ohitzea ere konbertitu eta kanbiatu beharrik ez duela pentsatzera. Erlijiotik urrun direnek egin behar izaten dute hori. Horregatik da hain arriskutsua Ebanjelioa entzutearen ordez otoitz-zaletasun erlijiosoa jartzea.Jesusek esana da: «Ez dira sartuko Jainkoaren Erreinuan “Jauna, Jauna” esango didaten guztiak, baizik zeruko nire Aitaren nahia egingo dutenak».

 

EL PERILL DE LA RELIGIÓ

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Jesús fa uns dies que és a Jerusalem movent-se al voltant del temple. No troba pels carrers l’acollida amistosa dels poblets de Galilea. Els dirigents religiosos que troba pel camí miren de desautoritzar-lo davant la gent senzilla de la capital. No descansaran fins enviar-lo a la creu.

Jesús no perd la pau. Amb paciència incansable segueix cridant-los a la conversió. Els explica una anècdota senzilla que se li acaba d’ocórrer en veure’ls: la conversa d’un pare que demana als seus dos fills que vagin a treballar a la vinya de la família.

El primer rebutja el pare amb una negativa contundent: «No hi vull anar». No li dóna cap explicació. Senzillament no li dóna la gana. No obstant això, més tard reflexiona, s’adona que està rebutjant el seu pare i, penedit, se’n va a la vinya.

El segon atén amablement la petició del seu pare: «De seguida, senyor». Sembla disposat a complir els seus desitjos, però aviat s’oblida del que ha dit. No torna a pensar en el seu pare. Tot queda en paraules. No hi va anar.

Per si no han entès el seu missatge, Jesús dirigint-se «als grans sacerdots i als notables del poble», se’ls aplica de manera directa i provocativa la paràbola: «Us asseguro que els pecadors i les prostitutes us passen al davant en el camí cap al Regne de Déu». Vol que reconeguin la seva resistència a entrar en el projecte del Pare.

Ells són els “professionals” de la religió: els que han dit un gran «sí» al Déu del temple, els especialistes del culte, els guardians de la llei. No senten necessitat de convertir-se. Per això, quan ha vingut el profeta Joan a preparar els camins a Déu, li han dit “no”, quan ha arribat Jesús convidant-los a entrar al seu regne, continuen dient “no”.

Per contra, els publicans i les prostitutes són els “professionals del pecat”: els que han dit un gran “no” al Déu de la religió, els que s’han col•locat fora de la llei i del culte sant. No obstant això, el seu cor s’ha mantingut obert a la conversió. Quan ha vingut Joan han cregut en ell, en arribar Jesús l’han acollit.

La religió no sempre condueix a fer la voluntat del Pare. Ens podem sentir segurs en el compliment dels nostres deures religiosos i acostumar-nos a pensar que nosaltres no necessitem convertir-nos ni canviar. Són els allunyats de la religió els que han de fer-ho. Per això és tan perillós substituir l’escolta de l’Evangeli per la pietat religiosa. Ho va dir Jesús: “No tothom qui em digui “Senyor”,”Senyor”entrarà en el regne de Déu, sinó el qui fa la voluntat del meu Pare del cel”

 

O PERIGO DA RELIXIÓN

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Xesús leva uns días en Xerusalén movéndose nos arredores do templo. Non atopa polas rúas a acollida amigábel das aldeas de Galilea. Os dirixentes relixiosos que se cruzan no seu camiño tratan de desautorizalo diante a xente sinxela da capital. Non descansarán ata envialo á cruz.

Xesús non perde a paz. Con paciencia incansábel segue chamándoos á conversión. Cóntalles unha anécdota sinxela que se lle acaba de ocorrer ao velos: a conversación dun pai que pide aos seus dous fillos que vaian traballar á viña da familia.

O primeiro rexeita ao pai cunha negativa tallante: «Non quero». Non lle dá explicación ningunha. Sinxelamente non lle peta, non lle dá a gana. Non obstante, máis tarde reflexiona, decátase de que está a rexeitar ao seu pai e, arrepentido, vai á viña.

O segundo atende amablemente a petición do seu pai: «Vou, si señor». Parece disposto a cumprir os seus desexos, porén axiña esquece o que dixo. Non volve pensar no seu pai. Todo fica en palabras. Non vai á viña.

Por se non entenderon a súa mensaxe, Xesús dirixíndose aos «sumos sacerdotes e aos anciáns do pobo», aplícalles de xeito directo e provocativo a parábola: «Asegúrovos que os publicanos e as prostitutas vos levan a dianteira no camiño do reino de Deus». Quere que recoñezan e si mesmos a súa resistencia a entrar no proxecto do Pai.

Eles son os “profesionais” da relixión: os que dixeron un grande “si” ao Deus do templo, os especialistas do culto, os gardiáns da lei. Non senten necesidade de converterse. Por iso, cando veu o profeta Xoán prepararlle os camiños a Deus, dixéronlle “non”; cando chegou Xesús invitándoos a entrar no seu reino, seguen dicindo “non”.

Pola contra, os publicanos e as prostitutas son os “profesionais do pecado”: os que dixeron un grande “non” ao Deus da relixión; os que se colocaron fóra da lei e do culto santo. Non obstante, o seu corazón mantívose aberto á conversión. Cando veu Xoán creron nel; ao chegar Xesús acollérono.

A relixión non sempre conduce a facer a vontade do Pai. Podémonos sentir seguros no cumprimento dos nosos deberes relixiosos e afacernos a pensar que nós non necesitamos converternos nin cambiar. Son os afastados da relixión os que van facelo. Por iso é tan perigoso substituír a escoita do Evanxeo pola piedade relixiosa. Xa o dixo Xesús: “Non todo o que me diga: Señor, “Señor”, entrará no reino de Deus, senón quen faga a vontade do meu Pai do ceo” (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

Pensando la JMJ

Publicado: 1 abril, 2011 en REFLEXIONES
Etiquetas: , , ,

PENSANDO LA JMJ
Lo que descubre de nosotros mismos
ROSA RUIZ, misionera claretiana, rosaruizarmi@gmail.com
MADRID.

ECLESALIA, 01/04/11.- La Jornada Mundial de Juventud de Madrid2011 pasará, como pasa cualquier otro evento, por importante que sea. Lo que no pasará es la realidad eclesial y sobre todo personal que este acontecimiento está poniendo en evidencia. Y no pasará porque lejos de afrontarlo, nos enzarzamos en discusiones que siempre se juegan en “los otros”, nunca en mí misma, en mis actitudes, en mi compromiso o coherencia creyente, en mi vida…

Contemplo perpleja últimamente, cada vez con mayor intensidad en la medida que se acerca agosto que numerosos foros, grupos o personas cristianas por opción, no por tradición social, expresan críticas tan descarnadas como confusas y a veces hasta engañosas. Toda demagogia lo es, creo yo. Algunos hasta comienzan citando el mensaje de Benedicto XVI como confirmación de su actitud: “Quisiera que todos los jóvenes, tanto los que comparten nuestra fe como los que vacilan, dudan o no creen, puedan vivir esta experiencia que puede ser decisiva para la vida: la experiencia del Señor Jesús resucitado y vivo y de su amor por cada uno de nosotros”.

Y digo yo: ¿hay alguien que pueda ser tan presuntuoso como para afirmar sin complejos que “otros” no “cumplen los requisitos” para que nadie experimente a nuestro Señor Resucitado? ¿De verdad creéis que tal experiencia está reservada solo a unos pocos? ¿Alguien puede explicarme dónde está la diferencia entre unos que suelen hablar siempre en términos negativos, de condena, de prohibición moral, de cercanía a los poderosos o más enriquecidos de nuestra sociedad y otros que suelen hablar siempre en términos de todo vale, de arrogarse el título de estar al lado de los pobres, de los colectivos más cuestionados, de los que sí viven el evangelio de verdad y han entendido perfectamente el mensaje de Cristo? ¿No llegan, acaso, a la misma conclusión unos y otros? Al final, acabamos ambos diciendo, directa o indirectamente, que nosotros –los guardianes de la ortodoxia y el dogma o los guardianes de la libertad y el progresismo- somos los que vivimos de verdad el Evangelio y los otros están equivocados e impiden que los jóvenes experimenten la gracia de la Resurrección.

