Posts etiquetados ‘Evangelización’

Abrir caminos nuevos

Publicado: 5 diciembre, 2012 en BIBLIA
Etiquetas: , , , ,

jesús2 Adviento (C) Lucas 3, 1-6
ABRIR CAMINOS NUEVOS
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 05/12/12.- Los primeros cristianos vieron en la actuación del Bautista al profeta que preparó decisivamente el camino a Jesús. Por eso, a lo largo de los siglos, el Bautista se ha convertido en una llamada que nos sigue urgiendo a preparar caminos que nos permitan acoger a Jesús entre nosotros.

Lucas ha resumido su mensaje con este grito tomado del profeta Isaías: “Preparad el camino del Señor”. ¿Cómo escuchar ese grito en la Iglesia de hoy? ¿Cómo abrir caminos para que los hombres y mujeres de nuestro tiempo podamos encontrarnos con él? ¿Cómo acogerlo en nuestras comunidades?

Lo primero es tomar conciencia de que necesitamos un contacto mucho más vivo con su persona. No es posible alimentarse solo de doctrina religiosa. No es posible seguir a un Jesús convertido en una sublime abstracción. Necesitamos sintonizar vitalmente con él, dejarnos atraer por su estilo de vida, contagiarnos de su pasión por Dios y por el ser humano.

En medio del “desierto espiritual” de la sociedad moderna, hemos de entender y configurar la comunidad cristiana como un lugar donde se acoge el Evangelio de Jesús. Vivir la experiencia de reunirnos creyentes, menos creyentes, poco creyentes e, incluso, no creyentes, en torno al relato evangélico de Jesús. Darle a él la oportunidad de que penetre con su fuerza humanizadora en nuestros problemas, crisis, miedos y esperanzas.

No lo hemos de olvidar. En los evangelios no aprendemos doctrina académica sobre Jesús, destinada inevitablemente a envejecer a lo largo de los siglos. Aprendemos un estilo de vivir realizable en todos los tiempos y en todas las culturas: el estilo de vivir de Jesús. La doctrina no toca el corazón, no convierte ni enamora. Jesús sí.

La experiencia directa e inmediata con el relato evangélico nos hace nacer a una fe nueva, no por vía de “adoctrinamiento” o de “aprendizaje teórico”, sino por el contacto vital con Jesús. Él nos enseña a vivir la fe, no por obligación sino por atracción. Nos hace vivir la vida cristiana, no como deber sino como contagio. En contacto con el evangelio recuperamos nuestra verdadera identidad de seguidores de Jesús.

Recorriendo los evangelios experimentamos que la presencia invisible y silenciosa del Resucitado adquiere rasgos humanos y recobra voz concreta. De pronto todo cambia: podemos vivir acompañados por Alguien que pone sentido, verdad y esperanza en nuestra existencia. El secreto de la “nueva evangelización” consiste en ponernos en contacto directo e inmediato con Jesús. Sin él no es posible engendrar una fe nueva. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

 

ABRIR CAMINOS NOVOS

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Os primeiros cristãos viram na atuação do Baptista, o profeta que preparou decisivamente o caminho a Jesus. Por isso, ao longo dos séculos, o Baptista converteu-se numa chamada que nos continua a urgir para preparar caminhos que nos permitam acolher a Jesus entre nós.

Lucas resumiu a Sua mensagem com este grito tomado do profeta Isaías: “Preparai o caminho do Senhor”. Como escutar esse grito na Igreja de hoje? Como abrir caminhos para que os homens e mulheres do nosso tempo possam encontrar-se com Ele? Como acolhe-Lo nas nossas comunidades?

O primeiro é tomar consciência de que necessitamos de um contato muito mais vivo com a Sua pessoa. Não é possível alimentar-se só de doutrina religiosa. Não é possível seguir a um Jesus convertido numa sublime abstração. Necessitamos sintonizar vitalmente con Ele, deixar-nos atrair pelo Seu estilo de vida, contagiar-nos pela Sua paixão por Deus e pelo ser humano.

No meio do “deserto espiritual” da sociedade moderna, temos de entender e configurar a comunidade cristã como um lugar onde se acolhe o Evangelho de Jesus. Viver a experiência de nos reunirmos crentes, menos crentes, pouco crentes e, inclusive, não crentes, em torno do relato evangélico de Jesus. Dar a Ele a oportunidade de que penetre com a Sua força humanizadora nos nossos problemas, crises, medos e esperanças.

Não temos de esquecer. Nos evangelhos não aprendemos doutrina académica sobre Jesus, destinada inevitavelmente a envelhecer ao longo dos séculos. Aprendemos um estilo de viver realizável em todos os tempos e em todas as culturas: o estilo de viver de Jesus. A doutrina não toca o coração, não converte nem apaixona. Jesus sim.

A experiência direta e imediata com o relato evangélico não nos faz nascer a uma fé nova, não por via de “doutrinamento” ou de “aprendizagem teórico”, mas pelo contato vital com Jesus. Ele ensina a viver a fé, não por obrigação mas por atração. Faz-nos viver a vida cristã, não como dever mas como contágio. Em contato com o evangelho recuperamos a nossa verdadeira identidade de seguidores de Jesus.

Recorrendo aos evangelhos experimentamos que a presença invisível e silenciosa do Ressuscitado adquire rasgos humanos e ganha voz concreta. Rapidamente tudo muda: podemos viver acompanhados por Alguém que dá sentido, verdade e esperança na nossa existência. O segredo da “nova evangelização” consiste em colocar-se em contacto direto e imediato com Jesus. Sem Ele não é possível gerar uma fé nova.

 

APRIRE CAMMINI NUOVI

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

I primi cristiani videro nell’agire del Battista il profeta che preparò decisamente il cammino a Gesù. Per questo, lungo i secoli, il Battista è diventato un richiamo che continua a spingerci a preparare cammini che ci permettano di accogliere Gesù fra di noi.

Luca ha riassunto il suo messaggio in questo grido preso dal profeta Isaia: Preparate la via del Signore. Come ascoltare questo grido nella Chiesa di oggi? Come aprire cammini perché noi donne e uomini del nostro tempo possiamo incontrarci con lui? Come accoglierlo nelle nostre comunità?

La prima cosa è prendere coscienza che abbiamo bisogno di un contatto molto più vivo con la sua persona. Non è possibile nutrirci solo di dottrina religiosa. Non è possibile seguire un Gesù convertito in una sublime astrazione. Abbiamo bisogno di sintonizzarci vitalmente con lui, lasciarci attrarre dal suo stile di vita, contagiarci della sua passione per Dio e per l’essere umano.

In mezzo al “deserto spirituale” della società moderna, dobbiamo intendere e configurare la comunità cristiana come un luogo in cui si accoglie il Vangelo di Gesù. Vivere l’esperienza di riunirci, credenti, meno credenti, poco credenti e, anche, non credenti, intorno al racconto evangelico di Gesù. Dare a lui l’opportunità di penetrare con la sua forza umanizzatrice nei nostri problemi, crisi, paure e speranze.

Non dobbiamo dimenticarlo. Nei vangeli non impariamo dottrina accademica su Gesù, destinata inevitabilmente a invecchiare lungo i secoli. Impariamo uno stile di vita realizzabile in tutti i tempi e in tutte le culture: lo stile di vita di Gesù. La dottrina non tocca il cuore, non converte, né innamora. Gesù, sì.

L’esperienza diretta e immediata con il racconto evangelico ci fa nascere a una fede nuova, non per via di “indottrinamento”, o di “apprendimento teorico”, ma attraverso il contatto vitale con Gesù. Egli ci insegna a vivere la fede, non per obbligo, ma per attrazione. Ci fa vivere la vita cristiana, non come dovere, ma come contagio. In contatto con il vangelo recuperiamo la nostra vera identità di seguaci di Gesù.

Percorrendo i vangeli, sperimentiamo che la presenza invisibile e silenziosa del Risorto acquista tratti umani e ricupera voce concreta. Improvvisamente tutto cambia: possiamo vivere accompagnati da Qualcuno che dà senso, verità e speranza alla nostra esistenza. Il segreto della “nuova evangelizzazione” consiste nel porci in contatto diretto e immediato con Gesù. Senza di lui non è possibile generare una fede nuova.

 

OUVRIR DE NOUVEAUX CHEMINS

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Les premiers chrétiens ont vu Jean-Baptiste comme le prophète qui a définitivement préparé le chemin à Jésus. C’est pourquoi, tout au long des siècles, Jean-Baptiste est devenu un appel qui continue de nous presser à préparer des chemins qui nous permettront d’accueillir Jésus parmi nous.

Luc a résumé son message par ce cri pris au prophète Isaïe : « Préparez le chemin du Seigneur ». Comment entendre ce cri aujourd’hui dans notre Eglise ? Comment ouvrir des chemins pour que nous, hommes et femmes de ce temps, nous puissions le rencontrer ? Comment l’accueillir dans nos communautés ?

Il faut tout d’abord prendre conscience du fait que nous avons besoin d’un contact beaucoup plus vivant avec sa personne. Il ne suffit pas seulement de se nourrir de doctrine religieuse. Il n’est pas possible de suivre un Jésus devenu une sublime abstraction. Il nous faut « syntoniser » vitalement avec lui, nous laisser attirer par son style de vie, nous laisser contaminer par sa passion pour Dieu et pour l’être humain.

Au cœur du “désert spirituel” de notre société moderne, nous devons comprendre et configurer la communauté chrétienne comme un lieu où l’Evangile de Jésus est accueilli. Il nous faut vivre l’expérience de rencontres croyantes, moins croyantes, peu croyantes et même non croyantes, autour du récit évangélique de Jésus. Il faut lui donner l’opportunité d’imprégner de sa force humanisatrice nos problèmes, nos crises, nos peurs et nos espérances.

Il ne faut pas l’oublier. Ce n’est pas de la doctrine académique sur Jésus, vouée à vieillir tout le long des siècles, que l’on apprend dans les évangiles. Nous apprenons une manière de vivre valable pour tous les temps et pour toutes les cultures : la manière de vivre de Jésus. La doctrine ne touche pas le cœur, ne convertit pas, ne séduit pas ; Mais Jésus, oui.

Le contact direct et immédiat avec le récit évangélique nous fait renaître à une foi neuve, non pas par la voie de l’ « endoctrinement » ou de « l’apprentissage théorique » mais par le contact vital avec Jésus. Il nous apprend à vivre la foi, non pas par obligation mais par attraction. Il nous fait vivre la vie chrétienne, non pas comme un devoir mais comme une osmose. Au contact de l’évangile nous récupérons notre véritable identité de disciples de Jésus.

En parcourant les évangiles, nous expérimentons que la présence invisible et silencieuse du Ressuscité acquiert des traits humains et une voix concrète. Soudain, tout change : nous pouvons vivre accompagnés par Quelqu’un qui donne sens, vérité et espérance à notre existence. Le secret de la « nouvelle évangélisation » consiste à nous mettre en contact direct et immédiat avec Jésus. Sans lui, impossible d’engendrer une foi nouvelle.

 

BIDE BERRIAK URRATU

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Jesusi bidea funtsezko moduan urratu zion profetatzat hartu zuten Joan Bataiatzailea lehen kristauek. Horregatik, mendetan barna, dei bizi bihurtu da Bataiatzailea: Jesusi harrera ona egin ahal izateko, bidea prestatzera eragiten digun dei bizia.

Isaias profetagandik jaso duen oihu honetan laburtu du Lukasek Bataiatzailearen mezua: «Prestatu bidea Jaunari». Nola entzun, ordea, oihu hau gaur egungo Elizan? Nola urratu bidea, gaur egungo gizon-emakumeek Jesusekin topo egiteko moduan? Nola egin harrera ona Jesusi geure elkarteetan?

