Posts etiquetados ‘Discipulado’

De eso nada

Publicado: 17 octubre, 2012 en BIBLIA
Etiquetas: , , , ,

29 Tiempo ordinario (B) Marcos 10, 35-45
DE ESO NADA
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 17/10/12.- Mientras suben a Jerusalén, Jesús va anunciando a sus discípulos el destino doloroso que le espera en la capital. Los discípulos no le entienden. Andan disputando entre ellos por los primeros puestos. Santiago y Juan, discípulos de primera hora, se acercan a él para pedirle directamente sentarse un día “el uno a su derecha y el otro a su izquierda”.

A Jesús se le ve desalentado: “No sabéis lo que pedís”. Nadie en el grupo parece entenderle que seguirle a él de cerca colaborando en su proyecto, siempre será un camino, no de poder y grandezas, sino de sacrificio y cruz.

Mientras tanto, al enterarse del atrevimiento de Santiago y Juan, los otros diez se indignan. El grupo está más agitado que nunca. La ambición los está dividiendo. Jesús los reúne a todos para dejar claro su pensamiento.

Antes que nada, les expone lo que sucede en los pueblos del imperio romano. Todos conocen los abusos de Antipas y las familias herodianas en Galilea. Jesús lo resume así: Los que son reconocidos como jefes utilizan su poder para “tiranizar” a los pueblos, y los grandes no hacen sino “oprimir” a sus súbditos. Jesús no puede ser más tajante: “Vosotros, nada de eso”.

No quiere ver entre los suyos nada parecido: “El que quiera ser grande, que sea vuestro servidor, y el que quiera ser primero, que sea esclavo de todos”. En su comunidad no habrá lugar para el poder que oprime, solo para el servicio que ayuda. Jesús no quiere jefes sentados a su derecha e izquierda, sino servidores como él, que dan su vida por los demás.

Jesús deja las cosas claras. Su Iglesia no se construye desde la imposición de los de arriba, sino desde el servicio de los que se colocan abajo. No cabe en ella jerarquía alguna en clave de honor o dominación. Tampoco métodos y estrategias de poder. Es el servicio el que construye la comunidad cristiana.

Jesús da tanta importancia a lo que está diciendo que se pone a sí mismo como ejemplo, pues no ha venido al mundo para exigir que le sirvan, sino “para servir y dar su vida en rescate por muchos”. Jesús no enseña a nadie a triunfar en la Iglesia, sino a servir al proyecto del reino de Dios desviviéndonos por los más débiles y necesitados.

La enseñanza de Jesús no es solo para los dirigentes. Desde tareas y responsabilidades diferentes, hemos de comprometernos todos a vivir con más entrega al servicio de su proyecto. No necesitamos en la Iglesia imitadores de Santiago y Juan, sino seguidores fieles de Jesús. Los que quieran ser importantes, que se pongan a trabajar y colaborar. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

 

DISSO NADA

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Enquanto sobem a Jerusalém, Jesus vai anunciando aos Seus discípulos o destino doloroso que O espera na capital. Os discípulos não O entendem. Andam a disputar entre eles os primeiros lugares. Santiago e João, discípulos da primeira hora, aproximam-se dele para pedir-Lhe diretamente para se sentarem um dia “um à Sua direita e o outro à Sua esquerda”.

Jesus vê-se desalentado: “Não sabeis o que pedis”. Ninguém no grupo parece entender que segui-Lo de perto, colaborando no Seu projeto, sempre será um caminho, não de poder e grandeza, mas de sacrifício e cruz.

Entretanto, ao darem-se de conta do atrevimento de Santiago e João, os outros dez indignam-se. O grupo está mais agitado que nunca. A ambição está a dividi-los. Jesus reúne-os a todos para deixar claro o Seu pensamento.

Antes de mais nada, expõe o que acontece nos povos do império romano. Todos conhecem os abusos de Antipas e das famílias herodianas na Galileia. Jesus resume assim: Os que são reconhecidos como chefes utilizam o seu poder para “tiranizar” os povos, e os grandes não fazem senão “oprimir” os seus súbditos. Jesus não pode ser mais taxativo: “Vós, nada disso”.

Não quer ver entre os Seus nada de parecido: “O que queira ser grande, que seja o vosso servidor, e o que queira ser o primeiro, que seja escravo de todos”. Na Sua comunidade não haverá lugar para o poder que oprime, só para o serviço que ajuda. Jesus não quer chefes sentados à sua direita e esquerda, mas sim servidores como Ele, que dão a sua vida pelos outros.

Jesus deixa as coisas claras. A Sua Igreja não se constrói pela imposição dos de cima, mas desde o serviço dos que se colocam abaixo. Não cabe nela hierarquia alguma por honra ou domínio. Tampouco métodos e estratégias de poder. É o serviço o que constrói a comunidade cristã.

Jesus dá tanta importância ao que diz que se coloca a si mesmo como exemplo, pois não veio ao mundo para exigir que o sirvam, mas “para servir e dar a sua vida como resgate por muitos”. Jesus não ensina ninguém a triunfar na Igreja, mas a servir o projeto do reino de Deus dando a vida pelos mais débeis e necessitados.

Os ensinamentos de Jesus não são só para os dirigentes. A partir de tarefas e responsabilidades diferentes, temos de nos comprometer todos a viver com mais entrega ao serviço do Seu projeto. Não necessitamos na Igreja de imitadores de Santiago e João, mas de seguidores fiéis de Jesus. Os que queiram ser importantes, que se coloquem a trabalhar e a colaborar.

 

RIEN DE TOUT CELA

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Lors de leur montée vers Jérusalem, Jésus annonce à ses disciples la destinée douloureuse qui les attend dans la capitale. Les disciples ne le comprennent pas. Ils passent leur temps à se disputer pour les premières places. Jacques et Jean, disciples de la première heure, l’approchent en lui demandant directement de s’asseoir un jour « l’un à sa droite et l’autre à sa gauche ».

On sent Jésus découragé: “Vous ne savez pas ce que vous demandez”. Personne dans le groupe ne semble comprendre que le suivre de près, pour collaborer (dans) à son projet, ce sera toujours un chemin, non pas de gloire et de pouvoir mais de sacrifice et de croix.

Entre temps, en constatant la hardiesse de Jacques et de Jean, les dix autres s’indignent. Le groupe est plus agité que jamais. C’est l’ambition qui les divise. Jésus les rassemble tous pour leur exprimer clairement sa pensée.

Il leur explique avant tout ce qui arrive dans les villages de l’empire romain. Tout le monde connaît les abus du roi Hérode Antipas et des familles hérodiennes de Galilée. Jésus en fait ce résumé : Ceux que l’on reconnaît comme chefs utilisent leur pouvoir pour « tyranniser » les peuples, et les grands ne font « qu’opprimer » leurs sujets. Jésus ne peut pas être plus tranchant : « Rien de tout cela parmi vous ».

Il ne veut rien voir de semblable parmi les siens: “Celui qui veut être grand, qu’il soit votre serviteur, et celui qui veut devenir premier, qu’il soit l’esclave de tous ». Dans sa communauté, pas de place pour le pouvoir oppresseur mais pour le service qui apporte son aide. Jésus ne veut pas de chefs assis à sa droite ou à sa gauche mais des serviteurs comme lui, prêts à donner leur vie pour les autres.

Jésus met les choses au clair. Son Eglise ne se construit pas par l’imposition venant d’en haut mais à partir du service de ceux qui se placent en bas. Il n’y a pas de place pour une quelconque hiérarchie comprise en clé d’honneur ou de domination. Non plus de méthodes ou des stratégies de pouvoir. C’est le service qui bâtit la communauté chrétienne.

Jésus accorde une telle importance à ce qu’il est en train de dire qu’il se donne lui-même en exemple, car il n’est pas venu dans le monde pour être servi mais « pour servir et pour donner sa vie en rançon pour la multitude ». Jésus n’apprend à personne comment triompher dans l’Eglise mais comment servir le projet du royaume de Dieu en se dépensant pour les plus faibles et pour les démunis.

L’enseignement de Jésus ne concerne pas seulement les dirigeants. A partir de nos tâches et de nos diverses responsabilités, nous devons tous nous engager à nous livrer davantage au service de son projet. On n’a pas besoin dans l’Eglise des émules de Jacques et de Jean, mais des disciples fidèles de Jésus. Ceux qui veulent devenir importants, qu’ils se mettent à travailler et à collaborer.

