Posts etiquetados ‘Cuaresma’

brazos abiertos4 Cuaresma (C) Lucas 15, 1-3. 11- 32
CON LOS BRAZOS SIEMPRE ABIERTOS
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 06/03/13.- Para no pocos, Dios es cualquier cosa menos alguien capaz de poner alegría en su vida. Pensar en él les trae malos recuerdos: en su interior se despierta la idea de un ser amenazador y exigente, que hace la vida más fastidiosa, incómoda y peligrosa.

Poco a poco han prescindido de él. La fe ha quedado “reprimida” en su interior. Hoy no saben si creen o no creen. Se han quedado sin caminos hacia Dios. Algunos recuerdan todavía “la parábola del hijo pródigo”, pero nunca la han escuchado en su corazón.

El verdadero protagonista de esa parábola es el padre. Por dos veces repite el mismo grito de alegría: “Este hijo mío estaba muerto y ha vuelto a la vida; estaba perdido y lo hemos encontrado”. Este grito revela lo que hay en su corazón de padre.

A este padre no le preocupa su honor, sus intereses, ni el trato que le dan sus hijos. No emplea nunca un lenguaje moral. Solo piensa en la vida de su hijo: que no quede destruido, que no siga muerto, que no viva perdido sin conocer la alegría de la vida.

El relato describe con todo detalle el encuentro sorprendente del padre con el hijo que abandonó el hogar. Estando todavía lejos, el padre “lo vio” venir hambriento y humillado, y “se conmovió” hasta las entrañas. Esta mirada buena, llena de bondad y compasión es la que nos salva. Solo Dios nos mira así.

Enseguida “echa a correr”. No es el hijo quien vuelve a casa. Es el padre el que sale corriendo y busca el abrazo con más ardor que su mismo hijo. “Se le echó al cuello y se puso a besarlo”. Así está siempre Dios. Corriendo con los brazos abiertos hacia quienes vuelven a él.

El hijo comienza su confesión: la ha preparado largamente en su interior. El padre le interrumpe para ahorrarle más humillaciones. No le impone castigo alguno, no le exige ningún rito de expiación; no le pone condición alguna para acogerlo en casa. Sólo Dios acoge y protege así a los pecadores.

El padre solo piensa en la dignidad de su hijo. Hay que actuar de prisa. Manda traer el mejor vestido, el anillo de hijo y las sandalias para entrar en casa. Así será recibido en un banquete que se celebra en su honor. El hijo ha de conocer junto a su padre la vida digna y dichosa que no ha podido disfrutar lejos de él.

Quien oiga esta parábola desde fuera, no entenderá nada. Seguirá caminando por la vida sin Dios. Quien la escuche en su corazón, tal vez llorará de alegría y agradecimiento. Sentirá por vez primera que en el misterio último de la vida hay Alguien que nos acoge y nos perdona porque solo quiere nuestra alegría. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

COM OS BRAÇOS SEMPRE ABERTOS

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Para não poucos, Deus é qualquer coisa menos alguém capaz de colocar alegria na sua vida. Pensar Nele trás más recordações: no seu interior desperta-se a ideia de um ser ameaçador e exigente, que faz a vida mais fastidiosa, incómoda e perigosa.

Pouco a pouco prescindiram Dele. A fé ficou “reprimida” no seu interior. Hoje não sabem se acreditam ou não. Ficaram sem caminhos para Deus. Alguns recordam todavia “a parábola do filho pródigo”, mas nunca a escutaram no seu coração.

O verdadeiro protagonista dessa parábola é o pai. Por duas vezes repete o mesmo grito de alegria: “Este filho meu estava morto e voltou à vida; estava perdido e encontramo-lo”. Este grito revela o que há no seu coração de pai.

A este pai não lhe preocupa a sua honra, os seus interesses, nem o tratamento que lhe dão os seus filhos. Não utiliza nunca uma linguagem moral. Só pensa na vida do seu filho: que não fique destruído, que não continue morto, que não viva perdido sem conhecer a alegria da vida.

O relato descreve com todo o detalhe o encontro surpreendente do pai com o filho que abandonou o lar. Estando todavia longe, o pai “viu-o” vir esfomeado e humilhado, e “comovia-se” até às entranhas. Este olhar bom, cheio de bondade e compaixão é o que nos salva. Só Deus nos olha assim.

De seguida “lança-se a correr”. Não é o filho que volta a casa. É o pai que sai a correr w procura o abraço com mais ardor que o próprio filho. “Atirou-se ao pescoço e pôs-se a beija-lo “. Assim está sempre Deus. Correndo com os braços abertos para quem volta para Ele.

O filho começa a sua confissão: preparou-a largamente no seu interior. O pai interrompe-o para poupar-lhe mais humilhações. Não lhe impõem castigo algum, não lhe exige nenhum rito de expiação; não lhe põe condição para acolhe-lo em casa. Só Deus acolhe e protege assim os pecadores.

O pai só pensa na dignidade do seu filho. Há que atuar depressa. Manda trazer o melhor vestido, o anel do filho e as sandálias para entrar em casa. Assim será recebido num banquete que se celebra em sua honra. O filho há-de conhecer junto ao seu pai a vida digna e ditosa que não pode disfrutar longe Dele.

Quem oiça esta parábola de fora, não entenderá nada. Seguirá caminhando pela vida sem Deus. Quem a escute no seu coração, tal vez chore de alegria e agradecimento. Sentirá pela primeira vez que no mistério último da vida há Alguém que nos acolhe e nos perdoa porque só quer a nossa alegria.

CON LE BRACCIA SEMPRE APERTE

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Per non poche persone, Dio è qualunque cosa meno che qualcuno capace di mettere gioia nella propria vita. Pensare a lui provoca cattivi ricordi: nel loro cuore si risveglia l’idea di un essere minacciante ed esigente, che rende la vita più pesante, scomoda e pericolosa.

A poco a poco hanno fatto a meno di lui. La fede è rimasta “repressa” nel loro intimo. Oggi non sanno se credono o non credono. Sono rimasti senza vie verso Dio. Alcuni ricordano ancora “la parabola del figlio prodigo”, ma non l’hanno mai ascoltata nel loro cuore.

Il vero protagonista di questa parabola è il padre. Per due volte ripete lo stesso grido di gioia: Questo mio figlio era morto ed è tornato in vita, era perduto ed è stato ritrovato. Questo grido rivela quel che c’è nel suo cuore di padre.

Questo padre non si preoccupa del suo onore, dei suoi interessi, né di come lo trattano i suoi figli. Non usa mai un linguaggio morale. Pensa solo alla vita del figlio: che non rimanga distrutto, che non continui a essere morto, che non viva perduto senza conoscere la gioia della vita.

Il racconto descrive in tutti i dettagli l’incontro sorprendente del Padre con il figlio che ha abbandonato la casa. Mentre era ancora lontano, il padre lo vide venire affamato e umiliato, ed ebbe compassione nel più profondo di sé. Questo sguardo buono, pieno di bontà e di compassione, è quello che ci salva. Solo Dio ci guarda così.

Subito gli corse incontro. Non è il figlio che torna a casa. È il padre che esce correndo e cerca l’abbraccio con più ardore del suo stesso figlio. Gli si gettò al collo e lo baciò. Così è sempre Dio, che corre con le braccia aperteverso quelli che ritornano a lui.

Il figlio comincia la sua confessione: l’ha preparata a lungo dentro di sé. Il padre lo interrompe per risparmiargli altre umiliazioni. Non gli impone alcun castigo, non esige da lui nessun rito di espiazione; non gli pone alcuna condizione per accoglierlo in casa. Solo Dio accoglie e protegge così i peccatori.

Il padre pensa solo alla dignità del figlio. Bisogna agire in fretta. Manda a prendere il vestito più bello, l’anello di figlio e i sandali per entrare in casa. Così sarà ricevuto in un banchetto che si celebra in suo onore. Il figlio deve conoscere insieme al padre la vita degna e felice che non ha potuto godere lontano da lui.

Chi ascolti questa parabola dal di fuori, non comprenderà nulla. Continuerà a camminare per la vita senza Dio. Chi l’ascolta nel suo cuore, forse piangerà di gioia e gratitudine. Sentirà per la prima volta che nel mistero ultimo della vita c’è Qualcuno che ci accoglie e ci perdona perché vuole solo la nostra gioia.

LES BRAS TOUJOURS OUVERTS

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Pour bon nombre de personnes, Dieu est tout sauf quelqu’un qui peut mettre de la joie dans leur vie. En pensant à lui, ils ont de mauvais souvenirs : éveillant en eux l’idée d’un être menaçant et exigeant, qui rend la vie fastidieuse, inconfortable et dangereuse.

Petit à petit, ils se sont passés de lui. La foi a été « réprimée » dans leur cœur. Aujourd’hui, ils ne savent plus s’ils croient ou s’ils ne croient pas. Ils ont perdu la route vers Dieu. Certains se souviennent encore de la « parabole du fils prodigue » mais leur cœur ne l’a jamais vraiment écoutée.

Le véritable protagoniste de cette parabole est le père. A deux reprises, il reprend le même cri de joie : « Mon fils était mort et il est revenu à la vie ; il était perdu et nous l’avons retrouvé ». Ce cri révèle ce qui habite son cœur de père.

Ce n’est ni son honneur ni ses intérêts ni le traitement que lui réservent ses fils, qui inquiète ce père. Jamais il n’utilise un langage moralisateur. Il ne pense qu’à la vie de son fils : qu’il ne se détruise pas, qu’il ne demeure pas dans sa mort, qu’il ne se perde pas ignorant la joie de la vie.

Le récit décrit bien des détails la rencontre surprenante du père avec ce fils qui avait quitté son foyer. Etant encore loin, le père « le vit », marchant affamé et humilié, et « il fut ému » jusqu’aux entrailles. C’est ce regard bon, plein de bonté et de compassion qui nous sauve. Car seul Dieu nous regarde ainsi.

Tout de suite, “il se mit à courir”. Ce n’est pas le fils qui revient à la maison ; C’est le père qui sort en courant et cherche à l’embrasser plus ardemment que son propre fils. « Il se jeta à son cou et se mit à le couvrir des baisers ». Voilà ce que Dieu fait toujours : courir, les bras ouverts, vers tous ceux qui reviennent vers lui.

Le fils commence sa confession qu’il a préparée depuis longtemps dans son cœur. Le père l’interrompt pour lui épargner davantage d’humiliations ; Il ne lui impose aucun châtiment, il n’exige de lui aucun rite d’expiation, ne lui met aucune condition, pour l’accueillir dans sa maison. Seul Dieu accueille et protège de la sorte les pécheurs.

Le père ne pense qu’à la dignité de son fils. Il faut agir vite. Il fait apporter les meilleurs habits, l’anneau du fils et les sandales pour entrer dans la maison. C’est ainsi qu’il sera reçu lors d’un festin célébré en son honneur. Le fils doit connaître auprès de son père la vie digne et heureuse dont il n’a pas pu jouir loin de lui.

Celui qui entend cette parabole du dehors, ne comprend rien. Il continuera sur le chemin de la vie, sans Dieu. Mais celui qui l’écoute dans son cœur, peut-être pleurera-t-il de joie et de reconnaissance. Il sentira pour la première fois que dans le mystère ultime de la vie, il y a Quelqu’un qui nous accueille et qui nous pardonne car il ne veut que notre joie.

WITH ARMS WIDE-OPEN

José Antonio Pagola

For many people, God is anything but the one who is able to give them joy. To think of God brings up bad memories: from deep within comes the idea of someone threatening or demanding, who turns their life into something boring, uncomfortable and dangerous.

Little by little they have left God out of their lives. Faith has become ‘repressed’ within. At this point they don’t know if they believe in anything or not. They are left without any pathway to God. Some may still recall ‘the parable of the prodigal son’, but they haven’t ever listened to it in their heart.

The true protagonist of this parable is the father. Twice he repeats the same cry of joy: “This son of mine was dead and has come back to life; he was lost and is found”. This cry reveals what’s in the father’s heart.

This father isn’t worried about honor, his own interests, nor in the way his sons have treated him. He never uses the language of morality. He only thinks about his son’s life: his son isn’t destroyed, isn’t left dead, doesn’t end up lost without knowing the joy of life.

This story describes to the smallest detail the surprising meeting of the father with his son who had abandoned his home. Even when the son was far off, the father ‘spotted him’ coming hungry and humiliated, and ‘he was moved ‘ down in his very bowels. This keen sight, full of kindness and compassion is what saves us. Only God sees us so.

Right away ‘he rushes over’. It’s not the son who comes home. It’s the father who goes out running and who reaches out more passionately than his very son. “He grabbed him by the neck and kept kissing him”. God’s always like that: running with open arms toward those who come back.

The son starts his confession: he’s been working on it for a long time in his mind. The father interrupts him to save him more humiliation. He doesn’t impose any punishment, demands no ritual of expiation; he places no condition on welcoming him home. Only God welcomes and protects sinners thus.

The father only thinks about his son’s dignity. He needs to act quickly. He orders them to bring him the best clothes, a son’s ring, and sandals to walk home. There he will be received at a banquet celebrated in his honor. The son has to know, sitting next to his father, the dignity and happiness of the life that he wasn’t able to enjoy while separated from his father.

Whoever hears this parable from the outside won’t understand anything. That person will continue walking through life without God. Whoever hears it from the heart, might weep with joy and gratitude. That one will feel, maybe for the first time, that in the final mystery of life there is Someone who welcomes us and forgives us, because that Someone only wants us to be filled with joy.

BETI BESOAK ZABALIK

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Hainbat jenderentzat, ez gutxirentzat, Jainko beste edozer gauza da, bizitzan poza ezartzeko gai izatea izan ezik. Hura gogora ekartzeak oroitzapen txarrak ekarri ohi dizkio: izaki mehatxari eta zorrotz baten ideia sortzen dio, bizitza are gogaikarriago, deserosoago eta arriskutsuago bihurtzen dion ideia.

Pixkana, hura alde batera utziz joan izan dira. Fedea halakoen baitan «hertsaturik» gelditu da. Gaur egun, ez dakite sinesten duten ala ez. Jainkoagana nola jo ezinik gelditu dira. Batzuek gogoan dute oraino «seme hondatzailearen parabola», baina ez dute entzun sekula beren bihotzean.

Aita da parabola horretako benetako protagonista. Bi bider errepikatzen du poz-oihu hau: «Ene seme hau hila nuen eta piztu zait; galdua nuen eta aurkitu dugu». Oihu honek agertzen du zer duen bihotzean aita honek.

Aita honi ez dio axola bere ohorea, ez bere probetxua, ezta bere semeari ematen dioten tratua ere. Ez darabil inoiz ere hizkuntza morala. Soilik, bere semearen bizia du gogoan: ez dadila suntsitu, ez dezala jarraitu hilik, ez dadila bizi galdurik bizi-poza ezagutu gabe.

Xeheki deskribatu du kontakizunak aitaren eta sutondoa utzi zuen semearen topo egitea. Artean urrun zela, goseak eta lur joa «ikusi zuen» aitak etortzen, eta hondo-hondoraino «hunkitu zen». Begiratu on hau, onbera eta errukitsu hau, da salbatzen gaituena. Jainkoak bakarrik begiratzen digu horrela.

Bat-batean, «korrika hasi zen». Ez da izan semea etxera itzuli dena. Aita da korrika irten eta haren besarkada bila joan dena, semeak berak baino su handiagoz. «Besarkatu eta musuka hasi zitzaion». Horrela ari da Jainkoa beti. Besoak zabalik doa beragana itzultzen direnengana.

Semeak bere aitorpena hasi du: luzaroan prestatu du bere bihotzean. Aitak, ordea, eten egin dio, umilazioa ez luzatzeko. Ez dio ezarri inolako zigorrik, ez dio eskatu inolako ordain-erriturik, ez dio ipini inolako baldintzarik etxean sartzeko. Jainkoak bakarrik onartzen eta babesten ditu horrela bekatariak.

Soilik, semearen duintasuna du aitak gogoan. Presaka jokatu beharra du. Jantzirik hobena ekartzeko agindu du, seme-eraztuna eta etxean sartzeko oinetakoak ekartzeko. Harrera hori egin diote beraren omenez ospatuko duten jai-otorduan. Aitagandik urruti ezin gozatu izan duen bizitza duin eta zoriontsua ezagutu behar du semeak aitaren ondoan.

Parabola hau kanpotik entzungo duenak, ez du ezer ulertuko. Bizitzan bide egiten jarraituko du Jainkoa gabe. Aldiz, bere bihotzean entzungo duenak, agian, negar egingo du pozez eta esker onez. Lehenengo aldiz sentituko du bizitzaren azken misterioan badela Norbait, onartzen gaituena eta barkatzen, soil-soilik poza opa digulako.

AMB ELS BRAÇOS SEMPRE OBERTS

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Per no pocs, Déu és qualsevol cosa menys algú capaç de posar alegria en la seva vida. Pensar en ell els porta mals records: al seu interior es desperta la idea d’un ésser amenaçador i exigent, que fa la vida més carregosa, incòmoda i perillosa.

A poc a poc han prescindit d’ell. La fe ha quedat “reprimida” en el seu interior. Avui no saben si creuen o no creuen. S’han quedat sense camins cap a Déu. Alguns recorden encara “la paràbola del fill pròdig”, però mai l’han escoltat en el seu cor.

El veritable protagonista d’aquesta paràbola és el pare. Per dues vegades repeteix el mateix crit d’alegria: “Aquest fill meu era mort i ha tornat a la vida, estava perdut i l’hem retrobat”. Aquest crit revela el que hi ha al seu cor de pare.

A aquest pare no el preocupa el seu honor, els seus interessos, ni el tracte que li donen els seus fills. No empra mai un llenguatge moral. Només pensa en la vida del seu fill: que no quedi destruït, que no segueixi mort, que no visqui perdut sense conèixer l’alegria de la vida.

El relat descriu amb tot detall la trobada sorprenent del pare amb el fill que va abandonar la llar. Estant encara lluny, el pare “el va veure” venir famolenc i humiliat, i “es commogué” fins les entranyes. Aquesta mirada bona, plena de bondat i compassió és la que ens salva. Només Déu ens mira així.

Desseguida “arrenca a córrer”. No és el fill qui torna a casa. És el pare el que surt corrent i busca l’abraçada amb més ardor que el seu mateix fill. “Se li tirà al coll i el besà”. Així està sempre Déu. Corrent amb els braços oberts cap als qui tornen a ell.

El fill comença la seva confessió: l’ha preparat llargament al seu interior. El pare l’interromp per estalviar més humiliacions. No li imposa càstig, no li exigeix cap ritu d’expiació, no li posa cap condició per acollir-lo a casa. Només Déu acull i protegeix així els pecadors.

El pare només pensa en la dignitat del seu fill. Cal actuar de pressa. Mana portar el millor vestit, l’anell de fill i les sandàlies per entrar a casa. Així serà rebut en un banquet que se celebra en el seu honor. El fill ha de conèixer al costat del seu pare la vida digna i feliç que no ha pogut gaudir lluny d’ell.

Qui escolti aquesta paràbola des de fora, no entendrà res. Seguirà caminant per la vida sense Déu. Qui l’escolti en el seu cor, potser plorarà d’alegria i d’agraïment. Sentirà per primera vegada que en el misteri últim de la vida hi ha Algú que ens acull i ens perdona perquè només vol la nostra alegria.

COS BRAZOS SEMPRE ABERTOS

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Para non poucos, Deus é calquera cousa menos alguén capaz de poñer alegría na súa vida. Pensar nel é traerlles malos recordos: no seu interior espértase a idea dun ser ameazador e esixente, que fai a vida máis amoladora, incómoda e perigosa.
Aos poucos prescindiron del. A fe ficou “reprimida” no seu interior. Hoxe non saben si creen ou non creen. Ficaron sen camiños cara a Deus. Algúns recordan aínda “a parábola do fillo pródigo”, pero nunca a escoitaron no seu corazón.

O verdadeiro protagonista desa parábola é o pai. Por dúas veces repite o mesmo grito de alegría: “Este fillo meu estaba morto e volveu á vida; estaba perdido e atopámolo”. Este berro revela o que hai no seu corazón de pai.

A este pai non lle preocupa o seu honor, os seus intereses, nin o trato que lle dan os seus fillos. Non emprega nunca unha linguaxe moral. Só pensa na vida do seu fillo: que non fique destruído, que non siga morto, que non viva perdido sen coñecer a alegría da vida.

O relato describe con todo detalle o encontro sorprendente do pai co fillo que abandonou o fogar. Estando aínda lonxe, o pai “viuno” vir famento e humillado, e conmoveuse” ata as entrañas. Esta mirada boa, chea de bondade e compaixón é a que nos salva. Só Deus nos mira así.

Enseguida “bota a correr”. Non é o fillo quen volve á casa. É o pai o que sae ás carreiras e busca o abrazo con máis ardor do que o seu mesmo fillo. “Botóuselle ao pescozo e púxose a bicalo”. Así está sempre Deus. Correndo cos brazos abertos cara aos que volven a el.

O fillo comeza a súa confesión: preparouna largamente no seu interior. O pai interrómpeo para aforrarlle máis humillacións. Non lle impón castigo algún, non lle esixe ningún rito de expiación; non lle pon condición algunha para acollelo na casa. Só Deus acolle e protexe deste xeito aos pecadores.

O pai só pensa na dignidade do seu fillo. Hai que actuar á présa. Manda traer o mellor vestido, o anel de fillo e as sandalias para entrar na casa. Así será recibido nun banquete que se vai celebrar no seu honor. O fillo ten de coñecer xunto ao seu pai a vida digna e ditosa que non puido gozar lonxe del.

Quen oia esta parábola desde fóra, non entenderá nada. Seguirá camiñando pola vida sen Deus. Quen a escoite no seu corazón, talvez chorará de alegría e agradecemento. Sentirá por vez primeira que no misterio último da vida hai Alguén que nos acolle e nos perdoa porque só quere a nosa alegría.