Lehenik eta behin, jabetu beharra dugu ezen harreman biziagoa behar dugula Jesusekin berarekin. Ez da aski erlijio-doktrinaz bakarrik elikatzea. Ezin jarraitu ahal diogu Jesusi, hura abstrakzio bikain huts bihurturik. Harekin bizi-lotura behar dugu, haren bizierak erakar gaitzan utzi beharra, hark Jainkoaz eta gizakiaz duen grinak kutsa gaitzan utzi beharra.

Gizarte moderno honetako «basamortu espiritualean», honela behar dugu hartu eta eratu kristau-elkartea: Jesusen Ebanjelioari harrera ona egiten zaion gune edo leku bezala. Bizi beharra dugu fededunek, fede txikiagokoek, fede eskasekoek eta, are, fedegabeek Jesusen ebanjelio-kontakizunaren inguruan elkartzearen esperientzia. Jesusi aukera eman beharra dugu bere indar gizatarraz gure problemak, krisialdiak, beldurra eta esperantza blai egin ditzan.

Ez genuke ahaztu behar. Ebanjelioetan ez dugu ikasten doktrina akademiko bat Jesusez, mendetan barna ezinbestean zaharkituz joango litzatekeena. Bizitzeko era bat ikasten dugu, aldi guztietan eta kultura guztietan bideragarri izango litzatekeena: Jesusen beraren biziera edo bizitzeko era. Doktrinak ez du bihotza ukitzen, ez du bihotz-berritzen, ez maitemintzen ere; Jesusek bai.

Ebanjelio-kontakizunarekin zuzeneko eta ondoz ondoko esperientziak fede berri batera jaioarazten gaitu, ez «doktrinatze» edo «ikasketa teoriko» baten bidez, baizik Jesusekin bizi-ukipena izanez. Jesusek fedea bizitzen irakasten digu, ez derrigortuz, baizik erakarriz. Kristau-bizitza biziarazten digu, ez eginbeharreko gauza bezala, baizik kutsadura bezala. Ebanjelioaren ukipenean biziz, Jesusen jarraitzaile izatearen geure egiazko nortasuna berreskuratzen dugu.

Ebanjelioetan barna ibiliz, esperimentatzen dugu Berpiztuaren presentzia ikusezin eta isilak gizatasun-ezaugarriak eta ahots jakin bat hartzen dituela. Bat-batean dena da aldatzen: gure bizitzari zentzua, egia eta esperantza ematen dizkion Norbait lagun dugula bizi gintezke. «Ebanjelizazio berriaren» sekretua Jesusekin zuzeneko eta ondoz ondoko ukipenean bizitzean datza. Hura gabe ezinezkoa da fede berri bat sortzea.

 

OBRIR CAMINS NOUS

José Antonio Pagola.Traductor:Francesc Bragulat

Els primers cristians van veure en l’actuació del Baptista el profeta que va preparar decisivament el camí a Jesús. Per això, al llarg dels segles, el Baptista s’ha convertit en una crida que ens segueix urgint a preparar camins que ens permetin acollir Jesús entre nosaltres.

Lluc ha resumit el seu missatge amb aquest crit pres del profeta Isaïes: “Prepareu el camí del Senyor”. Com escoltar aquest crit en l’Església d’avui? Com obrir camins perquè els homes i les dones del nostre temps puguem trobar-nos amb ell? Com acollir-lo a les nostres comunitats?

El primer és prendre consciència que necessitem un contacte molt més viu amb la seva persona. No és possible alimentar només de doctrina religiosa. No és possible seguir un Jesús convertit en una sublim abstracció. Necessitem sintonitzar vitalment amb ell, deixar-nos atreure pel seu estil de vida, contagiar-nos de la seva passió per Déu i per l’ésser humà.

Enmig del “desert espiritual” de la societat moderna, hem d’entendre i configurar la comunitat cristiana com un lloc on s’acull l’Evangeli de Jesús. Viure l’experiència de reunir creients, menys creients, poc creients i, fins i tot, no creients, entorn del relat evangèlic de Jesús. Donar-li a ell l’oportunitat que penetri amb la seva força humanitzadora en els nostres problemes, crisis, pors i esperances.

No ho hem d’oblidar. En els evangelis no aprenem doctrina acadèmica sobre Jesús, destinada inevitablement a envellir al llarg dels segles. Aprenem un estil de viure realitzable en tots els temps i en totes les cultures: l’estil de viure de Jesús. La doctrina no toca el cor, no converteix ni enamora. Jesús sí.

L’experiència directa i immediata amb el relat evangèlic ens fa néixer a una fe nova, no per via “d’adoctrinament” o “d’aprenentatge teòric”, sinó pel contacte vital amb Jesús. Ell ens ensenya a viure la fe, no per obligació sinó per atracció. Ens fa viure la vida cristiana, no com deure sinó com contagi. En contacte amb l’evangeli recuperem la nostra veritable identitat de seguidors de Jesús.

Recorrent els evangelis experimentem que la presència invisible i silenciosa del Ressuscitat adquireix trets humans i recupera veu concreta. De sobte tot canvia: podem viure acompanyats per Algú que posa sentit, veritat i esperança en la nostra existència. El secret de la “nova evangelització” consisteix en posar-nos en contacte directe i immediat amb Jesús. Sense ell no és possible d’engendrar una fe nova.

 

ABRIRMOS CAMIÑOS NOVOS

José Antonio Pagola.Traduciu:Xaquín Campo

Os primeiros cristiáns viron na actuación do Bautista ao profeta que preparou decisivamente o camiño a Xesús.Por iso, ao longo dos séculos, o Bautista converteuse nunha chamada que séguenos a urxir o prepararmos camiños que nos permitan acollermos a Xesús entre nós.

Lucas resumiu a súa mensaxe con este berro tomado do profeta Isaías: “Preparade o camiño do Señor”. Como escoitarmos ese berro na Igrexa de hoxe?

Como abrirmos camiños para que os homes e mulleres do noso tempo podamos atopármonos con el? Como acollelo nas nosas comunidades?

O primeiro é tomarmos conciencia de que necesitamos un contacto moito máis vivo coa súa persoa. Non é posíbel alimentármonos só de doutrina relixiosa. Non é posíbel seguirmos a un Xesús convertido nunha sublime abstracción. Necesitamos sintonizarmos vitalmente con el, deixármonos atraer polo seu estilo de vida, contaxiármonos da súa paixón por Deus e polo ser humano.

No medio do “deserto espiritual” da sociedade moderna, temos de entender e configurar a comunidade cristiá como un lugar onde se acolle o Evanxeo de Xesús. Vivirmos a experiencia de reunirnos crentes, menos crentes, pouco crentes e, ata, non crentes, en torno ao relato evanxélico de Xesús. Darlle a el a oportunidade de que penetre coa súa forza humanizadora nos nosos problemas, crises, medos e esperanzas.

Non o temos de esquecer. Nos evanxeos non aprendemos doutrina académica sobre Xesús, destinada inevitabelmente a avelloármonos ao longo dos séculos. Aprendemos un estilo de vivir realizábel en todos os tempos e en todas as culturas: o estilo de vivir de Xesús. A doutrina non toca o corazón, non converte nin namora. Xesús si.

A experiencia directa e inmediata co relato evanxélico fainos nacermos a unha fe nova, non por vía de “adoutrinamento” ou de “aprendizaxe teórica”, senón polo contacto vital con Xesús. El ensínanos a vivirmos a fe, non por obriga senón por atracción. Fainos vivirmos a vida cristiá, non como deber senón como contaxio. En contacto co evanxeo recuperamos a nosa verdadeira identidade de seguidores de Xesús.

Percorrendo os evanxeos experimentamos que a presenza invisíbel e silenciosa do Resucitado adquire trazos humanos e recobra voz concreta. De súpeto todo cambia: podemos vivirmos acompañados por Alguén que pon sentido, verdade e esperanza na nosa existencia. O segredo da “nova evanxelización” consiste en pórmonos en contacto directo e inmediato con Xesús. Sen el non é posíbel procrearmos unha fe nova.

 

La mirada de Jesús

Publicado: 18 julio, 2012 en BIBLIA
Etiquetas: , , , ,

16 Tiempo ordinario (B)Marcos 6, 30-34
LA MIRADA DE JESÚS
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA,18/07/08.- Marcos describe con todo detalle la situación. Jesús se dirige en barca con sus discípulos hacia un lugar tranquilo y retirado. Quiere escucharles con calma, pues han vuelto cansados de su primera correría evangelizadora y desean compartir su experiencia con el Profeta que los ha enviado.

El propósito de Jesús queda frustrado. La gente descubre su intención y se les adelanta corriendo por la orilla. Cuando llegan al lugar, se encuentran con una multitud venida de todas las aldeas del entorno. ¿Cómo reaccionará Jesús?

Marcos describe gráficamente su actuación: los discípulos han de aprender cómo han de tratar a la gente; en las comunidades cristianas se ha de recordar cómo era Jesús con esas personas perdidas en el anonimato, de las que nadie se preocupa. “Al desembarcar, Jesús vio la multitud, se conmovió porque andaban como ovejas sin pastor, y se puso a enseñarles con calma”.

Lo primero que destaca el evangelista es la mirada de Jesús. No se irrita porque han interrumpido sus planes. Los mira detenidamente y se conmueve. Nunca le molesta la gente. Su corazón intuye la desorientación y el abandono en que se encuentran los campesinos de aquellas aldeas.

En la Iglesia hemos de aprender a mirar a la gente como la miraba Jesús: captando el sufrimiento, la soledad, el desconcierto o el abandono que sufren muchos y muchas. La compasión no brota de la atención a las normas o el recuerdo de nuestras obligaciones. Se despierta en nosotros cuando miramos atentamente a los que sufren.

Desde esa mirada Jesús descubre la necesidad más profunda de aquellas gentes: “andan como ovejas sin pastor”. La enseñanza que reciben de los maestros y letrados de la ley no les ofrece el alimento que necesitan. Viven sin que nadie cuide realmente de ellas. No tienen un pastor que las guíe y las defienda.

Movido por su compasión, Jesús “se pone a enseñarles con calma”. Sin prisas, se dedica pacientemente a enseñarles la Buena Noticia de Dios y su proyecto humanizador del reino. No lo hace por obligación. No piensa en sí mismo. Les comunica la Palabra de Dios, conmovido por la necesidad que tienen de un pastor.

No podemos permanecer indiferentes ante tanta gente que, dentro de nuestras comunidades cristianas, anda buscando un alimento más sólido que el que recibe. No hemos de aceptar como normal la desorientación religiosa dentro de la Iglesia. Hemos de reaccionar de manera lúcida y responsable. No pocos cristianos buscan ser mejor alimentados. Necesitan pastores que les transmitan la enseñanza de Jesús.

Evangelización nueva

Publicado: 11 julio, 2012 en BIBLIA
Etiquetas: , ,

15 Tiempo ordinario, Marcos 6, 7-13
EVANGELIZACIÓN NUEVA
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

En la Iglesia se siente hoy la necesidad de una nueva evangelización. ¿En qué puede consistir? ¿Dónde puede estar su novedad? ¿Qué hemos de cambiar? ¿Cuál fue realmente la intención de Jesús al enviar a sus discípulos a prolongar su tarea evangelizadora?