 

FORGET ABOUT THAT

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

As they were going up to Jerusalem, Jesus began to tell his disciples what was going to happen to him in the capital. The disciples did not understand anything. In fact, they were discussing about who would be, among them, the first in the kingdom of heaven. James and John approached Jesus and asked Him for a special favour: “Master, we would like you to do us a favour: Allow us to sit one at your right hand and the other at your left hand in your glory.”

Jesus, obviously, could not be more disappointed: “You do not know what you are asking.” No one among the disciples could understand that being a disciple of Jesus meant a great sacrifice and danger instead of a chance to achieve power and greatness.

In the meantime, of course, when the other disciples heard what James and John had been asking, they were all indignant and angry. Ambition was beginning to set them all apart. So Jesus called them to him and began to explain things more clearly.

To start with, he tells them about what is happening in other parts of the Roman Empire: about the abuses of Antipas and all the Herodian families in Galilee. In simple words, He tells them: “The so-called rulers lord it over the rest of them and their great men make their authority felt.” They tyrannize and abuse everyone and the so-called great exercise oppression over the rest. Jesus, in short, tells them: “This is not to happen among you.”

Jesus will not like anything of the sort among his followers. “Anyone who wants to become great among you must be your servant, and anyone who wants to become first among you, must be slave to all.” In His community there will be no room for power that oppresses, only for service and love. Jesus does not need chiefs that sit at his right or his left: he wants only servants who will help him to give up their lives for others.

Jesus wants to set things very clear. His Church must not be established starting with the commands of those above, rather beginning with the service from those below. In His Church there should be no hierarchy of just honour and authority. And there should not be any methods or strategies to preserve power. Service alone must be the foundation of the Christian community.

Jesus gave so much importance to what he was saying that He set himself as an example: “The Son of Man himself did not come to be served but to serve, and to give his life as a ransom for many.” Jesus did not teach anyone how to succeed in the Church, but only to serve in his project of the Kingdom of God, especially to the weak and those most in need.

This teaching of Jesus is addressed not only to those in power. It is

meant for any and all tasks and responsibilities, so that all of us commit ourselves fully to serve in His project of the Kingdom. The Church does not need imitators of James and John in any ambition, but faithful followers of Jesus. Anyone wanting to become great or important should start working and collaborating with all.

 

ZUEK HORRELAKORIK EZ

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Jerusalemera igoz doazela, hiriburuan espero dion dolorezko zoriaren berri emanez doa Jesus ikasleei. Hauek ez diote ulertzen. Beren artean eztabaidatuz doaz lehen postuen inguruan. Santiago eta Joan, biak lehen orduko ikasleak, Jesusi hurbildu zaizkio, zuzenean eskatzeko, egun batean esertzeko modua egin diezaien «bata bere eskuinean eta bestea bere ezkerrean».

Hatsa erdi galdurik ageri da Jesus: «Ez dakizue zer ari zareten eskatzen». Ematen du taldeko inork ez duela ulertzen Jesusi jarraitzeak, haren egitasmoan parte hartuz, beti izango duela berekin, ez boterearen handitasunaren bidea, baizik nekearen eta gurutzearen bidea.

Bitartean, Santiagoren eta Joanen ausardiaz jabetzean, beste hamarrak haserre jarri dira. Inoiz baino nahasiago ageri da taldea. Handi nahikeria ari da taldea banatzen. Jesusek guztiak elkartu ditu bere pentsaera argi eta garbi azaltzeko.

Beste ezer baino lehen, erromatar inperioko herrietan zer gertatzen ari den adierazi die. Guztiek dituzte ezagutzen Antipasen eta herodestar familien abusuak Galilean. Honela laburtu ditu Jesusek: Buruzagitzat emanak direnek herriak «tiranizatzeko» erabiltzen dute beren boterea, eta handikiek menpekoak «zapaldu» besterik ez dute egiten. Ezin zorrotzago mintzo da Jesus: «Zuek horrelakorik ez».

Bereen artean ez du horrelakorik ikusi nahi: «Handi izan nahi duena, izan dadila zuen zerbitzari, eta lehenengo izan nahi duena,izan dadila guztien esklabo». Jesusen elkartean ez da izango lekurik zapaltzen duen boterearentzat, baizik laguntzen duen zerbitzuarentzat soilik. Jesusek ez du nahi bere eskuin-ezkerretan buruzagiak eserita, baizik bera bezalako zerbitzariak, gainerakoentzat bizia ematen dutenak.

Gauzak argi utzi ditu Jesusek. Eliza ez da eraikitzen goikoek ezarritako ezerekin, baizik behean jartzen direnen zerbitzuaz. Ez da han lekurik hierarkiarentzat, ohorezko nahiz dominatzaile gisa. Ezta botere-metodo eta estrategiarentzat ere. Zerbitzuak du kristau-elkartea eraikitzen.

Jesusek halako garrantzia ematen dio esaten ari denari, non bere burua ematen baitu etsenplutzat, zeren ez baita etorri mundu honetara zerbitza dezaten, baizik «zerbitzari izateko eta bere bizia emateko askoren ordain». Jesusek ez dio irakatsi inori nola garaile atera Elizan, baizik nola zerbitzari izan Jainkoaren erreinuaren egitasmoan, ahulenak eta premiatsuenak direnentzat eginahalean jokatuz.

Jesusen irakaspena ez da buruzagientzat bakarrik. Eginkizun eta erantzukizun desberdinetatik, guztiok behar du konprometitu buru-eskaintza handiagoz bizitzen Jesusen egitasmoaren alde. Ez dugu Elizan Santiagoren eta Joanen imitatzaile beharrik; Jesusen jarraitzaile leialak ditugu behar. Garrantzizko izan nahi dutenek, ekin diezaiotela lanari eta lanean parte hartzeari.

 

D’AIXÒ RES

José Antonio Pagola.Traductor:Francesc Bragulat

Mentre pugen a Jerusalem, Jesús va anunciant als seus deixebles el destí dolorós que l’espera a la capital. Els deixebles no l’entenen. Caminen disputant entre ells pels primers llocs. Jaume i Joan, deixebles de primera hora, s’acosten a ell per demanar-li directament seure un dia “l’un a la dreta i l’altre a l’esquerra”.

A Jesús se’l veu descoratjat: “No sabeu què demaneu”. Ningú en el grup sembla que no entengui que seguir-lo a ell de prop col•laborant en el seu projecte, sempre serà un camí, no de poder i de grandeses, sinó de sacrifici i de creu.

Mentrestant, en assabentar-se de la gosadia de Jaume i Joan, els altres deu s’indignen. El grup està més agitat que mai. L’ambició els està dividint. Jesús els reuneix a tots per deixar clar el seu pensament.

Primer de tot, els exposa el que passa en els pobles de l’imperi romà. Tots coneixen els abusos d’Antipes i les famílies herodianes a Galilea. Jesús ho resumeix així: Els qui figuren com a governants utilitzen el seu poder per “tiranitzar” els pobles, i els grans no fan sinó “oprimir” els seus súbdits. Jesús no pot ser més contundent: “Vosaltres, res d’això”.

No vol veure entre els seus res semblant: “Qui vulgui ser important enmig vostre, que es faci el vostre servidor, i qui vulgui ser el primer, que es faci l’esclau de tots”. En la seva comunitat no hi haurà lloc per al poder que oprimeix, només per al servei que ajuda. Jesús no vol caps asseguts a la seva dreta i esquerra, sinó servidors com ell, que donen la seva vida pels altres.

Jesús deixa les coses clares. La seva Església no es construeix des de la imposició dels de dalt, sinó des del servei dels qui es col•loquen a baix. No hi ha lloc per a cap jerarquia en clau d’honor o de dominació. Tampoc mètodes i estratègies de poder. És el servei el que construeix la comunitat cristiana.

Jesús dóna tanta importància al que està dient que es posa a si mateix com a exemple, ja que no ha vingut al món per exigir ser servit, sinó “per servir i donar la seva vida com a rescat per tothom”. Jesús no ensenya a ningú a triomfar a l’Església, sinó a servir el projecte del regne de Déu i desviure’s pels més febles i necessitats.

L’ensenyament de Jesús no és només per als dirigents. Des de tasques i responsabilitats diferents, hem de comprometre’ns tots a viure amb més lliurament al servei del seu projecte. No necessitem a l’Església imitadors de Jaume i de Joan, sinó seguidors fidels de Jesús. Els que vulguin ser importants, que es posin a treballar i a col•laborar.