永远敞开的拥抱

若瑟×安多尼帕戈拉. 译者: 宁远

为许人而言,天主可以是任何东西,唯一不能的是带给他生命喜乐。一想起天主,他们就回忆起那些不愉快的过去:在他内心深处立刻就浮现出一个具有威胁的、严厉的形象,使他的生活变成难以忍受、不愉快,而且危机重重。

慢慢地,这些人就忽略天主,信仰被压抑在他们的内心深处。如今,他们已经不知道自己到底是信还是不信了。他们找不到通往天主的路。有些人仍然记得“浪子的比喻”,可从未真正用心听过。

事实上,这个比喻的真正主角是那位父亲,他两次重复喜乐的呼喊:“我的这个儿子死而复生,失而复得”。这句呼喊淋漓尽致地表达了这位父亲心中的喜乐。

他既不操心个人的荣誉与利益,也不在乎他的儿子们如何对待了他。他也不担心伦理的要求,唯一关心的只是他孩子的生命:这生命不要被毁灭,不要死亡,不要在迷失中生活,而不认识生命的喜乐。

这个故事详细地描写了父亲与离家的儿子之间那令人惊异的相会。当他离得还远的时候,父亲就“看见他”饥饿而卑微地走来,“动了怜悯的心”。是这善意的目光,充满慈悲与怜悯的目光拯救了我们。只有天主这样注视我们。

他立即“跑上前去”。不是儿子自己回家了,而是父亲跑出去,用比他儿子更热情的拥抱找到了他。“扑到他的脖子上,热情地亲吻他”。天主永远都是这样,张开双臂跑向他回到他身边的人。

儿子开始忏悔:他已经在心里准备了许久。可父亲打断了他,不让他继续那些自辱的言词。他不给予任何惩罚,也不要求任何赎罪的仪式,为接纳他的儿子,没有提出任何条件。只有天主这样接纳,保护罪人们。

父亲只在乎他儿子的尊严。他立即行动,让人给儿子带来最好的衣服和戒指,还有鞋子。如此,儿子将在一个以他的名义而举行的宴席上被迎接回家。儿子必须承认,只有在他父亲的身边他才能享有幸福与有尊严的生活,那是在其他任何地方都没有的。

那些从外在去听这个比喻的人是不会明白的,他们将继续一个没有天主的生活。谁用心聆听,也许会流出感恩与喜乐的泪水,也许他会第一次感受到在生命最深的奥迹中有一个人接纳我们,宽恕我们,因为他只希望我们快乐。

Antes que sea tarde

Publicado: 27 febrero, 2013 en BIBLIA
Etiquetas: , , , , ,

higuera.3 Cuaresma (C) Lucas 13, 1-9
ANTES QUE SEA TARDE
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 27/02/13.- Había pasado ya bastante tiempo desde que Jesús se había presentado en su pueblo de Nazaret como Profeta, enviado por el Espíritu de Dios para anunciar a los pobres la Buena Noticia. Sigue repitiendo incansable su mensaje: Dios está ya cerca, abriéndose camino para hacer un mundo más humano para todos.

Pero es realista. Jesús sabe bien que Dios no puede cambiar el mundo sin que nosotros cambiemos. Por eso se esfuerza en despertar en la gente la conversión: “Convertíos y creed en esta Buena Noticia”. Ese empeño de Dios en hacer un mundo más humano será posible si respondemos acogiendo su proyecto.

Va pasando el tiempo y Jesús ve que la gente no reacciona a su llamada como sería su deseo. Son muchos los que vienen a escucharlo, pero no acaban de abrirse al “Reino de Dios”. Jesús va a insistir. Es urgente cambiar antes que sea tarde.

En cierta ocasión cuenta una pequeña parábola. Un propietario de un terreno tiene plantada una higuera en medio de su viña. Año tras año, viene a buscar fruto en ella y no lo encuentra. Su decisión parece la más sensata: la higuera no da fruto y está ocupando inútilmente un terreno, lo más razonable es cortarla.

Pero el encargado de la viña reacciona de manera inesperada. ¿Por qué no dejarla todavía? Él conoce aquella higuera, la ha visto crecer, la ha cuidado, no la quiere ver morir. Él mismo le dedicará más tiempo y más cuidados, a ver si da fruto.

El relato se interrumpe bruscamente. La parábola queda abierta. El dueño de la viña y su encargado desaparecen de escena. Es la higuera la que decidirá su suerte final. Mientras tanto, recibirá más cuidados que nunca de ese viñador que nos hace pensar en Jesús, “el que ha venido a buscar y salvar lo que estaba perdido”.

Lo que necesitamos hoy en la Iglesia no es solo introducir pequeñas reformas, promover el “aggiornamento” o cuidar la adaptación a nuestros tiempos. Necesitamos una conversión a nivel más profundo, un “corazón nuevo”, una respuesta responsable y decidida a la llamada de Jesús a entrar en la dinámica del Reino de Dios.

Hemos de reaccionar antes que sea tarde. Jesús está vivo en medio de nosotros. Como el encargado de la viña, él cuida de nuestras comunidades cristianas, cada vez más frágiles y vulnerables. Él nos alimenta con su Evangelio, nos sostiene con su Espíritu.

Hemos de mirar el futuro con esperanza, al mismo tiempo que vamos creando ese clima nuevo de conversión y renovación que necesitamos tanto y que los decretos del Concilio Vaticano no han podido hasta hora consolidar en la Iglesia. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

-oOo-

-oOo-

ANTES QUE SEJA TARDE

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Tinha passado já bastante tempo desde que Jesus se havia apresentado na Sua terra de Nazaré como Profeta, enviado pelo Espírito de Deus para anunciar aos pobres a Boa Nova. Continua a repetir incansável a Sua mensagem: Deus está já próximo, abrindo-se caminho para fazer um mundo mais humano para todos.

Mas é realista. Jesus sabe bem que Deus não pode mudar o mundo sem que nós mudemos. Por isso se esforça em despertar nas pessoas a conversão: “Convertei-vos e acreditai nesta Boa Nova”. Esse empenho de Deus em fazer um mundo mais humano será possível se respondemos acolhendo o Seu projeto.

Vai passando o tempo e Jesus vê que as pessoas não reagem à chamada como seria o Seu desejo. São muitos os que Vêm escutá-Lo, mas não chegam a abrir-se ao “Reino de Deus”. Jesus vai insistir. É urgente mudar antes que seja tarde.

Em certa ocasião conta uma pequena parábola. Um proprietário de um terreno tem plantado uma figueira no meio da sua vinha. Ano após ano, vem à procura de fruto nela e não o encontra. A sua decisão parece a mais sensata: a figueira não dá fruto e está a ocupar inutilmente um terreno, o mais razoável é corta-la.

Mas o encarregado da vinha reage de forma inesperada. Porque não deixa-la todavia? Ele conhece aquela figueira, viu-a crescer, cuidou-a, não a quer ver morrer. Ele mesmo lhe dedicará mais tempo e mais cuidados, a ver se dá fruto.

O relato interrompe-se bruscamente. A parábola fica aberta. O dono da vinha e o seu encarregado desaparecem de cena. É a figueira é quem decidirá a sua sorte final. Entretanto, receberá mais cuidados que nunca desse vinhador que nos faz pensar em Jesus, “O que veio procurar e salvar o que estava perdido”.

O que necessitamos hoje na Igreja não é só introduzir pequenas reformas, promover o “aggiornamento” ou cuidar a adaptação aos nossos tempos. Necessitamos de uma conversão a nível mais profundo, um “coração novo”, uma resposta responsável e decidida à chamada de Jesus a entrar na dinâmica do Reino de Deus.

Temos de reagir antes que seja tarde. Jesus está vivo no meio de nós. Como o encarregado da vinha, Ele cuida das nossas comunidades cristãs, cada vez mais frágeis e vulneráveis. Ele alimenta-nos com o Seu Evangelho, sustenta-nos com o Seu Espírito.

Temos de olhar o futuro com esperança, ao mesmo tempo que vamos criando esse clima novo de conversão e renovação que necessitamos tanto e que os decretos do Concilio Vaticano não puderam até agora consolidar na Igreja.

PRIMA CHE SIA TARDI

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Era passato già abbastanza tempo da quando Gesù si era presentato nel suo villaggio di Nazareth come Profeta, inviato dallo Spirito di Dio per annunciare ai poveri la Buona Notizia. Continua a ripetere, instancabile, il suo messaggio: Dio è vicino, e si apre il cammino per fare un mondo più umano per tutti.

Ma è realista. Gesù sa bene che Dio non può cambiare il mondo senza che cambiamo noi. Per questo si sforza di risvegliare nella gente la conversione: “Convertitevi e credete in questa Buona Notizia”. Questo impegno di Dio nel fare un mondo più umano sarà possibile se rispondiamo accogliendo il suo progetto.

Va passando il tempo e Gesù vede che la gente non reagisce alla sua chiamata come egli vorrebbe. Sono molti quelli che vengono ad ascoltarlo, ma non arrivano ad aprirsi al “Regno di Dio”. Gesù insisterà. È urgente cambiare prima che sia tardi.

Una volta racconta una piccola parabola. Il proprietario di un terreno ha piantato un fico in mezzo alla sua vigna. Anno dopo anno viene a cercarvi frutto e non lo trova. La sua decisione sembra la più sensata: il fico non dà frutto e sta occupando inutilmente il terreno. La cosa più logica sarebbe tagliarlo.

Ma il vignaiolo reagisce in maniera inattesa. Perché non lasciarlo ancora? Egli conosce quel fico, l’ha visto crescere, si è preso cura di lui, non vuole vederlo morire. Lui stesso gli dedicherà più tempo e più attenzione per vedere se dà frutto.

Il racconto s’interrompe bruscamente. La parabola resta aperta. Il padrone della vigna e il suo vignaiolo scompaiono dalla scena. È il fico che deciderà la sua sorte finale. Nel frattempo riceverà più cure che mai da quel vignaiolo che ci fa pensare a Gesù, “colui che è venuto a cercare e salvare quel che era perduto”.

Quello di cui oggi nella Chiesa abbiamo bisogno non è soltanto introdurre piccole riforme, promuovere l’aggiornamento o adattarsi ai nostri tempi. Abbiamo bisogno di una conversione a livello più profondo, un cuore nuovo, una risposta responsabile e decisa alla chiamata di Gesù a entrare nella dinamica del Regno di Dio.

Dobbiamo reagire prima che sia tardi. Gesù è vivo in mezzo a noi. Come il vignaiolo, egli si prende cura delle nostre comunità cristiane, sempre più fragili e vulnerabili. Egli ci alimenta con il suo Evangelo, ci sostiene con il suo Spirito.

Dobbiamo guardare al futuro con speranza, mentre andiamo creando questo clima nuovo di conversione e rinnovamento di cui abbiamo tanto bisogno e che i decreti del Concilio Vaticano II non hanno potuto fino ad ora consolidare nella Chiesa.

AVANT QU’IL NE SOIT TROP TARD

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Un long moment s’était écoulé depuis que Jésus était revenu dans son village de Nazareth en tant que Prophète envoyé par l’Esprit de Dieu pour annoncer aux pauvres la Bonne Nouvelle. Sans se lasser, il continue de relancer son message : Dieu est déjà proche, en train de se frayer un chemin afin de construire un monde plus humain pour tous.

Mais il est réaliste. Jésus sait très bien que Dieu ne changera pas le monde si nous n’acceptons pas de changer. C’est pourquoi il s’efforce d’appeler les gens à la conversion : « Convertissez-vous et croyez à la Bonne Nouvelle ». Cet engagement de Dieu à rendre notre monde plus humain ne sera possible que si nous y répondons en accueillant son projet.

Le temps passe et Jésus constate que les gens ne réagissent pas à son appel comme il le souhaiterait. Ils sont nombreux à venir l’écouter mais ils ne sont pas prêts à s’ouvrir au « Royaume de Dieu ». Jésus insiste. Il est urgent de changer avant qu’il ne soit trop tard.

A un moment donné, il raconte une petite parabole. Un propriétaire terrien avait planté un figuier au milieu de sa vigne. Chaque année, il vient y chercher du fruit mais il n’en trouve pas. Sa décision semble la plus sensée : le figuier ne donnant aucun fruit et occupant inutilement une place, le plus raisonnable c’est de le couper.

Mais le responsable de la vigne réagit d’une façon inattendue. Pourquoi ne pas le laisser encore un temps ? Il connait ce figuier, il l’a vu grandir, il en a pris soin et il ne veut pas le voir mourir. Il lui consacrera plus de temps et plus de soins, espérant qu’il donnera du fruit.

Le récit est brusquement interrompu. La parabole reste ouverte. Le maître de la vigne et son responsable disparaissent de la scène. C’est le figuier lui-même qui décidera de son sort final. En attendant, il recevra plus de soins que jamais de la part de ce vigneron qui nous fait penser à Jésus, « lui qui est venu chercher et sauver ce qui était perdu ».

Ce dont nous avons besoin aujourd’hui dans notre Eglise, ce n’est pas seulement d’introduire de petites réformes, de promouvoir “l’aggiornamento” ou les adaptations à notre temps. Nous avons besoin d’une conversion à un niveau plus profond, nous avons besoin d’ « un cœur nouveau », d’une réponse responsable et décidée à Jésus qui nous appelle à entrer dans la dynamique du Royaume de Dieu.

Il nous faut réagir avant qu’il ne soit trop tard. Jésus est vivant au milieu de nous. Comme le responsable de la vigne, il prend soin de nos communautés chrétiennes, de plus en plus fragiles et vulnérables. Il nous nourrit de son Evangile et nous soutient par son Esprit.

Il nous faut regarder l’avenir avec espérance, tout en créant ce nouveau climat de conversion et de renouvellement dont nous avons tant besoin et que les décrets du Concile Vatican II n’ont pas réussi à consolider jusqu’à maintenant dans l’Eglise.

BEFORE IT’S TOO LATE

It’s been some time since Jesus had presented himself as a prophet at his hometown of Nazareth: the one sent by God’s Spirit to announce Good News to the poor. He tirelessly keeps repeating his message: God is near, opening up the path to make our world more human for everyone.

But he’s realistic. Jesus well knows that God can’t change the world without us changing ourselves. That’s why he goes out of his way to awaken in people their need for conversion: “Change your hearts and believe in the Good News”. This effort on God’s part to make our world more human will only be possible if we respond by welcoming God’s project.

Time has passed and Jesus sees that the people don’t respond to his call as he would want. There are many who come to listen to him, but don’t end up opening themselves to “God’s Reign”. Jesus keeps insisting. It’s urgent to change before it’s too late.

On one occasion he told a short parable. A property owner has a fig tree planted in the middle of his vineyard. Year after year he comes looking for fruit on it and doesn’t find any. His decision seems to be very sensible: the fig tree doesn’t bear fruit and is needlessly taking up space, so the only thing to do is cut it down.

But his manager responds in an unexpected way. Why not leave it be for awhile? He’s familiar with that fig tree, has seen in grow, has taken care of it, and doesn’t want to see it die. He himself will put in more time on it and take care of it, to see if it bears fruit.

This story ends abruptly. The parable doesn’t have an ending. The owner of the vineyard and his manager disappear from the scene. It’s up to the fig tree to decide its fate. Meanwhile, it will be receiving more attention than ever before from this vineyard worker who reminds us of Jesus, “the one who has come to seek out and save what had been lost”.

What we need today in the Church isn’t just to introduce little reforms, promote ‘aggiornamento’ or take care to adapt to our times. We need a conversion at a much more profound level, a ‘new heart’, a responsible and committed answer to Jesus’ call to enter into the dynamic of God’s Reign.

We need to act before it’s too late. Jesus is alive and well in our midst. Just like the manager of the vineyard, Jesus takes care of our Christian communities, everyday more fragile and vulnerable. He feeds us with his Gospel, he sustains us with his Spirit.

We need to look at the future with hope, and at the same time create a new atmosphere of conversion and renewal so desperately needed, an atmosphere that the decrees of Vatican II up till now wasn’t able to bring about in the Church.

BERANDUEGI IZAN AURRETIK

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Aski denbora joana zen Jesus Nazaret bere herrian agertu zenetik profeta bezala, pobreei Berri Ona hots egiteko Jainkoaren Espirituak bidalitakoa bezala. Aspertu gabe jarraitzen du bere mezua errepikatzen: Jainkoa hurbil da jada, bidea urratuz, mundua gizon-emakume guztientzat gizatasun handiagoko bihurtu nahiz.

Baina errealista da. Jesusek badaki Jainkoak ezin duela mundua aldatu guk nahi izan gabe. Horregatik ari da jendeagan bihotz-berritu nahia esnatzen: «Bihotz-berri zaitezte eta sinetsi Berri On hau». Mundua gizatasun handiagoko bihurtzeko, Jainkoak ari duen ahalegin hori posible izango da, haren egitasmoa onartuz erantzuten badugu.

Denbora aurrera doa, eta Jesus ikusten ari da jendeak ez diola erantzuten bere deiari berak nahi izango lukeen bezala. Asko datoz berari entzutera, baina ez diote irekitzen bihotza «Jainkoaren Erreinuari». Dei eta dei jarraituko du Jesusek. Premia gorrikoa da aldatzea, beranduegi izan aurretik.

Halako batean, parabola labur bat kontatu die. Lur-jabe batek pikondo bat du bere mahastiaren erdian. Urtea joan urtea etorri, fruitu bila joaten da jabea, baina ez du aurkitzen. Arrazoizkoena ematen du haren erabakiak: pikondoak ez dakar fruiturik eta alferrik ari da lurra betetzen; hura botatzea da arrazoizkoena.

Baina mahastiko arduradunak espero ez zen moduan erreakzionatu du. Zergatik ez utzi oraino? Ezagutzen du berak pikondoa, hazten ikusi du, zaindu ere zaindu du, ez du ikusi nahi orain hiltzen. Berak eskainiko dio denbora eta ardura gehixeago, ea fruiturik ematen duen.

Bat-batean eten da kontakizuna. Parabolak irekirik jarraitzen du. Mahasti-jabea eta arduraduna ezkutatu egin dira eszenatik. Pikondoak erabakiko du bere azkena. Bitartean, inoiz baino arreta handiagoa eskainiko dio mahastiko arduradunak, gogora Jesus bera dakarkigun horrek: «galdua zegoenaren bila etorri baita eta salbatzera».

Gaur egun Elizan behar duguna, ez da erreforma koxkor batzuk txertatzea, «aggiornamentua» eragitea edota gure aldi honetara egokitzea. Behar duguna, bihotz-berritzea da maila sakonago batean, «bihotz berria», ihardeste erantzulea eta deliberatua Jainkoaren Erreinuaren dinamikan sartzeko Jesusek egiten digun deiari.

Beranduegi izan aurretik behar dugu erreakzionatu. Jesus bizirik da gure artean. Mahastiko arduraduna bezala, gero eta hauskorrago eta zaurigarriago diren gure kristau-elkarteez axolatzen da. Bere Ebanjelioaz janaritzen gaitu, bere Espirituaz sostengatzen.

Esperantzaz begiratu behar diogu geroari, aldi berean, hartaraino behar ditugun eta Vatikano II.a kontzilioaren dekretuek Elizan ezin sendotu izan dituzten bihotz-berritzearen eta berrikuntzaren giro berria sortzen goazelarik.

ABANS QUE SIGUI TARD

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Havia passat ja força temps des que Jesús s’havia presentat al seu poble de Natzaret com Profeta, enviat per l’Esperit de Déu per anunciar als pobres la Bona Notícia. Segueix repetint incansable el missatge: Déu és a prop, obrint-se camí per fer un món més humà per a tothom.

Però és realista. Jesús sap bé que Déu no pot canviar el món sense que nosaltres canviem. Per això s’esforça a despertar la gent a la conversió: “Convertiu-vos i creieu en aquesta Bona Notícia”. Aquest afany de Déu en fer un món més humà serà possible si responem acollint el seu projecte.

Va passant el temps i Jesús veu que la gent no reacciona a la seva crida com seria el seu desig. Són molts els que vénen a escoltar, però no acaben d’obrir-se al “Regne de Déu”. Jesús hi insistirà. És urgent canviar abans que sigui tard.

Una vegada explica una petita paràbola. Un propietari d’un terreny té plantada una figuera enmig de la seva vinya. Any rere any, va a buscar-hi fruit i no en troba. La seva decisió sembla la més assenyada: la figuera no dóna fruit i està ocupant inútilment un terreny, el més raonable és tallar-la.

Però l’encarregat de la vinya reacciona de manera inesperada. Per què no deixar-la encara? Ell coneix aquella figuera, l’ha vist créixer, n’ha tingut cura, no la vol veure morir. Ell mateix li dedicarà més temps i i en tindrà més cura, a veure si fa fruit.

El relat s’interromp bruscament. La paràbola queda oberta. L’amo de la vinya i el seu encarregat desapareixen d’escena. És la figuera la que decidirà la seva sort final. Mentrestant, rebrà més atencions que mai d’aquest vinyater que ens fa pensar en Jesús, “el que ha vingut a buscar i salvar allò que s’havia perdut”.

El que necessitem avui a l’Església no és només introduir petites reformes, promoure el “aggiornamento” o tenir cura de l’adaptació als nostres temps. Necessitem una conversió a nivell més profund, un “cor nou”, una resposta responsable i decidida a la crida de Jesús a entrar en la dinàmica del Regne de Déu.

Hem de reaccionar abans que sigui tard. Jesús és viu enmig nostre. Com l’encarregat de la vinya, ell té cura de les nostres comunitats cristianes, cada vegada més fràgils i vulnerables. Ell ens alimenta amb el seu Evangeli, ens sosté amb el seu Esperit.