El relato de Marcos deja claro que solo Jesús es la fuente, el inspirador y el modelo de la acción evangelizadora de sus seguidores. Estos actuarán con su autoridad. No harán nada en nombre propio. Son “enviados” de Jesús. No se predicarán a sí mismos: solo anunciarán su Evangelio. No tendrán otros intereses: solo se dedicarán a abrir caminos al reino de Dios.
La única manera de impulsar una “nueva evangelización” es purificar e intensificar esta vinculación con Jesús. No habrá nueva evangelización si no hay nuevos evangelizadores, y no habrá nuevos evangelizadores si no hay un contacto más vivo, lúcido y apasionado con Jesús. Sin él haremos todo menos introducir su Espíritu en el mundo.
Al enviarlos, Jesús no deja a sus discípulos abandonados a sus fuerzas. Les da su “autoridad”, que no es un poder para controlar, gobernar o dominar a los demás, sino su fuerza para “expulsar espíritus inmundos”, liberando a las gentes de lo que esclaviza, oprime y deshumaniza a las personas y a la sociedad.
Los discípulos saben muy bien qué les encarga Jesús. Nunca lo han visto gobernando a nadie. Siempre lo han conocido curando heridas, aliviando el sufrimiento, regenerando vidas, liberando de miedos, contagiando confianza en Dios. “Curar” y “liberar” son tareas prioritarias en la actuación de Jesús. Darían un rostro radicalmente diferente a nuestra evangelización.
Jesús los envía con lo necesario para caminar. Según Marcos, solo llevarán “bastón, sandalias y una túnica”. No necesitan de más para ser testigos de lo esencial. Jesús los quiere ver libres y sin ataduras; siempre disponibles, sin instalarse en el bienestar; confiando en la fuerza del Evangelio.
Sin recuperar este estilo evangélico, no hay nueva evangelización. Lo importante no es poner en marcha nuevas actividades y estrategias, sino desprendernos de costumbres, estructuras y servidumbres que nos están impidiendo ser libres para contagiar lo esencial del Evangelio con verdad y sencillez.
La Iglesia ha perdido ese estilo itinerante que sugiere Jesús. Su caminar es lento y pesado. No acierta a acompañar a la humanidad. No tenemos agilidad para pasar de una cultura a otra. Nos agarramos al poder que hemos tenido. Nos enredamos en intereses que no coinciden con el reino de Dios. Necesitamos conversión.

NOVA EVANGELIZAÇÃO

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Na Igreja sente-se hoje a necessidade de uma nova evangelização. Em que pode consistir? Onde pode estar a sua novidade? Que temos de mudar? Qual foi realmente a intenção de Jesus ao enviar os seus discípulos para prolongar a Sua missão evangelizadora?

O relato de Marcos deixa claro que só Jesus é a fonte, o inspirador e o modelo da ação evangelizadora dos Seus seguidores. Estes atuarão com a Sua autoridade. Não farão nada em nome próprio. São “enviados” de Jesus. Não se predicarão a si mesmos: apenas anunciarão o Seu Evangelho. Não terão outros interesses: apenas se dedicarão a abrir caminhos para o reino de Deus.

A única forma de impulsionar uma “nova evangelização” é purificar e intensificar esta vinculação com Jesus. Não haverá nova evangelização se não há novos evangelizadores, e não haverá novos evangelizadores se não há um contato mais vivo, lúcido e apaixonado com Jesus. Sem ele faremos tudo menos introduzir o Seu Espírito no mundo.

Ao enviá-los, Jesus não deixa os Seus discípulos abandonados às suas forças. Dá-lhes a Sua “autoridade”, que não é um poder para controlar, governar ou dominar os outros, mas a Sua força para “expulsar espíritos imundos”, libertando do que escraviza, oprime e desumaniza as pessoas e a sociedade.

Os discípulos sabem muito bem do que Jesus as encarrega. Nunca O viram governar ninguém. Sempre o conheceram curando feridas, aliviando o sofrimento, regenerando vidas, libertando de medos, contagiando confiança em Deus. “Curar” e “libertar” são tarefas prioritárias na atuação de Jesus. Dariam um rosto radicalmente diferente à nossa evangelização.

Jesus envia-os com o necessário para caminhar. Segundo Marcos, só levarão “bastão, sandálias e uma túnica”. Não necessitam de mais para ser testemunhas do essencial. Jesus quer vê-los livres e sem laços; sempre disponíveis, sem instalar-se no bem-estar; confiando na força do Evangelho.

Sem recuperar este estilo evangélico, não há nova evangelização. O importante não é colocar em marcha novas atividades e estratégias, mas desprender-nos de hábitos, estruturas e servilismos que nos estão a impedir de ser livres para contagiar o essencial do Evangelho com verdade e simplicidade.

A Igreja perdeu esse estilo itinerante que sugere Jesus. O Seu caminhar é lento e pesado. Não consegue acompanhar a humanidade. Não temos agilidade para passar de uma cultura para outra. Agarramos o poder que tivemos. Enredamo-nos em interesses que não coincidem com o reino de Deus. Necessitamos conversão.

 

EVANGELIZZAZIONE NUOVA

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Nella Chiesa si sente oggi il bisogno di una nuova evangelizzazione. In che potrebbe consistere? Quale potrebbe essere la sua novità? Che cosa dobbiamo cambiare? Quale fu realmente l’intenzione di Gesù nell’inviare i suoi discepoli a prolungare la sua missione evangelizzatrice?

Il racconto di Marco lascia chiaro che solo Gesù è la fonte, l’ispiratore e il modello dell’azione evangelizzatrice dei suoi seguaci. Questi agiranno con la sua autorità. Non faranno nulla in nome proprio. Sono “inviati” da Gesù. Non predicheranno se stessi: annunzieranno solo il suo Evangelo. Non avranno altri interessi: si dedicheranno soltanto ad aprire strade al Regno di Dio.

L’unica maniera di dare impulso a una “nuova evangelizzazione” è purificare e intensificare questo legame con Gesù. Non ci sarà nuova evangelizzazione se non ci sono nuovi evangelizzatori, e non ci saranno nuovi evangelizzatori se non c’è un contatto più vivo, lucido e appassionato con Gesù. Senza di lui faremo tutto meno che introdurre il suo Spirito nel mondo.

Nell’inviarli, Gesù non lascia i suoi discepoli abbandonati alle loro forze. Dà loro la sua “autorità”, che non è un potere per controllare, governare o dominare gli altri, ma la sua forza di scacciare demoni, liberando le genti da quello che schiavizza, opprime e disumanizza le persone e la società.

I discepoli sanno molto bene di che cosa li incarica Gesù. Mai lo hanno visto comandare alcuno. Lo hanno sempre conosciuto che curava ferite, alleviava la sofferenza, rigenerava vite, liberava da paure, contagiava fiducia in Dio. ”Guarire”e “liberare” sono i compiti prioritari nell’agire di Gesù. Darebbero un volto radicalmente diverso alla nostra evangelizzazione.

Gesù li invia con il necessario per camminare. Secondo Marco porteranno solo bastone, sandali e una tunica. Non hanno bisogno di altro per essere testimoni dell’essenziale. Gesù li vuole vedere liberi e senza legami, sempre disponibili, senza istallarsi nel benessere, confidando nella forza dell’Evangelo.

Senza ricuperare questo stile evangelico, non c’è nuova evangelizzazione. L’importante non è dare avvio a nuove attività e strategie, ma distaccarci da abitudini, strutture e servitù che ci stanno impedendo di essere liberi per contagiare l’essenziale dell’Evangelo con verità e semplicità.

La Chiesa ha perso questo stile itinerante che Gesù suggerisce. Il suo andare è lento e pesante. Non arriva ad accompagnare l’umanità. Non abbiamo agilità per passare da una cultura all’altra. Ci attacchiamo al potere che abbiamo avuto. Ci complichiamo con interessi che non coincidono con il Regno di Dio. Abbiamo bisogno di conversione.

 

NOUVELLE EVANGELISATION

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Le besoin d’une nouvelle évangélisation est ressenti aujourd’hui dans l’Eglise. A En quoi peut-elle consister ? Quelle peut être sa nouveauté ? Que devons-nous changer ? Quelle a été vraiment l’intention de Jésus en envoyant ses disciples continuer sa mission d’évangélisation ?

Le récit de Marc met au clair que Jésus seul est, pour ses disciples, la source, l’inspirateur et le modèle de l’action évangélisatrice. Ceux-ci devront agir sous son autorité. Ils ne feront rien en leur propre nom. Ils sont les « envoyés » de Jésus. Ils ne s’annonceront pas eux-mêmes mais ils annonceront son Evangile. Ils n’auront pas d’autres intérêts : ils ne se consacreront qu’à ouvrir des chemins au royaume de Dieu.

La seule manière de lancer une « nouvelle évangélisation » c’est de purifier et d’intensifier ce lien avec Jésus. Il n’y aura pas de nouvelle évangélisation s’il n’y a pas de nouveaux évangélisateurs ; et il n’y aura pas de nouveaux évangélisateurs s’il n’y a pas de contact plus vivant, plus lucide et plus passionné avec Jésus. Sans lui, nous ferons tout sauf introduire dans le monde son Esprit.

En les envoyant, Jésus n’abandonne pas ses disciples à leurs propres forces. Il leur donne son « autorité », qui n’est pas un pouvoir de contrôler, de gouverner ou de dominer les autres, mais sa force afin de pouvoir « expulser les esprits mauvais », tout en libérant les personnes et la société de ce qui les rend esclaves, de ce qui les opprime et les déshumanise.

Les disciples connaissent très bien la tâche que Jésus leur a confiée. Ils ne l’ont jamais vu en train de gouverner qui que ce soit. Ils l’ont toujours vu en train de guérir des blessures, (de) soulager des souffrances, (de) régénérer des vies, (de) libérer des peurs, tout en transmettant confiance en Dieu. « Guérir » et « libérer » : ce sont-là les tâches prioritaires dans l’agir de Jésus. Elles donneraient à notre évangélisation un visage radicalement différent.

Jésus les envoie avec juste le nécessaire pour marcher. D’après Marc, ils n’emporteront « qu’un bâton, des sandales et une tunique ». Ils n’ont pas besoin d’autre chose pour être des témoins de l’essentiel. Jésus veut les voir libres et sans attaches ; toujours disponibles, sans s’installer dans le bien-être et faisant confiance à la force de l’Evangile.

Pas de nouvelle évangélisation, si l’on ne retrouve pas ce style évangélique. Le plus important n’est pas de mettre en place de nouvelles activités et de nouvelles stratégies, mais de nous détacher des coutumes, des structures et des servitudes qui nous empêchent d’être libres pour communiquer dans la vérité et dans la simplicité l’essentiel de l’Evangile,.

L’Eglise a perdu ce style itinérant suggéré par Jésus. Sa marche devient lente et lourde. Elle ne réussit pas à accompagner l’humanité. Nous n’avons pas assez d’agilité pour passer d’une culture à l’autre. Nous nous accrochons au pouvoir dont nous avons joui. Nous nous embrouillons dans des intérêts qui n’ont rien à voir avec le royaume de Dieu. Nous avons besoin de conversion.

 

TO NEW EVANGELIZATION

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

Within the Church today, we all feel the need of a new evangelization. What can that be? Is there anything new or different that we have to adopt? What did Jesus really want when he sent his disciples to continue his task of preaching the Gospel?

Mark’s gospel clearly tells us that Jesus alone must be the source, the inspiration and the model of any evangelization plan by his followers. His disciples had received their authority from Jesus. Everything they did was on Jesus’ command and wish, and nothing was their own. They had been sent by Jesus. They were not preaching their faith, simply announcing the Gospel. They did not have any other goal or interest except that of showing the way to thekingdom ofGod.

The only way, therefore, to return to this “new evangelization” is to purify and intensify our union and dependence on Jesus. There cannot be a new evangelization without new disciples. These new disciples must have a more real, enlightened and passionate relationship with Jesus. Without Jesus anything we do is not going to help bring his Spirit back to the world.

When Jesus sent his disciples into the world, he did not leave them alone to their own initiative. He gave them his authority, which was not simply the power to control, govern and dominate over others. He gave them the power to “expel evil spirits” and thus free all people from anything that enslaves, oppresses and dehumanizes individuals and society.

The disciples knew very well Jesus’ command and message. They never saw Him having authority and control over others. They always saw Him healing the wounds, helping the suffering, giving new life, delivering people from fears and renewing their trust in God. “Healing” and “giving people freedom” were Jesus’ priority tasks. And these are the actions that would give a radically new face to our evangelization.