 

DE ISO NADA

José Antonio Pagola.Traduciu:Xaquín Campo

Mentres soben a Xerusalén, Xesús vai anunciando aos seus discípulos o destino doloroso que lle espera na capital. Os discípulos non o entenden. Andan disputando entre eles polos primeiros postos. Santiago e Xoán, discípulos de primeira hora, achéganse a el para pedirlle directamente sentárense un día “o un á súa dereita e o outro á súa esquerda”.

A Xesús véselle desalentado: “Non sabedes o que pedides”. Ninguén no grupo parece entender que o de seguilo a el de cerca colaborando no seu proxecto, sempre será un camiño, non de poder e grandezas, senón de sacrificio e cruz.

Mentres tanto, ao decatárense do atrevemento de Santiago e Xoán, os outros dez indígnanse. O grupo está máis axitado do que nunca. A ambición estaos a dividir. Xesús reúneos a todos para deixar claro o seu pensamento.

Primeiro de nada, exponlles o que sucede nos pobos do imperio romano. Todos coñecen os abusos de Antipas e das familias herodianas en Galilea. Xesús resúmeo así: Os que son recoñecidos como xefes utilizan o seu poder para “tiranizaren” aos pobos, e os grandes non fan senón “oprimir” aos seus súbditos. Xesús non pode ser máis tallante: “Vós, nada diso”.

Non quere ver entre os seus nada semellante: “O que queira ser grande, que sexa o voso servidor, e o que queira ser primeiro, que sexa escravo de todos”. Na súa comunidade non haberá lugar para o poder que oprime, só para o servizo que axuda. Xesús non quere xefes sentados á súa dereita ou á esquerda, senón servidores coma el, que dan a súa vida polos demais.

Xesús deixa as cousas moi claras. A súa Igrexa non se constrúe desde a imposición dos de arriba, senón desde o servizo dos que se colocan abaixo. Non cabe nela xerarquía algunha en clave de honra ou dominación. Tampouco métodos e estratexias de poder. É o servizo o que constrúe a comunidade cristiá.

Xesús dá tanta importancia ao que está dicindo que se pon a si mesmo como exemplo, pois non veu ao mundo para esixir que lle sirvan, senón “para servir e dar a súa vida en rescate por moitos”. Xesús non ensina a ninguén a trunfar na Igrexa, senón a servirmos ao proxecto do reino de Deus desvivíndonos polos máis débiles e necesitados.

O ensino de Xesús non é só para os dirixentes.Desde tarefas e responsabilidades diferentes,temos de comprometernos todos a vivirmos con máis entrega ao servizo do seu proxecto. Non necesitamos na Igrexa imitadores de Santiago e Xoán, senón seguidores fieis de Xesús. Os que queiran seren importantes, que se poñan a traballar e colaborar.

 

Rechazado entre los suyos

Publicado: 4 julio, 2012 en BIBLIA
Etiquetas: , , ,

14 Tiempo ordinario (B) Marcos 6, 1-6
RECHAZADO ENTRE LOS SUYOS
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA,04/07/08.- Jesús no es un sacerdote del Templo, ocupado en cuidar y promover la religión. Tampoco lo confunde nadie con un maestro de la Ley, dedicado a defender la Torá de Moisés. Los campesinos de Galilea ven en sus gestos curadores y en sus palabras de fuego la actuación de un profeta movido por el Espíritu de Dios.

Jesús sabe que le espera una vida difícil y conflictiva. Los dirigentes religiosos se le enfrentarán. Es el destino de todo profeta. No sospecha todavía que será rechazado precisamente entre los suyos, los que mejor lo conocen desde niño.

El rechazo de Jesús en su pueblo de Nazaret era muy comentado entre los primeros cristianos. Tres evangelistas recogen el episodio con todo detalle. Según Marcos, Jesús llega a Nazaret acompañado de un grupo de discípulos y con fama de profeta curador. Sus vecinos no saben qué pensar.

Al llegar el sábado, Jesús entra en la pequeña sinagoga del pueblo y “empieza a enseñar”. Sus vecinos y familiares apenas le escuchan. Entre ellos nacen toda clase de preguntas. Conocen a Jesús desde niño: es un vecino más. ¿Dónde ha aprendido ese mensaje sorprendente del reino de Dios? ¿De quién ha recibido esa fuerza para curar? Marcos dice que todo “les resultaba escandaloso”. ¿Por qué?

Aquellos campesinos creen que lo saben todo de Jesús. Se han hecho una idea de él desde niños. En lugar de acogerlo tal como se presenta ante ellos, quedan bloqueados por la imagen que tienen de él. Esa imagen les impide abrirse al misterio que se encierra en Jesús. Se resisten a descubrir en él la cercanía salvadora de Dios.

Pero hay algo más. Acogerlo como profeta significa estar dispuestos a escuchar el mensaje que les dirige en nombre de Dios. Y esto puede traerles problemas. Ellos tienen su sinagoga, sus libros sagrados y sus tradiciones. Viven con paz su religión. La presencia profética de Jesús puede romper la tranquilidad de la aldea.

Los cristianos tenemos imágenes bastante diferentes de Jesús. No todas coinciden con las que tenían los que lo conocieron de cerca y lo siguieron. Cada uno nos hacemos nuestra idea de él. Esta imagen condiciona nuestra forma de vivir la fe. Si nuestra imagen de Jesús es pobre, parcial o distorsionada, nuestra fe será pobre, parcial o distorsionada.

¿Por qué nos esforzamos tan poco en conocer a Jesús? ¿Por qué nos escandaliza recordar sus rasgos humanos? ¿Por qué nos resistimos a confesar que Dios se ha encarnado en un Profeta? ¿Tal vez intuimos que su vida profética nos obligaría a transformar profundamente su Iglesia?

REPUDIADO PELOS SEUS

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Jesus não é um sacerdote do Templo, ocupado em cuidar e promover a religião. Tampouco ninguém o confunde com um mestre da Lei, dedicado a defender a Torá de Moisés. Os camponeses da Galileia vêm nos Seus gestos curadores e nas Suas palavras de fogo a atuação de um profeta movido pelo Espírito de Deus.

Jesus sabe que o espera uma vida difícil e conflituosa. Os dirigentes religiosos irão enfrentá-Lo. É o destino de todos os profetas. Não suspeita todavia que será repudiado entre os Seus, os que melhor o conhecem desde criança.

O repudio de Jesus na Sua terra de Nazaré era muito comentado entre os primeiros cristãos. Três evangelistas recolhem o episódio com todo o detalhe. Segundo Marcos, Jesus chega a Nazaré acompanhado de um grupo de discípulos e com fama de profeta curador. Os Seus vizinhos não sabem que pensar.

Ao chegar ao sábado, Jesus entra na pequena sinagoga da terra e “começa a ensinar “. Os Seus vizinhos e familiares mal o escutam. Entre eles nasce toda a classe de preguntas. Conhecem Jesus desde criança: é um vizinho mais. Onde aprendeu essa mensagem surpreendente do reino de Deus? De quem recebeu essa força para curar? Marcos diz que tudo “lhes resultava escandaloso”. Porquê?

Aqueles camponeses acreditam que sabem tudo de Jesus. Fizeram uma ideia Dele desde crianças. Em vez de o acolher tal como se apresenta ante eles, ficam bloqueados pela imagem que têm Dele. Essa imagem impede-os de abrirem-se ao mistério que se encerra em Jesus. Resistem em descobrir Nele a proximidade salvadora de Deus.

Mas há algo mais. Acolhe-lo com profeta significa estarem dispostos a escutar a mensagem que lhes dirige em nome de Deus. E isto pode trazer-lhes problemas. Eles têm a sua sinagoga, os seus livros sagrados e as suas tradições. Vivem com paz a sua religião. A presença profética de Jesus pode quebrar a tranquilidade da aldeia.

Os cristãos, temos imagens bastante diferentes de Jesus. Nem todas coincidem com a que tinham os que o conheceram de perto e o seguiram. Cada um, faz a sua ideia Dele. Esta imagem condiciona a nossa forma de viver a fé. Se a nossa imagem de Jesus é pobre, parcial ou distorcida, a nossa fé será pobre, parcial ou distorcida.

Porque nos esforçamos tão pouco em conhecer Jesus? Porque nos escandaliza recordar os Seus traços humanos? Porque nos resistimos a confessar que Deus encarnou num Profeta? Tal vez intuímos que a Sua vida profética nos obrigaria a transformar profundamente a Sua Igreja?

