Posts etiquetados ‘Perdón’

Todos necesitamos perdón

Publicado: 13 marzo, 2013 en BIBLIA
Etiquetas: , , , , ,

jesús5 Cuaresma (C) Juan 8, 1-11
TODOS NECESITAMOS PERDÓN
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 13/03/13.- Según su costumbre, Jesús ha pasado la noche a solas con su Padre querido en el Monte de los Olivos. Comienza el nuevo día, lleno del Espíritu de Dios que lo envía a “proclamar la liberación de los cautivos… y dar libertad a los oprimidos”. Pronto se verá rodeado por un gentío que acude a la explanada del templo para escucharlo.

De pronto, un grupo de escribas y fariseos irrumpe trayendo a “una mujer sorprendida en adulterio”. No les preocupa el destino terrible de la mujer. Nadie le interroga de nada. Está ya condenada. Los acusadores lo dejan muy claro: “La Ley de Moisés nos manda apedrear a las adúlteras. Tú, ¿qué dices?

La situación es dramática: los fariseos están tensos, la mujer angustiada, la gente expectante. Jesús guarda un silencio sorprendente. Tiene ante sí a aquella mujer humillada, condenada por todos. Pronto será ejecutada. ¿Es esta la última palabra de Dios sobre esta hija suya?

Jesús, que está sentado, se inclina hacia el suelo y comienza a escribir algunos trazos en tierra. Seguramente busca luz. Los acusadores le piden una respuesta en nombre de la Ley. Él les responderá desde su experiencia de la misericordia de Dios: aquella mujer y sus acusadores, todos ellos, están necesitados del perdón de Dios.

Los acusadores sólo están pensando en el pecado de la mujer y en la condena de la Ley. Jesús cambiará la perspectiva. Pondrá a los acusadores ante su propio pecado. Ante Dios, todos han de reconocerse pecadores. Todos necesitan su perdón.

Como le siguen insistiendo cada vez más, Jesús se incorpora y les dice: “El que esté sin pecado, que le tire la primera piedra”. ¿Quiénes sois vosotros para condenar a muerte a esa mujer, olvidando vuestros propio pecados y vuestra necesidad del perdón y de la misericordia de Dios?

Los acusadores “se van retirando uno tras otro”. Jesús apunta hacia una convivencia donde la pena de muerte no puede ser la última palabra sobre un ser humano. Más adelante, Jesús dirá solemnemente: “Yo no he venido para juzgar al mundo sino para salvarlo”.

El diálogo de Jesús con la mujer arroja nueva luz sobre su actuación. Los acusadores se han retirado, pero la mujer no se ha movido. Parece que necesita escuchar una última palabra de Jesús. No se siente todavía liberada. Jesús le dice “Tampoco yo te condeno. Vete y, en adelante no peques más”.

Le ofrece su perdón, y, al mismo tiempo, le invita a no pecar más. El perdón de Dios no anula la responsabilidad, sino que exige conversión. Jesús sabe que “Dios no quiere la muerte del pecador sino que se convierta y viva”. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

TODOS NECESSITAMOS DE PERDÃO

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Segundo o Seu costume, Jesus passou a noite a sós com o Seu Pai querido no Monte das Oliveiras. Começa o novo dia, cheio do Espírito de Deus que o envia a “proclamar a libertação dos cativos…e dar liberdade aos oprimidos. Depressa se verá rodeado por gente que acode à explanada do templo para escutá-Lo.

De pronto, um grupo de escribas e fariseus irrompe trazendo “uma mulher surpreendida em adultério”. Não lhes preocupa o destino terrível da mulher. Ninguém a interroga de nada. Está já condenada. Os acusadores deixam-no muito claro: “A Lei de Moisés manda-nos apedrejar as adúlteras. Tu, que dizes?

A situação é dramática: os fariseus estão tensos, a mulher angustiada, as pessoas expectantes. Jesus guarda um silêncio surpreendente. Tem ante si aquela mulher humilhada, condenada por todos. Pronto será executada. É esta a última palavra de Deus sobre esta filha Sua?