En resumen: estoy un poco harta de estos discursos. Cada vez me suenan más huecos y cada vez me irritan más, me entristecen más. Pienso en algunas viñetas, aparentemente tan progres y frescas, y no me imagino al Dios de Jesús sonriendo, contento de que nos estemos tirando piedras unos contra otros, públicamente, de continuo. Pienso en algunas decisiones de la organización de la JMJ y tampoco puedo imaginar que Él se alegra. ¿Tanto tenemos que echarnos en cara unos a otros? ¿De verdad pensamos que estamos tan distantes? Creo que no.

No me gustó que casi la primera imagen pública de la JMJ fuera una fotografía de nuestro Cardenal con los hombres más poderosos de la sociedad; no porque ellos sean malos o buenos, por supuesto, sino por lo que significan y lo que se mueve detrás de ese mundo inevitable de la banca, el negocio, la empresa, las multinacionales… ¿Era necesario alardear como primeros “aliados” de este sector social? Ahora bien, me gusta tan poco o menos que muchas voces rechacen la JMJ por sus patrocinadores, transmitiendo una especie de regusto farisaico, muy de la época de Jesús, cuando éste iba a comer con publicanos y recaudadores de impuestos corruptos. ¿O acaso imaginamos a Zaqueo pobre? Un poco de seriedad… Por otro lado, querer comprometernos por una sociedad y un mundo más justo y equitativo no creo que nos haga parte de una casta de “puros” evangélicos, casi intocables, porque si nos mezclamos con ellos, nos “contaminamos”. Tengamos cuidado, porque es una de las herejías más frecuentes desde los primeros siglos… Se ve que está bien inserta en el corazón humano. Más aún: supongo que todos los que firman y afirman que la JMJ es una cueva de bandidos y ladrones por permitir el patrocinio de determinadas firmas, no beberán jamás coca-cola, ni whisky, ni llevarán vaqueros, ni entrarán jamás en ninguna cadena comercial, ni comprarán comida precocinada, ni escucharán cierta música, ni cobrarán su nómina de ningún banco, ni… Porque sería un despropósito criticar que para un evento social con los números que se manejan no se contara con el dinero de nadie (señal de que la Iglesia lo tendría y sería un escándalo mayor) y encima nosotros, personalmente sí pudiéramos beneficiarnos de estos servicios de clase media europea.

Por otro lado, están las críticas a la “estética” de la JMJ, los medios utilizados, la imagen… Me extrañan estas críticas porque suelen venir de grupos que también critican unos medios eclesiales pasados de moda en la evangelización, con una estética rancia y obsoleta, con una enorme necesidad de comunicarse adecuadamente en nuestro tiempo. Hay algunas cosas, lo repito de nuevo, en la JMJ que no comparto. Pero hay que reconocer que el esfuerzo económico y personal para estar presentes en las redes sociales, en webs de diseño sencillo y atrayente, en mensajes audiovisuales bien hechos, está dando su fruto. Como era de esperar. Y sí, claro. Esto cuesta dinero. ¿O también seguís pensando que para la Iglesia hay que trabajar siempre de balde? ¿Buscamos a especialistas profesionales en cada campo y les decimos que estén un año trabajando sin sueldo para mayor gloria de Dios? ¿Sostenemos a sus familias mientras tanto? Parece más lógico que tengan un sueldo de acuerdo con el trabajo que hacen y unos medios que permitan hacernos presentes como iglesia, con sencillez pero con audacia. Y eso, en nuestra sociedad, cuesta dinero. No seamos ingenuos.

En un mundo globalizado, tecnológico, de masas, ¿se puede plantear la iglesia una presencia sin construir un altar de tantos metros como nos tienen acostumbrados en estos eventos? Pues sinceramente, creo que no. ¿Queremos reunir a tanta gente sin contar con dispositivos de seguridad, transporte, sanidad, megafonías, imagen? Entonces, ¿cómo lo haremos? ¿Desde una tarima? Otra cosa es que lo que queramos discutir es que la iglesia tenga presencia pública y que en el fondo de nuestro discurso se esconda una opción de fe reducida al interior de cada uno. Entonces, estamos en otro debate. Pero no lo mezclemos. Cuando un grupo tan grande de ciudadanos quiere hacer una reunión o congreso, sin dañar a nadie, ¿no es lícito pedir a las autoridades que administran sus impuestos que cubran los aspectos organizativos del evento? Porque eso es lo que están haciendo las diferentes administraciones públicas relacionadas con la JMJ en Madrid. Ni más ni menos. Ni están dando dinero ni están quitando de otro lado. ¿Porqué estos grupos tan aparentemente comprometidos no piden que se disuelvan las fiestas de carnaval o el día del orgullo gay o el congreso de mundial de cualquier disciplina, en aras al recorte presupuestario y a la necesaria austeridad ciudadana? Volvemos a mezclar todo.

No faltan las críticas por la presencia masiva y significativa de algunos grupos eclesiales numerosos y claramente conservadores. Es cierto. Y a veces un tanto indignante el trato de favor que desde la misma Iglesia se dispensa a estos grupos, tanto en la organización de la JMJ como en el resto de la vida eclesial. Especialmente en comparación con otra realidad eclesial con una tradición tan rica y con un fundamento teológico tan arraigado y probado como en la Vida Consagrada y las grandes familias carismáticas. Pero ese es otro tema, que repito, es doloroso e injusto. Ahora bien: quienes hacen estas críticas, ¿se han ofrecido a colaborar en la organización?, ¿han intentado trabajar y dialogar alguna vez con miembros de estos movimientos?, ¿van a hacer algún esfuerzo para estar presentes en la JMJ con sencillez y verdad, desde lo que son o más bien han optado por montar una movida paralela este verano y en otras ocasiones? ¿Acaso los agravios comparativos y desigualdad de trato, en el caso de que lo hubiera, desde la JMJ, justifica que “los otros” hagan lo mismo? Creo que no. Más bien, hagámonos presentes con nuestro carisma, con nuestra forma de vivir la fe, aportando lo que somos como un bien para la Iglesia y no como un arma arrojadiza que pretende decir de nuevo que los demás no están “en la verdad de Jesús”.

Por último, no quiero dejar de decir una palabra en lo referente al sentido pastoral de la JMJ y su alcance. La vida de un joven y de cualquiera de nosotros es demasiado amplia, gracias a Dios, como para creernos que “nuestra” pastoral, la que sea, es lo único que le va a acercar a Cristo o a alejar de Él. Sería una arrogancia bastante ingenua pensar que la JMJ o una Pascua juvenil en nuestros grupos o cualquier otra actividad, van a ser el centro de la vida de nadie. Y sin embargo, todos conocemos personas que a partir de un hecho concreto y puntual (por ejemplo, una estancia en Taizé, una experiencia misionera en otro país, un voluntariado en un barrio, una JMJ….) han reordenado su vida, han descubierto lo que son y lo que quieren llegar a ser, lo que Dios supone para ellos y la gracia que de Él reciben. Nuestra actitud creo que suele ser la misma: preparar esas actividades puntuales con todo el corazón y toda el alma, cuidándolas lo más que podemos, y al mismo tiempo, saber que se encuadran en un marco mayor de educación en la fe, de acompañamiento, de crecimiento humano… y por tanto hay que relativizarlas. ¿No podemos tener esta misma actitud con la JMJ, siendo un evento tan significativo para nuestra Iglesia, la Iglesia en la que vivo y en la que he conocido a Cristo?