RESPINTO FRA I SUOI

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Gesù non è un sacerdote del Tempio, impegnato nel curare e promuovere la religione. Nessuno lo prende per un maestro della Legge, dedito a difendere la Torah di Mosè. I contadini di Galilea vedono nei suoi gesti di guarigione e nelle sue parole di fuoco l’agire di un profeta mosso dallo Spirito di Dio.

Gesù sa che lo aspetta una vita difficile e conflittuale. I leader religiosi gli si opporranno. È la fine di ogni profeta. Non sospetta ancora che verrà rifiutato proprio dai suoi, quelli che conosce fin dall’infanzia.

Del rifiuto di Gesù nel suo villaggio di Nazareth si parlava molto fra i primi cristiani. Tre evangelisti raccolgono la scena nei suoi minimi particolari. Secondo Marco, Gesù arriva a Nazareth accompagnato da un gruppo di discepoli e con fama di profeta guaritore. I suoi compaesani non sanno cosa pensare.

Arrivato il sabato, Gesù entra nella piccola sinagoga del paese e cominciò a insegnare. I suoi vicini e parenti quasi non lo ascoltano. Fra di loro sorge ogni sorta di domande. Conoscono Gesù da piccolo: è un loro vicino. Dove ha imparato quel sorprendente messaggio del regno di Dio? Da chi ha ricevuto la forza per guarire? Marco dice che si scandalizzavano di lui. Perché?

Quei contadini pensano di sapere tutto di Gesù. Se ne sono fatti un’idea da quando erano bambini. Invece di accoglierlo come si presenta davanti a loro, rimangono bloccati dall’immagine che hanno di lui e che impedisce loro di aprirsi al mistero nascosto in Gesù. Non riescono a scoprire in lui la vicinanza salvatrice di Dio.

Ma c’è qualcosa d’altro. Accoglierlo come profeta significa essere disposti ad ascoltare il messaggio che rivolge loro in nome di Dio. E questo può creare dei problemi. Essi hanno la loro sinagoga, i loro libri sacri e le loro tradizioni. Vivono in pace la loro religione. La presenza profetica di Gesù può disturbare la tranquillità del villaggio.

Noi cristiani abbiamo immagini di Gesù abbastanza differenti. Non tutti sono d’accordo con l’immagine che avevano quelli lo avevano conosciuto da vicino e lo seguirono. Ciascuno di noi si fa la propria idea di lui. Quest’immagine condiziona il nostro modo di vivere la fede. Se la nostra immagine di Gesù è povera, parziale o distorta, la nostra fede sarà povera, parziale o distorta.

Perché ci sforziamo così poco di conoscere Gesù? Perché ci scandalizza ricordare i suoi tratti umani? Perché opponiamo resistenza a confessare che Dio si è incarnato in un Profeta? Forse intuiamo che la sua vita profetica ci obbligherebbe a trasformare profondamente la sua Chiesa?

 

REJETE PARMI LES SIENS

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Jésus n’est pas un prêtre du Temple, occupé à promouvoir et à prendre soin de la religion. Personne ne le prend non plus pour un maître de la Loi, consacré à défendre la Torah de Moïse. Les paysans de Galilée découvrent à travers ses gestes de guérison et ses paroles brûlantes les agissements d’un prophète poussé par l’Esprit de Dieu.

Jésus sait qu’une vie difficile et conflictuelle l’attend. Les dirigeants religieux lui feront face. C’est le destin de tout prophète. Il ne soupçonne pas encore qu’il sera rejeté justement par les siens, ceux qui, depuis son enfance, le connaissent le mieux.

Le refus de Jésus dans son village de Nazareth était très commenté parmi les premiers chrétiens. Trois évangélistes en rapportent l’épisode avec nombre de détails. D’après Marc, Jésus arrive à Nazareth accompagné d’un groupe de disciples, avec la réputation d’être un prophète-guérisseur. Ses voisins ne savent qu’en penser.

Le jour du Sabbat, Jésus entre dans la petite synagogue du village et “se met à enseigner”. Ses voisins et ses parents l’écoutent à peine. Toute sorte de questions surgissent parmi eux. Ils connaissent Jésus depuis son enfance : c’est un voisin de plus. Où a-t-il appris ce message surprenant du royaume de Dieu ? D’où lui vient cette force de guérison ? Marc dit « qu’ils en étaient scandalisés” Pourquoi ?

Ces paysans croient tout connaître sur Jésus. Depuis leur enfance, ils s’en sont fait leur idée. Au lieu de l’accueillir tel qu’il se présente devant eux, ils restent bloqués sur l’image qu’ils s’en sont faite. Cette image les empêche de s’ouvrir au mystère que cache la personne de Jésus. Ils refusent de découvrir en lui la proximité salvatrice de Dieu.

Mais il y a encore plus. L’accueillir en tant que prophète signifie être prêts à entendre le message qu’il leur adresse de la part de Dieu. Et cela peut leur créer des problèmes. Eux, ils ont leur synagogue, leurs livres sacrés et leurs traditions. Ils vivent leur religion en paix. La présence prophétique de Jésus peut briser la tranquillité du village.

Nous, chrétiens, nous avons des images assez diverses de Jésus. Elles ne coïncident pas toujours avec l’image de ceux qui l’avaient reconnu et qui le suivaient. Chacun de nous se fait son idée sur lui. Cette image conditionne notre façon de vivre la foi. Si nous avons de Jésus une image pauvre, partielle ou défigurée, notre foi sera aussi pauvre, partielle et défigurée.

Pourquoi faisons-nous si peu d’efforts pour connaître Jésus ? Pourquoi sommes-nous scandalisés par le rappel de ses traits humains ? Pourquoi refusons-nous de confesser que Dieu s’est incarné dans un Prophète ? Avons-nous peut-être l’intuition que sa vie prophétique nous obligerait à transformer profondément son Eglise ?

TO REJECTED BY HIS OWN

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

Jesus is not one of theTemplepriests, in charge of looking after the religious duties. Nor is he one of the teachers of the Law, appointed to defend the Torah of Moses. The village people ofGalileesee in his healing gestures and fiery words one of the old prophets moved by the Spirit.

Jesus knows that he is going to face a difficult life ahead, with all sorts of conflicts. The religious leaders will confront him. That is what happened to every prophet. What Jesus did not expect, however, was that he would be rejected by his own people, those who had known him from childhood.

The way Jesus was rejected by his own inNazarethwould become well known among the early Christians. Three evangelists mention the incident in all its details. Mark says that Jesus arrived inNazarethaccompanied by some of his disciples, surrounded by his fame as a healing prophet. His village neighbours don’t know what to make of it.

When Sabbath arrived, Jesus went, as it was customary, to the village synagogue, “and began to teach”. His neighbours and relatives could hardly believe it. There were all sorts of reactions. They had known Jesus from childhood: He was just another neighbour. Where did he learn such amazing things about theKingdomofGod? How did he get the power to heal the sick?Mark simply says: “that everything seemed to scandalize them.” Why?

Those villagers thought they knew everything about Jesus. They knew him since childhood. Instead of accepting him as he is returning to them, they are prejudiced by what they had seen and known years earlier. Such memories about Jesus impede them from realizing the mystery that is Jesush. They refuse to see the saving power of God that Jesus has come to manifest.

But there is something more. Should they accept him as a prophet, then they would have to be ready to listen to God’s message as delivered by Jesus. And that would create problems for them. They have their own synagogue, their own sacred books and traditions. They had not had any problems with their religion so far. New ophetic messages might disturb the traditional peace of the village.

Christians have always held different images and ideas about Jesus. Not all these images coincide with what those who knew Him personally saw. All of us form

our own ideas about Jesus. Such ideas give rise to different ways of living our faith. If our idea/image of Jesus is poor, distorted or incomplete, our faith will be similarly unreal and distracting.

Why are we so disinterested in knowing the real Jesus? Why are we sometimes scandalized by His human traits and similarities with us? Why do we resist believing that God became incarnate as a Prophet? Are we afraid that such faith would imply profound changes in our Church?

 

BEREEN ARTEAN UKATUA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Jesus ez da Tenpluko apaiz bat, erlijioa zaintzera eta sustatzera emana. Ez du hartzen inork Lege-maisutzat ere, Moisesen Tora defenditzera emana. Galileako landa-jendeak, haren keinu sendatzaileetan eta haren suzko hitzetan, Jainkoaren Espirituak eragina den profeta baten jarduera ikusten du.