Jesus sends his disciples with just what they need for the road. According to Mark, they were to carry with them just “a staff, sandals and one tunic.” They did not need anything else to be witnesses of the truth. Jesus wanted them to be free and always available to others: they were not to depend on comforts, just trusting in the strength of the Gospel.

If we do not recover such evangelical style, there cannot be a new evangelization. We don’t need to start new activities or strategies within the Church; rather, we must get rid of certain customs, structures and requirements that impede us from having the freedom to preach the Gospel in all its truth and simplicity.

The Church has lost this itinerant style that Jesus so clearly talks about in the Gospel. The way the Church walks is too slow and heavy. It does not keep up with the way the world is moving. We are not quick enough to move from one culture to another. We hold on to the power that we once had. We get involved with things that do not interest thekingdom ofGod. We need a real conversion.

 

EBANJELIZAZIO BERRIA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Ebanjelizazio berri baten premia sentitzen dugu gaur egun Elizan. Zer izan daiteke, ordea? Zein izan daiteke berritasuna? Zer behar dugu aldatu? Zein izan zen egiaz Jesusen asmoa, ikasleak bere ebanjelio-eginkizuna luzatzera bidali zituenean?

Markosen kontakizunak argi uzten du Jesus bakarrik dela haren jarraitzaileen egintza ebanjelizatzailearen iturria, inspiratzailea eta eredua. Jesusen aginpidez jardungo dute jarraitzaileek. Ez dute ezer egingo beren izenean. Jesusen «bidaliak» dira. Ez dira izango beren buruaren predikari: Jesusen Ebanjelioa hots egingo dute, soilik. Ez dute izango beste interesik: soilik, Jainkoaren erreinuari bideak urratzeari emanak biziko dira.

«Ebanjelizazio berri» bat eragiteko era bakarra Jesusekiko lotura hau garbitu eta indartzea izango da. Ez da izango ebanjelizazio berririk, ez badago ebanjelizatzaile berririk, eta ez da izango ebanjelizatzaile berririk, ez badago Jesusekin harreman biziagorik, argiagorik eta suharragorik. Hura gabe, munduan haren Espiritua sartu ez beste edozer gauza egingo dugu.

Bidali dituenean, Jesusek ez ditu utzi ikasleak beren indarraren baitan. «Bere aginpidea» eman die; ez da, ordea, gainerakoak kontrolatzeko, gobernatzeko edo dominatzeko boterea, baizik «espiritu lohiak bota» ahal izateko bere indarra da, jendea askatzen duena pertsona eta gizartea esklabutzen, estutzen eta gizatasuna kentzen duen orotatik.

Ikasleek oso ondo dakite zer dien Jesusek gomendatu. Ez dute ikusi hura sekula inor mendean hartzen. Beti ezagutu dute zaurituak sendatzen, sufrimendua arintzen, bizitza eraberritzen, beldurretik liberatzen, Jainkoaganako konfiantza kutsatzen. «Sendatu» eta «liberatu» dira lehenengo egitekoak Jesusen jardueran. Horrek guztiak errotik aldatuko luke gure ebanjelizazioaren aurpegiera.

Premiazkoa berekin dutela bidali ditu ebanjelizatzera. Markosen arabera, «makila, sandaliak eta tunika bat» eramango dute soilik. Ez dute beste ezeren beharrik funtsezkoaren lekuko izateko. Aske eta loturarik gabe ikusi nahi ditu Jesusek; beti prest, ongizateari lotu gabe; Ebanjelioaren indarrean fidaturik.

Ebanjelio-jarrera hau berreskuratu ezean, ez da izango ebanjelizazio berririk. Garrantzizkoa ez da jarduera eta estrategia berriak abian jartzea, baizik eta alde batera uztea ohiturak, egiturak, mirabetzak, Ebanjelioaren funtsa egiaz eta xume kutsatzeko aske izatea eragozten diguten neurrian.

Elizak galdu egin du Jesusek iradokitzen duen bidari-estilo hau. Eta bidari nagi eta astun bihurtu da Eliza. Ez da gai gizadiari lagun egiteko. Ez dugu zalutasunik kultura batetik bestera igarotzeko. Izan dugun botereari eutsi nahi diogu. Jainkoaren erreinuarekin zerikusirik ez duten interesetan katramilatu gara. Bihotz-berritu beharra dugu.

 

EVANGELITZACIÓ NOVA

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

A l’Església se sent avui la necessitat d’una nova evangelització. En què pot consistir? On pot estar la seva novetat? Què hem de canviar? Quina va ser realment la intenció de Jesús en enviar els seus deixebles a prolongar la seva tasca evangelitzadora?

El relat de Marc deixa clar que només Jesús és la font, l’inspirador i el model de l’acció evangelitzadora dels seus seguidors. Aquests actuaran amb la seva autoritat. No faran res en nom propi. Són “enviats” de Jesús. No es podran predicar a si mateixos: només anunciaran el seu Evangeli. No tindran altres interessos: només es dedicaran a obrir camins al regne de Déu.

L’única manera d’impulsar una “nova evangelització” és purificar i intensificar aquesta vinculació amb Jesús. No hi haurà nova evangelització si no hi ha nous evangelitzadors, i no hi haurà nous evangelitzadors si no hi ha un contacte més viu, més lúcid i més apassionat amb Jesús. Sense ell ho farem tot menys introduir el seu Esperit al món.

En enviar-los, Jesús no deixa els seus deixebles abandonats a les seves forces. Els dóna la seva “autoritat”, que no és un poder per controlar, governar o dominar els altres, sinó la seva força “sobre els esperits malignes”, alliberant la gent d’allò que esclavitza, oprimeix i deshumanitza les persones i la societat .

Els deixebles saben què els encarrega Jesús. Mai l’han vist governant ningú. Sempre l’han conegut curant ferides, alleujant el sofriment, regenerant vides, alliberant de pors, contagiant confiança en Déu. “Guarir” i “alliberar” són tasques prioritàries en l’actuació de Jesús. Donarien un rostre radicalment diferent a la nostra evangelització.

Jesús els envia amb el necessari per caminar. Segons Marc, només portaran “bastó, sandàlies i una túnica”. No necessiten res més per ser testimonis de l’essencial. Jesús els vol veure lliures i sense lligams, sempre disponibles, sense instal•lar-se en el benestar, confiant en la força de l’Evangeli.

Sense recuperar aquest estil evangèlic, no hi ha nova evangelització. L’important no és posar en marxa noves activitats i estratègies, sinó desprendre’ns de costums, estructures i servituds que ens estan impedint de ser lliures per encomanar l’essencial de l’Evangeli amb veritat i senzillesa.

L’Església ha perdut aquest estil itinerant que suggereix Jesús. El seu caminar és lent i pesat. No encerta a acompanyar la humanitat. No tenim agilitat per passar d’una cultura a una altra. Ens aferrem al poder que hem tingut. Ens enredem en interessos que no coincideixen amb el regne de Déu. Necessitem conversió.

 

EVANXELIZACIÓN NOVA

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

A Igrexa sente hoxe a necesidade dunha nova Evanxelización. En que pode consistir? Onde pode estar a súa novidade? Que temos de cambiar? Cal foi realmente a intención de Xesús ao enviar aos seus discípulos a prolongar a súa tarefa evanxelizadora?

O relato de Marcos deixa ben claro que só Xesús é a fonte, o inspirador e o modelo da acción evanxelizadora dos seus seguidores. Estes actuarán coa súa autoridade. Non farán nada en nome propio. Son “enviados” de Xesús. Non se predicarán a si mesmos: só anunciarán o seu Evanxeo. Non terán outros intereses: só se dedicaran a abrir camiños ao reino de Deus.

O único xeito de impulsar unha “nova Evanxelización” é purificar e intensificar esta vinculación con Xesús. Non haberá nova Evanxelización se non hai novos evanxelizadores, e non haberá novos evanxelizadores se non hai un contacto máis vivo, lúcido e apaixonado con Xesús. Sen el faremos todo, menos introducir o seu Espírito no mundo.

Ao envialos, Xesús non deixa aos seus discípulos abandonados ás súas forzas. Dálles a súa “autoridade”, que non é un poder para controlar, gobernar ou dominar aos demais, senón a súa forza para “expulsar espíritos inmundos”, liberando ás xentes do que escraviza, oprime e deshumaniza ás persoas e á sociedade.

Os discípulos saben moi ben o que lles encarga Xesús. Nunca o viron gobernando a ninguén. Sempre o coñeceron curando feridas, aliviando o sufrimento, rexenerando vidas, liberando de medos, contaxiando confianza en Deus. “Curar” e “liberar” son tarefas prioritarias na actuación de Xesús. Iso daría un rostro radicalmente diferente á nosa Evanxelización.

Xesús envíaos co necesario para camiñar. Segundo Marcos, só levarán “bastón, sandalias e unha túnica” . Non necesitan de máis para ser testemuñas do esencial. Xesús quéreos ver libres e sen ataduras; sempre dispoñibles, sen instalarse no benestar; confiando na forza do Evanxeo.

Sen recuperar este estilo evanxélico, non hai nova Evanxelización. O importante non é pór en marcha novas actividades e estratexias, senón desprendernos de costumes, estruturas e servidumes que nos están impedindo ser libres para contaxiar o esencial do Evanxeo con verdade e sinxeleza.

A Igrexa perdeu ese estilo itinerante que suxire Xesús. O seu camiñar é lento e pesado. Non acerta a acompañar á humanidade. Non temos axilidade para pasar dunha cultura a outra. Agarrámonos ao poder que tivemos. Enredámonos en intereses que non coinciden co reino de Deus. Necesitamos conversión.

Contacto personal

Publicado: 1 mayo, 2012 en BIBLIA
Etiquetas: , , , ,

5 Pascua (B) Juan 15, 1-8
CONTACTO PERSONAL
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 02/05/12.- Según el relato evangélico de Juan, en vísperas de su muerte, Jesús revela a sus discípulos su deseo más profundo: “Permaneced en mí”. Conoce su cobardía y mediocridad. En muchas ocasiones les ha recriminado su poca fe. Si no se mantienen vitalmente unidos a él no podrán subsistir.

Las palabras de Jesús no pueden ser más claras y expresivas: “Como el sarmiento no puede dar fruto por sí mismo, si no permanece en la vid, así tampoco vosotros si no permanecéis en mí”. Si no se mantienen firmes en lo que han aprendido y vivido junto a él, su vida será estéril. Si no viven de su Espíritu, lo iniciado por él se extinguirá.

Jesús emplea un lenguaje rotundo: “Yo soy la vid y vosotros los sarmientos”. En los discípulos ha de correr la savia que proviene de Jesús. No lo han de olvidar nunca. “El que permanece en mí y yo en él, ese da fruto abundante, porque sin mí no podéis hacer nada”. Separados de Jesús, sus discípulos no podemos nada.

Jesús no solo les pide que permanezcan en él. Les dice también que “sus palabras permanezcan en ellos. Que no las olviden. Que vivan de su Evangelio. Esa es la fuente de la que han de beber. Ya se lo había dicho en otra ocasión: “Las palabras que os he dicho son espíritu y vida”.

El Espíritu del Resucitado permanece hoy vivo y operante en su Iglesia de múltiples formas, pero su presencia invisible y callada adquiere rasgos visibles y voz concreta gracias al recuerdo guardado en los relatos evangélicos por quienes lo conocieron de cerca y le siguieron. En los evangelios nos ponemos en contacto con su mensaje, su estilo de vida y su proyecto del reino de Dios.

Por eso, en los evangelios se encierra la fuerza más poderosa que poseen las comunidades cristianas para regenerar su vida. La energía que necesitamos para recuperar nuestra identidad de seguidores de Jesús. El Evangelio de Jesús es el instrumento pastoral más importante para renovar hoy a la Iglesia.