Hem de mirar el futur amb esperança, al mateix temps que anem creant aquest clima nou de conversió i de renovació que necessitem tant i que els decrets del Concili Vaticà no han pogut fins ara consolidar en l’Església.

DENANTES QUE SEXA TARDE

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Xa pasara bastante tempo desde que Xesús se presentou no seu pobo de Nazaret como Profeta, enviado polo Espírito de Deus para anunciar aos pobres a Boa Noticia.

Segue repetindo incansábel a súa mensaxe: Deus está xa preto, abríndose camiño para facer un mundo máis humano para todos.

Pero é realista. Xesús sabe ben que Deus non pode cambiar o mundo sen que nós cambiemos. Por iso se esforza en espertar na xente a conversión: “Convertédevos e crede nesta Boa Noticia”. Ese empeño de Deus en facer un mundo máis humano será posíbel se respondermos acollendo o seu proxecto.

Vai pasando o tempo e Xesús ve que a xente non reacciona á súa chamada como sería o seu desexo. Son moitos os que veñen escoitalo, pero non acaban de abrírense ao “Reino de Deus”. Xesús vai insistir. É urxente cambiar antes que sexa tarde.

En certa ocasión conta unha pequena parábola. Un propietario dun terreo ten plantada unha figueira no medio da súa viña. Ano tras ano, vén buscar froito nela e non o atopa. A súa decisión parece a máis sensata: a figueira non dá froito e está ocupando inutilmente un terreo. O máis razoábel é cortala.

Porén o encargado da viña reacciona de xeito inesperado. Por que non deixala aínda? El coñece aquela figueira, viuna crecer, coidouna e non a quere ver morrer. El mesmo dedicaralle máis tempo e máis coidados, a ver si dá froito.

O relato interrómpese bruscamente. A parábola fica aberta. O dono da viña e o seu encargado desaparecen de escena. Ten de ser a figueira a que decida a súa sorte final.

Mentres tanto, recibirá máis coidados do que nunca dese viñador que nos fai pensar en Xesús, “o que veu buscar e salvar o que estaba perdido”.

O que necesitamos hoxe na Igrexa non é só introducirmos pequenas reformas, promovermos o “aggiornamento” ou coidarmos a adaptación aos nosos tempos.

Necesitamos unha conversión no nível máis profundo, un “corazón novo”, unha resposta responsábel e decidida á chamada de Xesús a entrarmos na dinámica do Reino de Deus.

Temos de reaccionarmos antes que sexa tarde. Xesús está vivo no medio de nós. Como o encargado da viña, el coida das nosas comunidades cristiás, cada vez máis fráxiles e vulnerábeis. El aliméntanos co seu Evanxeo, sostennos co seu Espírito.

Temos de mirarmos o futuro con esperanza, ao mesmo tempo que imos creando ese clima novo de conversión e renovación que necesitamos tanto e que os decretos do Concilio Vaticano II non puideron ata hora teren consolidado na Igrexa.

在还来得及的时候

若瑟×安多尼帕戈拉. 译者: 宁远

自从耶稣在他的家乡纳匝肋以受天主的圣神派遣来向穷人宣讲好消息的先知身份出现之后,已经过了很久了。他永不疲倦地重复着他的信息:天主已经临近了,他不断地打开着道路,为所有的人建设一个更加人性化的世界。

但是耶稣非常地实际,他很清楚地知道如果我们不改变,天主不能改变世界。因此他竭尽全力地呼吁人家悔改:“你们悔改信从福音吧”。如果我们答复他的呼唤,投入这份爱的工程,天主的就有可能实现。

时间已经过了很久了,耶稣看到人们像他希望的那样回应他的召唤。许多人来聆听他,但没有真正向“天主的国”开放。耶稣坚持他的观点。必须在来不及之前赶快悔改。

某一次他讲了一个小小的比喻。一个园主在他的葡萄园中种了一棵无花果树。几年后,他来找果子,但没有找到。他做了一个相当明智的决定:既然无花果树不结果,只是在白白地浪费土地,最合理的做法就是砍掉它。

然而,园丁的反应出人意料。何不再等等呢?他认识这棵树,他曾看着它长大,曾照顾过它,他不忍心看着它就这样死去。他愿意在它身上花更多的时间,给予它更多的照料,再看它是否结果。

这个故事就此嘎然而止。比喻有一个开放式的结局。葡萄园的主人与园丁就此消失,无花果树将决定它最后的命运。与此同时,它将从这位园丁接受从未有过的细心照顾。这让我们想到耶稣,“他来寻找并拯救那已迷失的”。

今天的教会需要的不只是一些小小的改革,或将传统的教理用现代的语言来表达,我们需要一个更深层次的转变,一颗“崭新的心”,面对耶稣的召唤做出一个负责任的、决定性的答复。

我们必须尽快做出反应,否则就太晚了。耶稣活在我们中间,就像那个园丁,他照顾着我们越来越虚弱而脆弱的基督徒团体。他以他的福音滋养我们,以他的神支撑着我们。

我们应以希望的眼光面向未来,同时不断地创造着悔改和更新的新氛围,我们是如此地需要悔改,梵二文献不断地要求我们如此去做。

indignaosLA SANTA INDIGNACIÓN
GABRIEL Mª OTALORA, gabriel.otalora@euskalnet.net
BILBAO (VIZCAYA).

ECLESALIA, 25/02/13.- No hace demasiado tiempo, Stephen Hessel nos exhortaba a que nos indignemos por causas injustas pero que lo hagamos pacíficamente, de manera constructiva. En esa línea están otros dos nonagenarios tan prestigiosos como José Luis Sampedro y Edgar Morin. Parece increíble que tres personas con semejante edad provecta, hayan liderado en buena parte de Europa el movimiento “Indignaos” con tanto éxito como cosechó, no hace demasiado tiempo.

La realidad es que su espíritu sigue vigente, en este caso en forma de los movimientos anti desahucios ¿Qué extraordinaria labor están desempeñando! ¡Qué lección de ética, y los resultados que están logrando! Sin embargo, la santa indignación que se ha extendido entre amplias capas de nuestra sociedad en torno a la injusticia de haber secuestrado a la dación en pago que, recordémoslo, está vigente en el ordenamiento jurídico aunque al albur de las entidades de crédito que no sienten ni padecen ante tamañas tragedias que muchas veces se convierten en actuaciones injustas y desproporcionadas a la deuda y a las circunstancias de las personas que sufren esta amenaza.

Nuevamente apelo, en calidad de cristiano de base, a las autoridades eclesiásticas de este país a que se posicionen claramente y sin ambages a favor de estos desheredados de la tierra. Aunque mejor sería decir desheredados de la vivienda. No es de recibo que, en plena Cuaresma, la iglesia oficial tan dura en otras cuestiones, se comporte de manera tan tibia y escurririza ante una injusticia tan lacerante. ¿Con qué autoridad moral reivindican otras conductas cuando la dignidad humana queda embarrada en estas y otras prácticas mercantiles viciadas en origen? Porque les recuerdo a sus excelentísimas señorías de la Conferencia Episcopal que lo que está ocurriendo es que quien no pueda pagar una pequeña cantidad del préstamo, puede quedarse sin vivienda y aun deba pagar la totalidad de la deuda. Nada que ver con lo que se aprobó en la Ley Hipotecaria a la que se completó con una disposición que permite a las entidades de crédito decidir unilateralmente sobre la aplicación de la dación en pago.

¿Hasta dónde llegará esta injusticia globalizada sin corazón ni ojos? Mientras tanto remita, sigamos con la santa indignación recorriendo el camino abierto por Hessel para mitigar los abusos institucionales de un modelo económico que ha demostrado su inviabilidad sumiéndonos en la decadencia en la que estamos sumidos. Qué pena que algunos todavía nos quieran llevar como el flautista de Hamelin en su particular huída hacia adelante hasta no sabemos dónde en nombre del progreso. Pero más pena aun que los garantes de la Buena Noticia, se comporten con exquisitez diplomática ante tamaño desaguisado. Mientras tanto, muchas personas desvalidas, están experimentando las mejores mieles de la verdadera solidaridad desde otros nichos sociales. Que viva la santa indignación, y por muchos años. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

-oOo-

almudena efeCARTA AL EMMO. Y RVDMO. SEÑOR CARDENAL, ANTONIO Mª ROUCO Y VARELA
JUAN ZAPATERO, sacerdote, zapatero_j@yahoo.es
BARCELONA.

ECLESALIA, 21/02/13.- Eminentísimo y Reverendísimo Señor Antonio Mª Rouco y Varela, Cardenal-Arzobispo de Madrid y Presidente de la Conferencia Episcopal Española.

Mi nombre es Juan Zapatero Ballesteros, sacerdote de la diócesis Barcelona, que se esfuerza por vivir el proyecto de Jesús, la mayor parte de veces con muy poco acierto, intentado servir lo más evangélicamente posible a la Iglesia desde la misión que se me ha confiado.

Antes de nada, quisiera pedirle que tuviera a bien disculpar este atrevimiento por mi parte, pues no en vano estoy convencido que tiene usted menesteres muy importantes que atender; más aún en estos momentos en qué, como Cardenal de la Santa Madre Iglesia, tengo la certeza que estará dedicado de lleno a la oración, pidiendo al Espíritu Santo que les asista con su luz tanto a usted como al resto del Colegio Cardenalicio en la difícil misión de escoger de aquí a pocos días al nuevo Vicario de Cristo, después de la renuncia del actual Papa, Benedicto XVI.

El motivo de mi misiva es sobre un problema, quizás demasiado simple como para que, sin querer, no hayan caído en la cuenta ni usted ni el resto de obispos que forman la Conferencia Episcopal Española. Es normal, pues ¡tienen ustedes tantos problemas, realmente serios por cierto, a los cuales intentar dar respuesta! Me vienen a la mente, entre otros, hacer frente a las desviaciones litúrgicas que en numerosos centros de culto se están llevando a cabo cada día, o a la lucha por hacer frente a tantas depravaciones morales contrarias a la doctrina de la Santa Madre Iglesia, etc. Por ello, se dará cuenta enseguida que, si lo comparamos con lo anterior, el problema del cual le quiero hablar es ciertamente de segunda categoría.

No obstante, insisto, Señor Cardenal, que perdone esta mi osadía. Mi insistencia se debe al hecho que tengo miedo que, a pesar de lo baladí del problema, lleguen ustedes tarde a aportar su pequeño granito de arena en aras de su solución. ¡Perdone mi error!, Señor Cardenal, pues no lo hecho con mala intención. He dicho pequeño granito de arena, después de caer en la cuenta que ustedes siguen siendo muy importantes en nuestro País; por la cual cosa creo que eso de las pequeñeces no va con ustedes y, por tanto, respecto al problema que nos atañe, su aportación sería muy grande. ¡Vaya, para según quién, sería incluso un bombazo!

Me refiero, Señor Cardenal, al tan traído tema de los desahucios. Ya sé que los banqueros no querrían que pasasen estas cosas, ni mucho menos; seguro que también ellos sufren y lo pasan mal. Y lo mismo el Gobierno y los dirigentes políticos. Además, según he podido escuchar en algunas tertulias de una cadena de televisión que depende de ustedes, no se puede atacar a la Banca de manera tan directa (una Banca, por otra parte, que de tanto en tanto contribuye con donativos muy generosos al buen funcionamiento de la Iglesia) ni permitir que el sistema financiero quiebre, si realmente hacemos caso de lo que piden las personas desahuciadas y todas las que les apoyan.

Puede ocurrir que, si nos dedicamos a estas cosas humanas, corramos el riesgo de distraernos en el propósito de profundizar en las exigencias del tiempo que estamos viviendo, la Santa Cuaresma: el ayuno, la abstinencia, las disciplinas, las penitencias, etc.

Sin embargo, hace unos días, Señor Cardenal, quedé turbado por un momento, aunque después pensé que pudiera tratarse más bien de una tentación, al leer unas palabras del profeta Isaías (58,6-7) que decían cosas tan gordas como “El ayuno que me resulta grato, ¿no consiste más bien en romper las cadenas de la injusticia y desatar las correas del yugo, poner en libertad a los oprimidos y romper toda atadura? ¿No está, pues, el verdadero ayuno en compartir tu pan con el hambriento y en dar refugio a los pobres sin techo, vestir al desnudo y no dejar de lado a tus semejantes?”

Ya sé también que, según los medios que he citado hace un momento, la mayoría de quienes padecen estos desahucios son culpables por haber intentado vivir por encima de sus posibilidades. Quizás sea verdad. Pero no le parece, Señor Cardenal, que no estaría de más brindarles una segunda oportunidad, tal y como parece decir Jesús cuando recordaba a sus discípulos que “Se había de perdonar hasta setenta veces siete” (Mt 18,21-35).

Quiero acabar para no robarle más tiempo. Sé de sobras que lo realmente importante es la unión indestructible del matrimonio y la santidad de la familia, por cuyas intenciones usted y sus hermanos rezan sin cesar.

Señor Cardenal: si a usted y a los demás obispos les sobra un poco de tiempo de esa tan noble tarea, ¡por favor, diríjanse con voz bien alta a quienes tienen poder para parar tanto dolor y sufrimiento que no hace más que destrozar a muchas personas y también a muchas familias; por quienes, no me cabe la menor duda, hace tiempo ya vienen rezando! (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

Su afectísimo en Cristo:

Juan Zapatero Ballesteros

 

EMMO. Y RVDMO. SEÑOR CARDENAL, ANTONIO Mª ROUCO Y VARELA

Escuchar a Jesús

Publicado: 20 febrero, 2013 en BIBLIA
Etiquetas: , , , ,

Transfiguración de Juan José Fernández Santiago2 Cuaresma (C) Lucas 9,28-36
ESCUCHAR A JESÚS
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 20/02/13.- Los cristianos de todos los tiempos se han sentido atraídos por la escena llamada tradicionalmente “La transfiguración del Señor”. Sin embargo, a los que pertenecemos a la cultura moderna no se nos hace fácil penetrar en el significado de un relato redactado con imágenes y recursos literarios, propios de una “teofanía” o revelación de Dios.

Sin embargo, el evangelista Lucas ha introducido detalles que nos permiten descubrir con más realismo el mensaje de un episodio que a muchos les resulta hoy extraño e inverosímil. Desde el comienzo nos indica que Jesús sube con sus discípulos más cercanos a lo alto de una montaña sencillamente “para orar”, no para contemplar una transfiguración.

Todo sucede durante la oración de Jesús: “mientras oraba, el aspecto de su rostro cambió”. Jesús, recogido profundamente, acoge la presencia de su Padre, y su rostro cambia. Los discípulos perciben algo de su identidad más profunda y escondida. Algo que no pueden captar en la vida ordinaria de cada día.

En la vida de los seguidores de Jesús no faltan momentos de claridad y certeza, de alegría y de luz. Ignoramos lo que sucedió en lo alto de aquella montaña, pero sabemos que en la oración y el silencio es posible vislumbrar, desde la fe, algo de la identidad oculta de Jesús. Esta oración es fuente de un conocimiento que no es posible obtener de los libros.

Lucas dice que los discípulos apenas se enteran de nada, pues “se caían de sueño” y solo “al espabilarse”, captaron algo. Pedro solo sabe que allí se está muy bien y que esa experiencia no debería terminar nunca. Lucas dice que “no sabía lo que decía”.

Por eso, la escena culmina con una voz y un mandato solemne. Los discípulos se ven envueltos en una nube. Se asustan pues todo aquello los sobrepasa. Sin embargo, de aquella nube sale una voz: “Este es mi Hijo, el escogido. Escuchadle”. La escucha ha de ser la primera actitud de los discípulos.

Los cristianos de hoy necesitamos urgentemente “interiorizar” nuestra religión si queremos reavivar nuestra fe. No basta oír el Evangelio de manera distraída, rutinaria y gastada, sin deseo alguno de escuchar. No basta tampoco una escucha inteligente preocupada solo de entender.

Necesitamos escuchar a Jesús vivo en lo más íntimo de nuestro ser. Todos, predicadores y pueblo fiel, teólogos y lectores, necesitamos escuchar su Buena Noticia de Dios, no desde fuera sino desde dentro. Dejar que sus palabras desciendan de nuestras cabezas hasta el corazón. Nuestra fe sería más fuerte, más gozosa, más contagiosa.

ESCUTAR JESUS

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Os cristãos de todos os tempos sentiram-se atraídos pelo episódio chamado tradicionalmente “A transfiguração do Senhor”. No entanto, os que pertencemos à cultura moderna não se torna fácil penetrar no significado de um relato com imagens e recursos literários, próprios de uma “teofania” ou revelação de Deus.

No entanto, o evangelista Lucas introduziu detalhes que nos permitem descobrir com mais realismo a mensagem de um episódio que a muitos lhes resulta hoje estranho e inverosímil. Desde o começo nos indica que Jesus sobe com os Seus discípulos mais próximos ao alto de uma montanha simplesmente “para orar”, não para contemplar uma transfiguração.

Tudo sucede durante a oração de Jesus: “enquanto orava, o aspeto do Seu rosto mudou”. Jesus, recolhido profundamente, acolhe a presença do Seu Pai, e o Seu rosto muda. Os discípulos percebem algo da Sua identidade mais profunda e escondida. Algo que não podem captar na vida ordinária de cada dia.

Na vida dos seguidores de Jesus não faltam momentos de claridade e certeza, de alegria e de luz. Ignoramos o que sucedeu no alto daquela montanha, mas sabemos que na oração e no silêncio é possível vislumbrar, a partir da fé, algo da identidade oculta de Jesus. Esta oração é fonte de um conhecimento que não é possível obter nos livros.

Lucas diz que os discípulos pouco se inteiram do que se passa, pois “se caiam de sono” e só “ao acordarem”, captaram algo. Pedro só sabe que ali se está muito bem e que essa experiência não deveria terminar nunca. Lucas diz que “não sabia o que dizia”.

Por isso, a cena culmina com uma voz e um mandato solene. Os discípulos vêem-se envoltos numa nuvem. Assustam-se pois tudo aquilo os ultrapassa. No entanto, daquela nuvem sai uma voz: “Este é o Meu Filho, o escolhido. Escutai-o”. O escutar há-de ser a primeira atitude dos discípulos.

Os cristãos de hoje, necessitamos urgentemente de “interiorizar” a nossa religião se queremos reavivar a nossa fé. Não basta ouvir o Evangelho de forma distraída, rotineira e gasta, sem desejo algum de escutar. Não basta tampouco uma escuta inteligente preocupada só em entender.

Necessitamos escutar Jesus vivo no mais íntimo do nosso ser. Todos, predicadores e povo fiel, teólogos e leitores, necessitamos escutar a Sua Boa Nova de Deus, não desde fora mas desde dentro. Deixar que as Suas palavras descendam das nossas cabeças até ao coração. A nossa fé seria mais forte, mais satisfatória, mais contagiosa.

ASCOLTARE GESÙ

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

I cristiani di tutti tempi sono stati attratti dalla scena chiamata tradizionalmente “La trasfigurazione del Signore”. Tuttavia a noi che apparteniamo alla cultura moderna non risulta facile penetrare nel significato del racconto redatto con immagini e figure letterarie proprie di una “teofania” o rivelazione di Dio.

L’evangelista Luca, però, ha introdotto dettagli che ci permettono di scoprire con maggior realismo il messaggio di un episodio che oggi, a molti, risulta strano e inverosimile. Dall’inizio ci indica che Gesù sale con i suoi discepoli più vicini sulla cima di una montagna, semplicemente per pregare, non per contemplare una trasfigurazione.

Tutto accade durante la preghiera di Gesù: mentre pregava, il suo volto cambiò d’aspetto. Gesù, profondamente raccolto, accoglie la presenza del Padre, e il suo volto cambia. I discepoli percepiscono qualcosa della sua identità più profonda e nascosta, qualcosa che non possono cogliere nella vita di ogni giorno.

Nella vita dei seguaci di Gesù non mancano momenti di chiarezza e di certezza, di gioia e di luce. Ignoriamo quel che accade sulla cima di quella montagna, ma sappiamo che nella preghiera e nel silenzio è possibile intravedere, a partire dalla fede, qualcosa dell’identità nascosta di Gesù. Questa preghiera è fonte di una conoscenza che non è possibile ricavare dai libri.

Luca dice che i discepoli quasi non si rendono conto di nulla, perché erano oppressi dal sonno e solo       quando si svegliarono, colsero qualcosa. Solo Pietro sa che lì si sta molto bene e che questa esperienza non dovrebbe finire mai. Luca dice che non sapeva quello che diceva.

Per questo, la scena culmina in una voce e un mandato solenne. I discepoli si vedono avvolti da una luce. Si spaventano poiché quel che accade li supera. Tuttavia da quella nube esce una voce: Questi è il Figlio mio, l’eletto; ascoltatelo!  L’ascolto deve essere la prima attitudine dei discepoli.

Noi cristiani di oggi, abbiamo bisogno urgentemente di “interiorizzare” la nostra religione se vogliamo ravvivare la nostra fede. Non basta udire l’Evangelo in maniera distratta, routinaria e stanca, senza alcun desiderio di ascolto. Non basta nemmeno un ascolto intelligente preoccupato solo di capire.

Abbiamo bisogno di ascoltare Gesù vivo nel più intimo del nostro essere. Tutti, predicatori e popolo fedele, teologi e lettori, abbiamo bisogno di ascoltare la Buona Notizia di Dio, non dal di fuori ma dal di dentro. Lasciare che le sue parole discendano dalle nostre teste fino al cuore. La nostra fede sarebbe più forte, più gioiosa, più contagiosa.

ECOUTER JESUS

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Les chrétiens de tous les temps se sont sentis attirés par la scène, traditionnellement appelée “La Transfiguration du Seigneur”. Cependant, il nous est difficile, à nous qui appartenons à la culture moderne, de comprendre la signification d’un récit rédigé à base d’images et de moyens littéraires, propres d’une « théophanie » ou révélation de Dieu.