Algunos de los planteamientos de fondo de la JMJ no coinciden con mi modo de vivir la fe. No son cosas marginales; son visiones de la vida religiosa, del lugar y sentido de los sacerdotes respecto al resto de vocaciones y carismas, de las prioridades a la hora de distribuir los gastos, de una mayor o menos sacramentalidad… Sin embargo, entiendo que dada la diversidad interna de la Iglesia católica, sería imposible que nadie –y digo nadie- pudiera organizar un encuentro mundial de jóvenes de tal manera que coincidiera con la sensibilidad y formación de todos los católicos. Y por otro lado, entiendo igualmente que la ni la iglesia ni la vida pastoral de España termina ni acaban en la JMJ.

Pueden gustarte más o menos los grandes eventos con números ingentes. Puede gustarte más o menos todo lo que conlleve visibilidad social de la iglesia. Lo que me cuesta admitir son las críticas desmesuradas y despectivas de unos para con otros, vengan del lado que vengan. Sobre todo, porque además de creer que son muy poco evangélicas y muy poco inteligentes en cuanto testimonio de cara a la sociedad, están dañando a la inmensa mayoría de los jóvenes cristianos que no queremos estar ni en un extremo ni en el otro. Queremos aprender a ser iglesia con la iglesia, cuando nos gusta más y cuando nos gusta menos. Queremos aprender a ser respetuosamente críticos, con los más lejanos y con nosotros mismos. Queremos aprender a vivir en coherencia la riqueza que recibimos de Dios y las actitudes y decisiones de nuestra vida cotidiana. Queremos, en definitiva, seguir a Jesús en esta iglesia y en este mundo, porque no hay más; y condenar a este mundo o a esta Iglesia –formando parte de ambos- no deja de tener una mezcla de ingenuidad y de presunción farisea. Del lado que venga. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

¿Estamos apagando el Espíritu?

Publicado: 5 enero, 2011 en BIBLIA
Etiquetas: , ,

Bautismo del Señor (A) Mateo 3, 13-17
¿ESTAMOS APAGANDO EL ESPÍRITU?
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 05/01/11.- Aunque el relato evangélico habla de la inmersión de Jesús en el Jordán, lo decisivo no es este bautismo de agua que recibe de manos del Bautista, sino la acogida del Espíritu que el Padre envía sobre él.

Según la mentalidad bíblica, este Espíritu hace vivir a Jesús desde el aliento vital de Dios, lleno de su amor y su fuerza creadora, entregado a liberar, transformar y potenciar la vida. Por eso, los primeros seguidores de Jesús lo recordaban como un Profeta que, “ungido por Dios con el Espíritu Santo…, pasó la vida haciendo el bien”. Este es el Espíritu que ha de alentar a quienes siguen sus pasos.

La crisis religiosa de nuestros días se está extendiendo con tal radicalidad que la indiferencia está afectando ya a los mismos creyentes. Los indicios son cada vez más inquietantes. Hay analistas que denuncian el “ateísmo interior” que está diluyendo la fe de algunos que se dicen cristianos.

La Iglesia no es un “espacio inmunizado”. Hay practicantes que de hecho no cuentan con Dios. Pueden pasar tranquilamente sin él. Dios no estimula su vida ni inspira su comportamiento. Viven una religión vacía de comunicación con Dios. En la práctica, Dios no existe para ellos. Sin advertirlo, se están instalando en la “cultura de la ausencia de Dios”.

¿Vamos a permanecer pasivos ante esta extinción progresiva de la verdadera fe incluso dentro de nuestros hogares y comunidades? ¿No nos estamos haciendo cada vez más indiferentes a la indiferencia religiosa que parece invadirlo todo? ¿No ha llegado el momento de reaccionar?

Tal vez, lo primero es tomar conciencia de que somos nosotros mismos los que podemos estar apagando el Espíritu dentro de la Iglesia con nuestra ceguera y pasividad. Movidos por el instinto de conservación, corremos el riesgo de dedicarnos a conservar el pasado quizás porque nos resulta más cómodo que vivir en permanente conversión, abiertos a la creatividad del Espíritu.

Seguramente, hemos de cuidar más nuestro modo de relacionarnos con Dios, evitando formas superficiales y vacías, vividas sólo desde lo exterior, y que pueden ser formas de huir de su Misterio santo más que caminos para situarnos ante él en espíritu y en verdad.

Parece más necesario que nunca promover esa “participación plena, consciente y activa en las celebraciones litúrgicas”, que el concilio Vaticano II urge “con deseo ardiente”, pues considera que es “la fuente primaria y necesaria de donde han de beber los fieles el espíritu verdaderamente cristiano”. Revitalizar la celebración es reavivar la fe. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

 

 

Signos de los tiempos

Publicado: 24 noviembre, 2010 en BIBLIA
Etiquetas: , , , ,

1 Adviento (A) Mateo 24,37-44
SIGNOS DE LOS TIEMPOS
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 24/11/10.- Los evangelios han recogido de diversas formas la llamada insistente de Jesús a vivir despiertos y vigilantes, muy atentos a los signos de los tiempos. Al principio, los primeros cristianos dieron mucha importancia a esta “vigilancia” para estar preparados ante la venida inminente del Señor. Más tarde, se tomó conciencia de que vivir con lucidez, atentos a los signos de cada época, es imprescindible para mantenernos fieles a Jesús a lo largo de la historia.

Así recoge el Vaticano II esta preocupación: “Es deber permanente de la Iglesia escrutar a fondo los signos de esta época e interpretarlos a la luz del Evangelio, de forma que, acomodándose a cada generación, pueda responder a los perennes interrogantes de la humanidad sobre el sentido de la vida presente y futura…”.

Entre los signos de estos tiempos, el Concilio señala un hecho doloroso: “Crece de día en día el fenómeno de masas que, prácticamente, se desentienden de la religión”. ¿Cómo estamos leyendo este grave signo? ¿Somos conscientes de lo que está sucediendo? ¿Es suficiente atribuirlo al materialismo, la secularización o el rechazo social a Dios? ¿No hemos de escuchar en el interior de la Iglesia una llamada a la conversión?

La mayoría se ha ido marchando silenciosamente, sin sacar ruido alguno. Siempre han estado mudos en la Iglesia. Nadie les ha preguntado nada importante. Nunca han pensado que podían tener algo que decir. Ahora se marchan calladamente. ¿Qué hay en el fondo de su silencio? ¿Quién los escucha? ¿Se han sentido alguna vez acogidos, escuchados y acompañados en nuestras comunidades?

Muchos de los que se van eran cristianos sencillos, acostumbrados a cumplir por costumbre sus deberes religiosos. La religión que habían recibido se ha desmoronado. No han encontrado en ella la fuerza que necesitaban para enfrentarse a los nuevos tiempos. ¿Qué alimento han recibido de nosotros? ¿Dónde podrán ahora escuchar el Evangelio? ¿Dónde podrán encontrarse con Cristo?

Otros se van decepcionados. Cansados de escuchar palabras que no tocan su corazón ni responden a sus interrogantes. Apenados al descubrir el “escándalo permanente” de la Iglesia. Algunos siguen buscando a tientas. ¿Quién les hará creíble la Buena Noticia de Jesús?

Benedicto XVI viene insistiendo en que el mayor peligro para la Iglesia no viene de fuera, sino que está dentro de ella misma, en su pecado e infidelidad. Es el momento de reaccionar. La conversión de la Iglesia es posible, pero empieza por nuestra conversión, la de cada uno. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

SINAL DOS TEMPOS

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Os evangelhos recolheram de diversas formas a chamada insistente de Jesus para viver despertos e vigilantes, muito atentos aos sinais dos tempos. Ao princípio, os primeiros cristãos deram muita importância a esta “vigilância” para estar preparados ante a vinda eminente do Senhor. Mais tarde, tomou-se consciência de que viver com lucidez, atentos aos sinais de cada época, é imprescindível para nos mantermos fiéis a Jesus ao longo da história.