Muchos cristianos buenos de nuestras comunidades solo conocen los evangelios “de segunda mano”. Todo lo que saben de Jesús y de su mensaje proviene de lo que han podido reconstruir a partir de las palabras de los predicadores y catequistas. Viven su fe sin tener un contacto personal con “las palabras de Jesús”.

Es difícil imaginar una “nueva evangelización” sin facilitar a las personas un contacto más directo e inmediato con los evangelios. Nada tiene más fuerza evangelizadora que la experiencia de escuchar juntos el Evangelio de Jesús desde las preguntas, los problemas, sufrimientos y esperanzas de nuestros tiempos. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

CONTACTO PESSOAL

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Segundo o relato evangélico de João, na véspera da Sua morte, Jesus revela aos Seus discípulos o Seu desejo mais profundo: “Permanecei em Mim”. Conhece as suas cobardias e mediocridade. Em muitas ocasiões recriminou a Sua pouca fé. Se não se mantêm vitalmente unidos a Ele não poderão subsistir.

As palavras de Jesus não podem ser mais claras e expressivas: “Como o ramo não pode dar fruto por si mesmo, se não permanece no tronco, assim tampouco vós se não permaneceis em mim”. Se não se mantêm firmes no que aprenderam e viveram junto Dele, a sua vida será estéril. Se não vivem do Seu Espírito, o que foi iniciado por Ele irá extinguir-se.

Jesus utiliza uma linguagem rotundo: “Eu sou a videira e vós sois os ramos”. Nos discípulos tem de correr a seiva que provém de Jesus. Não o devem esquecer nunca. “O que permanece em Mim e Eu nele, esse dá fruto abundante, porque sem Mim não podeis fazer nada”. Separados de Jesus, os Seus discípulos, não podemos nada.

Jesus não só lhes pede que permaneçam Nele. Diz-lhes também que “as Suas palavras permaneçam neles. Que não as esqueçam. Que vivam do Seu Evangelho. Essa é a fonte de onde devem beber. Já foi dito noutra ocasião: “As palavras que vos disse são espirito e vida”.

O Espírito do Ressuscitado permanece hoje vivo e operante na Sua Igreja de múltiplas formas, mas a Sua presença invisível e calada adquire traços visíveis e voz concreta graças à recordação guardada nos relatos evangélicos por quem o conheceu de perto e o seguiram. Nos evangelhos colocamo-nos em contacto com a Sua mensagem, o Seu estilo de vida e o Seu projeto de reino de Deus.

Por isso, nos evangelhos encerra-se a força mais poderosa que possuímos, as comunidades cristãs, para regenerar a vida. A energia que necessitamos para recuperar a nossa identidade de seguidores de Jesus. O Evangelho de Jesus é o instrumento pastoral mais importante para renovar hoje a Igreja.

Muitos cristãos bons das nossas comunidades só conhecem os evangelhos “em segunda mão”. Tudo o que sabem de Jesus e da sua mensagem provém do que puderam reconstruir a partir das palavras dos predicadores e catequistas. Vivem a sua fé sem ter um contacto pessoal com “as palavras de Jesus”.

É difícil imaginar uma “nova evangelização” sem facilitar às pessoas um contacto mais direto e imediato com os evangelhos. Nada tem mais força evangelizadora que a experiência de escutar em conjunto o Evangelho de Jesus desde as preguntas, os problemas, sofrimentos e esperanças do nosso tempo.

CONTATTO PERSONALE

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Secondo il racconto evangelico di Giovanni, in prossimità della morte, Gesù rivela ai discepoli il suo desiderio più profondo: Rimanete in me. Conosce la loro codardia e la loro mediocrità. In molte occasioni ha loro rimproverato la loro poca fede. Se non si mantengono vitalmente uniti a lui non potranno resistere.

Le parole di Gesù non possono essere più chiare ed espressive: Come il tralcio non può portare frutto da se stesso, se non rimane nella vite, così neanche voi se non rimanete in me. Se non si mantengono fermi in quello che hanno appreso e vissuto con lui, la loro vita sarà sterile. Se non vivono del suo Spirito, quello che lui ha iniziato si estinguerà.

Gesù usa un linguaggio chiaro: Io sono la vita, voi i tralci. Nei discepoli deve scorrere la linfa che proviene da Gesù. Non devono dimenticarlo mai. Chi rimane in me, e io in lui, porta molto frutto, perché senza di me non potete far nulla. Separati da Gesù, noi suoi discepoli non possiamo nulla.

Gesù non solo chiede loro che rimangano in lui. Dice anche che le sue parole rimangano in loro. Che non le dimentichino. Che vivano del suo Evangelo. Questa è la fonte dalla quale devono bere. Glielo aveva già detto in altre occasioni: Le parole che vi ho detto sono spirito e vita.

Lo Spirito del Risorto rimane oggi vivo e operante nella sua Chiesa in molteplici forme, ma la sua presenza invisibile e silenziosa acquista tratti visibili e voce concreta grazie al ricordo custodito nei racconti evangelici da quelli che lo hanno conosciuto da vicino e lo hanno seguito. Negli evangeli ci poniamo in contatto con il suo messaggio, il suo stile di vita e il suo progetto del regno di Dio.

Per questo negli evangeli si racchiude la forza più potente che hanno le comunità cristiane per rigenerare la loro vita. L’energia di cui abbiamo bisogno per ricuperare la nostra identità di seguaci di Gesù. L’Evangelo di Gesù è lo strumento pastorale più importante per rinnovare oggi la Chiesa.

Molti buoni cristiani delle nostre comunità conoscono solo gli evangeli “di seconda mano”. Tutto quello che sanno di Gesù e del suo messaggio proviene da quello che hanno potuto ricostruire a partire dalle parole dei predicatori e dei catechisti. Vivono la loro fede senza avere un contatto personale con “le parole di Gesù”.

È difficile immaginare una “nuova evangelizzazione” senza che alle persone sia facilitato un contatto più diretto e immediato con gli evangeli. Niente ha più forza evangelizzatrice dell’esperienza di ascoltare insieme l’Evangelo di Gesù a partire dalle domande, dai problemi, dalle sofferenze e dalle speranze dei nostri tempi.

 

CONTACT PERSONNEL

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

D’après le récit évangélique de Jean, Jésus, la veille de sa mort, révèle à ses disciples son désir le plus profond : « Demeurez en moi ». Il connaît leur lâcheté et leur médiocrité. A plusieurs reprises, il leur a reproché leur peu de foi. S’ils ne demeurent pas vitalement unis à lui, ils ne pourront pas subsister.

Les paroles de Jésus ne peuvent pas être plus claires et plus expressives : « Comme le sarment ne peut porter du fruit par lui-même s’il n’est pas rattaché à la vigne, de même vous non plus si vous ne demeurez pas rattachés à moi ». S’ils ne restent pas fermes dans ce qu’ils ont appris et vécu auprès de lui, leur vie sera stérile. S’ils ne vivent pas de son esprit, ce qu’il a commencé s’éteindra.

Jésus utilise un langage tranchant: “Je suis la vigne et vous êtes les sarments ». La sève qui vient de Jésus doit couler dans ses disciples. Ils ne devront jamais l’oublier. « Celui qui demeure en moi et moi en lui, c’est celui-là qui porte beaucoup de fruit, car sans moi vous ne pouvez rien faire ». Détachés de Jésus, nous, ses disciples, nous ne pouvons rien.

Jésus ne leur demande pas seulement de demeurer en lui. Il demande aussi que « ses paroles demeurent en eux ». Qu’ils ne l’oublient pas. Qu’ils vivent de son Evangile. Voilà la source à laquelle ils devront boire. Il le leur avait déjà dit à une autre occasion: “Les paroles que je vous ai dites sont esprit et vie”.

L’Esprit du ressuscité demeure aujourd’hui vivant et agissant dans son Eglise de multiples manières, mais sa présence invisible et silencieuse prend des traits visibles et une voix concrète grâce au souvenir gardé, par ceux qui l’ont connu et suivi de près, dans les récits évangéliques. C’est à travers les Evangiles que nous entrons en contact avec son message, avec son style de vie et avec son projet de royaume de Dieu.

C’est pourquoi, c’est dans les évangiles que les communautés chrétiennes trouvent la force la plus puissante dont elles disposent pour régénérer leur vie. Cette énergie dont nous avons besoin pour retrouver notre identité de disciples de Jésus. L’Evangile de Jésus est donc l’instrument pastoral le plus important pour renouveler l’Eglise aujourd’hui.

Beaucoup de bons chrétiens de nos communautés ne connaissent que les évangiles “de deuxième main”. Tout ce qu’ils connaissent sur Jésus et sur son message provient de ce qu’ils ont pu reconstruire à partir des paroles des prédicateurs et des catéchistes. Ils vivent leur foi sans un contact personnel avec « les paroles mêmes de Jésus ».

Il est difficile d’imaginer une “nouvelle évangélisation” sans faciliter aux personnes un contact plus direct et plus immédiat avec les évangiles. Rien ne possède une plus grande force évangélisatrice que l’expérience d’écouter ensemble l’Evangile de Jésus à partir des questions, des problèmes, des souffrances et des espérances de notre temps.

EAST -“STAY WITH ME”

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

According to the Gospel narratives by John, on the eve of his death, Jesus made this personal appeal to his disciples: “Remain with me.” He knew their cowardice and mediocrity. Often he had told them about their little faith. If they did not remain united to Him they would not be able to survive in their faith.

The words of Jesus could not be more clear or emphatic: “As the branch cannot bear fruit all by itself, but must remain part of the vine, neither can you unless you remain in me.” If they do not remain firm in what they have learned and lived with Him, their lives will become sterile. If they do not live by his Spirit, what He had started with them will be extinguished.

Jesus’ language becomes unequivocal: “I am the vine and you are the branches.” His disciples must feel the sap that flows from Jesus. They should never forget that. “Whoever remains in me, with me in him, bears fruit in plenty; and cut off from me you can do nothing.” Separated from Jesus, his disciples cannot do anything.

Jesus does not only ask them to remain with Him. He also adds, “If you remain in me and my words remain in you.” They should never forget what He had told them. They would have to practice His Good News. That would become the fountain from which they will have to drink. He had already said it on other occasions: “My words are spirit and life.”

The Spirit of the Risen Jesus remains alive and working in the Church today in various forms, but his invisible and silent presence becomes visible and is heard thanks to the memories and reminders of those who knew Him personally and followed Him till the end. Thanks to the Gospels, we are able to get in touch with his message, his lifestyle and his projects for thekingdomofGod.

Hence, it is in the Gospels that the Christian communities must look for the vital strength that will give them new life and energy. Such new energy is what is needed to be true followers of Jesus. The Gospel of Jesus is the unique pastoral instrument required to give life to the Christian Church today.

Most good Christians in our communities today know only the Gospels second hand. Everything they know about Jesus comes from what they have heard from preachers and catechists. Hence they live their Christian life without experiencing the vital and personal “contact” with Jesus himself.

It is very difficult to imagine a “new evangelization” without making available to the faithful a more personal, direct and immediate contact with the Gospels. Nothing can have more evangelizing impact than the experience of listening together to the words that Jesus spoke in answer to some of our present problems, sufferings and expectations.

HARREMAN PERTSONALAK

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Joanen ebanjelioko kontakizunaren arabera, Jesusek, bera hil bezperan, bere desiorik sakonen hau agertu zien ikasleei: «Iraun ezazue nigan». Badaki koldarrak eta erdipurdiko direla. Askotan bota izan die aurpegira beren fede eskasa. Jesusekin bizi-loturarik ez badute, ezin bizi izango dira.