Jesusek badaki bizitza zaila eta gatazkatsua izango duela. Erlijio-buruzagiek aurre egin diote. Profeta ororen zoria da. Ez du barruntatzen artean, hain xuxen bereek egingo diotela uko, haurtzarotik hobekien ezagutzen dutenek.

Nazareteko herrian Jesusi egin zioten ukoa oso komentatua izan zen lehen kristauen artean. Hiru ebanjelarik xeheki jaso dute pasadizoa. Markosen arabera, ikasle-talde bat lagun duela iritsi da Jesus Nazaretera, eta profeta sendatzaile baten fama duela. Jesusen auzotarrek ez dakite zer pentsa.

Larunbata iristean, herriko sinagoga txikira doa Jesus. Eta «irakasten hasi da». Auzokoek eta familiartekoek doi-doi entzuten diote. Galdera-mota asko sortu zaizkie. Haurtzarotik dute ezaguna Jesus: auzotar bat gehiago da. Non ikasi du mezu harrigarri hori Jainkoaren erreinuaz? Nondik datorkio sendatzeko ahalmen hori? Markosek dio ezen dena «eskandalagarri gertatzen zitzaiela». Zergatik?

Landa-jende hark uste du dena dakiela Jesusez. Haurtzarotik moldatu dute hartaz beren ideia. Beren aurrean agertu zaien bezala onartu ordez, hartaz duten irudiak blokeatu egin ditu. Irudi horrek eragotzi egin die Jesusen baitan den misterioari bihotza irekitzea. Gogor egin diote harengan Jainkoaren hurbiltasun salbatzailea aurkitzeari.

Bada besterik ere. Profetatzat onartzeak Jainkoaren izenean agertu dien mezua entzuteko prest egotea eskatuko lieke. Eta horrek arazoak ekartzen ahal lizkieke. Beren sinagoga dute, beren liburu sakratuak eta beren tradizioak. Bakean bizi dute beren erlijioa. Jesusen presentzia profetikoak herrixkako bakea hausten ahal du.

Kristauek irudi aski desberdinak ditugu Jesusez. Denak ez datoz bat hurbiletik ezagutu eta jarraitu ziotenen irudiarekin. Nork bere irudia dugu Jesusez. Irudi honek baldintzatzen du fedea bizitzeko era. Jesusez dugun irudia pobrea, erdizkakoa edo desitxuratua bada, pobrea, erdizkakoa edo desitxuratua izango da gure fedea.

Zergatik saiatzen gara hain gutxi Jesus ezagutzen? Zergatik eskandalizatzen gaitu haren giza ezaugarriak gogoratzeak? Zergatik egiten diogu gogor Jainkoa Profeta batengan haragitu dela aitortzeari? Haren bizitza profetikoak haren Eliza sakon eraldatzera behartuko gintuzkeela barruntatzen dugulako ote?

 

REBUTJAT ENTRE ELS SEUS

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Jesús no és un sacerdot del Temple, ocupat en cuidar i promoure la religió. Tampoc el confon ningú amb un mestre de la Llei, dedicat a defensar la Torà de Moisès. Els camperols de Galilea veuen en els seus gestos curadors i en les seves paraules de foc l’actuació d’un profeta mogut per l’Esperit de Déu.

Jesús sap que li espera una vida difícil i conflictiva. Els dirigents religiosos se li enfrontaran. És el destí de tot profeta. No sospita encara que serà rebutjat precisament entre els seus, els que millor el coneixen des de petit.

El rebuig de Jesús al seu poble de Natzaret era molt comentat entre els primers cristians. Tres evangelistes recullen l’episodi amb tot detall. Segons Marc, Jesús arriba a Natzaret acompanyat d’un grup de deixebles i amb fama de profeta curador. Els seus veïns no saben què pensar.

En arribar el dissabte, Jesús entra a la petita sinagoga del poble i “es posà a ensenyar”. Els seus veïns i familiars gairebé no l’escolten. Entre ells neixen tota mena de preguntes. Coneixen Jesús des de petit: és un veí més. On ha après aquest missatge sorprenent del regne de Déu? De qui ha rebut aquesta força per curar? Marc diu que tot “els resultava escandalós”. Per què?

Aquells pagesos creuen que ho saben tot de Jesús. S’han fet una idea d’ell des de nens. En lloc d’acollir-lo tal com es presenta davant d’ells, queden bloquejats per la imatge que tenen d’ell. Aquesta imatge els impedeix obrir-se al misteri contingut en Jesús. Es resisteixen a descobrir-hi la proximitat salvadora de Déu.

Però hi ha alguna cosa més. Acollir-lo com profeta significa estar disposats a escoltar el missatge que els dirigeix en nom de Déu. I això pot portar-los problemes. Ells tenen la seva sinagoga, els llibres sagrats i les seves tradicions. Viuen amb pau la seva religió. La presència profètica de Jesús pot trencar la tranquil•litat del llogaret.

Els cristians tenim imatges força diferents de Jesús. No totes coincideixen amb la que tenien els que el van conèixer de prop i el van seguir. Cada un ens fem la nostra idea d’ell. Aquesta imatge condiciona la nostra forma de viure la fe. Si la nostra imatge de Jesús és pobre, parcial o distorsionada, la nostra fe serà pobre, parcial o distorsionada.

Per què ens esforcem tan poc en conèixer Jesús? Per què ens escandalitza recordar els seus trets humans? Per què ens resistim a confessar que Déu s’ha encarnat en un profeta? Potser intuïm que la seva vida profètica ens obligaria a transformar profundament la seva Església?

REXEITADO ENTRE OS SEUS

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Xesús non é un sacerdote do Templo, ocupado en coidar e promover a relixión. Tampouco o confunde ninguén cun mestre da Lei, dedicado a defender a Torá de Moisés. Os campesiños de Galilea ven nos seus xestos curadores e nas súas palabras de lume a actuación dun profeta movido polo Espírito de Deus.

Xesús sabe que lle espera unha vida difícil e conflitiva. Os dirixentes relixiosos enfrontaránselle. É o destino de todo profeta. Non sospeita aínda que será rexeitado precisamente entre os seus, os que mellor o coñecen desde neno.

O rexeitamento de Xesús no seu pobo de Nazaret era moi comentado entre os primeiros cristiáns. Tres evanxelistas recollen o episodio con todo detalle. Segundo Marcos, Xesús chega a Nazaret acompañado dun grupo de discípulos e con fama de profeta curador. Os seus veciños non saben que pensar.

Ao chegar o sábado, Xesús entra na pequena sinagoga do pobo e “empeza a ensinar”. Os seus veciños e familiares apenas lo escoitan. Entre eles nacen toda clase de preguntas. Coñecen a Xesús desde neno: é un veciño máis. Onde aprendeu esa mensaxe sorprendente do reino de Deus? De quen recibiu esa forza para curar? Marcos di que todo “lles resultaba escandaloso”. Por que?

Aqueles campesiños cren que o saben todo de Xesús. Fixéronse unha idea del desde nenos. En lugar de acollelo tal como se presenta ante eles, fican bloqueados pola imaxe que teñen del. Esa imaxe impídelles abrirse ao misterio que se encerra en Xesús. Resístense a descubrir nel a proximidade salvadora de Deus.

Pero hai algo máis. Acollelo como profeta significa estar dispostos a escoitar a mensaxe que lles dirixe en nome de Deus. E isto pode traerlles problemas. Eles teñen a súa sinagoga, os seus libros sacros e as súas tradicións. Viven con paz a súa relixión. A presenza profética de Xesús pode romper a tranquilidade da aldea.

Os cristiáns temos imaxes bastante diferentes de Xesús. Non todas coinciden coa que tiñan os que o coñeceron de cerca e o seguiron. Cada un facémonos a nosa idea del. Esta imaxe condiciona a nosa forma de vivir a fe. Se a nosa imaxe de Xesús é pobre, parcial ou distorsionada, a nosa fe será pobre, parcial ou distorsionada.
Por que nos esforzamos tan pouco en coñecer a Xesús? Por que nos escandaliza recordar os seus trazos humanos? Por que nos resistimos a confesar que Deus se encarnou nun Profeta? Talvez intuímos que a súa vida profética obrigaríanos a transformar profundamente a súa Igrexa?

¿POR QUÉ NO ASISTO A LAS CELEBRACIONES DEL JUEVES SANTO?
HUGO CÁCERES GUINET, hcaceresguinet@gmail.com
LIMA (PERÚ).