Assim recolhe o Vaticano II esta preocupação: “É dever permanente da Igreja escrutinar a fundo os sinais desta época e interpretá-los à luz do Evangelho, de forma que, acomodando-se a cada geração, possa responder às perenes interrogações da humanidade sobre o sentido da vida presente e futura…”.

Entre os sinais destes tempos, o Concilio assinala um facto doloroso: “Cresce de dia para dia o fenómeno de massas que, praticamente, se desentendem da religião”. Como estamos a ler este grave sinal? Somos conscientes do que está a suceder? É suficiente atribuí-lo ao materialismo, a secularização ou o repúdio social a Deus? Não devemos escutar no interior da Igreja uma chamada à conversão?

A maioria foi-se afastando silenciosamente, sem fazer qualquer ruído. Sempre estiveram mudos na Igreja. Ninguém lhes perguntou nada importante. Nunca pensaram que podiam ter algo a dizer. Agora partem em silêncio. Que há no interior do seu silêncio? Quem os escuta? Sentiram-se alguma vez acolhidos, escutados e acompanhados nas nossas comunidades?

Muitos dos que se vão eram cristãos simples, habituados a cumprir por rotina os seus deveres religiosos. A religião que tinham recebido desmoronou-se. Não encontraram nela a força que necessitavam para enfrentarem os novos tempos. Que alimento receberam de nós? Onde poderão agora escutar o Evangelho? Onde poderão encontrar-se com Cristo?

Outros vão-se decepcionados. Cansados de escutar palavras que não tocam os seus corações nem respondem às suas interrogações. Abatidos ao descobrir o “escândalo permanente” da Igreja. Alguns continuam a procurar por tentativas. Quem lhes fará credível a Boa Nova de Jesus?

Bento XVI vem insistindo que o maior perigo para a Igreja não vem de fora, mas que está dentro dela mesma, no seu pecado e infidelidade. É o momento de reagir. A conversão da Igreja é possível, mas começa pela nossa conversão, a de cada um.

SEGNI DEI TEMPI

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Gli evangeli hanno raccolto in forme diverse l’insistente chiamata di Gesù a vivere desti e vigilanti, molto attenti ai segni dei tempi. All’inizio, i primi cristiani dettero molta importanza a questa “vigilanza” per essere preparati di fronte all’imminente venuta del Signore. Poi, si prese coscienza che vivere lucidamente, attenti ai segni di ogni epoca, è imprescindibile per mantenerci fedeli a Gesù lungo la storia.

Così il Vaticano II raccoglie questa preoccupazione: “È dovere permanente della Chiesa scrutare a fondo i segni di questa epoca e interpretarli alla luce dell’Evangelo, in modo che, adattandosi a ogni generazione, possa rispondere agli interrogativi perenni dell’umanità sul senso della vita presente e futura…”.

Tra i segni di questi tempi, il Concilio segnala un fatto doloroso: “Cresce sempre di più il fenomeno di masse che, praticamente, si disinteressano della religione”. Come leggiamo questo grave segno? Siamo coscienti di quello che sta succedendo? È sufficiente attribuirlo al materialismo, alla secolarizzazione o al rifiuto sociale di Dio? Non dobbiamo ascoltare all’interno della Chiesa una chiamata alla conversione?

La maggioranza se n’è andata via silenziosamente, senza fare alcun rumore. Sono sempre stati muti nella Chiesa. Nessuno ha chiesto loro niente d’importante. Non hanno mai pensato che potevano avere qualcosa da dire. Adesso se ne vanno silenziosamente. Cosa c’è nel fondo del loro silenzio? Chi li ascolta? Si sono sentiti qualche volta accolti, ascoltati e accompagnati nelle nostre comunità?

Molti di quelli che se ne vanno erano cristiani semplici, che compivano per abitudine i loro doveri religiosi. La religione che avevano ricevuto si è disintegrata. Non vi hanno trovato la forza di cui avevano bisogno per far fronte ai nuovi tempi. Che alimento hanno ricevuto da noi? Dove potranno adesso ascoltare l’Evangelo? Dove potranno trovarsi con Cristo?

Altri se ne vanno delusi, stanchi di ascoltare parole che non toccano il loro cuore, né rispondono ai loro interrogativi, rattristati nello scoprire lo “scandalo permanente” della Chiesa. Alcuni continuano a cercare a tentoni. Chi renderà loro credibile la Buona Notizia di Gesù?

Benedetto XVI continua a insistere che il maggior pericolo per la Chiesa non viene dal di fuori, ma che è all’interno, nel suo peccato e nella sua infedeltà. È il momento di reagire. La conversione della Chiesa è possibile, ma inizia dalla nostra conversione, quella di ciascuno di noi.

SIGNES DES TEMPS

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Les évangiles ont recueilli, de plusieurs manières, l’appel insistant de Jésus à rester éveillés et vigilants, très attentifs aux signes des temps.

Au début, les premiers chrétiens ont donné beaucoup d’importance à cette “vigilance” afin d’être prêts pour la venue imminente du Seigneur. Plus tard, ils ont pris conscience que, pour se maintenir fidèles à Jésus tout au long de l’histoire, il est indispensable de vivre avec lucidité, attentifs aux signes de chaque époque.

Vatican II exprime ainsi cette préoccupation: “C’est un devoir permanent de l’Eglise de scruter à fond les signes de cette époque et de les interpréter à la lumière de l’Evangile, de telle sorte qu’en s’adaptant à chaque génération, elle puisse répondre aux interrogations constantes de l’humanité sur le sens de la vie présente et future…”

Parmi les signes de ces temps, le Concile signale un fait douloureux: “Il s’accroît de jour en jour le phénomène des masses qui, dans la pratique, ne s’intéressent plus à la religion”. Comment lisons-nous ce signe grave? Sommes-nous conscients de ce qui est en train d’arriver? Suffit-il de l’attribuer au matérialisme, à la sécularisation ou au rejet social de Dieu? Ne faut-il pas entendre, au cœur de l’Eglise, un appel à la conversion?

Une grande majorité est partie silencieusement, sans aucun bruit. Ils ont toujours été muets dans l’Eglise. Personne ne leur a posé de question importante. Ils n’ont jamais pensé qu’ils avaient quelque chose à dire. Maintenant ils partent discrètement. Que se cache-t-il au fond de leur silence? Qui les écoute-t-il? Se sont ils senti une fois accueillis, écoutés et accompagnés au sein de nos communautés?

Parmi ceux qui partent, beaucoup étaient de chrétiens simples, habitués à accomplir par coutume leurs devoirs religieux. La religion qu’ils avaient reçue s’est effondrée. Ils n’y ont pas trouvé la force dont ils avaient besoin pour faire face aux temps nouveaux. Quelle nourriture ont-ils reçue de nous? Où pourront-ils entendre maintenant l’Evangile? Où pourront-ils rencontrer le Christ?

D’autres partent déçus. Fatigués d’entendre des paroles qui ne touchent leur cœur ni répondent à leurs interrogations. Attristés, en découvrant le “scandale permanent” de l’Eglise. D’autres continuent de chercher à tâtons. Qui leur rendra crédible la Bonne Nouvelle de Jésus?

Benoît XVI insiste sur le fait que le plus grand danger pour l’Eglise ne vient pas du dehors mais se trouve à l’intérieur d’elle-même, dans son péché et dans son infidélité. C’est le moment de réagir. La conversion de l’Eglise est possible mais elle commence par notre conversion; celle de chacun de nous.

SIGNS OF THE TIMES

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

The Gospels have saved for us the various ways by which Jesus insistently told us to stay always awake and vigilant, paying attention to the signs of the times. At the beginning, the early Christians paid special attention to be prepared for the imminent coming of the Lord. Later on, they learned to become aware of such signs and changes as time went by, and stayed faithful to Jesus’ doctrines.