Ezin argiago eta esanguratsuago dira Jesusen hitz hauek ere: «Aihenak, mahatsondoari loturik irauten ez badu, berez fruiturik ezin eman duen bezala, zuek ere ez nigan irauten ez baduzue». Haren ondoan ikasi eta bizi izan dutenari irmo atxikirik eusten ez badiote, bizitza agor emango dute. Haren Espirituaz bizi ez badira, hark hasia ito egingo da.

Hizkuntza gotorra darabil Jesusek: «Ni naiz mahatsondoa eta zuek aihenak». Jesusi darion izerdia jario behar du ikasleen baitan. Ez lukete hori sekula ahaztu behar. «Nigan irauten duenak eta nik harengan, hark emango du fruitua ugari, zeren ni gabe ezin baituzue ezer egin». Jesusengandik aparte, ikasleok ezin dugu ezer egin.

Jesusek ez die eskatu beragan irautea bakarrik. Beste hau esan die gainera: «haren hitzak iraunaraz ditzatela berengan». Ez ditzatela ahaztu. Bizi daitezela haren Ebanjeliotik. Iturri horretatik behar dute edan. Esana zien hori bera beste abagune batean: «Esan dizkizuedan hitzak espiritu eta bizi dira».

Berpiztuaren Espirituak bizirik eta eragile jarraitzen du gaur egun haren Elizan, era askotan; baina ikusezin eta isila den haren presentzia hori bereizgarri ikusgarriz eta ahots zehatzez horniturik ageri da; hain zuzen, hurbiletik ezagutu eta jarraitu ziotenen ebanjelio-kontakizunetan gordea den oroitzapenari esker. Ebanjelioak direla medio, harremanetan jartzen gara haren mezuarekin, haren bizierarekin, Jainkoaren erreinuaz duen egitasmoarekin.

Horregatik, ebanjelioetan dago kristau-elkarteek beren bizitza biziberritzeko duten indarrik handiena. Jesusen jarraitzaileek geure nortasuna berreskuratzeko behar dugun energia. Jesusen Ebanjelioa da tresnarik inportanteena gaur egun Eliza eraberritzeko.

Gure elkarteetako kristau askok «bigarren eskutik» bakarrik ezagutzen ditu ebanjelioak. Jesusez eta haren mezuaz ezagutzen duten guztia, predikarien eta katekisten hitzetik atera ahal izan dutenetik eraiki ahal izan dutena da. Beren fedea bizi, «Jesusen hitzekin» harreman pertsonalik izan gabe bizi dute.

Nekez imajina daiteke «ebanjelizazio berri bat», jendeari ebanjelioak zuzenean eta hurbilagotik ezagutzeko aukera eman gabe. Ezerk ez indar ebanjelizatzaileagorik, Jesusen Ebanjelioa elkartean entzuteko esperientziak baino, gure garaiko galderak, arazoak, sufrimenduak eta esperantza begi aurrean ditugula.

 

CONTACTE PERSONAL

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Segons el relat evangèlic de Joan, en vigílies de la seva mort, Jesús revela als seus deixebles el seu desig més profund: “Estigueu en mi”. Coneix la seva covardia i mediocritat. Moltes vegades els ha recriminat la seva poca fe. Si no es mantenen vitalment units a ell no podran subsistir.

Les paraules de Jesús no poden ser més clares i expressives: “Així com les sarments, si no estan en el cep, no poden donar fruit, tampoc vosaltres no en podeu donar si no esteu en mi”. Si no es mantenen ferms en el que han après i viscut al seu costat, la seva vida serà estèril. Si no viuen del seu Esperit, allò que ell ha començat s’extingirà.

Jesús empra un llenguatge rotund: “Jo sóc el cep i vosaltres les sarments”. En els deixebles ha de córrer la saba que prové de Jesús. No ho han d’oblidar mai. “El qui està en mi i jo en ell, dóna molt de fruit, perquè sense mi no podeu fer res”. Separats de Jesús, els seus deixebles no podem res.

Jesús no només els demana que restin en ell. Els diu també que “les seves paraules restin en ells”. Que no les oblidin. Que visquin del seu Evangeli. Aquesta és la font de la qual han de beure. Ja ho havia dit en una altra ocasió: “Les paraules que us he dit són esperit i vida”.

L’Esperit del Ressuscitat roman avui viu i actua en la seva Església de múltiples formes, però la seva presència invisible i callada adquireix trets visibles i veu concreta gràcies al record guardat en els relats evangèlics pels qui el van conèixer de prop i el van seguir. En els evangelis ens posem en contacte amb el seu missatge, el seu estil de vida i el seu projecte del regne de Déu.

Per això, els evangelis contenen la força més poderosa que posseeixen les comunitats cristianes per regenerar la seva vida. L’energia que necessitem per recuperar la nostra identitat de seguidors de Jesús. L’Evangeli de Jesús és l’instrument pastoral més important per renovar l’Església avui.

Molts cristians bons de les nostres comunitats només coneixen els evangelis “de segona mà”.Tot el que saben de Jesús i del seu missatge prové del que han pogut reconstruir a partir de les paraules dels predicadors i catequistes. Viuen la seva fe sense tenir un contacte personal amb “les paraules de Jesús”.

És difícil imaginar una “nova evangelització” sense facilitar a les persones un contacte més directe i immediat amb els evangelis. Res té més força evangelitzadora que l’experiència d’escoltar junts l’Evangeli de Jesús des de les preguntes, els problemes, sofriments i esperances dels nostres temps.

CONTACTO PERSOAL

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Segundo o relato evanxélico de Xoán, nas vésperas da súa morte, Xesús revela aos seus discípulos o seu desexo máis profundo: “Permanecede en min”. Coñece a súa covardía e mediocridade. En moitas ocasións recriminoulles a súa pouca fe. Se non se manteñen vitalmente unidos a el non poderán subsistir.

As palabras de Xesús non poden ser mais claras e expresivas: “Como o bacelo non pode dar froito por si mesmo, se non permanece na videira, así tampouco vós se non permanecedes en min”. Se non se manteñen firmes no que aprenderan e viviran cabo del, a súa vida será estéril. Se non viven do seu Espírito, o comezado por el hase extinguir.

Xesús emprega unha linguaxe rotunda: “Eu son a videira e vós os bacelos”. nos discípulos ten de correr o zume que provén de Xesús. Non o han esquecer nunca. “O que permanece en min e eu e nel, ese dá froito abundante, porque sen min non podedes facer nada”. Separados de Xesús, os seus discípulos non podemos nada.

Xesús non só lles pide que permanezan nel. Dilles tamén que “as súas palabras permanezan neles”. Que non as esquezan. Que vivan do seu Evanxeo. Esa é a fonte da que teñen de beber. Xa llelo dixera noutra ocasión: “As palabras que vos dixen son espírito e vida”.

O Espírito do Resuscitado permanece hoxe vivo e operante na súa Igrexa de múltiples formas, pero a súa presenza invisíbel e calada adquire trazos visíbeis e voz concreta, grazas ao recordo gardado nos relatos evanxélicos por quen o coñeceron de perto e o seguiron. Nos evanxeos pómonos en contacto coa súa mensaxe, o seu estilo de vida e o seu proxecto do reino de Deus.

Por iso, nos evanxeos agóchase a forza mais poderosa que posúen as comunidades cristiás para rexenerar a súa vida. A enerxía que necesitamos para recuperar a nosa identidade de seguidores de Xesús. O Evanxeo de Xesús é o instrumento pastoral mais importante para renovar hoxe á Igrexa.

Moitos cristiáns bos das nosas comunidades só coñecen os evanxeos “de segunda man”. Todo o que saben de Xesús e da súa mensaxe provén que puideron reconstruír a partir das palabras dos predicadores e catequistas. Viven a súa fe sen ter un contacto persoal “coas palabras de Xesús”.

É difícil imaxinar unha “nova evanxelización” sen facilitar ás persoas un contacto mais directo e inmediato cos evanxeos. Nada ten máis forza evanxelizadora do que a experiencia de escoitar xuntos o Evanxeo de Xesús desde as preguntas, os problemas, sufrimentos e esperanzas dos nosos tempos.

LA NUEVA EVANGELIZACIÓN EXIGE BAJARSE DEL BURRO
ÁNGEL JUBERA, anjupa1@yahoo.es
SAN FERNANDO DE HENARES (MADRID).

ECLESALIA, 06/09/11.- Del burro del autoritarismo, la pompa, las abstracciones, las complejas teorías, la ausencia de escucha, la distancia del pueblo y la inmisericorde rigidez. Es decir, hay que bajar a la simplicidad y claridad del Evangelio de la que nos hemos alejado.

Se está hablando mucho y se hablará más en el futuro de “la nueva evangelización”. El Vaticano se está moviendo en esa dirección. Sin embargo, los católicos de a pie -con algunas escoceduras de siglos- nos hacemos preguntas: ¿Seguirán los “sabios y entendidos” encaramados en su guindo o pondrán el oído para escuchar al pueblo? ¿Se conformarán con añadir a sus complicados textos palabras como web, móvil, blog, TV, ipad, etc. o aprenderán a escuchar a los laicos y darles entrada en la misión eclesial? ¿Nos darán ejemplo los de arriba evangelizándose a sí mismos o todo se quedará en huecas palabras y buenas intenciones?…

Mientras mis interrogantes bullían dentro de mí y ajustaba bien mi atención para regocijarme con esa deseada vuelta al Evangelio, ha caído en mis manos un precioso libro: “Meditaciones desde la calle” de Jairo del Agua, editado por KHAF (Grupo Edelvives). Anteriormente había visitado su Blog e incluso había aportado algún comentario. Mi curiosidad me llevó a buscar a este laico, padre de familia, escritor y bloguero católico con el que pasé un larguísimo rato.

He ido de sorpresa en sorpresa. Y, como yo también soy católico, padre de familia y laico de calle, no he podido resistir la tentación de resumir mis impresiones sobre este autor que rompe moldes y difunde una “evangelización nueva”, tal vez sin ser demasiado consciente de ello.

Lo primero que me ha llamado la atención de este “católico de calle” (tal vez eso haga recelar a los muy clericales) es que habla como escribe: con ardor, con convencimiento, con claridad, con amor. Oyéndole no se puede poner en duda su autenticidad. Se nota que habla desde su pozo interior.

Me pidió que le comunicara las dudas e inquietudes que sus “Meditaciones desde la calle” pudieran suscitarme. Pero está todo tan claro y tan bien explicado que no tengo absolutamente nada que preguntar. Este libro va derecho al corazón. Y cuando los mensajes se transmiten con el corazón, con el corazón se reciben y no hay preguntas, solo gozo y luz.

Resulta tan evidente y tan de sentido común lo que transmite que, después de leer los textos del Concilio Vaticano II (que estoy estudiando en estos momentos), se me queda una cara de tonto imponente y me pregunto si vale para algo tanto documento eclesial. Es absurda la proliferación de tantas normas y decretos, cuando el Mensaje es tan sencillo, tan fácil, tan hermoso.

¿Por qué se hace así? ¿Qué motivación ha tenido y tiene la Jerarquía para complicar tanto una cosa tan sencilla y tan bonita? ¡No lo sé, la verdad! Quizás fuera necesario para unos hombres de fe no muy madura. Pero también pienso que el propio “ego” de la Jerarquía (ellos son los más sabios, los más cercanos a Dios y sus infalibles intérpretes) les ha complicado tanto que se encumbran en su sitial de teorías oscuras y nos inundan con sus abstractas ideas. Es posible que, cuando avance en mis estudios, pueda comprender algo.

Otra cosa que me ha llamado la atención de Jairo del Agua es el amor que transmite a la Iglesia, en persona y en su libro. Me sorprende enormemente que algunos -más papistas que el papa- le tachen de hereje cuando se palpa su amor a la Iglesia y lo contagia. Un amor y una consideración que no he visto nunca en esos “católicos críticos” -y no tan críticos- con la Jerarquía, de la que afirman cosas similares, pero sin el punto positivo de crítica constructiva y amorosa que Jairo transmite. Todo un ejemplo que deberíamos tomar muchos de los que nos consideramos Iglesia.