ECLESALIA, 02/04/12.- Hace años que dejé de asistir a la liturgia del Jueves Santo; ya que soy un católico practicante quiero dar mi explicación por qué me dispenso una vez al año:

- No hay otro día del calendario litúrgico en que se acumulen mayor cantidad de errores teológicos en la predicación: “Hoy celebramos el día del sacerdocio”; “un día como hoy conmemoramos la instauración de la Eucaristía”. Jesús nunca estableció un modelo de ministerio eclesial sino que nos invitó a todos los cristianos a ser discípulos, condición que asumimos con nuestro bautismo y nos esforzamos por vivir cada uno desde su propio estado de vida. Todos los ministerios fueron creados por la tradición y las necesidades pastorales -tengo excelentes amigos ministros de la iglesia y aprecio mucho su labor- pero no creo en una clase selecta que remonta su existencia a la propia voluntad de Jesús. Los sacramentos corren igual suerte, excepto el bautismo -que fue una práctica tomada del judaísmo- y que Jesús y los apóstoles practicaron. Lo que se recuerda en el Jueves Santo es que Jesús festejó la pascua con sus discípulos y que los primeros discípulos, por ser judíos, continuaron celebrándo con un enfoque nuevo: la muerte de Jesús es el inicio de nuestra liberación.

- Los símbolos son incorrectamente interpretados. Un sacerdote u obispo lavando los pies a doce varones, en algunos casos también sacerdotes, no representan ni la unidad ni la diversidad de la Iglesia ni la enseñanza sobre el servicio fraterno o sororal. Es un símbolo que únicamente enfatiza la imagen de una iglesia excluyente y selectiva. Hacer memoria del Salvador por medio de este texto “Sabiendo Jesús que llegaba la hora de pasar de este mundo al Padre, habiendo amado a los suyos que estaban en el mundo, los amó hasta el extremo. Durante la cena…se levantó de la mesa, se quitó el manto, y tomando una toalla…” (Jn 13,1-4) y continuarlo con una demostración de control y poder, es en el mejor caso, un sinsentido y en el peor, incapacidad de leer e interpretar símbolos. Se ha convertido la mejor enseñanza del Maestro respecto de renuncia al poder, (el lavado de pies, una tarea de mujeres y esclavos) en expresión de autoridad de un selecto club masculino. Somos invitados a celebrar el final del patriarcado: “Les aseguro que el esclavo no es más que su señor, ni el enviado más que el que lo envía. Si lo saben y lo cumplen, serán dichosos” (Jn 13,16-17).

- Unir la celebración del Jueves Santo: lavado de pies y la cena del Señor más un acto de devoción eucarística es un exceso y una desproporción litúrgicos en que no quedan claramente establecidos la jerarquía de significados. Como decimos en el Perú, es mezclar papas con camotes y es embotar la mente y el corazón de los creyentes.

El próximo jueves seguiré celebrando la muerte del patriarcado que nos enseñó Jesús, por medio del lavado de pies y de la cena entre hermanos, quedándome en casa leyendo el evangelio de Juan y escuchando la sublime Pasión según san Juan de Bach, mientras en los templos se seguirán repitiendo actos que solamente fortalecen el modelo de poder y control eclesial. A la espera de descubrir una parroquia en que nos lavemos mutuamente los pies hombres, mujeres y niños y se celebre la kenosis de Jesús bebiendo de la copa del discipulado, permaneceré en casa. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

Liberar la fuerza del Evangelio

Publicado: 29 febrero, 2012 en BIBLIA
Etiquetas: , , ,

2 Cuaresma (B) Marcos 9, 2-10
LIBERAR LA FUERZA DEL EVANGELIO
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net 
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA,29/02/12.- El relato de la “Transfiguración de Jesús” fue desde el comienzo muy popular entre sus seguidores. No es un episodio más. La escena, recreada con diversos recursos de carácter simbólico, es grandiosa. Los evangelistas presentan a Jesús con el rostro resplandeciente mientras conversa con Moisés y Elías.

Los tres discípulos que lo han acompañado hasta la cumbre de la montaña quedan sobrecogidos. No saben qué pensar de todo aquello. El misterio que envuelve a Jesús es demasiado grande. Marcos dice que estaban asustados.

La escena culmina de forma extraña: «Se formó una nube que los cubrió y salió de la nube una voz: Este es mi Hijo amado. Escuchadlo». El movimiento de Jesús nació escuchando su llamada. Su Palabra, recogida más tarde en cuatro pequeños escritos, fue engendrando nuevos seguidores. La Iglesia vive escuchando su Evangelio.

Este mensaje de Jesús, encuentra hoy muchos obstáculos para llegar hasta los hombres y mujeres de nuestro tiempo. Al abandonar la práctica religiosa, muchos han dejado de escucharlo para siempre. Ya no oirán hablar de Jesús si no es de forma casual o distraída.

Tampoco quienes se acercan a las comunidades cristianas pueden apreciar fácilmente la Palabra de Jesús. Su mensaje se pierde entre otras prácticas, costumbres y doctrinas. Es difícil captar su importancia decisiva. La fuerza liberadora de su Evangelio queda a veces bloqueada por lenguajes y comentarios ajenos a su espíritu.

Sin embargo, también hoy, lo único decisivo que podemos ofrecer los cristianos a la sociedad moderna es la Buena Noticia proclamada por Jesús, y su proyecto de una vida más sana y digna. No podemos seguir reteniendo la fuerza humanizadora de su Evangelio.

Hemos de hacer que corra limpia, viva y abundante por nuestras comunidades. Que llegue hasta los hogares, que la puedan conocer quienes buscan un sentido nuevo a sus vidas, que la puedan escuchar quienes viven sin esperanza.

Hemos de aprender a leer juntos el Evangelio. Familiarizarnos con los relatos evangélicos. Ponernos en contacto directo e inmediato con la Buena Noticia de Jesús. En esto hemos de gastar las energías. De aquí empezará la renovación que necesita hoy la Iglesia.

Cuando la institución eclesiástica va perdiendo el poder de atracción que ha tenido durante siglos, hemos de descubrir la atracción que tiene Jesús, el Hijo amado de Dios, para quienes buscan verdad y vida. Dentro de pocos años, nos daremos cuenta de que todo nos está empujando a poner con más fidelidad su Buena Noticia en el centro del cristianismo. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

LIBERTAR A FORÇA DO EVANGELHO

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

O relato da “Transfiguração de Jesus” foi desde o início muito popular entre os Seus seguidores. Não é um episódio mais. A cena, recreada com diversos recursos de carácter simbólico, é grandiosa. Os evangelistas apresentam Jesus com o rosto resplandecente enquanto conversa com Moisés e Elias.

Os três discípulos que o acompanharam até ao cume da montanha ficam surpreendidos. Não sabem que pensar de tudo aquilo. O mistério que envolve Jesus é demasiado grande. Marcos diz que estavam assustados.

A cena culmina de forma estranha: «Formou-se uma nuvem que os cobriu e saiu da nuvem uma voz: Este é o Meu Filho amado. Escutai-O». O movimento de Jesus nasceu escutando a Sua chamada. A Sua Palavra, recolhida mais tarde em quatro pequenos escritos, foi engendrando novos seguidores. A Igreja vive escutando o Seu Evangelho.

Esta mensagem de Jesus, encontra hoje muitos obstáculos para chegar até aos homens e mulheres do nosso tempo. Ao abandonar a prática religiosa, muitos deixaram de escutá-Lo para sempre. Já não ouvirão falar de Jesus senão de forma casual ou distraída.

Tampouco quem se aproxima das comunidades cristãs pode apreciar facilmente a Palavra de Jesus. A Sua mensagem perde-se entre outras práticas, costumes e doutrinas. É difícil captar a sua importância decisiva. A força libertadora do Seu Evangelho fica por vezes bloqueada pela linguagem e comentários alheios ao Seu espírito.

No entanto, também hoje, o único decisivo que, nós cristãos, podemos oferecer à sociedade moderna é a Boa Nova proclamada por Jesus, e o Seu projeto de uma vida mais sã e digna. Não podemos continuar a reter a força humanizadora do Seu Evangelho.

Temos de fazer que corra limpa, viva e abundante pelas nossas comunidades. Que chegue até aos lares, que a possam conhecer quem procura um sentido novo para as suas vidas, que a possam escutar quem vive sem esperança.

Temos de aprender a ler juntos o Evangelho. Familiarizar-nos com os relatos evangélicos. Colocar-nos em contacto direto e imediato com a Boa Nova de Jesus. Nisto temos de consumir as energias. Daqui começará a renovação que necessita hoje a Igreja.