This is how Vatican II expressed this concern: “It is the permanent duty of the Church, discerning in depth the signs of these times and interpret them in the light of the Gospel, so that, in accordance with each generation, we can respond to the ongoing questions by humans with regard to the meaning of life in the present and the future…”

Among the signs of these times, the Council points to a painful fact: “There is a growing phenomenon, day by day, of the practical rejection of religion by the masses.” How do we interpret this serious sign? Are we really aware of what is happening? Is it enough that we attribute it to materialism, secularism and the social rejection of God? Can’t we listen, within the Church, to the call to conversion?

The majority of the Christians are leaving silently, without making much noise. Actually, they were always mute within the Church. Nobody had asked them anything anyway. They never thought they had anything to contribute. So now they stay away quietly. What has really caused their departure? Who listens to them? Did they ever feel wanted, listened to and accepted in their communities?

Many of those who have left were simple Christians who were used to observing their religious obligations. The religion they had been taught has now disappeared. They did not have the strength to face the new challenges of these new times. What did they learn from us? Where else can they hear the Gospel messages? Where will they find Christ?

Still others remain disappointed. They are tired of hearing always words that don’t touch their hearts or answer their questions. They are hurt when they hear about the “permanent scandal” within the Church. A few continue their search for the Truth. Who can really make the Good News acceptable?

Benedict XVI has been telling us all along that the real danger for the Church does not come from outside, but it has be to found inside, within our own sins and infidelities. This is a time to react. The conversion of the Church is possible, but it has to start with our own conversion, each one of us.

ALDIEN SEINALEAK

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Askotariko eran agertu dute ebanjelioek Jesusek behin eta berriz egindako deia, aldien seinaleei buruz esna, adi eta arretatsu bizi gaitezen. Hasiera hartan, lehen kristauek garrantzi handia eman zioten «adi egote» horri, berehala gertatzekoa omen zen Jaunaren etorrerarako prest egon ahal izateko. Geroago, argi ikusi zuten ezen ezinbestekoa dela aro bakoitzeko seinaleei buruz azti eta adi egon beharra, historian barna Jesusi leial atxiki ahal izateko.

Hona nola agertu duen Vatikano II.ak kezka hau: «Elizak etengabeko eginbeharra du aro honetako seinaleak miatu eta Ebanjelioaren argian interpretatzea, momentuko belaunaldira egokituz, gizadiak egungo eta geroko biziaren zentzuaz izan ohi dituen betiko galderei erantzun ahal izateko…».

Aldi hauetako seinaleen artean, Kontzilioak gertaera mingarri hau aipatu du: «Haziz doa egunez egun, izatez, erlijioa bazter uzten ari den jendetzaren fenomenoa». Nola ari gara irakurtzen seinale larri hau? Jabetu al gara gertatzen ari den horretaz? Aski ote da hori guztia materialismoari, sekulartzeari eta Jainkoarekiko ukapen sozialari leporatzea? Ez ote gara entzun beharrean Eliza baitan konbertsiorako deia?

Jenderik gehienak isil-isilik alde egin du, batere zaratarik gabe. Beti egon izan dira mutu Elizan. Inork ez die galdetu izan garrantzizko ezertaz. Inoiz ez zaie burura etorri bazuketela zerbait esatekorik. Eta azkenean isil-isilik alde egiten dute. Zer da halakoen isiltasun horren hondoan? Nork entzun izan die? Sumatu al dute inoiz norbaiten abegi ona, norbaitek entzuten ziela, sumatu al dute inoiz norbait beren lagun gure elkarteetan?

Joan direnetarik asko kristau xumeak ziren, beren betebehar erlijiosoak ohituraz betetzera ohituak. Hartua zuten erlijioak gain behera egin du. Ez dute aurkitu hartan aldi berriei aurre egin ahal izateko behar zuten indarra. Zein elikagai hartu dute gugandik? Non entzun ahal izango dute Ebanjelioa hemendik aurrera? Non egin ahal izango dute topo Kristorekin?

Beste batzuk usteak huts eginik joan dira. Asperturik bihotza ukitzen ez dieten hitzak entzutera, beren galdekizunei erantzuten ez dietenak entzutera. Penaturik Elizan «etengabeko eskandalua» aurkitzean. Batzuek haztamuka bila jarraitzen dute. Nork egingo die sinesgarri Jesusen Berri Ona?

Benedikto XVI.a behin eta berriz ari da esaten arriskurik handiena Elizarentzat ez datorrela kanpotik, baizik bere baitan duela arriskua, bere bekatuan, bere fideltasun-faltan. Erreakzionatzeko ordua da. Daitekeena da Elizaren konbertsioa, baina gure konbertsioaz hasirik, gutako bakoitzarenaz.

SIGNES DELS TEMPS

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Els evangelis han recollit de diverses formes la crida insistent de Jesús a viure desperts i vigilants, molt atents als signes dels temps. Al principi, els primers cristians van donar molta importància a aquesta “vigilància” per estar preparats davant la vinguda imminent del Senyor. Més tard, es va prendre consciència que viure amb lucidesa, atents als signes de cada època, és imprescindible per mantenir-nos fidels a Jesús al llarg de la història.

Així recull el Vaticà II aquesta preocupació: “És deure permanent de l’Església escrutar a fons els signes d’aquesta època i interpretar-los a la llum de l’Evangeli, de manera que, acomodant-se a cada generació, pugui respondre als perennes interrogants de la humanitat sobre el sentit de la vida present i futura …”.

Entre els signes d’aquests temps, el Concili assenyala un fet dolorós: “Creix de dia en dia el fenomen de masses que, pràcticament, es desentenen de la religió”. Com estem llegint aquest greu signe? Som conscients del que està succeint? N’hi ha prou d’atribuir-ho al materialisme, la secularització o el rebuig social de Déu? No hem d’escoltar a l’interior de l’Església una crida a la conversió?

La majoria ha anat marxant silenciosament, sense fer soroll. Sempre han estat muts a l’Església. Ningú els ha preguntat res important. Mai han pensat que podien tenir alguna cosa a dir. Ara se’n van calladament. Què hi ha al fons del seu silenci? Qui els escolta? S’han sentit alguna vegada acollits, escoltats i acompanyats a les nostres comunitats?

Molts dels que se’n van eren cristians senzills, acostumats a complir per costum els seus deures religiosos. La religió que havien rebut s’ha ensorrat. No han trobat la força que necessitaven per enfrontar-se als nous temps. Quin aliment han rebut de nosaltres? On podran ara escoltar l’Evangeli? On podran trobar-se amb Crist?

Altres se’n van decebuts. Cansats d’escoltar paraules que no toquen el seu cor ni responen als seus interrogants. Entristits en descobrir “l’escàndol permanent” de l’Església. Alguns segueixen buscant a les palpentes. Qui els farà creïble la Bona Nova de Jesús?

Benet XVI insisteix que el perill més gran per a l’Església no ve de fora, sinó que està dins d’ella mateixa, en el seu pecat i infidelitat. És el moment de reaccionar. La conversió de l’Església és possible, però comença per la nostra conversió, la de cada un.

SIGNOS DOS TEMPOS

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Os evanxeos recolleron de diversas formas a chamada insistente de Xesús a vivir espertos e vixiantes, moi atentos aos signos dos tempos.

Ao principio, os primeiros cristiáns deron moita importancia a esta “vixilancia” para estar preparado ante a vinda inminente do Señor. Máis tarde, tomaron conciencia de que vivir con lucidez, atentos aos signos de cada época, é imprescindíbel para manternos fieis a Xesús ao longo da historia.

Así recolle o Vaticano II esta preocupación: “É deber permanente da Igrexa escrutar a fondo os signos desta época e interpretalos á luz do Evanxeo, de forma que, acomodándose a cada xeración, poida responder aos perennes interrogantes da humanidade sobre o sentido da vida presente e futura … “.

Entre os signos destes tempos, o Concilio sinala un feito doloroso: “Medra de día en día o fenómeno de masas dos que, practicamente, se desentenden da relixión”. Cómo estamos a ler este grave signo? Somos conscientes do que está a suceder? É suficiente atribuílo ao materialismo, á secularización ou ao rexeitamento social de Deus? Non teremos de escoitar no interior unha chamada á conversión?