Toca en su libro temas teológicos, doctrinales y dogmáticos muy importantes, muy bien tratados por cierto, y con evidente claridad. ¿Por qué los que tienen la autoridad y la misión de evangelizar no usan ese lenguaje? ¿Por qué no avanzan hacia lo evidente y se empeñan en actitudes y teorías contradictorias con el propio Evangelio? La “nueva evangelización” exige otro lenguaje y una mayor coherencia. Es una necesidad urgente. En mi opinión, hasta que no se haga así vamos a seguir dando tumbos de un lado a otro como hasta ahora.

Lo que me ha parecido más puro, lo más grande, lo que más me ha inspirado, es la oración, la mística que hay en todas las páginas de este hermoso libro. No puedo expresar lo que me ha quedado dentro. Solo puedo decir que me he propuesto -ahora que acabo de cumplir 50 años- orar, contemplar, meditar a diario, con esa “determinada determinación” que señala Teresa de Jesús y Jairo imita.

Creo que lo leído está al nivel de los libros más profundos que he conocido en los últimos años de mi vida, libros de maestros orientales como Yogananda, Sivananda, y de maestros occidentales como Eckart Tolle. Libros que son profundos porque son sencillos. No hay nada que analizar, solo hay que vivirlos. Las religiones son todas diferentes pero Dios es uno. De ahí las coincidencias de los místicos cuando se acercan y viven a ese único Dios universal que nos habita.

Para terminar, yo le pediría a este laico -consagrado a la misión de evangelizar- que no deje de escribir, que no cambie su espontaneidad y frescura, que no deje de compartirnos sus luces, porque todo eso es necesario para la “nueva evangelización”. Me temo que algunos quieran seguir construyendo “torres de Babel”, pero lo que necesitamos son muchos “jairos” con mucha “agua” para saciar la sed de tantos sedientos y descargar las espaldas de tantos aplastados por una religión plúmbea. Doy gracias a Dios por haberme permitido conocer al escritor y a la persona. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

-oOo-

-oOo-

Nuevo inicio

Publicado: 27 abril, 2011 en BIBLIA
Etiquetas: , , , ,

2 Pascua (A) Juan 20, 19-31
NUEVO INICIO
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA,04/06/08.- Aterrados por la ejecución de Jesús, los discípulos se refugian en una casa conocida. De nuevo están reunidos, pero ya no está Jesús con ellos. En la comunidad hay un vacío que nadie puede llenar. Les falta Jesús. No pueden escuchar sus palabras llenas de fuego. No pueden verlo bendiciendo con ternura a los desgraciados. ¿A quién seguirán ahora?

Está anocheciendo en Jerusalén y también en su corazón. Nadie los puede consolar de su tristeza. Poco a poco, el miedo se va apoderando de todos, pero no le tienen a Jesús para que fortalezca su ánimo. Lo único que les da cierta seguridad es «cerrar las puertas». Ya nadie piensa en salir por los caminos a anunciar el reino de Dios y curar la vida. Sin Jesús, ¿cómo van a contagiar su Buena Noticia?

El evangelista Juan describe de manera insuperable la transformación que se produce en los discípulos cuando Jesús, lleno de vida, se hace presente en medio de ellos. El Resucitado está de nuevo en el centro de su comunidad de seguidores. Así ha de ser para siempre. Con él todo es posible: liberarse del miedo, abrir las puertas y poner en marcha la evangelización.

Según el relato, lo primero que infunde Jesús a su comunidad es su paz. Ningún reproche por haberlo abandonado, ninguna queja ni reprobación. Sólo paz y alegría. Los discípulos sienten su aliento creador. Todo comienza de nuevo. Impulsados por su Espíritu, seguirán colaborando a lo largo de los siglos en el mismo proyecto salvador que el Padre encomendó a Jesús.

Lo que necesita hoy la Iglesia no es sólo reformas religiosas y llamadas a la comunión. Necesitamos experimentar en nuestras comunidades un “nuevo inicio” a partir de la presencia viva de Jesús en medio de nosotros. Sólo él ha de ocupar el centro de la Iglesia. Sólo él puede impulsar la comunión. Sólo él puede renovar nuestros corazones.

No bastan nuestros esfuerzos y trabajos. Es Jesús quien puede desencadenar el cambio de horizonte, la liberación del miedo y los recelos, el clima nuevo de paz y serenidad que tanto necesitamos para abrir las puertas y ser capaces de compartir el Evangelio con los hombres y mujeres de nuestro tiempo.

Pero hemos de aprender a acoger con fe su presencia en medio de nosotros. Cuando Jesús vuelve a presentarse a los ocho días, el narrador nos dice que todavía las puertas siguen cerradas. No es sólo Tomás quien ha de aprender a creer con confianza en el Resucitado. También los demás discípulos han de ir superando poco a poco las dudas y miedos que todavía les hacen vivir con las puertas cerradas a la evangelización.

 

NOVO INICIO

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Aterrados pela execução de Jesus, os discípulos refugiam-se numa casa conhecida. De novo estão reunidos, mas Jesus já não está com eles. Na comunidade há um vazio que ninguém pode preencher. Falta-lhes Jesus. Não podem escutar as Suas palavras cheias de fogo. Não O podem ver abençoando com ternura os desgraçados. A quem seguirão agora?

Está a anoitecer em Jerusalém e também nos seus corações. Ninguém os pode consolar da sua tristeza. Pouco a pouco, o medo vai-se apoderando de todos, mas não têm Jesus para que fortaleça o seu ânimo. O único que lhes dá certa segurança é «fechar as portas». Já ninguém pensa em sair pelos caminhos para anunciar o reino de Deus e curar a vida. Sem Jesus, como vão contagiar a Sua Boa Nova?

O evangelista João descreve de forma insuperável a transformação que se produz nos discípulos quando Jesus, cheio de vida, se faz presente no meio deles. O Ressuscitado está de novo no centro da Sua comunidade de seguidores. Assim há-de ser para sempre. Com Ele tudo é possível: libertar-se do medo, abrir as portas e colocar em marcha a evangelização.

Segundo o relato, o primeiro que Jesus infunde à Sua comunidade é a Sua paz. Nenhuma crítica por o Terem abandonado, nenhuma queixa ou reprovação. Só paz e alegria. Os discípulos sentem o Seu alento criador. Tudo começa de novo. Impulsionados pelo Seu Espírito, seguirão colaborando ao longo dos séculos no mesmo projecto salvador que o Pai pediu a Jesus.

O que necessita hoje a Igreja não é só de reformas religiosas e chamadas à comunhão. Necessitamos de experimentar nas nossas comunidades um “novo inicio” a partir da presença viva de Jesus no meio de nós. Só Ele há-de ocupar o centro da Igreja. Só Ele pode impulsionar a comunhão. Só Ele pode renovar os nossos corações.

Não bastam os nossos esforços e trabalhos. É Jesus quem pode desencadear a mudança de horizonte, a libertação do medo e dos receios, o clima novo de paz e serenidade que tanto necessitamos para abrir as portas e ser capazes de partilhar o Evangelho com os homens e mulheres do nosso tempo.

Mas temos de aprender a acolher com fé a Sua presença no meio de nós. Quando Jesus volta a apresentar-se aos oito dias, o narrador diz-nos que todavia as portas continuam fechadas. Não é só Tomás quem há-de aprender a acreditar com confiança no Ressuscitado. Também os demais discípulos hão-de ir superando pouco a pouco as dúvidas e medos que todavia os fazem viver com as portas fechadas à evangelização.

 

NUOVO INIZIO

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Spaventati dall’esecuzione di Gesù, i discepoli si rifugiano in una casa nota. Di nuovo sono riuniti, ma Gesù non è più con loro. Nella comunità c’è un vuoto che nessuno puà colmare. Manca loro Gesù. Non possono ascoltare le sue parole piene di fuoco. Non possono vederlo benedire con tenerezza i disgraziati. Chi seguiranno ora?

Sta scendendo la notte su Gerusalemme e anche nel loro cuore. Nessuno può consolarli della loro tristezza. A poco a poco la paura si va impadronendo di tutti, perché non hanno Gesù a fortificare il loro animo. L’unica cosa che dà loro una certa sicurezza è “chiudere le porte”. Nessuno pensa più a uscire per le strade ad annunciare il regno di Dio e curare la vita. Senza Gesù come potranno contagiare la sua Buona Notizia?

L’evangelista Giovanni descrive in maniera insuperabile la trasformazione che si produce nei discepoli quando Gesù, pieno di vita, si fa presente in mezzo a loro. Il Risorto è di nuovo al centro della comunità dei suoi seguaci. Così deve essere sempre. Con lui tutto è possibile: liberarsi dalla paura, aprire le porte e mettere in marcia l’evangelizzazione.

Secondo il racconto, la prima cosa che Gesù infonde alla comunità è la sua pace. Nessun rimprovero per averlo abbandonato, nessun lamento né riprovazione. Solo pace e gioia. I discepoli sentono il suo soffio creatore. Tutto comincia di nuovo. Spinti dal suo Spirito, continueranno a collaborare lungo i secoli allo stesso disegno di salvezza che il Padre aveva affidato a Gesù.

Quello di cui la Chiesa oggi ha bisogno non è soltanto riforme religiose e richiami alla comunione. Abbiamo bisogno di sperimentare nelle nostre comunità un “nuovo inizio” a partire dalla presenza viva di Gesù in mezzo a noi. Solo lui deve occupare il centro della Chiesa. Solo lui può spingere alla comunione. Solo lui può rinnovare i  nostri cuori.

Non bastano i nostri sforzi e il nostro lavoro. È Gesù che può provocare il cambiamento di orizzonte, la liberazione dalla paura e dai timori, il nuovo clima di pace e serenità di cui abbiamo tanto bisogno per aprire le porte ed essere capaci di condividere l’Evangelo con le donne e con gli uomini del nostro tempo

Ma dobbiamo imparare ad accogliere con fede la sua presenza in mezzo a noi. Quando Gesù torna a presentarsi otto giorni dopo, il narratore ci dice che le porte erano ancora chiuse. Non è solo Tommaso che deve imparare a credere con fiducia nel Risorto. Anche gli altri discepoli devono superare a poco a poco i dubbi e le paure che li fanno ancora vivere con le  porte chiuse all’evangelizzazione.

 

NOUVEAU DEPART

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Terrifiés par l’exécution de Jesús, les disciples  se réfugient dans une maison connue. Ils sont de nouveau réunis mais Jésus n’est plus avec eux.. Il y a dans la communauté un vide que personne ne peut combler. Il leur manque Jésus. Ils ne peuvent plus entendre ses paroles pleines de feu. Ils ne peuvent plus le voir bénir avec tendresse les malheureux. Qui vont-ils suivre maintenant ?

La nuit tombe sur Jérusalem et  dans  leur coeur aussi. Personne ne peut les consoler dans leur tristesse. La peur gagne peu à peu tout le monde et Jésus n’est plus là pour fortifier leur esprit. La seule chose qui les rassure un peu c’est de « fermer les portes ». Personne ne pense plus à sortir pour annoncer à travers les chemins le royaume de Dieu et guérir ceux qui souffrent. Sans Jésus, comment pourront-ils communiquer la Bonne Nouvelle ?

L’évangeliste Jean décrit de façon  extraordinaire la transformation qui se produit chez les disciples  lorsque Jésus, plein de vie, se rend présent au milieu d’eux. Le Resuscité se trouve de nouveau au coeur de sa communauté de disciples : Il en sera toujours ainsi. Tout est possible avec lui : se libérer de la peur, ouvrir les portes et mettre en marche l’évangélisation.