Quando a instituição eclesiástica vai perdendo o poder de atração que teve durante séculos, temos de descobrir a atração que tem Jesus, o Filho amado de Deus, para quem procura a verdade e a vida. Dentro de poucos anos, daremos conta de que tudo nos está a empurrar para pôr mais fidelidade a Sua Boa Nova no centro do cristianismo.

 

LIBERARE LA FORZA DELL’EVANGELO

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Il racconto della “Trasfigurazione di Gesù” fu dall’inizio molto popolare tra i suoi seguaci. Non è un episodio in più. La scena, ricreata con diverse immagini di carattere simbolico, è grandiosa. Gli evangelisti presentano Gesù con il volto risplendente mentre parla con Mosè ed Elia.

I tre discepoli che lo hanno accompagnato fino alla vetta della montagna rimangono colpiti. Non sanno che pensare di tutto questo. Il mistero che avvolge Gesù è troppo grande. Marco dice che erano spaventati.

La scena culmina in forma strana: Venne una nube che li coprì con la sua ombra e dalla nube uscì una voce: questi è il Figlio mio, l’amato, ascoltatelo. Il movimento di Gesù nacque ascoltando la sua chiamata. La sua Parola, raccolta più tardi in quattro piccoli scritti, andò generando nuovi seguaci. La Chiesa vive ascoltando il suo Evangelo.

Questo messaggio di Gesù incontra oggi molti ostacoli per arrivare fino alle donne e agli uomini del nostro tempo. Abbandonando la pratica religiosa, molti hanno cessato di ascoltarlo per sempre. Non sentiranno più parlare di Gesù se non in forma casuale o distratta.

Nemmeno quelli che si avvicinano alle comunità cristiane, possono apprezzare facilmente la Parola di Gesù. Il suo messaggio si perde, tra altre pratiche, usi e dottrine. È difficile captare la sua importanza decisiva. La forza liberatrice del suo Evangelo resta a volte bloccata da linguaggi e commenti alieni dal suo spirito.

Tuttavia, anche oggi, l’unica cosa decisiva che noi cristiani possiamo offrire alla società moderna è la Buona Notizia proclamata da Gesù, e il suo progetto di una vita più sana e degna. Non possiamo continuare a trattenere la forza umanizzatrice del suo Evangelo.

Dobbiamo far sì che corra limpida, viva e abbondante per le nostre comunità. Che arrivi fino alle case, che la possano conoscere quelli che cercano un senso nuovo alla loro vita, che la possano ascoltare quelli che vivono senza speranza.

Dobbiamo imparare a leggere insieme l’Evangelo. Familiarizzarci con i racconti evangelici. Metterci in contatto diretto e immediato con la Buona Notizia di Gesù. In questo dobbiamo spendere le energie. Da qui inizierà il rinnovamento di cui oggi la Chiesa ha bisogno.

Quando l’istituzione ecclesiastica va perdendo il potere di attrazione che ha avuto per secoli, dobbiamo scoprire l’attrazione che ha Gesù, il Figlio amato da Dio, per quelli che cercano verità e vita. Entro pochi anni ci renderemo conto che tutto ci sta spingendo a porre con più fedeltà la sua Buona Notizia al centro del cristianesimo.

 

LIBERER LA FORCE DE L’EVANGILE

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Le récit de la “Transfiguration de Jésus” était, dès le début, très populaire parmi ses disciples. Ce n’est pas un récit de plus. La scène, recréée avec plusieurs ressources à caractère symbolique, est grandiose. Les évangélistes présentent un Jésus au visage rayonnant, en train de converser avec Moïse et Elie.

Les trois disciples qui l’ont accompagné jusqu’au sommet de la montagne sont impressionnés. Ils ne savent pas qu’en penser. Le mystère enveloppant Jésus reste trop grand. Marc dit qu’ils étaient effrayés.

La scène finit d’une façon étrange: « Un nuage les enveloppa de son ombre et de la nuée une voix retentit: Celui-ci est mon Fils bien-aimé. Ecoutez-le ». C’est en écoutant son appel que le mouvement de Jésus est né. Sa Parole, recueillie ensuite dans quatre petits livrets, engendra progressivement de nouveaux disciples. L’Eglise vit de l’écoute de l’Evangile.

Ce message de Jésus trouve aujourd’hui de nombreux obstacles pour atteindre les hommes et les femmes de notre temps. En abandonnant la pratique religieuse, beaucoup d’entre eux ont cessé pour toujours de l’écouter. Ils n’entendront plus parler de Jésus si ce n’est de façon distraite ou par hasard.

Ceux qui s’approchent des communautés chrétiennes ne peuvent pas non plus percevoir facilement la Parole de Jésus. Son message se dilue dans d’autres pratiques, d’autres coutumes et d’autres doctrines. Il est difficile de saisir son importance décisive. La force libératrice de son Evangile reste parfois bloquée par des langages et des commentaires étrangers à son esprit.

Cependant, aujourd’hui aussi, la seule parole décisive que nous, chrétiens, nous pouvons offrir à la société moderne, c’est la Bonne Nouvelle proclamée par Jésus, et son projet d’une vie plus saine et plus digne. Il ne faut pas continuer encore à retenir la force humanisatrice de son Evangile.

Il faut faire en sorte que cette force coule limpide, vivante et abondante, à travers nos communautés. Qu’elle atteigne les foyers, qu’elle soit connue par ceux qui cherchent un sens nouveau pour leurs vies, Qu’elle puisse être entendue par ceux qui n’ont plus d’espérance.

Il nous faut apprendre à lire ensemble l’Evangile, nous familiariser avec les récits évangéliques. Entrer en contact direct et immédiat avec la Bonne Nouvelle de Jésus. C’est en cela que nous devons dépenser nos énergies. C’est de là que partira le renouvellement dont l’Eglise a besoin aujourd’hui.

Lorsque l’institution ecclésiastique perd le pouvoir d’attraction dont elle a joui pendant des siècles, il nous faut découvrir l’attraction exercée par Jésus, le Fils bien-aimé de Dieu, sur ceux qui cherchent la vérité et la vie. Dans quelques années, nous nous rendrons compte que tout nous pousse à mettre plus fidèlement sa Bonne Nouvelle au cœur du christianisme.

LENT THE STRENGTH OF THE GOSPEL

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

The story/narrative of the Transfiguration of Jesus became very popular among his followers. It is not just another story. The scene, embellished with some symbolism in its narrative, is really grandiose. The evangelists present Jesus with his clothes whiter than any earthly bleacher could make them, with Elijah and Moses next to Him.

The three disciples who had accompanied Him up to the mountain were struck with awe. They did not know what to think about everything they saw. The mystery surrounding Jesus was just too much for them to understand. Mark says: “They were so frightened.”

The scene came to a climax in a most strange manner: “And a cloud came, covering them in shadow; and there came a voice from the cloud: This is my Son, the Beloved. Listen to Him.” Jesus’ movement started when his disciples began to listen to Him. His Word, much later gathered in four short Gospels – was received by more and more of his disciples. The Church today will continue to stay alive – if they listen to His Gospel.

The message of Jesus finds today many obstacles trying to reach the men and women of our times. As they abandoned many of the religious practices, most of them have ceased to listen to Him for good. They will never again hear what Jesus had to say, except in very casual manner.

Even those who get in touch with Christian communities will be able to appreciate easily the Word of Jesus. His message gets lost amid so many other customs and doctrines. It is so difficult to capture His deepest message. The liberating strength of His Gospel gets lost amid the various tongues and comments alien to His Spirit.

Yet, even today, the only important and decisive contribution that Christians, today, could offer to modern society is the Good News proclaimed by Jesus, as well as His project for a better and more just world. We cannot continue hiding the humanizing strength of His Gospel.

We must let the moving force run live and abundant amid all communities. Let it get into all homes for everyone to learn new ways in their lives and hear about new hopes in their despair.

We have to learn to read the Gospels together and become familiar with its stories once again. We must, above all, get personally involved with the Good News of Jesus. All our energy must be thrown into this effort. That will be the start of the renewal that Church needs today.

When the Church as an institution has been losing the appeal and attraction it enjoyed for centuries, we must look for the strength and support of Jesus, the Beloved Son of God, still has for anyone searching for truth and life. In a few years, then, we will realize that everything was telling us put once again the Good News at the centre of Christianity.