L’évangéliste Luc a cependant introduit des détails qui nous permettent de découvrir avec plus de réalisme le message d’un épisode qui pour beaucoup reste étrange et invraisemblable. Dès le début, il nous fait remarquer que Jésus monte avec ses disciples les plus proches au sommet d’une montagne simplement « pour prier » et non pas pour contempler une transfiguration.

Tout arrive lors de la prière de Jésus: “pendant qu’il priait, l’aspect de son visage changea”. Jésus, profondément recueilli, accueille la présence de son Père et son visage change. Les disciples perçoivent quelque chose de son identité la plus profonde et cachée. Quelque chose qu’ils n’arrivent pas à saisir dans l’ordinaire de la vie quotidienne.

Ils ne manquent pas dans la vie des disciples de Jésus, les moments de clarté et de certitude, de joie et de lumière. Nous ignorons ce qui est arrivé au sommet de cette montagne, mais nous savons que dans la prière et dans le silence, il est possible de percevoir, dans la foi, quelque chose de l’identité cachée de Jésus. Cette prière est source d’une connaissance que l’on ne peut pas trouver dans les livres.

Luc dit que les disciples se sont à peine rendu compte de quelque chose, car « ils tombaient de sommeil ». C’est seulement « en se réveillant » qu’ils ont pu saisir quelque chose. Pierre sait seulement qu’il est bon d’être là et que cette expérience ne devrait jamais finir. Luc dit « qu’il ne savait pas ce qu’il disait ».

C’est pourquoi, la scène s’achève par une parole et un ordre solennel. Les disciples se sentent enveloppés d’un nuage. Ils sont effrayés car tout cela les dépasse. Cependant, une voix sort de ce nuage : « Celui-ci est mon Fils bien-aimé. Ecoutez-le ». L’écoute devra être la première attitude des disciples.

Nous, chrétiens d’aujourd’hui, nous avons un besoin urgent « d’intérioriser » notre religion si nous voulons raviver notre foi. Il ne suffit pas d’entendre l’évangile de façon distraite, routinière et usée, sans aucun désir d’écouter. Il ne suffit pas non plus d’une écoute savante, préoccupée seulement de comprendre.

Nous avons besoin d’écouter Jésus vivant au plus intime de notre être. Nous tous, prédicateurs et fidèles, théologiens et lecteurs, nous avons besoin d’écouter sa Bonne Nouvelle sur Dieu, non du dehors mais du dedans. Laisser ses paroles descendre de nos têtes jusqu’à notre cœur. Notre foi deviendrait plus forte, plus joyeuse, plus communicative.

LISTENING TO JESUS

Translation: Juan V. Fernández de la Gala, Isabel Calvo and Paula Clarke

Christians of all ages have felt attracted to the episode traditionally called “The Transfiguration of Jesus.” From our perspective of a moderm culture, it is not easy to penetrate the meaning of a story like a “Theophany” or revelation of God built with images and literary resources.

The evangelist Luke has introduced details, however, that allow us to discover a more realistic way to impart the true message of an episode that seems strange and unlikely to us.

He tells us in the beginning that Jesus goes to the top of a mountain with his closest disciples “just to pray” and not really to contemplate a transfiguration.

Everything occurs during the prayer of Jesus: “While he was praying, the appearance of his face changed”. Jesus deeply welcomes the presence of his Father, and even his face seems to change. The disciples perceive something of his deeper and hidden identity, something that they cannot grasp in the ordinary, daily life.

In the lives of Jesus’ followers are some moments of clarity and certainty, joy and light. We really do not know what exactly could have happened at the top of that mountain, but we know that it was possible for them to have glimpsed something of the hidden identity of Jesus just from faith, in prayer and quietness, like a source of knowledge that cannot be obtained from books.

Luke says that the disciples had not realized what happened, because “they were very sleepy” and just “when they become fully awake,” could they grasp something.  Only Peter realized how good they were feeling and didn’t want the experience ever to cease.  Luke says, “He did not know what he was saying.”

The scene culminates with a voice and a solemn mandate. The disciples were covered in a cloud. They were frightened, because everything became larger than them. However, a voice came from that cloud: “This is my Son, whom I have chosen. Listen to him”. Indeed, listening must be the first attitude of the disciples.

Today’s Christians urgently need to internalize our religion if we want to revive our faith.  It is not enough to hear absentmindedly the Gospel as a routine without a true desire to listen.  Even an “intelligent” listening that is merely interested in understanding, is not enough either.

We need to listen to Jesus alive in the most intimate part of our being. All preachers and faithful people, theologians and readers, need to hear the good news of God, not from outside but from the inside. Let’s allow His words to go from our heads to our hearts. Then, our faith will become stronger, more joyful and more contagious.

JESUSI ENTZUN

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Aldi guztietako kristauek sentitu izan dute tradizioz «Jaunaren Antzaldatzea» deitu izan den eszenaren lilura. Alabaina, kultura modernoko garenoi ez zaigu gauza erraza gertatzen kontakizun horren esanahia atzematea; alegia, «teofania»ri edo Jainkoaren errebelazioari dagozkion irudiez eta baliabide literarioez idatzia dagoen horri.

Halaz guztiz, Lukas ebanjelariak xehetasun batzuk itsatsi ditu; jende askorentzat arrotz eta itxurarik gabeko gertatzen den pasadizo horren mezua errealismo handiagoz aurkitzen laguntzen diguten xehetasunak dira. Hasieratik adierazi digu Lukasek, Jesus, hurbilenak dituen ikasleekin, mendi baten puntara igo dela, soilik «otoitz egitera», eta ez antzaldaketa bat ikustera.

Jesus otoitzean ari dela gertatu da dena: «otoitzean ari zela,haren aurpegiaren itxura aldatu zen». Jesusek, sakon bere baitan bildurik, onartu du Aitaren presentzia, eta aurpegia aldatu zaio. Haren nortasun sakonena eta ezkutukoena den hartan zerbait atzeman dute ikasleek. Haren eguneroko bizitzan ezin atzeman izan duten zerbait.

Jesusen jarraitzaileen bizitzan ez dira falta distira- eta ziurtasun-momentuak ere, poz- eta argi-uneak ere. Ez dakigu zer gertatu zen mendi haren puntan, baina badakigu otoitzean eta isiltasunean posible dela zerbait sumatzea, fedetik, Jesusen nortasun ezkutuko horretan. Otoitz hori liburuetan lortu ez daitekeen ezagupenaren iturria da,

Lukasek dio ikasleak doi-doi jabetu zirela ezertaz, zeren «logale baitziren», eta soilik «esnatzean» atzeman baitzuten zer edo zer. Pedrok dakien guztia, egoera hartan oso ondo sentitzen dela da eta ez lukeela nahi esperientzia hura bukatzea. Lukasek dio «ez zekiela zer esaten ari zen».

Horregatik, ahots batekin eta agindu nagusi batekin bukatzen da eszena. Ikasleak hodei batek harrapatu ditu. Izutu egin dira, zeren gertaera hark gainez egin baitie. Baina hodei hartatik ahots hau irten da: «Hau ene Semea da, nik hautatua. Entzuiozue». Entzutea izan behar du ikasleak bere lehen jarrera.

Gaur egungo kristauek premia gorrikoa dugu geure erlijioa «barneratzea», baldin eta geure fedea biziberritu nahi badugu. Ez da aski Ebanjelioa entzutea modu zabarrean, ohikeriazkoan eta higatuan, aditzeko batere gogorik gabe. Ez da aski soilik ulertzeaz kezkatua den arrazoizko entzute hutsa ere.

Jesus biziari entzun behar diogu, geure izatearen barruenean bizi den horri. Guztiok, predikari eta herri fededunak, teologo eta irakurleek: guztiok dugu Jainkoaren Berri Ona entzun beharra, ez azaletik, baizik geure barnetik. Haren hitzak geure burutik bihotzera jaisten utzi beharra dugu. Gure fedea indartsuagoa izango litzateke, gozagarriagoa, kutsagarriagoa.

ESCOLTAR JESÚS

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Els cristians de tots els temps s’han sentit atrets per l’escena anomenada tradicionalment “La transfiguració del Senyor”. No obstant això, els que pertanyem a la cultura moderna no se’ns fa fàcil penetrar en el significat d’un relat redactat amb imatges i recursos literaris, propis d’una “teofania” o revelació de Déu.

No obstant això, l’evangelista Lluc ha introduït detalls que ens permeten descobrir amb més realisme el missatge d’un episodi que a molts els resulta avui estrany i inversemblant. Des del començament ens indica que Jesús puja amb els seus deixebles més propers a la part alta d’una muntanya senzillament “a pregar”, no per contemplar una transfiguració.

Tot succeeix durant la pregària de Jesús: “Mentre pregava, l’aspecte del seu rostre va canviar”. Jesús, recollit profundament, acull la presència del seu Pare, i el seu rostre canvia. Els deixebles perceben alguna cosa de la seva identitat més profunda i amagada. Una cosa que no poden copsar en la vida ordinària de cada dia.

En la vida dels seguidors de Jesús no falten moments de claredat i certesa, de joia i de llum. Ignorem el que va passar a la part alta d’aquella muntanya, però sabem que en l’oració i el silenci és possible albirar, des de la fe, una mica de la identitat oculta de Jesús. Aquesta pregària és font d’un coneixement que no és possible obtenir dels llibres.

Lluc diu que els deixebles tot just s’assabenten de res, ja que “la son els vencia” i només “quan es van desvetllar”, van captar alguna cosa. Pere només sap que allà s’hi està molt bé i que aquesta experiència no s’hauria d’acabar mai. Lluc diu que “no sabia què deia”.

Per això, l’escena culmina amb una veu i un mandat solemne. Els deixebles es veuen embolicats en un núvol. S’espanten, doncs tot allò els sobrepassa. No obstant això, d’aquell núvol en surt una veu: “Aquest és el meu Fill, el meu elegit; escolteu-lo”. L’escolta ha de ser la primera actitud dels deixebles.

Els cristians d’avui necessitem urgentment “interioritzar” la nostra religió si volem revifar la nostra fe. No n’hi ha prou de sentir l’Evangeli de manera distreta, rutinària i gastada, sense cap desig d’escoltar. No n’hi ha prou tampoc d’una escolta intel•ligent preocupada només d’entendre.

Necessitem escoltar Jesús viu en el més íntim del nostre ésser. Tots, predicadors i poble fidel, teòlegs i lectors, necessitem escoltar la seva Bona Notícia de Déu, no des de fora sinó des de dins. Deixar que les seves paraules baixin dels nostres caps fins al cor. La nostra fe seria més forta, més joiosa, més encomanadissa.

ESCOITAR A XESÚS

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Os cristiáns de todos os tempos sentíronse atraídos pola escena chamada tradicionalmente “A transfiguración do Señor”.

Porén, aos que pertencemos á cultura moderna non se nos fai doado penetrarmos no significado dun relato redactado con imaxes e recursos literarios, propios dunha “teofanía” ou revelación de Deus.

Aínda así, o evanxelista Lucas introduciu detalles que nos permiten descubrirmos con máis realismo a mensaxe dun episodio que a moitos lles resulta hoxe estraño e inverosímil.

Desde o comezo indícanos que Xesús sobe cos seus discípulos máis próximos ao alto dunha montaña simplemente “para orar”, non para contemplar unha transfiguración.

Todo sucede durante a oración de Xesús: “mentres oraba, o aspecto do seu rostro cambiou”. Xesús, recollido profundamente, acolle a presenza do seu Pai, e o seu rostro cambia. Os discípulos perciben algo da súa identidade máis profunda e escondida. Algo que non poden captaren na vida ordinaria de cada día.

Na vida dos seguidores de Xesús non faltan momentos de claridade e certeza, de alegría e de luz. Ignoramos o que sucedeu no alto daquela montaña, pero sabemos que na oración e no silencio é posíbel albiscarmos, desde a fe, algo da identidade oculta de Xesús.

Esta oración é fonte dun coñecemento que non é posíbel obter dos libros.
Lucas di que os discípulos apenas se decatan de nada, pois “caían de sono” e só “ao espelírense”, captaron algo. Pedro só sabe que alí se está moi ben e que esa experiencia non debería terminar nunca. Lucas di que “non sabía o que dicía”.

Por iso, a escena culmina cunha voz e un mandato solemne. Os discípulos vense envolvidos nunha nube. Asústanse, pois todo aquilo excédeos.

Con todo, daquela nube sae unha voz: “Este é o meu Fillo, o escollido. Escoitádeo”.

Escoitar ha ser a primeira actitude dos discípulos. Os cristiáns de hoxe necesitamos urxentemente “interiorizar” a nosa relixión si queremos reavivar a nosa fe. Non chega con oírmos o Evanxeo dun xeito distraído, rutineiro e gastado, sen desexo algún de escoitármolo. Non abonda tampouco cunha escoita intelixente preocupada só de entendérmolo.

Necesitamos escoitarmos a Xesús vivo no máis íntimo do noso ser. Todos, predicadores e pobo fiel, teólogos e lectores, necesitamos escoitarmos a súa Boa Noticia de Deus, non desde fóra senón desde dentro.

Deixarmos que as súas palabras descendan das nosas cabezas ata o corazón. A nosa fe sería máis forte, máis gozosa, máis contaxiosa.

聆听耶稣

若瑟×安多尼帕戈拉. 译者: 宁远

从古至今,“耶稣显圣容”的场景令无数的基督徒们心神向往。然而,理解这段叙述的真实含义为我们这些现代的读者并不是一件容易的事,因为它含有许多“天主的显现”或天主的启示所特有的图像及文学因素。

不过,圣史路加插入了许多细节以帮助我们更好地理解这个看似令人难以置信的事件所含有的信息。从一开始,他就告诉我们耶稣跟他最亲近的门徒们一起上山去祈祷,而不是为了瞻仰一次显圣容。

一切都发生在耶稣祈祷的时候:“当他祈祷时,他的面容改变”。当耶稣被父的临在所攫取时,他的面容改变了。此时,门徒们能感觉到一些他最内在而隐藏的真实身份,那是在日常生活中所无法感受到的。

在门徒们的生活中并不缺少清晰确定的时刻,充满喜乐与光明的时刻,这就是其中一个。我们无法清楚了解到在这座高山上所发生的事,但我们知道,在祈祷与静默中,藉着信德,我们可以隐约看到一些耶稣隐藏的本质。祈祷是那些无法通过书本得到的知识的泉源。

路加说门徒们几乎什么也没有明白,因为他们昏昏欲睡,只有当他们清醒过来时,才领会了一点。伯多禄只知道那里很好,他希望那种经验永远也不要结束。路加说他不知道自己在说什么。

因此,这个场景以一个声音和一个诫命为顶峰。门徒们为云彩所包围,他们吓坏了,因为他们完全不明白怎么回事。然而,云中有声音说:“这是我的儿子,我所拣选的,你们要听从他”。聆听应成为门徒的第一个态度。

今天,我们基督徒迫切地需要“内在化”我们的宗教,如果我们渴望重活我们的信德。只是心不在焉地听听福音,机械式地老调重强,是不够的。只是用理智去听,去理解,也是不够的。

我们应在我们的最深处聆听耶稣。所有的人,宣讲者,信众,神学家及读者,我们都需要聆听天主的好消息,但不是从外在听,而是从内在听。让他的话从我们的头下降到我们的心。如此,我们的信德将会更坚强,更喜乐,也更具感染力。

No desviarnos de Jesús

Publicado: 13 febrero, 2013 en BIBLIA
Etiquetas: , , , ,

jesús1 Cuaresma (C) Lucas 4, 1-13
NO DESVIARNOS DE JESÚS
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 13/02/13.- Las primeras generaciones cristianas se interesaron mucho por las pruebas y tensiones que tuvo que superar Jesús para mantenerse fiel a Dios y vivir siempre colaborando en su proyecto de una vida más humana y digna para todos.

El relato de las tentaciones de Jesús no es un episodio cerrado, que acontece en un momento y en un lugar determinado. Lucas nos advierte que, al terminar estas tentaciones, “el demonio se marchó hasta otra ocasión”. Las tentaciones volverán en la vida de Jesús y en la de sus seguidores.

Por eso, los evangelistas colocan el relato antes de narrar la actividad profética de Jesús. Sus seguidores han de conocer bien estas tentaciones desde el comienzo, pues son las mismas que ellos tendrán que superar a lo largo de los siglos, si no quieren desviarse de él.

En la primera tentación se habla de pan. Jesús se resiste a utilizar a Dios para saciar su propia hambre: “no solo de pan vive el hombre”. Lo primero para Jesús es buscar el reino de Dios y su justicia: que haya pan para todos. Por eso acudirá un día a Dios, pero será para alimentar a una muchedumbre hambrienta.

También hoy nuestra tentación es pensar solo en nuestro pan y preocuparnos exclusivamente de nuestra crisis. Nos desviamos de Jesús cuando nos creemos con derecho a tenerlo, y olvidamos el drama, los miedos y sufrimientos de quienes carecen de casi todo.

En la segunda tentación se habla de poder y de gloria. Jesús renuncia a todo eso. No se postrará ante el diablo que le ofrece el imperio sobre todos los reinos del mundo: “Al Señor, tu Dios, adorarás”. Jesús no buscará nunca ser servido sino servir.

También hoy se despierta en algunos cristianos la tentación de mantener, como sea, el poder que ha tenido la Iglesia en tiempos pasados. Nos desviamos de Jesús cuando presionamos las conciencias tratando de imponer a la fuerza nuestras creencias. Al reino de Dios le abrimos caminos cuando trabajamos por un mundo más compasivo y solidario.

En la tercera tentación se le propone a Jesús que descienda de manera grandiosa ante el pueblo, sostenido por los ángeles de Dios. Jesús no se dejará engañar:“No tentarás al Señor, tu Dios”. Aunque se lo pidan, no hará nunca un signo espectacular del cielo. Solo hará signos de bondad para aliviar el sufrimiento y las dolencias de la gente.

Nos desviamos de Jesús cuando confundimos nuestra propia ostentación con la gloria de Dios. Nuestra exhibición no revela la grandeza de Dios. Solo una vida de servicio humilde a los necesitados manifiesta su Amor a todos sus hijos. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

NÃO NOS DESVIARMOS DE JESUS

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

As primeiras gerações cristãs interessaram-se muito pela provas e tensões que teve que superar Jesus para manter-se fiel a Deus e viver sempre a colaborar no Seu projeto de uma vida mais humana e digno para todos.

O relato das tentações de Jesus não é um episódio fechado, que acontece num momento e num lugar determinado. Lucas adverte-nos que, ao terminar estas tentações, “o demónio parte até outra ocasião”. As tentações voltarão na vida de Jesus e na dos Seus seguidores.

Por isso, os evangelistas colocam o relato antes de narrar a atividade profética de Jesus. Os Seus seguidores hã-de conhecer bem estas tentações desde o inicio, pois são as mesmas que eles terão que superar ao longo dos séculos, se não querem desviar-se Dele.

Na primeira tentação fala-se de pão. Jesus resiste a utilizar Deus para saciar s Sua própria fome: “nem só de pão vive o homem”. O primeiro para Jesus é procurar o reino de Deus e a Sua justiça: que haja pão para todos. Por isso acudirá um dia a Deus, mas será para alimentar a uma multidão faminta.

Também hoje a nossa tentação é pensar só no nosso pão e preocupar-nos exclusivamente da nossa crise. Desviamo-nos de Jesus quando nos acreditamos com direito a tê-lo, e nos esquecemos do drama, dos medos e sofrimentos de quem carece de quase tudo.

Na segunda tentação fala-se de poder e de glória. Jesus renúncia a tudo isso. Não se prostrará ante o diabo que lhe oferece o império sobre todos os reinos do mundo: “Ao Senhor, teu Deus, adorarás”. Jesus não procurará nunca ser servido mas servir.

Também hoje se desperta em alguns cristãos a tentação de manter, como seja, o poder que teve a Igreja em tempos passados. Desviamo-nos de Jesus quando pressionamos as consciências tratando de impor a força das nossas crenças. Ao reino de Deus abrimos caminhos quando trabalhamos por um mundo mais compassivo e solidário.

Na terceira tentação propõem-se a Jesus que desça de forma grandiosa ante o povo, sustenido pelos anjos de Deus. Jesus não se deixará enganar: “Não tentarás ao Senhor, teu Deus”. Apesar de lhe pedirem, não fará nunca um sinal espetacular do céu. Só fará sinais de bondade para aliviar o sofrimento e as doenças das pessoas.

Desviamo-nos de Jesus quando confundimos a nossa própria ostentação com a glória de Deus. A nossa exibição não revela a grandeza de Deus. Só uma vida de serviço humilde aos necessitados manifesta o Seu Amor a todos os Seus filhos

NON DEVIAMO DA GESÙ

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Le prime generazioni cristiane s’interessarono molto alle prove e tensioni che dovette superare Gesù per mantenersi fedele a Dio e vivere sempre collaborando al suo progetto di una vita più umana e degna per tutti.

Il racconto delle tentazioni di Gesù non è un episodio chiuso, che avviene in un momento e in un luogo determinato. Luca ci avverte che alla fine di queste tentazioni, il diavolo si allontanò fino a un’altra occasione. Le tentazioni torneranno nella vita di Gesù e in quella dei suoi seguaci.

Per questo, gli evangelisti collocano il racconto prima di narrare l’attività profetica di Gesù. I suoi seguaci devono conoscere bene queste tentazioni fin dall’inizio, perché sono le stesse che dovranno superare lungo i secoli se non vogliono deviare da lui.

Nella prima tentazione si parla di pane. Gesù rifiuta di utilizzare Dio per saziare la sua propria fame: non di solo pane vive l’uomo. La prima cosa per Gesù è cercare il Regno di Dio e la sua giustizia: che ci sia pane per tutti. Per questo si rivolgerà un giorno a Dio, ma sarà per alimentare una moltitudine affamata.