Jesus, que está sentado, inclina-se para o chão e começa a escrever alguns traços na terra. Seguramente procura luz. Os acusadores pedem-lhe uma resposta em nome da Lei. Ele responderá desde a Sua experiência da misericórdia de Deus: aquela mulher e os seus acusadores, todos eles, estão a necessitar do perdão de Deus.

Os acusadores só estão a pensar no pecado da mulher na condenação da Lei. Jesus mudará a perspectiva. Colocará os acusadores ante o seu próprio pecado. Ante Deus, todos hão-de reconhecer-se pecadores. Todos necessitam o Seu perdão.

Como continuam a insistir cada vez mais, Jesus ergue-se e diz-lhes: “O que esteja sem pecado, que lhe atire a primeira pedra”. Quem sois vós para condenar à morte essa mulher, esquecendo os vossos próprios pecados e a vossa necessidade de perdão e da misericórdia de Deus?

Os acusadores “vão-se retirando um após outro”. Jesus aponta para uma convivência onde a pena de morte não pode ser a última palavra sobre um ser humano. Mais adiante, Jesus dirá solenemente: “Eu não vim para julgar o mundo mas para salvá-lo”.

O diálogo de Jesus com a mulher lança nova luz sobre a sua atuação. Os acusadores retiraram-se, mas a mulher não se moveu. Parece que necessita escutar uma última palavra de Jesus. Não se sente todavia libertada. Jesus diz-lhe “Tampouco eu te condeno. Vai e, não peques mais”.

Oferece-lhe o Seu perdão e, ao mesmo tempo, convida-a a não pecar mais. O perdão de Deus não anula a responsabilidade, mas que exige conversão. Jesus sabe que “Deus não quer a morte do pecador mas que se converta e viva”.

TUTTI ABBIAMO BISOGNO DI PERDONO

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Secondo la sua abitudine, Gesù ha passato la notte da solo con il Padre amato, sul Monte degli Olivi. Comincia il nuovo giorno, pieno dello Spirito di Dio che lo manda a “proclamare la liberazione dei prigionieri… e a dare la libertà agli oppressi”. Presto si vedrà circondato da una folla che accorre alla spianata del tempio per ascoltarlo.

Subito, un gruppo di scribi e farisei irrompe trascinando una donna sorpresa in adulterio. Non sono preoccupati del terribile destino della donna. Nessuno le chiede nulla. È già condannata. Gli accusatori lo dicono chiaramente: Mosè, nella Legge, ci ha comandato di lapidare donne come questa. Tu cosa dici?

La situazione è drammatica: i farisei sono tesi, la donna angosciata, la gente in attesa. Gesù mantiene un silenzio sorprendente. Ha davanti a sé quella donna umiliata, condannata da tutti. Presto sarà lapidata. È questa l’ultima parola di Dio su questa sua figlia?

Gesù, che è seduto, si china verso terra e comincia a scrivere alcuni tratti nella polvere. Sicuramente cerca luce. Gli accusatori gli chiedono una risposta in nome della Legge. Egli risponderà loro a partire dalla sua esperienza della misericordia di Dio: quella donna e i suoi accusatori, tutti, hanno bisogno del perdono di Dio.

Gli accusatori stanno solo pensando al peccato della donna e alla condanna della Legge. Gesù cambierà la prospettiva. Porrà gli accusatori di fronte al loro peccato. Davanti a Dio tutti devono riconoscersi peccatori. Tutti hanno bisogno del suo perdono.

Poiché continuano a insistere sempre di più, Gesù si alza e dice loro: Chi di voi è senza peccato, getti per primo la pietra contro di lei. Chi siete voi per condannare a morte questa donna, dimenticando il vostro peccato e il vostro bisogno del perdono e della misericordia di Dio?

Gli accusatori se ne andarono uno dietro l’altro. Gesù orienta verso una convivenza in cui la pena di morte non può essere l’ultima parola su un essere umano. Più avanti Gesù dirà solennemente: “Non sono venuto per giudicare il mondo, ma per salvarlo”.