D’après le récit,  le premier bienfait que Jésus répand sur sa communauté est la paix. Pas de reproche pour l’avoir abandonné, aucune plainte, aucune réprobation. Seulement, paix et joie. Les disciples ressentent  son élan créateur. Tout recommence. Poussés par son Esprit, ils continueront de collaborer, tout au long des siècles, au  même projet de salut que le Père avait confié à Jésus.

Ce dont l’Eglise a besoin aujourd’hui, ce ne sont pas seulement des réformes religieuses ou des appels à la communion. Nous avons besoin besoin de faire, dans nos communautés, l’expérience d’un « nouveau départ » à partir de la présence vivante de Jésus au milieu de nous. C’est lui seul qui doit occuper le centre de l’Eglise. Lui seul qui peut nous conduire à la communion et renouveler nos coeurs.

Nos efforts et nos travaux ne suffisent pas. C’est Jésus qui peut déclencher le changement d’horizon, la libération de la peur et des craintes, le nouveau climat de paix et de sérénité dont nous avons tant besoin pour ouvrir nos portes et pour être capables de partager l’Evangile avec les hommes et les femmes de notre temps.

Mais il nous faut apprendre à accueillir avec foi sa présence au milieu de nous. Lorsque Jésus revient huit jours après, le narrateur nous dit que les portes étaient encore fermées. Ce n’est pas seulement Thomas qui doit apprendre à croire avec confiance au Ressuscité. Les autres disciples aussi devront surmonter peu à peu les doutes et les peurs qui les obligent encore à vivre les portes fermées à l’évangélisation.

A NEW BEGINNING

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

Frightened by Jesus’ execution, the disciples went into hiding in a safe house. They stayed together, but this time Jesus was not with them. Their community, for the first time, felt Jesus’ absence. It was such a sense of emptiness. They could no longer listen to Jesus’ fiery words or witness the way he blessed the crowds that followed him everywhere. Where would they now go?

In Jerusalemmust have been getting dark– as well as in their hearts. Nobody could be of any comfort to them. Little by little, all of them were overcome by fear and Jesus was not there to encourage them. The only thing they could do, “for fear of the Jews”, was to lock the doors of the room. They could not even think of going out to preach thekingdom ofGod and bring solace to those in need. Without Jesus, how could they preach the Good News?

John the Evangelist describes masterfully the transformation that took place in the disciples the moment Jesus, in his new life, makes himself present in their midst. The Risen one becomes again the centre of his community of followers. That should be the case for all of us forever. With Jesus everything is possible: freedom from fear, doors open and going out to preach the Gospel.

According to the narrative, the first thing that Jesus brought to that community was his peace. They were not scolded for having abandoned Him, no complaint or reprimand. “Peace be with you,” He said, and they were overjoyed at seeing him. The disciples felt his creative encouragement. Everything started again. Inspired by his Spirit, they would take up the same project that Jesus had received from his Father and continue the work for centuries to come.

What the Church needs today is not religious reforms and a call to communion in faith and practice. We really need to experience a “new beginning” in our communities, starting with the living presence of Jesus in our midst. Jesus alone should be at the centre of our Church. Jesus alone can promote such communion. Jesus alone can renew our hearts.

New plans and new institutions are not enough. Only Jesus can start changes in our horizon, remove our fears and doubts, create a new climate of peace and serenity that all of us need in order to open the doors and share the Good News with the rest of men and women of our times.

But we have to learn how to welcome his presence in our midst. When Jesus returned, after eight days, the evangelist says that the doors were shut. It was not Thomas alone that had to learn to believe in the Risen one. The other disciples, too, had to learn to dispel their doubts and fears that had kept them locked behind doors – instead of going out to preach the Good News.

 

HASIERA BERRIA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Jesusen atarramenduaz izuturik, etxe ezagun batean babestu dira ikasleak. Elkarturik dira berriro, baina Jesus ez dute jada berekin. Elkartean hutsune bat da, inork bete ezina. Jesus falta da. Ezin entzun dute jada, suak harturiko haren hitza.  Ezin ikusi dute hura zoritxarreko jendea txeraz bedeinkatzen. Nori jarraitu orain?

Ilunabarra da Jerusalemen, baita ikasleen bihotzean ere. Ezin kontsolatu ditu inork beren triste aldian. Pixkana, beldurra ari da jabetzen guztiez, baina jada ez dute Jesus beren artean, bihotza indartzeko. Nola-halako segurtasuna ematen dien gauza bakarra «ateak ixtea da». Jada inork ez du pentsatzen bideetara irtetean, Jainkoaren erreinua hots egiteko eta bizitza sendatzeko. Jesus gabe, nolaz kutsatu haren Berri Ona?

Joan ebanjelariak modu garaiezinean deskribatu du ikasleen baitan gertatu den eraldatzea, Jesus, bizi betean, haien artean agertu denean. Berpiztua han dago berriro bere jarraitzaileen elkartearen erdian. Horrela izan behar du beti. Harekin, dena da posible: beldurretik libre izatea, ateak irekitzea eta ebanjelizazioa abian jartzea.

Kontakizunaren arabera, Jesusek elkarteari eman dion lehenengo gauza bakea izan da. Errietarik ez, bera bakarrik utzi dutelako; kexurik ez, gaitzespenik ez. Soilik, bakea eta poza. Haren arnasa kreatzailea sentitu dute ikasleek. Berriro hasi da guztia. Haren Espirituak eraginda, mendetan barna jarraituko dute lankide izaten Aitak Jesusi gomendatu zion egitasmo salbatzailean.

Gaur egun Elizak behar duena ez dira soilik erreforma erlijiosoak eta komuniorako deiak. Hau da geure elkarteetan bizi behar duguna: «hasiera berri bat», Jesus geure artean dugulako ustetik abiatuz. Hark bakarrik bete behar du Elizaren erdigunea. Hark bakarrik eragin dezake benetako komunioa. Hark bakarrik berritu ditzake gure bihotzak.

Ez dira aski gure ahaleginak eta lanak. Jesusek bakarrik eragin dezake horizonte-aldaketa, beldurra eta errezeloa kanporatzea, bakearen eta baretasunaren giro berria; ateak irekitzeko behar dugun giroa, geure garai honetako gizon-emakumeekin Ebanjelioa partekatzeko behar dugun giroa.

Baina ikasi beharra dugu hura gure artean dela fedeaz onartzen. Handik zortzi egunera Jesus berriro agertu zitzaien eta kontalariak dio ateak itxirik zirela artean. Ez du Tomasek bakarrik ikasi beharra Berpiztuagan konfiantzaz sinesten. Beste ikasleek ere ikasi beharra dute duda-mudak eta beldurra pixkana gainditzen; izan ere, artean ebanjelizazioari ateak itxirik bizitzera behartzen baitituzte horiek.

 

NOU COMENÇAMENT

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Aterrits per l’execució de Jesús, els deixebles es refugien en una casa coneguda. De nou estan reunits, però Jesús ja no és amb ells. En la comunitat hi ha un buit que ningú no pot omplir. Els falta Jesús. No poden escoltar les seves paraules plenes de foc. No poden veure’l beneint amb tendresa als desgraciats. A qui seguiran ara?

S’està fent fosc a Jerusalem i també en el seu cor. Ningú els pot consolar de la seva tristesa. A poc a poc, la por va apoderant-se de tots, però no tenen Jesús perquè enforteixi el seu ànim. L’únic que els dóna una certa seguretat és «tancar les portes». Ningú ja no pensa sortir pels camins a anunciar el regne de Déu i guarir la vida. Sense Jesús, com encomanaran la seva Bona Notícia?

L’evangelista Joan descriu de manera insuperable la transformació que es produeix en els deixebles quan Jesús, ple de vida, es fa present enmig d’ells. El Ressuscitat és de nou al centre de la seva comunitat de seguidors. Així ha de ser per sempre. Amb ell tot és possible: alliberar de la por, obrir les portes i posar en marxa l’evangelització.

Segons el relat, el primer que infon Jesús a la seva comunitat és la seva pau. Cap retret per haver-lo abandonat, cap queixa ni reprovació. Només pau i alegria. Els deixebles senten el seu alè creador. Tot comença de nou. Impulsats pel seu Esperit, seguiran col•laborant al llarg dels segles en el mateix projecte salvador que el Pare va encomanar a Jesús.

El que necessita avui l’Església no és només reformes religioses i crides a la comunió. Necessitem experimentar en les nostres comunitats un “nou començament” a partir de la presència viva de Jesús enmig nostre. Només ell ha d’ocupar el centre de l’Església. Només ell pot impulsar la comunió. Només ell pot renovar els nostres cors.

No n’hi ha prou amb els nostres esforços i treballs. És Jesús qui pot desencadenar el canvi d’horitzó, l’alliberament de la por i els recels, el clima nou de pau i serenitat que tant necessitem per obrir les portes i ser capaços de compartir l’Evangeli amb els homes i dones del nostre temps.

Però hem d’aprendre a acollir amb fe la seva presència enmig nostre. Quan Jesús torna a presentar-se als vuit dies, el narrador ens diu que les portes encara continuen tancades. No és només Tomàs qui ha d’aprendre a creure amb confiança en el Ressuscitat. També els altres deixebles han d’anar superant poc a poc els dubtes i pors que encara els fan viure amb les portes tancades a l’evangelització.

NOVO INICIO

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Aterrados pola execución de Xesús, os discípulos refúxianse nunha casa coñecida. De novo están reunidos, pero xa non está Xesús con eles. Na comunidade hai un baleiro que ninguén pode encher. Fáltalles Xesús. Non poden escoitar as súas palabras cheas de lume. Non poden velo bendicindo con tenrura os desgraciados. ¿A quen seguirán agora?

Está a anoitecer en Xerusalén e tamén no seu corazón. Ninguén os pode consolar da súa tristura. Pouco a pouco, o medo vaise apoderando de todos, pero non o teñen a Xesús para que fortaleza o seu ánimo. O único que lles dá certa seguridade é «pechar as portas». Xa ninguén pensa en saír polos camiños a anunciar o reino de Deus e curar a vida. Sen Xesús, ¿como van contaxiar a súa Boa Noticia?

O evanxelista Xoán describe de xeito insuperable a transformación que se produce nos discípulos cando Xesús, cheo de vida, se fai presente en medio deles. O Resucitado está de novo no centro da súa comunidade de seguidores. Así ha de ser para sempre. Con el todo é posible: liberarse do medo, abrir as portas e poñer en marcha a evanxelización.

Segundo o relato, o primeiro que infunde Xesús á súa comunidade é a súa paz. Ningún reproche por abandonalo, ningunha queixa nin reprobación. Só paz e alegría. Os discípulos senten o seu alento creador. Todo comeza de novo. Impulsados polo seu Espírito, seguirán colaborando ao longo dos séculos no mesmo proxecto salvador que o Padre encomendou a Xesús.

O que necesita hoxe ala Igrexa non é só reformas relixiosas e chamadas á comuñón. Necesitamos experimentar nas nosas comunidades un “novo inicio” a partir da presenza viva de Xesús no medio de nós. Só el ha de ocupar o centro de lola Igrexa. Só el pode impulsar a comuñón. Só el pode renovar os nosos corazóns.

Non abondan os nosos esforzos e traballos. Son Xesús quen pode desencadear o cambio de horizonte, a liberación do medo e os recelos, o clima novo de paz e serenidade que tanto necesitamos para abrir as portas e ser capaces de compartir o Evanxeo cos homes e mulleres do noso tempo.

Pero habemos de aprender a acoller con fe a súa presenza no medio de nós. Cando Xesús se volve presentar aos oito días, o narrador dinos que aínda as portas seguen pechadas. Non é só Tomé quen ha de aprender a crer con confianza no Resucitado. Tamén os demais discípulos han de ir superando pouco a pouco as dúbidas e medos que aínda os fan vivir coas portas pechadas á evanxelización.