Anche oggi la nostra tentazione è pensare solo al nostro pane e preoccuparci esclusivamente della nostra crisi. Deviamo da Gesù quando ci crediamo in diritto di averlo e dimentichiamo il dramma, le paure e le sofferenze di quelli che mancano quasi di tutto.

Nella seconda tentazione si parla di potere e di gloria. Gesù rinuncia a tutto questo. Non si prostrerà davanti al diavolo che gli offre il dominio su tutti i regni del mondo: Il Signore, Dio tuo, adorerai. Gesù non cercherà mai di essere servito ma di servire.

Anche oggi si risveglia in alcuni cristiani la tentazione di mantenere in ogni modo il potere che ha avuto la Chiesa in tempi passati. Deviamo da Gesù quando facciamo pressione sulle coscienze cercando di imporre con la forza le nostre credenze. Apriamo cammini al Regno di Dio quando lavoriamo per un mondo più compassionevole e solidale.

Nella terza tentazione si propone a Gesù che si getti giù dal pinnacolo del tempio, in maniera grandiosa davanti al popolo, sostenuto dagli angeli di Dio. Gesù non si lascerà ingannare. Non metterai alla prova il Signore Dio tuo. Per quanto glielo chiedano, non fa mai un segno spettacolare del cielo. Farà solo segni di bontà per alleviare la sofferenza e i dolori della gente.

Deviamo da Gesù quando confondiamo l’ostentazione di noi stessi con la gloria di Dio. La nostra esibizione non rivela la grandezza di Dio.Solo una vita di umile servizio ai bisognosi manifesta il suo Amore a tutti i suoi figli.

NE PAS NOUS DETOURNER DE JESUS

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Les premières générations chrétiennes se sont beaucoup intéressées aux épreuves et aux tensions que Jésus a eu à surmonter pour se maintenir fidèle à Dieu et pour travailler sans cesse à son projet d’une vie plus humaine et plus digne pour tous.

Le récit des tentations de Jésus n’est pas un épisode terminé, qui a lieu à un moment ponctuel et dans un lieu déterminé. Luc nous fait remarquer, qu’à la fin de ces tentations, « le démon le quitta jusqu’à une autre occasion ». Les tentations seront de retour durant la vie de Jésus et durant la vie de ses disciples.

C’est pourquoi, les évangélistes placent ce récit avant la narration de l’activité prophétique de Jésus. Ses disciples doivent bien connaître ces tentations dès le début car ce sont-là, les mêmes tentations qu’ils auront à surmonter tout au long des siècles, s’ils ne veulent pas se détourner de Jésus.

Dans la première tentation, on parle de pain. Jésus refuse d’utiliser Dieu pour assouvir sa propre faim : « l’homme ne vit pas seulement de pain ». La priorité pour Jésus c’est de chercher le royaume de Dieu et sa justice : qu’il y ait du pain pour tous. C’est pourquoi il s’adressera à Dieu un jour, mais ce sera pour nourrir une foule affamée.

Aujourd’hui aussi, notre tentation est de ne penser qu’à notre pain et de nous soucier exclusivement de notre crise. Nous nous détournons de Jésus lorsque nous croyons avoir le droit d’avoir du pain, alors que nous oublions le drame, les peurs et les souffrances de ceux qui manquent de presque tout.

Dans la deuxième tentation, il est question de pouvoir et de gloire. Jésus renonce à tout cela. Il ne se prosterne pas devant le démon qui lui offre la domination sur tous les royaumes de la terre : « Tu n’adoreras que le Seigneur, ton Dieu ». Jésus ne cherchera jamais à être servi mais à servir.

Aujourd’hui aussi, s’éveille chez quelques chrétiens, la tentation de maintenir, quel qu’en soit le prix, le pouvoir dont l’Eglise a joui autrefois. Nous nous détournons de Jésus lorsque nous faisons pression sur les consciences en essayant d’imposer de force nos croyances. Nous frayons un chemin au Royaume de Dieu lorsque nous travaillons pour un monde plus compatissant et solidaire.

Dans la troisième tentation, on propose à Jésus de descendre de manière grandiose devant le peuple, soutenu par les anges de Dieu. Jésus ne se laisse pas tromper : « Tu ne tenteras pas le Seigneur, ton Dieu ». Même si on le lui demande, il ne fera jamais un signe céleste spectaculaire. Il ne fera que des signes de bonté pour soulager la souffrance et les douleurs des gens.

Nous nous détournons de Jésus lorsque nous prenons notre propre ostentation pour la gloire de Dieu. Notre exhibition ne révèle pas la grandeur de Dieu. C’est seulement une vie d’humble service auprès des nécessiteux qui manifeste son Amour pour tous ses fils.

LET US NOT DEVIATE FROM JESUS

José Antonio Pagola. Translation: Juan V. Fernández de la Gala, Isabel Calvo and Paula Clark

The first generations of Christians were interested in the same tensions and challenges that Jesus had to deal with. They attempted to be faithful like Jesus was faithful and engaged in a lively collaboration with God to make the lives of the people more worthy and humane.

The narrative of Jesus’ temptations can’t be considered as a punctual episode dating back to a specific time or location.  Luke reminds us of how even the Devil “left him until an opportune time” so that the temptations were, are and will always be present for Jesus as well as for all his followers.

Consequently, evangelists decided to locate this episode in the Gospel narrative just before the beginning of Jesus’ prophetic task so that his followers would know how to deal with the same temptations throughout the centuries and would try to be as faithful as Jesus was.

Bread is mentioned in the first temptation specifically. Jesus refuses to use God just to satisfy his own hunger: “Man shall not live by bread alone” From the point of view of Jesus, the first task must be to seek the Kingdom of God and its righteousness, that is, bread for all.  When Jesus asks his Father for bread it is for the purpose to feed a hungry crowd.

Nowadays, our temptation is just the same.  We think only about our own bread and worry about our own crisis exclusively.  We have deviate from the way of Jesus if we, his supposed followers, forget the situation of poor and marginalized people, their sufferings and their fears, if we claim bread for ourselves only.

The second temptation speaks about power and fame. Jesus relinquished all of these human desires and did not grovel before the Devil who offered him the ability to rule over all of the kingdoms of the world.  “You must worship the Lord your God and serve only him”. Jesus does not seek to be served, but to serve.

The temptation to keep –no matter how it is done– the power that the Church had in the past is in the mind of some Christians today.  We deviate from Jesus by trying to impose our own beliefs forcibly.  If we want to open roads to the Kingdom of God, we must work for a more compassionate and supportive world instead.

The third temptation proposes that Jesus descend in a grandiose way among the people supported dramatically by the angels of God.  Jesus will not be fooled.  “You shall not put the Lord your God to the test.” Although several people ask Jesus for spectacular signs from heaven, he will do only signs of kindness to alleviate the suffering and ailments of the people.

We deviate from Jesus when we confuse our own ostentation with the glory of God.  Our own display does not reveal the greatness of God.  Only a life of humble service to others, especially to the poor and marginalized people, can manifest in a transparent way God’s love for all his creatures.

EZ DESBIDERATU JESUSENGANDIK

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Lehen kristau-belaunaldiek arreta handia eskaini zieten Jesusek jasan zituen proba eta tirandurei; alegia, Jainkoari leial izateko eta gizon-emakume guztiek bizitza gizatarragoa eta duinagoa izan dezaten Jainkoak duen egitasmoan parte hartzeagatik jasan zituene

Jesusen tentazioen kontakizuna ez da pasadizo itxi bat, momentu jakin batean eta leku jakin batean gertatua. Lukasek argi ohartarazten digu, tentazio hauek amaitzean, «deabruak alde egin zuela beste okasio bat arte». Tentazioak behin eta berriz itzuliko dira Jesusen eta haren ikasleen bizitzan.

Horregatik, Jesusen jarduera profetikoa kontatu aurretik kokatu dute pasadizo hori ebanjelariek. Jesusen jarraitzaileek ondo ezagutu behar dituzte tentazio horiek hasieratik beretik; zeren mendetan barna berek gainditu beharko dituzten tentazioak baitira, baldin eta Jesusengandik desbideratu nahi ez badira.

Lehenengo tentazioan ogia aipatzen da. Jesusek uko egin dio bere gosea asetzeko Jainkoaz baliatzeari: «gizakia ez da ogitik bakarrik bizi». Lehenengo gauza, Jesusentzat, Jainkoaren erreinua eta haren zuzentasuna bilatzea da: izan dezatela gizon-emakume guztiek ogia. Horregatik joko du egun batean Jainkoagana; baina, soilik, goseak den jendetza bat elikatzeko.

Badugu gaur egun ere tentazio hau: gogoan geure ogia bakarrik izatekoa eta, soilik, geure krisiaz kezkatzekoa. Jesusengandik desbideratu egiten gara ogia izatea geure eskubidetzat hartu, baina guztia falta zaienen dramaz, beldurraz eta sufrimenduaz ahazten garenean.

Bigarren tentazioan botereaz eta aintzaz hitz egiten da. Jesusek uko egin dio horri guztiari. Ez da ahuspeztuko munduko erreinu guztien inperioa eskaintzen dion deabruaren aurrean: «Jauna, zeure Jainkoa, adoratuko duzu». Jesus ez da ibiliko sekula bestek bera zerbitza dezaten bila, baizik berak besteak nola zerbitzatuko.

Gaur ere harrotzen da kristauen artean tentazio hau: iraganean Elizak izan duen botereari, nola edo hala, eutsi nahi izatekoa. Jesusengandik desbideratu egiten gara jendearen kontzientzia estutzen dugunean, geure sinestea indarrez ezarri nahi izatean. Jainkoaren erreinuari bideak ireki, ordea, mundu errukitsuago eta solidarioago baten bila gabiltzanean irekitzen dizkiogu.

Hirugarren tentazioan, jendearen begi-bistan, Jainkoaren aingeruak sostengu dituela, modu miresgarrian jaistea proposatu dio deabruak. Jesus ez da eroriko engainuan: «Ez tentatu Jauna, zeure Jainkoa». Eskatzen badiote ere, ez du egingo sekula zeruko seinale mirakuluzkorik. Soilik, onberatasun-seinaleak egingo ditu, jendearen sufrimendua eta oinazea arintzeko.

Jesusengandik desbideratu egiten gara geure agertu nahi harroa Jainkoaren aintzarekin nahasten dugunean. Gure agertu nahiak ez du agertzen Jainkoaren handitasuna. Soilik, premian direnekiko zerbitzu apal baten bizieraz agertuko dugu Jainkoak bere seme-alaba guztiei dien Maitasuna.

NO DESVIAR-NOS DE JESÚS

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Les primeres generacions cristianes es van interessar molt per les proves i tensions que va haver de superar Jesús per mantenir-se fidel a Déu i viure sempre col•laborant en el seu projecte d’una vida més humana i més digna per a tothom.

El relat de les temptacions de Jesús no és un episodi tancat, que passa en un moment i en un lloc determinat. Lluc ens adverteix que, en acabar aquestes temptacions, “el diable s’allunyà d’ell durant un temps”. Les temptacions tornaran a la vida de Jesús i en la dels seus seguidors.

Per això, els evangelistes col•loquen el relat abans de narrar l’activitat profètica de Jesús. Els seus seguidors han de conèixer bé aquestes temptacions des del començament, ja que són les mateixes que ells hauran de superar al llarg dels segles, si no volen desviar-se d’ell.

A la primera temptació es parla de pa. Jesús es resisteix a utilitzar Déu per saciar la seva pròpia fam: “l’home no viu només de pa”. El primer per Jesús és buscar el regne de Déu i la seva justícia: que hi hagi pa per a tothom. Per això anirà un dia a Déu, però serà per alimentar una multitud famolenca.

També avui la nostra temptació és pensar només en el nostre pa i preocupar-nos exclusivament de la nostra crisi. Ens desviem de Jesús quan ens creiem amb el dret de tenir-lo, i oblidem el drama, les pors i els sofriments dels qui no tenen gairebé res.

A la segona temptació es parla de poder i de glòria. Jesús renuncia a tot això. No adorarà el diable que li ofereix l’imperi sobre tots els regnes del món: “Adora el Senyor, el teu Déu”. Jesús no buscarà mai ser servit sinó servir.

També avui es desperta en alguns cristians la temptació de mantenir, com sigui, el poder que ha tingut l’Església en temps passats. Ens desviem de Jesús quan pressionem les consciències tractant d’imposar a la força les nostres creences. Al regne de Déu li obrim camins quan treballem per un món més compassiu i solidari.

A la tercera temptació se li proposa a Jesús que baixi de manera grandiosa davant del poble, sostingut pels àngels de Déu. Jesús no es deixarà enganyar: “No temptis el Senyor, el teu Déu”. Encara que l’hi ho demanin, no farà mai un signe espectacular del cel. Només farà signes de bondat per alleujar el sofriment i les malalties de la gent.

Ens desviem de Jesús quan confonem la nostra pròpia ostentació amb la glòria de Déu. La nostra exhibició no revela la grandesa de Déu. Només una vida de servei humil als necessitats manifesta el seu Amor a tots els seus fills.

NON DESVIÁRMONOS DE XESÚS

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

As primeiras xeracións cristiás interesáronse moito polas probas e tensións que tivo de superar Xesús para manterse fiel a Deus e vivir sempre colaborando no seu proxecto dunha vida máis humana e digna para todos.

O relato das tentacións de Xesús non é un episodio pechado, que acontece nun momento e nun lugar determinado. Lucas advírtenos que, ao terminaren estas tentacións, “o demo marchouse ata outra ocasión”. As tentacións volverán na vida de Xesús e na dos seus seguidores.

Por iso, os evanxelistas colocan o relato antes de narrar a actividade profética de Xesús. Os seus seguidores teñen de coñeceren ben estas tentacións desde o comezo, pois son as mesmas que eles terán de superaren ao longo dos séculos, si non queren desviarse del.

Na primeira tentación fálase de pan. Xesús resístese a utilizar a Deus para saciar a súa propia fame: “Non só de pan vive o home”. O primeiro de todo para Xesús é buscar o reino de Deus e a súa xustiza: que haxa pan para todos. Por iso acudirá un día a Deus, pero será para alimentar a un xentío famento.

Tamén hoxe a nosa tentación é pensarmos só no noso pan e preocupármonos exclusivamente da nosa crise.

Desviámonos de Xesús cando nos cremos con dereito a telo, e esquecemos o drama, os medos e sufrimentos dos que carecen de case todo.

Na segunda tentación fálase de poder e de gloria. Xesús renuncia a todo iso. Non se prostrará ante o diaño que lle ofrece o imperio sobre todos os reinos do mundo: “Ao Señor, o teu Deus, adorarás”. Xesús non buscará nunca ser servido senón servir.

Tamén hoxe se esperta nalgúns cristiáns a tentación de manteren, como sexa, o poder que ha ter a Igrexa coma en tempos pasados.

Desviámonos de Xesús cando presionamos as conciencias tratando de impoñermos á forza as nosas crenzas. Ao reino de Deus abrímoslle camiños cando traballamos por un mundo máis compasivo e solidario.

Na terceira tentación propónselle a Xesús que descenda de xeito grandioso ante o pobo, sostido polos anxos de Deus. Xesús non se deixará enganar:”Non tentarás ao Señor, o teu Deus”. Aínda que llo pidan, non fará nunca un signo espectacular do ceo. Só fará signos de bondade para aliviar o sufrimento e as doenzas da xente.

Desviámonos de Xesús cando confundimos a nosa propia ostentación coa gloria de Deus. A nosa exhibición non revela a grandeza de Deus. Só unha vida de servizo humilde aos necesitados, manifesta o seu Amor a todos os seus fillos.

不要远离耶稣

若瑟×安多尼帕戈拉. 译者: 宁远

最初的基督徒们对耶稣曾面对过的试探与困难非常感兴趣,因为耶稣必须超越战胜它们以维持对天父的忠信并坚持他的计划:使所有的人都能度更人性化、更具人性尊严的生活。

关于耶稣受试探的叙述并不是一个只发生在一个特定的时候,特定的地方的封闭性的事件。路加告诉我们当这些试探结束后,“魔鬼离开他并等待时机”。试探不断地在耶稣与他的门徒们的身上重现。因此,圣史们把这部分内容放在耶稣先知性的活动之前。他的追随者们要一开始就认清这些诱惑,因为将来他们同样要战胜这些诱惑,如果他们不想偏离耶稣的道路。

第一个试探谈及饼。耶稣拒绝利用天主来满足他个人的需要:“人不只靠饼生活”。为耶稣来说,最首要的是寻求天主的国与他的正义:所有的人都有饼果腹。有一天,他将祈求父,为使一大群饥饿的人能够饱食。同样,今天我们的诱惑也是只考虑我们的面包,唯独担忧我们自己的危机。当我们认为我们有权利得到面包,并忘记那些几乎一无所有的人的悲剧、恐惧与痛苦时,我们远离了耶稣。

第二个试探涉及权势与荣耀。耶稣舍弃所有这一切。他没有朝拜那他呈奉天下万国的魔鬼:“你要朝拜上主,你的天主”。耶稣所寻求的从来不是被人服务,而是服务于人。同样,今天一些基督徒渴望维持教会曾经有过的权势。当我们施加压力,使他人接受我们的信仰时,我们远离了耶稣。

第三个试探在于让耶稣以一种极为荣耀壮观的方式出现在民众面前,因为上主的天使支持着他。而耶稣没有被欺骗:“不要试探上主,你的天主”。虽然人们如此要求,但他从不实现引人注目的天上的记号。他只实施仁慈的记号为减轻他人的痛苦与疾病。

当我们把个人的荣耀与天主的光荣相混淆时,我们就远离了耶稣。我们的荣耀并不彰显天主的伟大,只有谦虚服务他人的生活才显示出父对他所有的子女的爱。

El atractivo de Jesús

Publicado: 21 marzo, 2012 en BIBLIA
Etiquetas: , , ,

5 Cuaresma (B) Juan 12, 20-33
EL ATRACTIVO DE JESÚS
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 21/03/12.- Unos peregrinos griegos que han venido a celebrar la Pascua de los judíos se acercan a Felipe con una petición: «Queremos ver a Jesús». No es curiosidad. Es un deseo profundo de conocer el misterio que se encierra en aquel hombre de Dios. También a ellos les puede hacer bien.

A Jesús se le ve preocupado. Dentro de unos días será crucificado. Cuando le comunican el deseo de los peregrinos griegos, pronuncia unas palabras desconcertantes: «Llega la hora de que sea glorificado el Hijo del Hombre». Cuando sea crucificado, todos podrán ver con claridad dónde está su verdadera grandeza y su gloria.

Probablemente nadie le ha entendido nada. Pero Jesús, pensando en la forma de muerte que le espera, insiste: «Cuando yo sea elevado sobre la tierra, atraeré a todos hacia mí». ¿Qué es lo que se esconde en el crucificado para que tenga ese poder de atracción? Sólo una cosa: su amor increíble a todos.

El amor es invisible. Sólo lo podemos ver en los gestos, los signos y la entrega de quien nos quiere bien. Por eso, en Jesús crucificado, en su vida entregada hasta la muerte, podemos percibir el amor insondable de Dios. En realidad, sólo empezamos a ser cristianos cuando nos sentimos atraídos por Jesús. Sólo empezamos a entender algo de la fe cuando nos sentimos amados por Dios.

Para explicar la fuerza que se encierra en su muerte en la cruz, Jesús emplea una imagen sencilla que todos podemos entender: «Si el grano de trigo no cae en tierra y muere, queda infecundo; pero si muere, da mucho fruto». Si el grano muere, germina y hace brotar la vida, pero si se encierra en su pequeña envoltura y guarda para sí su energía vital, permanece estéril.

Esta bella imagen nos descubre una ley que atraviesa misteriosamente la vida entera. No es una norma moral. No es una ley impuesta por la religión. Es la dinámica que hace fecunda la vida de quien sufre movido por el amor. Es una idea repetida por Jesús en diversas ocasiones: Quien se agarra egoístamente a su vida, la echa a perder; quien sabe entregarla con generosidad genera más vida.

No es difícil comprobarlo. Quien vive exclusivamente para su bienestar, su dinero, su éxito o seguridad, termina viviendo una vida mediocre y estéril: su paso por este mundo no hace la vida más humana. Quien se arriesga a vivir en actitud abierta y generosa, difunde vida, irradia alegría, ayuda a vivir. No hay una manera más apasionante de vivir que hacer la vida de los demás más humana y llevadera. ¿Cómo podremos seguir a Jesús si no nos sentimos atraídos por su estilo de vida? (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

O ATRATIVO DE JESUS

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Uns peregrinos gregos que vieram celebrar a Pascoa dos judeus aproximaram-se de Felipe com uma petição: «Queremos ver Jesus». Não é curiosidade. É um desejo profundo de conhecer o mistério que se encerra naquele Homem de Deus. Também a eles lhes pode fazer bem.

Jesus é visto preocupado. Dentro de uns dias será crucificado. Quando lhe comunicam o desejo dos peregrinos gregos, pronuncia umas palavras desconcertantes: «Chega a hora de que seja glorificado o Filho do Homem». Quando for crucificado, todos poderão ver com claridade onde está a Sua verdadeira grandeza e a Sua glória.

Provavelmente ninguém entendeu nada. Mas Jesus, pensando na forma de morte que o espera, insiste: «Quando Eu for elevado sobre a terra, atrairei todos até Mim». Que se esconde no crucificado para que tenha esse poder de atração? Apenas uma coisa: O Seu amor incrível a todos.

O amor é invisível. Só o podemos ver nos gestos, nos sinais e na entrega de quem nos quer bem. Por isso, em Jesus crucificado, na Sua vida entregue até à morte, podemos perceber o amor insondável de Deus. Na realidade, só começamos a ser cristãos quando nos sentimos atraídos por Jesus. Só começamos a entender algo da fé quando nos sentimos amados por Deus.