 

ASKATU EBANJELIOAREN INDARRA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

«Jesusen Antzaldatzearen» kontakizuna oso herrikoi izan zen hasiera hartatik beretik haren jarraitzailean artean. Ez da pasadizo bat gehiago. Eszena, sinbolo-izaerako baliabidez berregina, handiosa da. Moisesekin eta Eliasekin hizketan ari dela, aurpegi dirdaitsuz aurkeztu dute Jesus ebanjelariek.

Mendi-gailurrera lagundu dioten hiru ikasleak txunditurik gelditu dira. Zer pentsa ez dakitela. Handiegia da Jesus inguratzen duen misterioa. Beldurrez zeudela dio Markosek.

Era bitxian amaitu da eszena: «Estali zituen hodei bat eratu zen eta ahots bat atera hodeitik: Hau da ene Seme maitea. Entzuiozue». Jesusen deia entzutetik sortu zen haren mugimendua. Haren Hitza, geroago lau idazki laburretan bildua, beste jarraitzaile batzuk eraginez joan zen. Jesusen Ebanjelioa entzunez bizi da Eliza.

Jesusen mezu honek oztopo handirekin egiten du gaur topo, gure aldiko gizon-emakumeengana iristeko. Praktika erlijiosoa alde batera uztearekin, jende askok utzi dio haren Hitza entzuteari. Jada ez dute entzungo Jesusez hitz egiten, kasu bakanen batean edo era zabarrean ez bada.

Kristau-elkarteetara hurbiltzen direnek berek ere ezin estimatu dute erraz Jesusen Hitza. Haren mezua beste jarduera, ohitura eta irakaspen batzuen artean galdurik gertatzen da. Nekez atzeman daiteke haren funtsezko garrantzia. Jesusen espirituaren araberako ez diren hizkerek eta iruzkinek blokeatzen dute Ebanjelioaren indar askatzailea.

Halaz guztiz, gaur egun ere, kristauek gizarteari eskaintzen ahal diogun funtsezko gauza bakarra Jesusek hots egindako Berri Ona da, eta bizitza sanoago eta duinago baterako haren egitasmoa. Ezin jarraitu dugu Ebanjelioak duen jendea gizatar egiteko indarrari hesia jartzen.

Geure elkarteetan garbi, bizi eta ugari korriarazi behar dugu. Iritsi dadila jendearen sukalderaino, ezagutu ahal dezatela beren bizitzarentzat zentzu berri bat bilatzen dutenek, ezagutu ahal dezatela esperantzarik gabe bizi direnek.

Ebanjelioa lagunartean irakurtzen ikasi behar dugu. Ebanjelioaren kontakizunak familiar bihurtzen saiatu behar dugu. Jesusen Berri Onarekin zuzeneko harremanak izan behar ditugu eta ondo-ondokoak. Honetan erabili behar dugu geure energia. Horrela hasiko da gaur Elizak behar duen eraberritzea.

Eliz erakundea mendetan izan duen erakartzeko indarra galtzen ari den honetan, Jesusek, Jainkoaren Seme maiteak, egiaren eta biziaren bila dabiltzanentzat duen erakartzeko indarra aurkitu behar dugu. Urte gutxi barru, konturako gara dena ari zaigula bultzaka, kristautasunaren erdigunean Jesusen Berri Ona leialtasun handiagoz jartzera.

 

ALLIBERAR LA FORÇA DE L’EVANGELI

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

El relat de la “Transfiguració de Jesús” va ser des del començament molt popular entre els seus seguidors. No és un episodi més. L’escena, recreada amb diversos recursos de caràcter simbòlic, és grandiosa. Els evangelistes presenten Jesús amb el rostre resplendent mentre conversa amb Moisès i Elies.

Els tres deixebles que l’han acompanyat fins al cim de la muntanya queden esglaiats. No saben què pensar de tot allò. El misteri que envolta Jesús és massa gran. Marc diu que estaven espantats.

L’escena culmina de manera estranya: «Es formà un núvol que els anà cobrint, i del núvol va sortir una veu: Aquest és el meu Fill, el meu estimat; escolteu-lo». El moviment de Jesús va néixer escoltant la seva crida. La seva Paraula, recollida més tard en quatre petits escrits, va anar engendrant nous seguidors. L’Església viu escoltant el seu Evangeli.

Aquest missatge de Jesús, troba avui molts obstacles per arribar fins als homes i dones del nostre temps. En abandonar la pràctica religiosa, molts han deixat d’escoltar per sempre. Ja no sentiran parlar de Jesús si no és de forma casual o distreta.

Tampoc els que s’acosten a les comunitats cristianes poden apreciar fàcilment la Paraula de Jesús. El seu missatge es perd entre altres pràctiques, costums i doctrines. És difícil captar la seva importància decisiva. La força alliberadora del seu Evangeli queda de vegades bloquejada per llenguatges i comentaris aliens al seu esperit.

No obstant això, també avui, l’únic decisiu que podem oferir els cristians a la societat moderna és la Bona Notícia proclamada per Jesús, i el seu projecte d’una vida més sana i més digna. No podem continuar retenint la força humanitzadora del seu Evangeli.

Hem de fer que corri neta, viva i abundant per les nostres comunitats. Que arribi fins a les llars, que la puguin conèixer els qui cerquen un sentit nou a les seves vides, que la puguin escoltar els qui viuen sense esperança.

Hem d’aprendre a llegir junts l’Evangeli. Familiaritzar-nos amb els relats evangèlics. Posar-nos en contacte directe i immediat amb la Bona Notícia de Jesús. En això hem de gastar les energies. D’aquí començarà la renovació que necessita avui l’Església.

Quan la institució eclesiàstica va perdent el poder d’atracció que ha tingut durant segles, hem de descobrir l’atracció que té Jesús, el Fill estimat de Déu, pels qui cerquen veritat i vida. D’aquí a pocs anys, ens adonarem que tot ens està empenyent a posar amb més fidelitat la seva Bona Notícia en el centre del cristianisme.

LIBERAR A FORZA DO EVANXEO

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

O relato da “Transfiguración de Xesús” foi dende o comezo moi popular entre os seus seguidores. Non é un episodio máis. A escena, recreada con diversos recursos de carácter simbólico, é grandiosa. Os evanxelistas presentan a Xesús co rostro resplandecente mentres conversa con Moisés e Elías.

Os tres discípulos que o acompañaron ata o cumio da montaña fican arrepiados. Non saben o que pensar de todo aquilo. O misterio que envolve a Xesús é demasiado grande. Marcos di que estaban asustados.

A escena culmina de forma estraña: «Formouse unha nube que os cubriu e da nube saíu unha voz: Este é o meu Fillo amado. Escoitádeo». O movemento de Xesús naceu escoitando a súa chamada. A súa Palabra, recollida máis tarde en catro pequenos escritos, foi xerando novos seguidores. A Igrexa vive escoitando o seu Evanxeo.

Esta mensaxe de Xesús, atopa hoxe moitos obstáculos para chegar ata os homes e mulleres do noso tempo. Ao abandonar a práctica relixiosa, moitos deixaron de escoitalo para sempre. Xa non oirán falar de Xesús se non é de forma casual ou distraída.

Tampouco os que se achegan ás comunidades cristiás poden apreciar doadamente a Palabra de Xesús. A súa mensaxe pérdese entre outras prácticas, costumes e doutrinas. É difícil captar a súa importancia decisiva. A forza liberadora do seu Evanxeo fica ás veces bloqueada por linguaxes e comentarios alleos ao seu espírito.

Non obstante, tamén hoxe, o único decisivo que podemos ofrecer os cristiáns á sociedade moderna é a Boa Noticia proclamada por Xesús, e o seu proxecto dunha vida máis sa e digna. Non podemos seguir retendo a forza humanizadora do seu Evanxeo.

Temos de facer que corra limpa, viva e abundante polas nosas comunidades. Que chegue ata os fogares, que a poidan coñecer os que buscan un sentido novo ás súas vidas, que a poidan escoitar os que viven sen esperanza.

Temos de aprender a ler xuntos o Evanxeo. Familiarizarnos cos relatos evanxélicos. Poñer en contacto directo e inmediato coa Boa Noticia de Xesús. Nisto habemos gastar as enerxías. De aquí empezará a renovación que necesita hoxe a Igrexa.

Cando a institución eclesiástica vai perdendo o poder de atracción que tivo durante séculos, temos de descubrir a atracción que ten Xesús, o Fillo amado de Deus, para os que buscan verdade e vida. Dentro de poucos anos, decatarémonos de que todo nos está a empurrar a poñer con máis fidelidade a súa Boa Noticia no centro do cristianismo.