A maioría foi marchando silandeiramente, sen causar ruído ningún. Sempre estiveron mudos na Igrexa. Ninguén lles preguntou nada importante. Nunca pensaron que pidesen ter algo que dicir. Agora marchan caladiñamente. Qué hai no fondo do seu silencio? Quén os escoita? Sentíronse algunha vez acollidos, escoitados e acompañados nas nosas comunidades?

Moitos dos que se van eran cristiáns sinxelos, habituados a cumprir por costume os seus deberes relixiosos. A relixión que recibiran esborrallouse. Non atoparon nela a forza que necesitaban para enfrontar os novos tempos. Que alimento recibiron de nós? Ónde poderán agora escoitar o Evanxeo? Ónde poderán atoparse con Cristo?

Outros vanse decepcionados. Cansos de escoitar palabras que non tocan o seu corazón nin responden aos seus interrogantes. Apesarados ao descubrir o “escándalo permanente” da Igrexa. Algúns seguen buscando ás apalpadelas. Quen lles fará críbel a Boa Noticia de Xesús?

Benedicto XVI vén insistindo en que o maior perigo para a Igrexa non vén de fóra, senón que está dentro dela mesma, no seu pecado e infidelidade. É o momento de reaccionar. A conversión da Igrexa é posíbel, pero empeza pola nosa propia conversión, a de cada un.

¿Puedo cambiar?

Publicado: 27 octubre, 2010 en BIBLIA
Etiquetas: , ,

31 Tiempo ordinario (C) Lucas 19,1-10
¿PUEDO CAMBIAR?
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 27/10/10.- Lucas narra el episodio de Zaqueo para que sus lectores descubran mejor lo que pueden esperar de Jesús: el Señor al que invocan y siguen en las comunidades cristianas «ha venido a buscar y salvar lo que estaba perdido». No lo han de olvidar.

Al mismo tiempo, su relato de la actuación de Zaqueo ayuda a responder a la pregunta que no pocos llevan en su interior: ¿Todavía puedo cambiar? ¿No es ya demasiado tarde para rehacer una vida que, en buena parte, la he echado a perder? ¿Qué pasos puedo dar?

Zaqueo viene descrito con dos rasgos que definen con precisión su vida. Es «jefe de publicanos» y es «rico». En Jericó todos saben que es un pecador. Un hombre que no sirve a Dios sino al dinero. Su vida, como tantas otras, es poco humana.

Sin embargo, Zaqueo «busca ver a Jesús». No es mera curiosidad. Quiere saber quién es, qué se encierra en este Profeta que tanto atrae a la gente. No es tarea fácil para un hombre instalado en su mundo. Pero éste deseo de Jesús va a cambiar su vida.

El hombre tendrá que superar diferentes obstáculos. Es «bajo de estatura», sobre todo porque su vida no está motivada por ideales muy nobles. La gente es otro impedimento: tendrá que superar prejuicios sociales que le hacen difícil el encuentro personal y responsable con Jesús.

Pero Zaqueo prosigue su búsqueda con sencillez y sinceridad. Corre para adelantarse a la muchedumbre, y se sube a un árbol como un niño. No piensa en su dignidad de hombre importante. Sólo quiere encontrar el momento y el lugar adecuado para entrar en contacto con Jesús. Lo quiere ver.

Es entonces cuando descubre que también Jesús le está buscando a él pues llega hasta aquel lugar, lo busca con la mirada y le dice: “El encuentro será hoy mismo en tu casa de pecador”. Zaqueo se baja y lo recibe en su casa lleno de alegría. Hay momentos decisivos en los que Jesús pasa por nuestra vida porque quiere salvar lo que nosotros estamos echando a perder. No los hemos de dejar escapar.

Lucas no describe el encuentro. Sólo habla de la transformación de Zaqueo. Cambia su manera de mirar la vida: ya no piensa sólo en su dinero sino en el sufrimiento de los demás. Cambia su estilo de vida: hará justicia a los que ha explotado y compartirá sus bienes con los pobres.

Tarde o temprano, todos corremos el riesgo de “instalarnos” en la vida renunciando a cualquier aspiración de vivir con más calidad humana. Los creyentes hemos de saber que un encuentro más auténtico con Jesús puede hacer nuestra vida más humana y, sobre todo, más solidaria. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

 

POSSO MUDAR?

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Lucas narra o episódio de Zaqueu para que os seus leitores descubram melhor o que podem esperar de Jesus: o Senhor que invocam e seguem nas comunidades cristãs «veio procurar e salvar o que estava perdido». Não o hão de esquecer.

Ao mesmo tempo, o seu relato da actuação de Zaqueu ajuda a responder à pergunta que não poucos levam no seu interior: Ainda posso mudar? Não é já demasiado tarde para refazer uma vida que, em boa parte, deixei perder-se? Que passos posso dar?

Zaqueu é descrito com dois traços que definem com precisão a sua vida. É «chefe de publicanos» e é «rico». Em Jericó todos sabem que é um pecador. Um homem que não serve a Deus mas ao dinheiro. A sua vida, como tantas outras, é pouco humana.

No entanto, Zaqueu «procura ver Jesus». Não é mera curiosidade. Quer saber quem é, o que se encerra neste Profeta que tanto atrai as pessoas. Não é tarefa fácil para um homem instalado no seu mundo. Mas este desejo de Jesus vai mudar a sua vida.

O homem terá que superar diferentes obstáculos. É «baixo de estatura», sobre tudo porque a sua vida não está motivada por ideais muito nobres. As pessoas são outro impedimento: terá que superar preconceitos sociais que lhe tornam difícil o encontro pessoal e responsável com Jesus.

Mas Zaqueu prossegue a sua busca com simplicidade e sinceridade. Corre para adiantar-se à multidão, e sobe a uma árvore como uma criança. Não pensa na sua dignidade de homem importante. Só quer encontrar o momento e o lugar adequado para entrar em contacto com Jesus. Quer vê-Lo.

É então quando descobre que também Jesus o está procurando a ele pois chega até aquele lugar, procura-o com o olhar e diz-lhe: “O encontro será hoje mesmo na tua casa de pecador”. Zaqueu baixa-se e recebe-O em sua casa cheio de alegria. Há momentos decisivos em que Jesus passa pela nossa vida porque quer salvar o que nós estamos deitando a perder. Não os devemos deixar escapar.

Lucas descreve-nos o encontro. Só fala da transformação de Zaqueu. Muda a sua maneira de olhar a vida: já não pensa só no seu dinheiro mas no sofrimento dos outros. Muda o seu estilo de vida: fará justiça aos que explorou e partilhará os seus bens com os pobres.

Mais tarde ou mais cedo, todos corremos o risco de “nos instalarmos” na vida renunciando a qualquer aspiração de viver com mais qualidade humana. Nós, os crentes temos de saber que um encontro mais autêntico com Jesus pode tornar a nossa vida mais humana e, sobretudo, mais solidária.

 

POSSO CAMBIARE?

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Luca racconta l’episodio di Zaccheo perché i suoi lettori comprendano meglio quello che possono aspettarsi da Gesù: il Signore, che invocano e seguono nelle comunità cristiane, è venuto a cercare e salvare ciò che era perduto. Non devono dimenticarlo.

Nello stesso tempo, la sua descrizione del comportamento di Zaccheo aiuta a rispondere alla domanda che non pochi portano dentro di sé: Posso ancora cambiare? Non è ormai troppo tardi per ricominciare una vita che ho mandato quasi tutta in rovina? Quali passi posso fare?

Zaccheo viene descritto con due tratti che definiscono con precisione la sua vita. È capo dei pubblicani ed è ricco. In Gerico tutti sanno che è un peccatore. Un uomo che non serve Dio ma il denaro. La sua vita, come tante altre, è poco umana.