Para explicar a força que se encerra na Sua morte na cruz, Jesus utiliza uma imagem simples que todos podemos entender: «Se o grão de trigo não cai na terra e morre, fica infecundo; mas se morre, dá muito fruto». Se o grão morre, germina e faz brotar a vida, mas se se encerra no seu pequeno involucro e guarda para si a sua energia vital, permanece estéril.

Esta bela imagem descobre-nos uma lei que atravessa misteriosamente a vida inteira. Não é uma norma moral. Não é uma lei imposta pela religião. É a dinâmica que torna fecunda a vida de quem sofre movido por el amor. É uma ideia repetida por Jesus em diversas ocasiões: Quem se agarra egoistamente à sua vida, deita-a a perder; quem sabe entrega-la com generosidade gera mais vida.

Não é difícil comprová-lo. Quem vive exclusivamente para o seu bem-estar, o seu dinheiro, o seu êxito, a sua segurança, acaba vivendo uma vida medíocre e estéril: a sua passagem por este mundo não faz a vida mais humana. Quem se arrisca a viver uma atitude aberta e generosa, difunde a vida, irradia alegria, ajuda a viver. Não há uma forma mais apaixonante de viver que fazer a vida dos outros, mais humana e leve. Como poderemos seguir Jesus se não nos sentimos atraídos pelo Seu estilo de vida?

 

IL FASCINO DI GESÙ

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Alcuni pellegrini greci, venuti a celebrare la Pasqua dei giudei, si avvicinano a Filippo con una richiesta: Vogliamo vedere Gesù. Non è curiosità. È un desiderio profondo di conoscere il mistero che si racchiude in quell’uomo di Dio. Anche a loro può far bene.

Gesù si vede preoccupato. Tra qualche giorno sarà crocifisso. Quando gli comunicano il desiderio dei pellegrini greci, pronuncia parole sconcertanti: È venuta l’ora che il Figlio dell’uomo sia glorificato. Quando sarà crocifisso, tutti potranno vedere con chiarezza dove sta la sua vera grandezza e la sua gloria.

Probabilmente nessuno ha capito qualcosa. Ma Gesù, pensando alla forma di morte che lo attende, insiste: Quando sarò innalzato da terra, attirerò tutti a me. Che cosa si nasconde nel crocifisso perché abbia questo potere di attrazione? Solo una cosa: il suo incredibile amore per tutti.

L’amore è invisibile. Lo possiamo vedere solo nei gesti, nei segni e nella dedizione di chi ci vuole bene. Per questo, in Gesù crocifisso, nella sua vita consegnata fino alla morte, possiamo percepire l’amore insondabile di Dio. In realtà incominciamo ad essere cristiani solo quando ci sentiamo attratti da Gesù. Incominciamo a comprendere qualcosa della fede solo quando ci sentiamo amati da Dio.

Per spiegare la forza che si racchiude nella sua morte sulla croce, Gesù impiega un’immagine semplice che tutti possiamo comprendere: Se il chicco di grano, caduto in terra, non muore, rimane solo; se invece muore, produce molto frutto. Se il grano muore, germoglia e fa scoppiare la vita, ma se si chiude nel suo piccolo involucro e conserva per sé la sua energia vitale, rimane sterile.

Questa bella immagine ci rivela una legge che attraversa misteriosamente tutta la vita. Non è una norma morale. Non è una legge imposta dalla religione. È la dinamica che rende feconda la vita di chi soffre mosso dall’amore. È un’idea ripetuta da Gesù in diverse occasioni. Chi si afferra egoisticamente alla sua vita, la rovina, chi la sa dare con generosità, genera più vita.

Non è difficile provarlo. Chi vive esclusivamente per il suo benessere, il suo denaro, la sua riuscita o sicurezza, finisce per vivere una vita mediocre e sterile: il suo passaggio per questo mondo non rende la vita più umana. Chi si arrischia a vivere con atteggiamento aperto e generoso, diffonde vita, irradia gioia, aiuta a vivere. Non c’è una maniera più appassionante di vivere che fare la vita degli altri più umana e sopportabile. Come potremmo seguire Gesù se non ci sentiamo attratti dal suo stile di vita?

 

L’ATTRAIT DE JESUS

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Des pèlerins grecs venus célébrer la Pâque des juifs s’approchent de Philippe en lui demandant : « Nous voulons voir Jésus ». Ce n’est pas de la simple curiosité. C’est un désir profond de connaître le mystère caché dans cet homme de Dieu. Cela peut leur faire du bien à eux aussi.

On sent Jésus préoccupé. Dans quelques jours, il sera crucifié. Lorsqu’on lui communique le désir des pèlerins grecs, il prononce quelques paroles déconcertantes : « L’heure vient où le Fils de l’Homme va être glorifié ». Lorsqu’il sera crucifié, tout le monde verra clairement où se trouvent sa véritable grandeur et sa gloire.

Personne n’a sûrement rien compris à ces paroles. Mais Jésus, en pensant à la forme de mort qui l’attend, insiste : « Lorsque je serai élevé de terre, j’attirerai à moi tous les hommes ». Qu’est-ce qui est caché chez le crucifié pour qu’il ait ce pouvoir d’attraction ? Rien qu’une chose : son amour incroyable à l’égard de tous.

L’amour est invisible. On ne peut le voir qu’à travers les gestes, les signes et le don de celui qui nous aime. C’est pourquoi, nous pouvons percevoir l’insondable amour de Dieu à travers Jésus crucifié, dans le don de sa vie jusqu’à la mort. En réalité, nous ne commençons à être chrétiens que lorsque nous nous sentons attirés par Jésus. C’est seulement lorsque nous nous sentons aimés par Dieu que nous commençons à comprendre quelque chose de la foi.

Pour expliquer la force que renferme sa mort sur la croix, Jésus utilise une image simple à la portée de tout le monde: « Si le grain de blé ne tombe pas en terre et ne meurt pas, il reste seul : mais s’il meurt, il porte beaucoup de fruit ». Si le grain meurt, il germe et fait jaillir la vie, mais s’il s’enferme dans sa petite enveloppe gardant pour lui-même son énergie vitale, il demeure stérile.

Cette belle image nous découvre une loi qui traverse mystérieusement la vie entière. Ce n’est pas une norme morale. Ce n’est pas une loi imposée par la religion. C’est la dynamique qui rend féconde la vie de celui qui souffre par amour. C’est une idée que Jésus répète à maintes reprises : Celui qui s’accroche égoïstement à sa vie, est en train de la rater; mais celui qui sait la livrer généreusement, génère encore plus de vie.

Il n’est pas difficile de le vérifier. Celui qui vit exclusivement pour son bien-être, son argent, son succès, sa sécurité, finit par mener une vie médiocre et stérile : son passage en ce monde ne rend pas la vie plus humaine. Mais celui qui se risque à vivre dans une attitude d’ouverture et de générosité, celui-là répand la vie, rayonne la joie et aide à vivre. Il n’y a pas de façon de vivre plus passionnante que de rendre la vie des autres plus humaine et plus supportable. Comment pourrons-nous suivre Jésus si nous ne nous sentons pas attirés par son style de vie ?

JESUS’ APPEAL

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

Some Greeks, who had come to worship at the festival, approached Philip with this petition: “Sir, we should like to see Jesus.” It was not sheer curiosity, but a sincere desire to know about the mystery surrounding that man of God. Surely he could be of some good to them, too.

Jesus was not particularly worried by the approaching days and, when he was told about the request by the Greek pilgrims, Jesus did not hesitate to start by telling them this great pronouncement: “Now the hour has come for the Son of Man to be glorified.” When he will be crucified, everyone will understand his true greatness and glory.

Probably, no one understood anything. Jesus, however, thinking about the manner of his impending death, he went on: “And when I am lifted up from the earth, I shall draw all men to myself.” What really lies behind this crucified man to have such power of attraction? This could be only one thing: his incredible love for everyone.

His love is invisible. It can be seen only in his gestures, his signs and the way he shows his love to us. Hence, it is in this Jesus crucified and his surrender until death that we can perceive God’s own unfathomable love. Actually, we can begin to be real Christians when we experience such attraction to Jesus. And we can understand really something about our faith when we feel loved by God.

In order to understand the power generated by His death on the cross, Jesus makes use of a simple comparison that everyone could understand: “Unless a wheat grain falls on the ground and dies, it remains only a single grain; but if it dies, it yields a rich harvest.” If the grain of wheat dies, it grows and produces life, but if it stays locked up in its husk and preserves its own energy, it remains sterile.

This beautiful imagery unveils a law that is mysteriously present in every living being. It is not a moral concept. It is not a new law imposed by religion. It is the dynamism that rules the life of everyone that accepts suffering for the sake of someone else. It is an idea that Jesus kept repeating on various occasions: anyone who keeps his life selfishly will lose it, and everyone who loses his life for the sake of others will gain more life.

It is not difficult to prove such statement. Anyone who lives exclusively for his wellbeing, his money, success or security, will ultimately end up having a sterile and mediocre life. His passage through this world has not enriched human life. Whereas, those who risk a life and attitude of openness and generosity towards others, will spread joy, happiness and help to everyone. There is nothing more challenging and passionate than living to make the lives of everyone more enjoyable and humane. We cannot call ourselves followers of Jesus if we don’t feel attracted by such beautiful life style.

 

JESUS ERAKARGARRI

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Juduen Pazkoa ospatzera etorriak diren erromes greziar batzuk Feliperi hurbildu zaizkio, eskean: «Jesus ikusi nahi genuke». Ez da ikusmina. Jainkoaren gizon horregan nabari duten misterioa sakon ezagutu nahia da. Berei ere on egin diezaieke.

Kezkaturik ageri da Jesus. Egun batzuk barru gurutzean josiko dute. Erromes greziarren gogoa jakitera eman diotenean, hitz nahasgarriak jaulki ditu: «Iristear da Gizonaren Semea aintzatua izango den ordua». Gurutzean josiko dutenean, guztiek ikusi ahal izango dute zertan den haren egiazko handitasuna eta aintza.

Segur aski, inork ez dio ezer ulertu. Baina Jesusek, izango duen hiltzeko era gogoan duela, gehiago dio: «Lurretik gora jasoa izango naizenean, guztiak neuganantz erakarriko ditut». Zer du gurutziltzatu horrek, ezkutuan, jendea erakartzeko ahalmen hori izateko? Gauza bat soilik: guztientzat duen maitasun sinetsezina.

Ikusezina da maitasuna. Soilik, maite gaituen keinuetan, seinaleetan, buru-eskaintzan suma dezakegu. Horregatik, Jainkoaren maitasun atzemanezina suma dezakegu Jesus gurutziltzatuagan, egin duen buru-eskaintzan. Egia esan, Jesusek erakartzen gaituela sentitzen dugunean bakarrik hasiko gara kristau izaten. Soilik, Jainkoak maite gaituena sentitzen dugunean bakarrik hasiko gara fedeaz zer edo zer ulertzen.

Jesusek, gurutzeko heriotzan ezkutuan den indarra argitzeko, guztiek ulertu ahal dugun irudi xume hau darabil: «Gari-alea lurrera erori eta hiltzen ez bada, agor geldituko da; baina, hiltzen bada, fruitu asko emango du». Hiltzen bada, erne eta bizia sorrarazten du aleak; baina, bere azalean bildurik, bere bizi-indarra beretzat gordetzen badu, agor geldituko da.

Bizitza osoa misterioski biltzen duen legea agertzen digu irudi eder horrek. Ez da arau morala. Ez da erlijioak ezarritako legea. Maitasunak eraginda sufritzen ari denaren bizitza emankor bihurtzen duen dinamika da. Jesusek behin eta berriz errepikatu izan duen ideia da. Bere bizitzari era egoistan atxikitzen zaionak galbidean jartzen du; eskuzabal ematen dakienak bizi gehiago sorrarazten du.

Ez da zaila hori egiaztatzea. Buruan bere ongizatea, bere dirua, bere arrakasta, bere segurtasuna bakarrik duen pertsonak bizitza erdipurdikoa eta agorra eginez bukatzen du: halakoak, mundu honetan biziz, ez dio gehitzen bizitzari gizatasun-apur bat ere. Alderantziz, jarrera irekiz eta bihotz zabalez bizitzera arriskatzen denak, bizia zabaltzen du, poza distiratzen, bizitzen laguntzen. Ez da bizitzeko modu kilikagarriagorik, gainerakoen bizitza gizatasun handiagoko eta eroangarriago egitea baino. Nolatan Jesusi jarraitu, haren bizi-estiloa erakargarri sentitzen ez badugu?

 

L’ATRACTIU DE JESÚS

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Uns pelegrins grecs que han vingut a celebrar la Pasqua dels jueus s’acosten a Felip amb una petició: «Voldríem veure Jesús». No és curiositat. És un desig profund de conèixer el misteri contingut en aquell home de Déu. També a ells els pot fer bé.

A Jesús se’l veu preocupat. D’aquí a uns dies serà crucificat. Quan li comuniquen el desig dels pelegrins grecs, pronuncia unes paraules desconcertants: «Ha arribat l’hora que el Fill de l’home serà glorificat». Quan sigui crucificat, tots podran veure amb claredat on és la seva veritable grandesa i la seva glòria.

Probablement ningú li ha entès res. Però Jesús, pensant en la forma de mort que l’espera, insisteix: «I jo, quan seré enlairat damunt la terra, atrauré tothom cap a mi». Què és el que s’amaga en el crucificat perquè tingui aquest poder d’atracció? Només una cosa: el seu amor increïble a tots.

L’amor és invisible. Només el podem veure en els gestos, els signes i el lliurament de qui ens vol bé. Per això, en Jesús crucificat, en la seva vida lliurada fins a la mort, podem percebre l’amor insondable de Déu. En realitat, només comencem a ser cristians quan ens sentim atrets per Jesús. Només comencem a entendre alguna cosa de la fe quan ens sentim estimats per Déu.

Per explicar la força que té la seva mort en la creu, Jesús empra una imatge senzilla que tots podem entendre: «Si el gra de blat, quan cau a la terra, no mor, queda ell tot sol, però si mor, dóna molt de fruit». Si el gra mor, germina i fa brollar la vida, però si es tanca en el seu petit embolcall i guarda per a si la seva energia vital, roman estèril.

Aquesta bella imatge ens descobreix una llei que travessa misteriosament la vida sencera. No és una norma moral. No és una llei imposada per la religió. És la dinàmica que fa fecunda la vida de qui pateix mogut per l’amor. És una idea repetida per Jesús en diverses ocasions: Qui s’aferra egoistament a la seva vida, la fa malbé; qui sap lliurar-la amb generositat genera més vida.

No és difícil comprovar-ho. Qui viu exclusivament per al seu benestar, els seus diners, el seu èxit o seguretat, acaba vivint una vida mediocre i estèril: el seu pas per aquest món no fa la vida més humana. Qui s’arrisca a viure en actitud oberta i generosa, difon vida, irradia alegria, ajuda a viure. No hi ha una manera més apassionant de viure que fer la vida dels altres més humana i més suportable. Com podrem seguir Jesús si no ens sentim atrets pel seu estil de vida?

O ATRACTIVO DE XESÚS

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Uns peregrinos gregos que viñeron celebrar a Pascua dos xudeus achéganse a Filipe cunha petición: «Queremos ver a Xesús». Non é curiosidade. É un desexo profundo de coñecer o misterio que se agocha naquel home de Deus. Tamén a eles lles pode facer ben.

A Xesús véselle preocupado. Dentro duns días será crucificado. Cando lle comunican o desexo dos peregrinos gregos, pronuncia unhas palabras desconcertantes: «Chega a hora de que sexa glorificado o Fillo do Home». Cando sexa crucificado, todos poderán ver con claridade onde está a súa verdadeira grandeza e a súa gloria.

Probablemente ninguén lle entendeu nada. Pero Xesús, pensando na forma de morte que o espera, insiste: «Cando eu sexa elevado sobre a terra, atraerei a todos cara a min». Que é o que se esconde no crucificado para que teña ese poder de atracción? Só unha cousa: o seu amor incríbel a todos.

O amor é invisíbel. Só o podemos ver nos xestos, nos signos e na entrega de quen nos quere ben. Por iso, en Xesús crucificado, na súa vida entregada ata a morte, podemos percibir o amor insondábel de Deus. En realidade, só empezamos a ser cristiáns cando nos sentimos atraídos por Xesús. Só empezamos a entender algo da fe cando nos sentimos amados por Deus.

Para explicar a forza que se encerra na súa morte na cruz, Xesús emprega unha imaxe sinxela que todos podemos entender: «Se o gran de trigo non cae en terra e morre, queda infecundo; pero se morre, dá moito froito». Se o gran morre, xermina e fai xermolar a vida, pero se se encerra na súa pequena envoltura e garda para si a súa enerxía vital, permanece estéril.

Esta bela imaxe descóbrenos unha lei que atravesa misteriosamente a vida enteira. Non é unha norma moral. Non é unha lei imposta pola relixión. É a dinámica que fai fecunda a vida de quen sofre movido polo amor. É unha idea repetida por Xesús en diversas ocasións: Quen se agarra egoistamente á súa vida, bótaa a perder; quen a sabe entregar con xenerosidade xera máis vida.

Non é difícil comprobalo. Quen vive exclusivamente para o seu benestar, o seu diñeiro, o seu éxito ou seguridade remata vivindo unha vida mediocre e estéril: o seu paso por este mundo non fai a vida máis humana. Quen se arrisca a vivir en actitude aberta e xenerosa, difunde vida, irradia alegría, axuda a vivir. Non hai un xeito máis apaixoante de vivir que facer a vida dos demais máis humana e levadeira. Como poderemos seguir a Xesús se non nos sentimos atraídos polo seu estilo de vida?

Liberar la fuerza del Evangelio

Publicado: 29 febrero, 2012 en BIBLIA
Etiquetas: , , ,

2 Cuaresma (B) Marcos 9, 2-10
LIBERAR LA FUERZA DEL EVANGELIO
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net 
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA,29/02/12.- El relato de la “Transfiguración de Jesús” fue desde el comienzo muy popular entre sus seguidores. No es un episodio más. La escena, recreada con diversos recursos de carácter simbólico, es grandiosa. Los evangelistas presentan a Jesús con el rostro resplandeciente mientras conversa con Moisés y Elías.

Los tres discípulos que lo han acompañado hasta la cumbre de la montaña quedan sobrecogidos. No saben qué pensar de todo aquello. El misterio que envuelve a Jesús es demasiado grande. Marcos dice que estaban asustados.

La escena culmina de forma extraña: «Se formó una nube que los cubrió y salió de la nube una voz: Este es mi Hijo amado. Escuchadlo». El movimiento de Jesús nació escuchando su llamada. Su Palabra, recogida más tarde en cuatro pequeños escritos, fue engendrando nuevos seguidores. La Iglesia vive escuchando su Evangelio.

Este mensaje de Jesús, encuentra hoy muchos obstáculos para llegar hasta los hombres y mujeres de nuestro tiempo. Al abandonar la práctica religiosa, muchos han dejado de escucharlo para siempre. Ya no oirán hablar de Jesús si no es de forma casual o distraída.

Tampoco quienes se acercan a las comunidades cristianas pueden apreciar fácilmente la Palabra de Jesús. Su mensaje se pierde entre otras prácticas, costumbres y doctrinas. Es difícil captar su importancia decisiva. La fuerza liberadora de su Evangelio queda a veces bloqueada por lenguajes y comentarios ajenos a su espíritu.

Sin embargo, también hoy, lo único decisivo que podemos ofrecer los cristianos a la sociedad moderna es la Buena Noticia proclamada por Jesús, y su proyecto de una vida más sana y digna. No podemos seguir reteniendo la fuerza humanizadora de su Evangelio.

Hemos de hacer que corra limpia, viva y abundante por nuestras comunidades. Que llegue hasta los hogares, que la puedan conocer quienes buscan un sentido nuevo a sus vidas, que la puedan escuchar quienes viven sin esperanza.

Hemos de aprender a leer juntos el Evangelio. Familiarizarnos con los relatos evangélicos. Ponernos en contacto directo e inmediato con la Buena Noticia de Jesús. En esto hemos de gastar las energías. De aquí empezará la renovación que necesita hoy la Iglesia.

Cuando la institución eclesiástica va perdiendo el poder de atracción que ha tenido durante siglos, hemos de descubrir la atracción que tiene Jesús, el Hijo amado de Dios, para quienes buscan verdad y vida. Dentro de pocos años, nos daremos cuenta de que todo nos está empujando a poner con más fidelidad su Buena Noticia en el centro del cristianismo. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

LIBERTAR A FORÇA DO EVANGELHO

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

O relato da “Transfiguração de Jesus” foi desde o início muito popular entre os Seus seguidores. Não é um episódio mais. A cena, recreada com diversos recursos de carácter simbólico, é grandiosa. Os evangelistas apresentam Jesus com o rosto resplandecente enquanto conversa com Moisés e Elias.

Os três discípulos que o acompanharam até ao cume da montanha ficam surpreendidos. Não sabem que pensar de tudo aquilo. O mistério que envolve Jesus é demasiado grande. Marcos diz que estavam assustados.

A cena culmina de forma estranha: «Formou-se uma nuvem que os cobriu e saiu da nuvem uma voz: Este é o Meu Filho amado. Escutai-O». O movimento de Jesus nasceu escutando a Sua chamada. A Sua Palavra, recolhida mais tarde em quatro pequenos escritos, foi engendrando novos seguidores. A Igreja vive escutando o Seu Evangelho.

Esta mensagem de Jesus, encontra hoje muitos obstáculos para chegar até aos homens e mulheres do nosso tempo. Ao abandonar a prática religiosa, muitos deixaram de escutá-Lo para sempre. Já não ouvirão falar de Jesus senão de forma casual ou distraída.