Il dialogo di Gesù con la donna porta nuova luce sul suo agire. Gli accusatori se ne sono andati, ma la donna non si è mossa. Sembra avere bisogno di ascoltare un’ultima parola di Gesù. Non si sente ancora liberata. Gesù le dice: Neanch’io ti condanno; va’ e d’ora in poi non peccare più.

Le offre il suo perdono e, nello stesso tempo, la invita a non peccare più. Il perdono di Dio non annulla la responsabilità, ma esige conversione. Gesù sa che “Dio non vuole la morte del peccatore ma che si converta e viva”.

NOUS AVONS TOUS BESOIN DE PARDON

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Comme il en avait l’habitude, Jésus a passé la nuit tout seul avec son Père bien-aimé dans le Mont des Oliviers. Il commence une nouvelle journée, rempli de l’Esprit de Dieu, qui l’envoie « proclamer la délivrance des captifs…et la libération des opprimés ». Il se verra bientôt, entouré d’une foule venue l’écouter sur l’esplanade du temple.

Soudain, un groupe de scribes et de pharisiens fait irruption amenant “une femme prise en flagrant délit d’adultère ». Ce n’est pas le destin terrible qui attend cette femme qui les inquiète. Personne ne lui pose de question. Elle est déjà condamnée. Pour les accusateurs c’est très clair : « La loi de Moïse nous demande de lapider les femmes adultères ». Et toi, qu’en dis-tu ?

La situation devient dramatique: les pharisiens sont tendus, la femme est angoissée et les gens attendent. Jésus garde un silence surprenant. Il a devant lui cette femme humiliée, condamnée par tous. Elle sera bientôt mise à mort. Est-ce aussi le dernier mot de Dieu sur cette femme, sa fille ?

Jésus, qui est assis, se penche vers le sol et commence à écrire quelques traits par terre. Il cherche sûrement de la lumière. Les accusateurs lui demandent une réponse au nom de la Loi. Mais lui va leur répondre à partir de son expérience de la miséricorde de Dieu : eux tous, cette femme et ses accusateurs, ont besoin du pardon de Dieu.

Les accusateurs ne pensent qu’au péché de la femme et à la condamnation de la Loi. Jésus change de perspective. Il met les accusateurs devant leur propre péché. Tous doivent se reconnaître pécheurs devant Dieu. Tous ont besoin de pardon.

Comme ils insistent de plus en plus, Jésus se lève et leur dit: “Que celui qui est sans péché lui jette la première pierre”. Qui êtes-vous pour condamner à mort cette femme, tout en oubliant vos propres péchés et votre besoin du pardon et de la miséricorde de Dieu ?

Les accusateurs “commencent à se retirer l’un après l’autre”. Jésus vise une vie en société où la peine de mort ne peut être le dernier mot sur un être humain. Quelque temps après, Jésus dira solennellement : « Je ne suis pas venu pour juger le monde mais pour qu’il soit sauvé »

Le dialogue de Jésus avec la femme donne un éclairage nouveau à son agissement. Les accusateurs se sont retirés mais la femme n’a pas bougé. Elle semble avoir besoin d’entendre le dernier mot de Jésus. Elle ne se sent pas encore libérée. Jésus lui dit : « Moi non plus, je ne te condamne pas. Va et désormais ne pèche plus ».

Il lui offre son pardon tout en l’invitant à ne plus pécher. Le pardon de Dieu n’annule pas la responsabilité mais il exige la conversion. Jésus sait que « Dieu ne veut pas la mort du pécheur mais qu’il se convertisse et qu’il vive ».

WE ALL NEED FORGIVENESS

José Antonio Pagola.

As is his custom, Jesus has spent the night alone with his dear Father on the Mount of Olives. He’s beginning a new day, full of God’s Spirit who sends him to “proclaim freedom to the captives…and bring liberty to the oppressed.” Right away we see him surrounded by a crowd that fills the plaza of the temple to listen to him.

Suddenly a group of scribes and Pharisees break in, bringing along “a woman who had been caught committing adultery”. They aren’t worried about the terrible destiny awaiting this woman. No one questions anything. She’s already condemned. Her accusers put it very clearly: “The Law of Moses commands us to stone adulterers. What do you have to say?”