Tuttavia, Zaccheo cerca di vedere Gesù. Non è pura curiosità. Vuole sapere chi è, che cosa si nasconde in questo Profeta che attrae tanto la gente. Non è compito facile per un uomo istallato nel suo mondo. Ma questo desiderio di Gesù cambierà la sua vita.

L’uomo dovrà superare diversi ostacoli. È piccolo di statura, soprattutto perché la sua vita non è motivata da ideali molto nobili. La gente è un altro impedimento: dovrà superare pregiudizi sociali che gli rendono difficile l‘incontro personale e responsabile con Gesù.

Ma Zaccheo continua la sua ricerca con semplicità e sincerità. Corre per passare avanti alla folla, e sale su un albero come un bambino. Non pensa alla sua dignità di uomo importante. Vuole solo trovare il momento e il luogo adeguati per entrare in contatto con Gesù. Lo vuole vedere.

È allora che scopre che anche Gesù lo sta cercando, perché arriva fino a quel luogo, lo cerca con lo sguardo e gli dice: “L’incontro sarà oggi stesso nella tua casa di peccatore”. Zaccheo scende e lo riceve nella sua casa, pieno di gioia. Ci sono momenti decisivi in cui Gesù passa per la nostra vita perché vuole salvare quello che noi stiamo rovinando. Non ci devono sfuggire.

Luca non descrive l’incontro. Parla solo della trasformazione di Zaccheo. Cambia la sua maniera di guardare la vita: non pensa più solo al suo denaro ma alla sofferenza degli altri. Cambia il suo stile di vita: farà giustizia a quelli che ha sfruttato e condividerà i suoi beni con i poveri.

Presto o tardi, tutti corriamo il rischio di “istallarci” nella condizione in cui siamo, rinunciando a qualsiasi aspirazione a una vita di qualità più alta. Noi credenti dobbiamo sapere che un incontro più autentico con Gesù può rendere la nostra vita più umana e, soprattutto, più solidale.

 

PUIS-JE CHANGER?

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Luc fait le récit de l’épisode de Zachée afin que ses lecteurs puissent mieux découvrir ce qu’ils peuvent attendre de Jésus: le Seigneur qu’ils invoquent et qu’ils suivent dans les communautés chrétiennes, “est venu chercher et sauver ce qui était perdu”. Il ne faudrait pas qu’ils l’oublient.

En même temps, le récit de la réaction de Zachée aide à répondre à la question que beaucoup portent dans leur cœur: Puis-je encore changer? N’est-il pas trop tard pour refaire une vie qui, en une bonne partie, est déjà gâchée? Quels pas puis-je faire?

Zachée est présenté en deux traits définissant avec précision sa vie. C’est un “chef de publicains” et il est “riche”. Tout le monde à Jéricho sait qu’il est pécheur. Un homme qui ne sert pas Dieu mais l’argent. Sa vie, comme beaucoup d’autres, n’est pas humaine.

Cependant, Zachée “cherche à voir Jésus”. Ce n’est pas de la simple curiosité. Il veut savoir qui il est, ce qu’il y a de caché dans ce Prophète qui attire tant les gens. Ce n’est pas une tâche facile pour un homme installé dans son monde. Mais ce désir de Jésus va bouleverser sa vie.

L’homme aura à surmonter divers obstacles. Il est “petit de taille” , surtout parce que sa vie n’est pas motivée par des idéaux très nobles. Les gens constituent un autre obstacle: il devra surmonter les préjugés sociaux qui lui rendent difficile une rencontre personnelle et responsable avec Jésus.

Mais Zachée poursuit sa recherche avec simplicité et avec sincérité. Il court pour devancer la multitude, il grimpe sur un arbre comme un enfant. Il ne pense pas à sa dignité d’homme important. Il ne veut que trouver le moment et le lieu adéquats pour rencontrer Jésus. Il veut le voir.

C’est alors qu’il découvre que Jésus est aussi en train de le chercher car il le rejoint là où il se trouve, le cherche du regard et lui dit: “Notre rencontre aura lieu aujourd’hui même dans ta maison de pécheur”. Zachée descend et le reçoit tout joyeux chez lui. Il y a des moments décisifs où Jésus croise le chemin de notre vie car il veut sauver ce que nous sommes en train de gâcher. Il ne faut pas le laisser partir.

Luc ne décrit pas la rencontre. Il ne parle que de la transformation de Zachée. Celui-ci change sa façon de voir la vie: il ne pense plus seulement qu’à son argent mais aussi à la souffrance des autres. Il change son style de vie: il rendra justice à ceux qu’il a exploités et partagera ses biens avec les pauvres.

Tôt ou tard, nous risquons tous de nous “installer” dans la vie, en renonçant à toute aspiration à une vie plus humaine. Nous croyants, nous devons savoir qu’une rencontre plus authentique de Jésus peut rendre notre vie plus humaine et surtout, plus solidaire.

 

CAN I REALLY CHANGE?

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

Luke’s intention, while narrating the story of Zacchaeus, must have been to teach his readers to discover Jesus’ expectations from them: the Lord they were following in all their Christian communities “had come to seek and save all that had been lost.”

At the same time, the story of what Zacchaeus said and did would help others to answer a question many people have always entertained: Can I really change? Isn’t really too late now to change my life, after having wasted it myself? What else can I really do?

Zacchaeus is described to us with two traits that define his past life very precisely. He is “a senior tax collector and a wealthy man.” In Jericho, therefore, he was known to be a sinner. He did not serve God, but money. His life, like that of so many people, wasn’t really humane.

On the other hand, we are told that Zacchaeus was anxious to see Jesus. He wasn’t simply curious. He really wanted to know who this man was, and why he attracted so many people. It isn’t easy for a worldly man to discover a real Prophet. And it was such desire to find the real Jesus that would change Zacchaeus’ life.

This man would have to skip many obstacles. He was too short, and, more importantly, his past life had not been guided by high ideals. People around, too, would be a major obstacle, because social prejudices would make all the more difficult his attempt to get near Jesus.

Zacchaeus, however, continued his search of Jesus with great sincerity and simplicity. He ran to get ahead of the crowds and climbed a sycamore tree, just like any boy would do. He stops considering himself an important man. All he wants is to get a chance and a suitable place to get near Jesus. He really wants to see him.

It was then that Zacchaeus discovers that Jesus, too, is looking out for him: as he climbed the tree, he finds that Jesus looked up and spoke to him. “Zacchaeus, come down. Hurry, I must stay at your home tonight.” Zacchaeus comes down and welcomes Jesus into his home and welcomes him joyfully. There are times and places in our lives when Jesus comes along because He wants to save something we are about to lose. We should never let Him go.

Luke does not describe the details of the meeting. He simply tells us about Zacchaeus’ transformation. He changes his whole approach to life: money isn’t the most important thing any longer and he simply thinks about the harm he might have caused others. His lifestyle has changed: he will do justice to anyone he might have exploited and he will share his wealth with the poor.

Sooner or later, all of us run the risk of getting “settled” in our lives giving up any other option of living a life of humanity and compassion. True believers should know that a true encounter with Jesus can really turn our lives around and make us more humane and generous.

 

ALDA OTE NAITEKE JADA?

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Irakurleek Jesusengandik zer espero dezaketen hobeto aurkitu ahal izateko dakar Lukasek Zakeoren pasadizo hau. Kristau-elkarteetan jarraitzen dutenek, alegia, dei egiten dioten Jaunagandik zer espero dezaketen: «galdua zenaren bila etorri da eta hura salbatzera». Kristauak ez luke hori ahaztu behar.

Aldi berean, Zakeoren jardueraz mintzo den kontakizun horrek gizakiak barnean duen galdera honi erantzuten laguntzen du: Oraino ere alda ote naiteke? Ez ote da jada beranduegi bizitzari bira emateko, hein batean galdua dudan horri? Zein urrats egin nezake?