Tampouco quem se aproxima das comunidades cristãs pode apreciar facilmente a Palavra de Jesus. A Sua mensagem perde-se entre outras práticas, costumes e doutrinas. É difícil captar a sua importância decisiva. A força libertadora do Seu Evangelho fica por vezes bloqueada pela linguagem e comentários alheios ao Seu espírito.

No entanto, também hoje, o único decisivo que, nós cristãos, podemos oferecer à sociedade moderna é a Boa Nova proclamada por Jesus, e o Seu projeto de uma vida mais sã e digna. Não podemos continuar a reter a força humanizadora do Seu Evangelho.

Temos de fazer que corra limpa, viva e abundante pelas nossas comunidades. Que chegue até aos lares, que a possam conhecer quem procura um sentido novo para as suas vidas, que a possam escutar quem vive sem esperança.

Temos de aprender a ler juntos o Evangelho. Familiarizar-nos com os relatos evangélicos. Colocar-nos em contacto direto e imediato com a Boa Nova de Jesus. Nisto temos de consumir as energias. Daqui começará a renovação que necessita hoje a Igreja.

Quando a instituição eclesiástica vai perdendo o poder de atração que teve durante séculos, temos de descobrir a atração que tem Jesus, o Filho amado de Deus, para quem procura a verdade e a vida. Dentro de poucos anos, daremos conta de que tudo nos está a empurrar para pôr mais fidelidade a Sua Boa Nova no centro do cristianismo.

 

LIBERARE LA FORZA DELL’EVANGELO

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Il racconto della “Trasfigurazione di Gesù” fu dall’inizio molto popolare tra i suoi seguaci. Non è un episodio in più. La scena, ricreata con diverse immagini di carattere simbolico, è grandiosa. Gli evangelisti presentano Gesù con il volto risplendente mentre parla con Mosè ed Elia.

I tre discepoli che lo hanno accompagnato fino alla vetta della montagna rimangono colpiti. Non sanno che pensare di tutto questo. Il mistero che avvolge Gesù è troppo grande. Marco dice che erano spaventati.

La scena culmina in forma strana: Venne una nube che li coprì con la sua ombra e dalla nube uscì una voce: questi è il Figlio mio, l’amato, ascoltatelo. Il movimento di Gesù nacque ascoltando la sua chiamata. La sua Parola, raccolta più tardi in quattro piccoli scritti, andò generando nuovi seguaci. La Chiesa vive ascoltando il suo Evangelo.

Questo messaggio di Gesù incontra oggi molti ostacoli per arrivare fino alle donne e agli uomini del nostro tempo. Abbandonando la pratica religiosa, molti hanno cessato di ascoltarlo per sempre. Non sentiranno più parlare di Gesù se non in forma casuale o distratta.

Nemmeno quelli che si avvicinano alle comunità cristiane, possono apprezzare facilmente la Parola di Gesù. Il suo messaggio si perde, tra altre pratiche, usi e dottrine. È difficile captare la sua importanza decisiva. La forza liberatrice del suo Evangelo resta a volte bloccata da linguaggi e commenti alieni dal suo spirito.

Tuttavia, anche oggi, l’unica cosa decisiva che noi cristiani possiamo offrire alla società moderna è la Buona Notizia proclamata da Gesù, e il suo progetto di una vita più sana e degna. Non possiamo continuare a trattenere la forza umanizzatrice del suo Evangelo.

Dobbiamo far sì che corra limpida, viva e abbondante per le nostre comunità. Che arrivi fino alle case, che la possano conoscere quelli che cercano un senso nuovo alla loro vita, che la possano ascoltare quelli che vivono senza speranza.

Dobbiamo imparare a leggere insieme l’Evangelo. Familiarizzarci con i racconti evangelici. Metterci in contatto diretto e immediato con la Buona Notizia di Gesù. In questo dobbiamo spendere le energie. Da qui inizierà il rinnovamento di cui oggi la Chiesa ha bisogno.

Quando l’istituzione ecclesiastica va perdendo il potere di attrazione che ha avuto per secoli, dobbiamo scoprire l’attrazione che ha Gesù, il Figlio amato da Dio, per quelli che cercano verità e vita. Entro pochi anni ci renderemo conto che tutto ci sta spingendo a porre con più fedeltà la sua Buona Notizia al centro del cristianesimo.

 

LIBERER LA FORCE DE L’EVANGILE

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Le récit de la “Transfiguration de Jésus” était, dès le début, très populaire parmi ses disciples. Ce n’est pas un récit de plus. La scène, recréée avec plusieurs ressources à caractère symbolique, est grandiose. Les évangélistes présentent un Jésus au visage rayonnant, en train de converser avec Moïse et Elie.

Les trois disciples qui l’ont accompagné jusqu’au sommet de la montagne sont impressionnés. Ils ne savent pas qu’en penser. Le mystère enveloppant Jésus reste trop grand. Marc dit qu’ils étaient effrayés.

La scène finit d’une façon étrange: « Un nuage les enveloppa de son ombre et de la nuée une voix retentit: Celui-ci est mon Fils bien-aimé. Ecoutez-le ». C’est en écoutant son appel que le mouvement de Jésus est né. Sa Parole, recueillie ensuite dans quatre petits livrets, engendra progressivement de nouveaux disciples. L’Eglise vit de l’écoute de l’Evangile.

Ce message de Jésus trouve aujourd’hui de nombreux obstacles pour atteindre les hommes et les femmes de notre temps. En abandonnant la pratique religieuse, beaucoup d’entre eux ont cessé pour toujours de l’écouter. Ils n’entendront plus parler de Jésus si ce n’est de façon distraite ou par hasard.

Ceux qui s’approchent des communautés chrétiennes ne peuvent pas non plus percevoir facilement la Parole de Jésus. Son message se dilue dans d’autres pratiques, d’autres coutumes et d’autres doctrines. Il est difficile de saisir son importance décisive. La force libératrice de son Evangile reste parfois bloquée par des langages et des commentaires étrangers à son esprit.

Cependant, aujourd’hui aussi, la seule parole décisive que nous, chrétiens, nous pouvons offrir à la société moderne, c’est la Bonne Nouvelle proclamée par Jésus, et son projet d’une vie plus saine et plus digne. Il ne faut pas continuer encore à retenir la force humanisatrice de son Evangile.

Il faut faire en sorte que cette force coule limpide, vivante et abondante, à travers nos communautés. Qu’elle atteigne les foyers, qu’elle soit connue par ceux qui cherchent un sens nouveau pour leurs vies, Qu’elle puisse être entendue par ceux qui n’ont plus d’espérance.

Il nous faut apprendre à lire ensemble l’Evangile, nous familiariser avec les récits évangéliques. Entrer en contact direct et immédiat avec la Bonne Nouvelle de Jésus. C’est en cela que nous devons dépenser nos énergies. C’est de là que partira le renouvellement dont l’Eglise a besoin aujourd’hui.

Lorsque l’institution ecclésiastique perd le pouvoir d’attraction dont elle a joui pendant des siècles, il nous faut découvrir l’attraction exercée par Jésus, le Fils bien-aimé de Dieu, sur ceux qui cherchent la vérité et la vie. Dans quelques années, nous nous rendrons compte que tout nous pousse à mettre plus fidèlement sa Bonne Nouvelle au cœur du christianisme.

LENT THE STRENGTH OF THE GOSPEL

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

The story/narrative of the Transfiguration of Jesus became very popular among his followers. It is not just another story. The scene, embellished with some symbolism in its narrative, is really grandiose. The evangelists present Jesus with his clothes whiter than any earthly bleacher could make them, with Elijah and Moses next to Him.

The three disciples who had accompanied Him up to the mountain were struck with awe. They did not know what to think about everything they saw. The mystery surrounding Jesus was just too much for them to understand. Mark says: “They were so frightened.”

The scene came to a climax in a most strange manner: “And a cloud came, covering them in shadow; and there came a voice from the cloud: This is my Son, the Beloved. Listen to Him.” Jesus’ movement started when his disciples began to listen to Him. His Word, much later gathered in four short Gospels – was received by more and more of his disciples. The Church today will continue to stay alive – if they listen to His Gospel.

The message of Jesus finds today many obstacles trying to reach the men and women of our times. As they abandoned many of the religious practices, most of them have ceased to listen to Him for good. They will never again hear what Jesus had to say, except in very casual manner.

Even those who get in touch with Christian communities will be able to appreciate easily the Word of Jesus. His message gets lost amid so many other customs and doctrines. It is so difficult to capture His deepest message. The liberating strength of His Gospel gets lost amid the various tongues and comments alien to His Spirit.

Yet, even today, the only important and decisive contribution that Christians, today, could offer to modern society is the Good News proclaimed by Jesus, as well as His project for a better and more just world. We cannot continue hiding the humanizing strength of His Gospel.

We must let the moving force run live and abundant amid all communities. Let it get into all homes for everyone to learn new ways in their lives and hear about new hopes in their despair.

We have to learn to read the Gospels together and become familiar with its stories once again. We must, above all, get personally involved with the Good News of Jesus. All our energy must be thrown into this effort. That will be the start of the renewal that Church needs today.

When the Church as an institution has been losing the appeal and attraction it enjoyed for centuries, we must look for the strength and support of Jesus, the Beloved Son of God, still has for anyone searching for truth and life. In a few years, then, we will realize that everything was telling us put once again the Good News at the centre of Christianity.

 

ASKATU EBANJELIOAREN INDARRA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

«Jesusen Antzaldatzearen» kontakizuna oso herrikoi izan zen hasiera hartatik beretik haren jarraitzailean artean. Ez da pasadizo bat gehiago. Eszena, sinbolo-izaerako baliabidez berregina, handiosa da. Moisesekin eta Eliasekin hizketan ari dela, aurpegi dirdaitsuz aurkeztu dute Jesus ebanjelariek.

Mendi-gailurrera lagundu dioten hiru ikasleak txunditurik gelditu dira. Zer pentsa ez dakitela. Handiegia da Jesus inguratzen duen misterioa. Beldurrez zeudela dio Markosek.

Era bitxian amaitu da eszena: «Estali zituen hodei bat eratu zen eta ahots bat atera hodeitik: Hau da ene Seme maitea. Entzuiozue». Jesusen deia entzutetik sortu zen haren mugimendua. Haren Hitza, geroago lau idazki laburretan bildua, beste jarraitzaile batzuk eraginez joan zen. Jesusen Ebanjelioa entzunez bizi da Eliza.

Jesusen mezu honek oztopo handirekin egiten du gaur topo, gure aldiko gizon-emakumeengana iristeko. Praktika erlijiosoa alde batera uztearekin, jende askok utzi dio haren Hitza entzuteari. Jada ez dute entzungo Jesusez hitz egiten, kasu bakanen batean edo era zabarrean ez bada.

Kristau-elkarteetara hurbiltzen direnek berek ere ezin estimatu dute erraz Jesusen Hitza. Haren mezua beste jarduera, ohitura eta irakaspen batzuen artean galdurik gertatzen da. Nekez atzeman daiteke haren funtsezko garrantzia. Jesusen espirituaren araberako ez diren hizkerek eta iruzkinek blokeatzen dute Ebanjelioaren indar askatzailea.

Halaz guztiz, gaur egun ere, kristauek gizarteari eskaintzen ahal diogun funtsezko gauza bakarra Jesusek hots egindako Berri Ona da, eta bizitza sanoago eta duinago baterako haren egitasmoa. Ezin jarraitu dugu Ebanjelioak duen jendea gizatar egiteko indarrari hesia jartzen.

Geure elkarteetan garbi, bizi eta ugari korriarazi behar dugu. Iritsi dadila jendearen sukalderaino, ezagutu ahal dezatela beren bizitzarentzat zentzu berri bat bilatzen dutenek, ezagutu ahal dezatela esperantzarik gabe bizi direnek.

Ebanjelioa lagunartean irakurtzen ikasi behar dugu. Ebanjelioaren kontakizunak familiar bihurtzen saiatu behar dugu. Jesusen Berri Onarekin zuzeneko harremanak izan behar ditugu eta ondo-ondokoak. Honetan erabili behar dugu geure energia. Horrela hasiko da gaur Elizak behar duen eraberritzea.

Eliz erakundea mendetan izan duen erakartzeko indarra galtzen ari den honetan, Jesusek, Jainkoaren Seme maiteak, egiaren eta biziaren bila dabiltzanentzat duen erakartzeko indarra aurkitu behar dugu. Urte gutxi barru, konturako gara dena ari zaigula bultzaka, kristautasunaren erdigunean Jesusen Berri Ona leialtasun handiagoz jartzera.

 

ALLIBERAR LA FORÇA DE L’EVANGELI

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

El relat de la “Transfiguració de Jesús” va ser des del començament molt popular entre els seus seguidors. No és un episodi més. L’escena, recreada amb diversos recursos de caràcter simbòlic, és grandiosa. Els evangelistes presenten Jesús amb el rostre resplendent mentre conversa amb Moisès i Elies.

Els tres deixebles que l’han acompanyat fins al cim de la muntanya queden esglaiats. No saben què pensar de tot allò. El misteri que envolta Jesús és massa gran. Marc diu que estaven espantats.

L’escena culmina de manera estranya: «Es formà un núvol que els anà cobrint, i del núvol va sortir una veu: Aquest és el meu Fill, el meu estimat; escolteu-lo». El moviment de Jesús va néixer escoltant la seva crida. La seva Paraula, recollida més tard en quatre petits escrits, va anar engendrant nous seguidors. L’Església viu escoltant el seu Evangeli.

Aquest missatge de Jesús, troba avui molts obstacles per arribar fins als homes i dones del nostre temps. En abandonar la pràctica religiosa, molts han deixat d’escoltar per sempre. Ja no sentiran parlar de Jesús si no és de forma casual o distreta.

Tampoc els que s’acosten a les comunitats cristianes poden apreciar fàcilment la Paraula de Jesús. El seu missatge es perd entre altres pràctiques, costums i doctrines. És difícil captar la seva importància decisiva. La força alliberadora del seu Evangeli queda de vegades bloquejada per llenguatges i comentaris aliens al seu esperit.

No obstant això, també avui, l’únic decisiu que podem oferir els cristians a la societat moderna és la Bona Notícia proclamada per Jesús, i el seu projecte d’una vida més sana i més digna. No podem continuar retenint la força humanitzadora del seu Evangeli.

Hem de fer que corri neta, viva i abundant per les nostres comunitats. Que arribi fins a les llars, que la puguin conèixer els qui cerquen un sentit nou a les seves vides, que la puguin escoltar els qui viuen sense esperança.

Hem d’aprendre a llegir junts l’Evangeli. Familiaritzar-nos amb els relats evangèlics. Posar-nos en contacte directe i immediat amb la Bona Notícia de Jesús. En això hem de gastar les energies. D’aquí començarà la renovació que necessita avui l’Església.

Quan la institució eclesiàstica va perdent el poder d’atracció que ha tingut durant segles, hem de descobrir l’atracció que té Jesús, el Fill estimat de Déu, pels qui cerquen veritat i vida. D’aquí a pocs anys, ens adonarem que tot ens està empenyent a posar amb més fidelitat la seva Bona Notícia en el centre del cristianisme.

LIBERAR A FORZA DO EVANXEO

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

O relato da “Transfiguración de Xesús” foi dende o comezo moi popular entre os seus seguidores. Non é un episodio máis. A escena, recreada con diversos recursos de carácter simbólico, é grandiosa. Os evanxelistas presentan a Xesús co rostro resplandecente mentres conversa con Moisés e Elías.

Os tres discípulos que o acompañaron ata o cumio da montaña fican arrepiados. Non saben o que pensar de todo aquilo. O misterio que envolve a Xesús é demasiado grande. Marcos di que estaban asustados.

A escena culmina de forma estraña: «Formouse unha nube que os cubriu e da nube saíu unha voz: Este é o meu Fillo amado. Escoitádeo». O movemento de Xesús naceu escoitando a súa chamada. A súa Palabra, recollida máis tarde en catro pequenos escritos, foi xerando novos seguidores. A Igrexa vive escoitando o seu Evanxeo.

Esta mensaxe de Xesús, atopa hoxe moitos obstáculos para chegar ata os homes e mulleres do noso tempo. Ao abandonar a práctica relixiosa, moitos deixaron de escoitalo para sempre. Xa non oirán falar de Xesús se non é de forma casual ou distraída.

Tampouco os que se achegan ás comunidades cristiás poden apreciar doadamente a Palabra de Xesús. A súa mensaxe pérdese entre outras prácticas, costumes e doutrinas. É difícil captar a súa importancia decisiva. A forza liberadora do seu Evanxeo fica ás veces bloqueada por linguaxes e comentarios alleos ao seu espírito.

Non obstante, tamén hoxe, o único decisivo que podemos ofrecer os cristiáns á sociedade moderna é a Boa Noticia proclamada por Xesús, e o seu proxecto dunha vida máis sa e digna. Non podemos seguir retendo a forza humanizadora do seu Evanxeo.

Temos de facer que corra limpa, viva e abundante polas nosas comunidades. Que chegue ata os fogares, que a poidan coñecer os que buscan un sentido novo ás súas vidas, que a poidan escoitar os que viven sen esperanza.

Temos de aprender a ler xuntos o Evanxeo. Familiarizarnos cos relatos evanxélicos. Poñer en contacto directo e inmediato coa Boa Noticia de Xesús. Nisto habemos gastar as enerxías. De aquí empezará a renovación que necesita hoxe a Igrexa.

Cando a institución eclesiástica vai perdendo o poder de atracción que tivo durante séculos, temos de descubrir a atracción que ten Xesús, o Fillo amado de Deus, para os que buscan verdade e vida. Dentro de poucos anos, decatarémonos de que todo nos está a empurrar a poñer con máis fidelidade a súa Boa Noticia no centro do cristianismo.

CON MEDELLÍN DIOS PASÓ POR AMÉRICA LATINA. ¿CON QUIÉN PASA AHORA?
Reflexión para la Cuaresma 2012
JON SOBRINO, jsobrino@cmr.uca.edu.sv
SAN SALVADOR (EL SALVADOR).

ECLESALIA, 23/02/12.- Los diez años de Medellín (1968) a Puebla (1979) fueron únicos en la época moderna dela Iglesia católica en América Latina. Después comenzó un declive al que Aparecida (2007) quiso poner freno, aunque hasta ahora queda mucho por hacer.

Al hacer este juicio, no nos fijarnos en la iglesia tal como la analizan los sociólogos, sino que nos fijamos en “el paso de Dios”. Sin duda es más difícil de calibrar, pero toca la dimensión más honda dela Iglesia, y al servicio de qué debe estar. En definitiva qué aporta a los seres humanos y al mundo como un todo. Y obviamente hay que preguntarse “qué Dios” es el que pasa por la historia en un momento dado.

Medellín

Fue un salto cualitativo. Irrumpieron los pobres, y en ellos irrumpió Dios. Fue un hecho fundante que penetró en la fe de muchos y configuró ala Iglesia.

Sorprendentemente, para la asamblea de obispos la prioridad no la tuvo la Iglesiaen sí misma, sino el mundo de pobres y víctimas, es decir la creación de Dios. Sus primeras palabras proclaman la realidad del continente: “una pobreza masiva producto de la injusticia”. Los obispos actuaron, ante todo, como seres humanos, y dejaron hablar a la realidad que clamaba al cielo. Son los clamores que Dios escuchó en el éxodo, le hicieron salir de sí mismo y entró decididamente en la historia. De igual modo, con Medellín Dios entró en la historia latinoamericana.

Desde esa irrupción de los pobres, y de Dios en ellos, Medellín pensó qué es ser Iglesia, cuál es su identidad y misión fundamental, y cuál debe ser su modo de estar en un mundo de pobres. La respuesta fue “una iglesia de los pobres”, semejante a la ilusión que tuvo Juan XXIII y el cardenal Lercaro. En el concilio no prosperó, en Medellín sí.La Iglesiasintió compasión por los oprimidos y decidió trabajar por su liberación. Por muchos, con mayor o menor conciencia explícita, fue acogida como bendición. Por otros, fue percibida, con razón, como grave peligro.

Muy pronto reaccionó el poder. En 1968 Nelson Rockefeller escribió un informe sobre lo que estaba ocurriendo, y esa Iglesia, nueva y peligrosa, tenía que ser debilitada y frenada, y lo mismo ocurrió al comienzo de la administración Reagan. Oligarquías con el capital, ejércitos, escuadrones de la muerte, desencadenaron una persecución contrala Iglesia, desconocida en la historia de América Latina. La persecución, y el mantenerse firme en ella, dejó en claro lo novedoso y evangélico que estaba ocurriendo:la Iglesiade Medellín estaba con el pueblo pobre y perseguido, y corrió su misma suerte. Miles fueron asesinados, entre ellos media docena de obispos, decenas de sacerotes, religiosos y religiosas, y multitud de laicos, mujeres y varones. Con limitaciones, errores y pecados, era una Iglesia mucho más casta que meretriz, mucho más evangélica que mundana.

Al interior dela Iglesiacatólica, Pablo VI propició y animó esta nueva Iglesia, pero altos personeros de la curia romana, y de otras curias locales, la descualificaron, trataron mal e injustamente a sus representantes señeros, también a obispos, y diseñaron una iglesia alternativa, diferente y aun contraria, más devocional, intimista, de movimientos, sumisos a y defensores de la jerarquía. Y lo que había que evitar era quela Iglesiavolviese a entrar en conflicto con los poderosos. La iglesia popular, nacida alrededor de Medellín, creyente y lúcida, de comunidades de base, que vivía la pobreza del continente, sufrió la doble persecución del mundo opresor, y, con alguna frecuencia, de la propia iglesia.

Una Iglesia así fue testigo y seguidora de Jesús de Nazaret. Encarnada, defensora y compañera de los pobres, cargaba con la cruz y con frecuencia moría en ella. Anunció una Buena Noticia como Jesús en la sinagoga de Nazaret. Tuvo sus “doce apóstoles”, los Padres de la iglesia latinoamericana con don Hélder Camara uno de los pioneros, con Enrique Angelelli, don Sergio Mendez Arceo, Leonidas Proaño, con monseñor Romero, pastor y mártir del continente, y otros. Llegó a ser ekklesia, en la que mujeres y varones, religiosas y laicos, latinoamericanos y venidos de fuera, llegaron a formar cuerpo eclesial, una gran comunidad de vida y misión. Entre los de casa y los de lejos se generó una solidaridad nunca vista: se llevaban mutuamente. Creció la esperanza y el gozo. Y del amor de los mártires nació una brisa de resurrección, ajena a toda alienación, que volvía a remitir a la historia para vivir en ella como resucitados.

En esa Iglesia soplaba el Espíritu, el espíritu de Jesús y el espíritu de los pobres. Ese espíritu inspiraba oración, liturgia, música, arte. Y también inspiraba homilías proféticas, cartas pastorales lúcidas, textos teológicos de casa, no textos simplemente importados que no habían pasado por el crisol de Medellín.

En el centro de todo estaba el evangelio de Jesús. Lucas 4, 16: “He venido a anunciar la buena noticia a los pobres, a liberar a los cautivos”. Mateo 25, 36-41: “Tuve hambre y me dieron de comer”. Juan 15, 13: “Nadie tiene más amor que el que da la vida por los hermanos”. Y Jesús de Nazaret, el crucificado resucitado, Hechos 2, 23: “A quien ustedes dieron muerte Dios le devolvió a la vida”.

¿Y ahora?

Encuestas, estudios sociológicos y antropológicos, económicos y políticos, ofrecen datos y suministran explicaciones sobrela Iglesiacatólica y otras iglesias cristianas. Nos dicen si subimos o bajamos en número y en influjo en la sociedad. Desde esa perspectiva nada tengo que añadir. Y estrictamente hablando, tampoco es mi mayor preocupación cuál será el futuro de lo que llamamos “Iglesia”, aunque en ella he vivido y vivo, y me he acostumbrado a pertenecer a la familia.

Lo que me interesa, y me alegra, es que “Dios pase por este mundo”. Y la razón es sencilla. El mundo está “gravemente enfermo”, decía Ellacuría, “enfermo de muerte”, dice Jean Ziegler. Es decir, necesita salvación y sanación. Por ello, como creyente y como ser humano, deseo que “Dios pase por este mundo”, pues ese paso siempre trae salvación a las personas y al mundo en su conjunto. Tuvimos la dicha de sentir ese paso de Dios con Medellín, con Monseñor Romero, con muchas comunidades populares. Con muchas personas buenas, sencillas en su mayoría. Con una pléyade de mártires. Y también, aunque eso solo se puede sentir “en un difícil acto de fe”, como decía Ellacuría al explicar la salvación que trae el siervo sufriente de Isaías, con el pueblo crucificado.

¿Cómo estamos hoy? Sería cometer un grave error caer en simplismos en cosas tan serias. Sería injusto no ver lo bueno que, de muchas formas, existe en las iglesias. Y sería arrogante no intentar descubrirlo, aunque a veces se esconda tras una corteza que no remite con claridad a Jesús de Nazaret. En cualquier caso, el paso de “Dios” siempre será misterio inescrutable, y sólo de puntillas y con máximo respeto a todos los seres humanos podemos hablar sobre ello. Pero con todas estas cautelas algo se puede decir. Mencionaremos las realidades de los fieles y sus comunidades, pero tenemos en mente sobre todo a las instancias, altas en jerarquía, históricamente muy responsables de lo que ocurre, y a las que no se puede pedir cuenta con eficacia. Con sencillez doy mi visión personal.

De diversas formas abunda el pentecostalismo, como forma de iglesia distante de los problemas reales de vida y muerte de las mayorías, aunque trae ánimo y consuelo a los pobres, lo que no es desdeñar cuando no tienen dónde agarrarse para que su vida tenga sentido -distinta es la situación en clases más acomodadas. Prolifera un gran número de movimientos, docenas de ellos, proliferan los medios de comunicación de las iglesias, emisoras de radio y televisión, sumisos en exceso a ideales y normas que provienen de curias, sin dar sensación de libertad para tomar ellos mismos en sus manos un evangelio que anuncia la buena nueva para los pobres, en forma de justicia, y sin sospechar la necesidad de un estudio, reflexivo, mínimamente científico, dela Palabrade Dios, y en general de la teología que propició el Vaticano II y Medellín. Proliferan devociones de todo tipo, las de antes y las de ahora. Jesús de Nazaret, el que pasó haciendo el bien y murió crucificado, es dejado de lado con facilidad en favor del niño Jesús, sea de Atocha, de Praga, el Dios niño, dicho con gran respeto. Con facilidad se diluye el Jesús recio de Galilea, del Jordán, el profeta de denuncias alrededor del templo de Jerusalén, en favor de devociones, basadas en apariciones con un trasfondo sentimental y melifluo en exceso. Por decirlo con sencillez, la divina providencia puede atraer más que el Padre de Jesús, el Hijo que es Jesús de Nazaret, el Espíritu Santo, que es Señor y dador de vida, y Padre de los pobres como se canta en el himno de Pentecostés.

En su conjunto cuesta hoy encontrar enla Iglesiala libertad de los hijos e hijas de Dios, la libertad ante el poder, que no por ser sagrado deja de ser poder. Se nota excesiva obsecuencia y sumisión hacia todo lo que sea jerarquía, lo que llega a convertirse en miedo paralizante. Desde las instancias de poder eclesial apunta el triunfalismo, y lo que he llamado la pastoral de la apoteosis, multitudinaria, mediática. En muchos seminarios el discurrir y pensar es sustituido por el memorizar. En las reuniones del clero, por lo que sabemos, las preguntas, la discusión y el debate son sustituidas por el silencio. Las cartas pastorales de los años setenta y ochenta -verdadero orgullo de las iglesias, que reverdecen en ocasiones, en Guatemala por ejemplo- son sustituidas por breves mensajes, modosos y comedidos, con argumentos tomados de las últimas encíclicas del papa. El centro institucional no parece estar ya en América Latina, sino en la distante Roma. Todo esto está dicho con respeto.

Cómo será el paso de Dios por América Latina y con quién pasará está por ver, y en definitiva es cosa de Dios. Pero es cosa nuestra anhelarlo, trabajar por ello, y aprender de cómo ocurrió en el pasado alrededor de Medellín.

Bueno es saber y analizar los vaivenes de la membresía y el influjo de las Iglesias en la sociedad. Por lo que dicen los datos, en ambas cosasla Iglesiacatólica va a menos. Pero más presentes hay que tener las raíces de cuya savia ha vivido el paso de Dios. Y regarla humildemente, con aguas vivas.

Qué le ocurrirá a nuestra iglesia, y a todas las iglesias, está por ver. Mi deseo es que, ocurra lo que ocurra en lo exterior, sea por ponerse al servicio del paso de Dios por este mundo, el Dios de Jesús, compasivo, profeta y crucificado. Y el Dios dador de esperanza.

Estas son preguntas que podemos hacerlas siempre. Pero quizás es bueno hacerlas al comienzo de cuaresma. Este tiempo nos exige reciedumbre para caminar a Jerusalén. Y nos ofrece esperanza de encontrarnos allí con Jesús crucificado y resucitado. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

JMJ 2011 y la tercera visita del Papa

Publicado: 31 marzo, 2011 en REFLEXIONES
Etiquetas: , ,

JMJ 2011 Y LA TERCERA VISITA DEL PAPA
Reverso de las tentaciones del desierto (1)
EVARISTO VILLAR, evaristo_villar@yahoo.es
MADRID.

ECLESALIA, 31/03/11.- Cuentan los evangelios sinópticos que Jesús “fue conducido por el Espíritu al desierto para ser tentado por el diablo”, que superó las tres pruebas  que le puso y que, al final,  “el diablo se alejó de él hasta otra ocasión” (Mt 4,11; Mc 1,12 y Lc 4, 1.13).

Me hubiera gustado iniciar esta reflexión sobre la  visita del Papa a Madrid con motivo de  la JMJ 2011 con la esperanza de Machado  ante el “olmo viejo”, anotando también aquí “la gracia de alguna rama verdecida”. Hubiera sido para mí, lo confieso,  una gozosa noticia. Pero la experiencia de las reiteradas visitas papales a nuestro país -recientemente a Santiago y Barcelona- ignorando la diversidad ideológico-religiosa que existe y cargando contra un supuesto “laicismo agresivo”, me obligan a desplazar hacia algún futuro, aún incierto,  ese  esperado “milagro de la primavera”.

Esta reflexión, hecha desde dentro,  pretende situarse mayormente en la repercusión   sociopolítica que acompaña a este tipo de eventos, sin  ignorar la resonancia intraeclesial que indudablemente va a tener en la Iglesia española.

Parto de unos datos oficiales de la jornada que, con un poco de imaginación,   pueden acercarnos, quizás,  al escenario actual de aquellas tres tentaciones paradigmáticas que debió superar Jesús en el desierto.

1. Algunos datos

Según la web oficial www.madrid11.com y  los medios de comunicación, la Jornada Mundial de la Juventud 2011, que tendrá lugar del 16 al 21 de agosto y que está gestionada por la “Fundación Madrid Vivo” presidida por el cardenal Rouco,  tendrá un coste inicialmente estimado de 50 millones de euros. Para alcanzar esta cifra, ciertamente importante, se cuenta, de una parte, con la aportación de las principales empresas y multinacionales de ámbito estatal (bancarias,  eléctricas, telefónicas, comerciales,  mediáticas, etc.) que, según el artículo 27 de la Ley de Régimen Fiscal,  gozarán de unos beneficios de desgrabación  a la Hacienda pública del 80% del capital aportado ; y, de otra,  con la estrecha colaboración de las tres administraciones públicas directamente afectadas por esta visita: el gobierno del Estado, el de la Comunidad Autónoma y el Ayuntamiento de Madrid. El diario Público, en su edición del 11 de enero de 2010,  cifraba entre 20 y 25 millones de euros la aportación de estas tres administraciones. Esto en cuanto a los datos macroeconómicos de la visita.

2. reflexiones

A la vista estos datos, la JMJ 2011 con la presencia del Papa  ofrece un  perfil marcadamente económico. Así lo ha entendido el Ministerio de Hacienda al declarar la JMJ, en los Presupuestos Generales del Estado 2010, como “acontecimiento de excepcional interés público”, es decir, económico.  El mismo   Ayuntamiento de Madrid, por su parte, la ha incluido en su programa cultural “veranos de la Villa” que, en el fondo, tampoco está lejos de ese mismo objetivo.

A mí este consorcio económico-religioso o matrimonio de conveniencia, con las imágenes de representantes religiosos rodeados de grandes empresarios y dueños del capital me produce un cierto escándalo. Y no voy a entrar en detalles sobre la procedencia ética de algunos de esos capitales, frecuentemente asociados a la explotación y empobrecimiento de los pueblos del Tercer Mundo y actualmente tan estrechamente vinculados al origen y salida de la crisis económica. Todo ese submundo, más bien oscuro, está exigiendo comportamientos antes de justicia que de veleidades religiosas. Quizás sea bueno recordarles a estos ricos  generosos que antes de tales  gestos de piedad  se podrían haber dado alguna vuelta por la ventanilla de la Hacienda pública.

Me parece más escandalosa, si cabe, la generosa implicación de las administraciones civiles, gestoras de los bienes comunes  de la sociedad que legítimamente representan. Una sociedad, por cierto,  plural,  no toda ella religiosa y mucho menos cristiana. Alguien,  o mejor dicho,  toda esa sociedad por ellos representada  deberíamos exigirles cuentas de los poderosos motivos en que apoyan  ese uso, abiertamente partidista,  de los dineros y recursos públicos.

Mirando las cosas desde dentro de la Iglesia, este consorcio económico-religioso me produce aún mayor escándalo, porque, a mi juicio, se está caminando en dirección contraria al mensaje que se quisiere transmitir. Cualquier lector o lectora  sin prejuicios de los evangelios sinópticos caerá pronto en la cuenta de que tampoco en esta ocasión se va a  superar en Madrid aquella  “tentación del pan” que tuvo que vencer Jesús en el desierto, es decir, la pretensión de anunciar el Reino de Dios desde el poder económico y la riqueza. La propuesta de Jesús es, más bien,  la contraria:  desde la humildad de los medios  y la confianza en la propia fuerza intrínseca que el mensaje  en sí mismo encierra,  como el grano de trigo sembrado en el surco, como el fermento en medio de la masa, como la  insignificante semilla de mostaza. Muchos cristianos y cristianas sentirán sonrojo ante este sarao que desdice abiertamente la convicción que Jesús tenía  de que “no se puede servir a la vez a Dios y al dinero” (Mt 2, 24), ni se debe llevar “faltriquera ni alforja para el camino” (Lc 10,4).

No se trata en modo alguno de hacer demagogia. Pero es difícil sortear la  incómoda mirada de esos 4.3 millones de parados, de los que ven limitarse día a día sus derechos a la salud, a la educación, a la vivienda, al pequeño Estado de Bienestar antes logrado y ahora lejos de su alcance por esa crisis que ellos y ellas no han provocado. Y no creo que desde este escenario se les pueda aportar alguna respuesta, alguna esperanza.

La implicación directa de las tres administraciones civiles habla abiertamente de la dimensión política de esta jornada. Quizás sea inevitable, pues todos nuestros gestos,  aunque no lo pretendamos y más si son colectivos,  tienen siempre una proyección política que afecta, querámoslo o no, al resto de la ciudadanía.

Pero en este caso, la llegada del Papa -con la ambigüedad que representa su propio estatus- convierte a la JMJ en un acto político de primera magnitud. Porque el Papa, jefe del Estado vaticano,  es,  a su vez,  representante religioso de la Iglesia  católica que, aunque no tan dominante como en  la historia pasada y reciente,  aún conserva una presencia pública suficientemente  importante en la sociedad española.

Y esto es lo que crea confusión. Porque si la visita del Papa fuera abierta y exclusivamente como jefe de Estado, gustara o no,  sería recibido oficialmente con la cortesía con que se rodea  a tantos otros jefes de Estado en los que se ve la representación  de un pueblo determinado. Pero en este caso, por tratarse además del jefe de una Iglesia, se añade otra connotación que lo particulariza. Y este particularismo  hace que su visita esté siendo contestada por amplios sectores de la sociedad –también católicos- no solo por sus planteamientos religiosos y políticos –que son suficientemente conocidos-,  sino, y sobre todo, por el estatus particular que mantiene  en España la  Iglesia católica de la que el Papa es, en última instancia, máximo representante.  Porque para  estos ambientes críticos y más seculares la Iglesia católica en España, con los privilegios sociales y políticos que aún acumula, está siendo uno de los mayores obstáculos para la consecución de la igualdad  jurídica de toda la ciudadanía y la implantación del Estado laico  decidido mayoritariamente por la sociedad española hace más de treinta años.

Y decir laico aquí y ahora no es decir principalmente –salvo raras excepciones-  arreligioso o antirreligioso,  sino defender ese espacio jurídico neutro en el que caben las creencias y las no creencias, las ideologías y las religiones que colaboran honestamente al proceso de  humanización de la gente. Un espacio estatal de todas y todos,  inclusivo, sin someter su autonomía a ninguna institución particular o privada. Y muchos estamos convencidos de que esto no será posible mientras algunas instituciones, singularmente la Iglesia católica, mantengan sus actuales privilegios en cuestiones de  financiación, enseñanza, fuerzas armadas, etc.

No me gustaría pecar de utópico, pero aún a riesgo de serlo, quisiera oír en esta Jornada Mundial de la Juventud -sin que se trate de un mero sueño- la autorizada voz del  representante de la Iglesia católica denunciando unilateralmente los Acuerdos que sus predecesores firmaron con los representantes del gobierno español en 1979. Porque, sin  olvidar algunos artículos de la Constitución, estos famosos Acuerdos son el origen de unos privilegios que causan discriminación jurídica y política entre la ciudadanía y privan a la misma Iglesia de la  libertad y  la capacidad profética necesarias para anunciar con frescura al Jesús del evangelio.

Yo creo que tampoco en este ámbito de la política se supera, como hizo Jesús en el desierto, la “tentación del alero del templo”, es decir, la tentación de difundir el mensaje desde el poder. La Biblia hebrea, refiriéndose al pueblo de entonces, calificaba de adulterio esta alianza religioso-política, por echar en brazos del poder político la confianza debida al Dios verdadero.  Y la dimensión religiosa del evangelio cristiano la expresó muy acertadamente Santiago en su emblemática carta a las iglesias difundidas por Asia y Europa a finales del primer siglo: “La religión pura e intachable a los ojos de Dios Padre consiste en cuidar de huérfanos y viudas en su necesidad” (Sant 1, 27).

No quisiera caer en la temeridad de inventarme el discurso religioso que el Papa puede pronunciar en la JMJ 2011. Me gustaría ser sorprendido por su frescura actual y su contenido evangélico. Pero me temo que ni él ni nosotros vamos a tener tal suerte.

Porque, a la vista de algunos otros detalles que, además de su financiación,  ya conocemos sobre la Jornada Mundial de la Juventud, como  su celebración y programación, sus actores más destacados y el lugar donde se va a desarrollar, muchos católicos nos sentimos verdaderamente preocupados. Porque, aunque se quiera justificar lo contrario, ni la decisión de celebrar la jornada,  ni la metodología seguida en su programación han sido horizontales y participativas, desde abajo, sino, como ya nos tienen acostumbrados,  verticales y dirigidas; no se han tenido en cuenta, una vez más,  las diversas sensibilidades que actualmente existen en la Iglesia española. Por otra parte, se está dando la  impresión de que casi todo se está reduciendo a un grupito más o menos nutrido de actores, bien organizados y sumisos a la jerarquía, algunos rozando, sin duda,  el integrismo doctrinal y cultivando una espiritualidad intimista y  desencarnada.  Finalmente,  tampoco el escenario o lugar físico donde va se va a desarrollar esta magna concentración  parece el más adecuado, evangélicamente hablando, para estas cosas. Se da la impresión de ir antes en busca de la espectacularidad y el poderío mediático  que de la humilde sencillez del Reino de Dios.

Vista la trayectoria personal del Papa, testigo privilegiado durante largos años  del proceso religioso-espiritual de Occidente (además de su  inmediatez a Juan Pablo II), se puede entender esta jornada como diseñada muy a su gusto personal, quizás como una compensación psicológica y hasta como una reacción  colectiva ante la decepción causada por la  frustración  del “revival religioso” que se anunciaba a finales de  la década de los setenta. Santesmases refleja certeramente (cfr. Éxodo   pp. 14 y ss.) el diagnóstico que el mismo Ratzinger hace de todo este proceso en el prólogo a la edición del 2000 de su libro la Introducción al Cristianismo. Se acentúa en este diagnóstico la deriva seguida por estas sociedades accidentales desde la esperanza que suscitaban en una mayor  ”relevancia o presencia pública de la religión” en la década de los setenta al “vacío existencial” de hoy día donde se ha ido imponiendo el “neopaganismo” y la “dictadura del relativismo”. Sin el mesianismo alternativo que representaba por entonces el marxismo y que obligaba a estar vigilantes, el mundo religioso occidental ha caído en una enorme “anomía”,  en un ”pluralismo disolvente” en el que cada cual elige “la religión a la carta” que personalmente más le conviene. (En la última visita a España habló de una deriva más, del “laicismo agresivo”).

Ante este panorama, piensa el Papa,  es necesario reaccionar y luchar contra corriente, aunque seamos una minoría.  Un mensaje que conecta muy bien con ciertas sociedades europeas y españolas dispuestas a lo que Alfredo Fierro calificaría como “recatolización de lo privado”.

Aunque este tema merecería una mayor reflexión, me pregunto si esta reiteración de las visitas papales a España encierran algún propósito oculto, alguna suerte de nueva “recatolización del mundo Occidental”,  secularizado y descreído,  a partir de las y los católicos españoles.  Simulando al politólogo  Julles Kepel en su clarividente libro La revancha de Dios (Alianza Editorial 2004), se trataría entonces de una nueva vuelta del “catolicismo de siempre”, o de la “revancha del dios de la cristiandad”. Lo que,  frente al proyecto ilustrado,  científico y tecnológico que ha ido desmitologizando todo el proceso religioso y separando pacientemente entre razón y creencia, nos llevaría a preguntar si no estaríamos caminando abiertamente  hacia  un neoconservadurismo  peligrosamente asociado  a los fundamentalismos ya existentes.

Me temo, en definitiva, que tampoco en esta tercera visita,  desde el posible “mensaje recatolizador” del Papa,  con la familia y la escuela como lugares centrales, vamos a poder  superar esa tercera tentación del desierto,  que el evangelio presenta como “de la ostentación y la espectacularidad desde la cumbre del monte”. Porque,  desde este encumbrado lugar,  va a resultar muy difícil, por no decir imposible,  proclamar, como hizo Jesús en la humilde sinagoga de Nazaret, y es el mensaje central del cristiano,  el evangelio o “buena noticia a los pobres”,  el “año de gracia” que se necesita para devolver las apropiaciones indebidas, para perdonar las hipotecas que echan a la gente de la propia vivienda, para crear puestos de trabajo con salarios y pensiones justas, para compartir con todas y todos los que es de todos y de todas. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

(1)  Esta reflexión aparecerá próximamente en catalán en David Prujà y Laura Madruga, Informe Ferrer i Guàrdia 2011, Anuario de la Laicidad en España, Fundación Francisco Ferrer Guàrdia.