Bi ezaugarri ematen ditu Zakeoz, haren bizitza zehatz definituz. «Zerga-biltzaileen buru» da eta «aberatsa». Jerikon denek dakite bekatari dela. Jainkoarena ez, baizik diruaren zerbitzari. Haren biziera, beste hainbatena bezala, gizatasun txikikoa da.

Halaz guztiz, «Jesus nola ikusiko dabil» Zakeo. Eta ez ikusmin hutsez. Nor den jakin nahi du, zer duen bere baitan jendeari halako tira egiten dion profeta horrek. Ez da hori egiteko erraza bere munduan errotua den gizon batentzat. Baina Jesusekiko desio horrexek aldaraziko du Zakeo bizieraz.

Hainbat oztopo gainditu beharko du gure gizonak. «Altuera txikia» du, batez ere haren bizitzan indar txikia dutelako ideal handiek. Jendea du beste oztopoa: aurreiritzi sozialak gainditu beharko ditu, Jesusekin era pertsonalean eta erantzukizunez topo egitea galarazten baitiote.

Baina Zakeok aurrera egin du bere bilaketan, xumeki eta egiaz. Korrika doa jendetzari aurrea hartzeko, eta arbola baten gainera igo da haurra bailitzan. Ez da pentsatzen gelditu bere duintasunean, gizon inportante bezala. Soilik, une eta leku egokiak gura ditu, Jesusekin harremanetan hasteko. Ikusi egin nahi du.

Orduantxe jabetu da ezen Jesus ere bere bila dabilela, zeren leku hartara iritsi, non den begiratu eta hau esaten baitio: «Gaur berean egon nahi dut bekatari zaren horren etxea». Arbolatik jaitsi eta ongi etorri egin dio Zakeok poz-pozik. Badira une apartak, zeinetan gure bizitzan agertzen baita Jesus, guk galtzeko zorian jartzen dugun hura salbatu nahi duelako. Ez genioke utzi behar alde egiten.

Lukasek ez du deskribatu nola izan zen topo egite hura. Zakeo aldatu izanaz bakarrik mintzo da. Bizitza ikusteko moldea aldatu du: jadanik ez du buruan dirua soilik, baizik gainerakoen sufrimendua du gogoan. Bizieraz aldatu da: justizia egingo die ustiatu edo esplotatu izan dituenei eta behartsuekin partekatuko ditu ondasunak.

Goizago edo beranduago, guztiek izaten dugu bizitzan «finkatzeko» arriskua, gizatasun gizakoiagoz bizitzeko edozein ametsi uko eginez. Fededunek jakin beharko genuke ezen Jesusekin era egiazkoan topo egiteak gure biziera gizakoiago bihur dezakeela eta, batik bat, solidarioago.

 

PUC CANVIAR?

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Lluc narra l’episodi de Zaqueu perquè els seus lectors descobreixin millor el que poden esperar de Jesús: el Senyor a qui invoquen i segueixen en les comunitats cristianes «ha vingut a buscar i salvar allò que s’havia perdut». No ho han d’oblidar.

Al mateix temps, el seu relat de l’actuació de Zaqueu ajuda a respondre a la pregunta que no pocs porten al seu interior: Encara puc canviar? ¿No és ja massa tard per refer una vida que, en bona part, l’he fet malbé? Quins passos puc donar?

Zaqueu és descrit amb dos trets que defineixen amb precisió la seva vida. És «cap de cobradors d’impostos» i és «ric». A Jericó tothom sap que és un pecador. Un home que no serveix Déu sinó els diners. La seva vida, com tantes d’altres, és poc humana.

No obstant això, Zaqueu «cerca veure Jesús». No és mera curiositat. Vol saber qui és, què té aquest Profeta que tant atrau la gent. No és una tasca fàcil per a un home instal•lat en el seu món. Però aquest desig de Jesús canviarà la seva vida.

L’home haurà de superar diferents obstacles. És «petit d’estatura», sobretot perquè la seva vida no està motivada per ideals massa nobles. La gent és un altre impediment: haurà de superar prejudicis socials que li fan difícil la trobada personal i responsable amb Jesús.

Però Zaqueu prossegueix la cerca amb senzillesa i sinceritat. Corre per avançar-se a la multitud, i puja a un arbre com un nen. No pensa en la seva dignitat d’home important. Només vol trobar el moment i el lloc adequat per entrar en contacte amb Jesús. El vol veure.

És llavors quan descobreix que també Jesús l’està buscant a ell ja que arriba fins a aquell lloc, el busca amb la mirada i li diu: “La trobada serà avui mateix a la teva casa de pecador”. Zaqueu baixa i el rep a casa ple d’alegria. Hi ha moments decisius en què Jesús passa per la nostra vida perquè vol salvar el que nosaltres estem fent malbé. No els hem de deixar escapar.

Lluc no descriu la trobada. Només parla de la transformació de Zaqueu. Canvia la seva manera de mirar la vida: ja no pensa només en els seus diners sinó en el patiment dels altres. Canvia el seu estil de vida: farà justícia als qui ha explotat i compartirà els seus béns amb els pobres.

Tard o d’hora, tots correm el risc “d’instal•lar-nos” en la vida renunciant a qualsevol aspiració de viure amb més qualitat humana. Els creients hem de saber que una trobada més autèntica amb Jesús pot fer la nostra vida més humana i, sobretot, més solidària.

 

PODO CAMBIAR?

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Lucas narra o episodio de Zaqueo para que os seus lectores descubran mellor o que poden esperar de Xesús: O Señor ao que invocan e a quen seguen nas comunidades cristiás «veu a buscar e salvar o que estaba perdido». Non o han de esquecer.

Ao mesmo tempo, o seu relato da actuación de Zaqueo axuda a responder á pregunta que non poucos levan no seu interior: Aínda podo cambiar eu? Non é xa demasiado tarde para refacer unha vida que, en boa parte, a botei a perder? Que pasos podo dar?

Zaqueo é descrito con dous trazos que definen con precisión a súa vida. É «xefe de publicanos» e é «rico». En Xericó todos saben que é un pecador. Un home que non serve a Deus senón ao diñeiro. A súa vida, como tantas outras, é pouco humana.

Non obstante, Zaqueo «busca ver a Xesús». Non é mera curiosidade. Quere saber quen é, que hai dentro deste Profeta que tanto atrae á xente. Non é tarefa doada para un home instalado no seu mundo. Pero este desexo de Xesús vaille cambiar a súa vida.

O home terá que superar diferentes obstáculos. É «baixo de estatura» e, sobre todo, a súa vida non está motivada por ideais moi nobres. A xente é un outro impedimento: Terá que superar prexuízos sociais que lle fan difícil o encontro persoal e responsábel con Xesús.

Pero Zaqueo prosegue a súa busca con sinxeleza e sinceridade. Corre para adiantarse á multitude, e sobe a unha árbore coma un neno. Non pensa na súa dignidade de home importante. Só quere atopar o momento e o lugar adecuado para entrar en contacto con Xesús. Quéreo ver.

E daquela, descobre que tamén Xesús o está a buscar a el, pois chega ata aquel lugar, búscao coa mirada e dille: “O encontro será hoxe mesmo na túa casa de pecador”. Zaqueo baixa e recíbeo na súa casa cheo de alegría. Hai momentos decisivos nos que Xesús pasa pola nosa vida porque quere salvar o que nós estamos a botar a perder. Non podemos deixalos escapar.

Lucas non describe o encontro. Só fala da transformación de Zaqueo. Cambia o seu xeito de mirar a vida: Xa non pensa só no seu diñeiro senón no sufrimento dos demais. Cambia o seu estilo de vida: Faralles xustiza aos que explotou e compartirá os seus bens cos pobres.

Tarde ou cedo, todos corremos o risco de “instalarnos” na vida renunciando a calquera aspiración de vivir con máis calidade humana. Os crentes temos de saber que un encontro máis auténtico con Xesús pode facer a nosa vida máis humana e, sobre todo, máis solidaria.