It’s a dramatic situation: the Pharisees are tense, the woman terrified, the people waiting expectantly. Jesus keeps a surprising silence. He has before him that humiliated woman, condemned by everyone. She will soon be executed. Is that God’s last word about this daughter of God’s?

Jesus, who is seated, bends down to the ground and begins to write something in the dust. Certainly he’s seeking enlightenment. The accusers demand his response in the name of the Law. He will give them a response from his experience of God’s mercy: that woman and her accusers, all of them, are in need of God’s forgiveness.

The accusers are only thinking of the woman’s sin and the Law’s condemnation. Jesus will change the perspective. He will place the accusers in front of their own sinfulness. Before God, all have to recognize themselves as sinners. All need God’s forgiveness.

Since they keep on insisting , Jesus stands up and says to them: “Let the one among you who is guiltless be the first to throw a stone at her.” Who are you to condemn this woman to death, forgetting your own sins and your own need for God’s forgiveness and mercy?

The accusers “went away one by one”. Jesus points to a way of living together where the death penalty can’t be the last word about a human being. Later on, Jesus will solemnly say: “I haven’t come to judge the world, but to save it.”

Jesus’ dialogue with the woman throws new light on what he’s doing. The accusers are gone, but the woman is still there. It appears that she needs to hear the last word from Jesus. She doesn’t feel freed yet. Jesus tells her “Neither do I condemn you. Go away, and from this moment sin no more.”

He offers her forgiveness, and at the same time, he invites her to sin no more. God’s forgiveness doesn’t do away with responsibility, but does demand conversion. Jesus knows that “God doesn’t desire the death of the sinner, but that the sinner be converted and live.”

GUZTIOK DUGU BARKAZIO BEHARRA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Ohitura duenez, Oliamendin eman du Jesusek gaua, bakarrik, bere Aita kutunarekin. Jainkoaren Espirituaz beterik hasi nahi du egun berria; hark bidali du «gatibuei liberazioa hots egitera… eta zapalduak askatzera». Laster inguratuko zaio jendetza handi bat, tenpluaren zelaigunera hari entzutera etorria.

Bat-batean, idazkari- eta fariseu-talde bat etorri da, «adulterioan harrapatu duten emakume bat» dakartela. Ez zaie axola emakumearen zori izugarria. Emakumeari inork ez dio galderarik egin. Jada heriotzara galdua da. Salatzaileek argi utzi dute: «Moisesen legeak emakume adulteriogileak harrika hiltzeko agindua eman digu. Zuk, zer diozu?»

Dramatikoa da egoera: fariseuak urduri daude, emakumea estu, jendea zer gertatuko. Jesus isilik harrigarriro. Bere aurrean du emakume umiliatu hura, guztiek gaitzetsia. Laster hilko dute. Hau ote da Jainkoaren azken hitza bere alaba honetaz?

Jesus eseria dago, eta lurrerantz makurtu da, eta lurrean zirriborroak idazten hasi. Segur aski, argi bila dabil. Akusatzaileek erantzun bat eskatzen diote Legearen izenean. Jainkoaren errukiaz duen esperientziatik erantzungo die: emakumea eta akusatzaileak, guztiak dira Jainkoaren barkazioaren beharrean.

Alabaina, akusatzaileak, soilik, emakumearen bekatua dute buruan eta Legearen kondena. Jesusek aldatu egingo du ikusmira. Beren bekatua jarriko die begi aurrean akusatzaileei. Jainkoaren aurrean, guztiek aitortu behar dute bekatari direla. Guztiak dira haren barkazio-beharrean.

Gero eta gehiago eskatzen diotelako, zutik jarri eta esaten die Jesusek: «Zuetan bekaturik ez duenak, bola diezaiola lehen harria». Zein zarete zuek emakume hau heriotzara galtzeko, zeuen bekatuaz eta Jainkoaren barkazio- eta erruki-beharraz ahaztuz?

Akusatzaileek, orduan, «alde egin dute batak bestearen ondoren». Jesusek elkar bizitza iradokitzen du; hartan, pertsona bati dagokionez, azken hitza ez du izango heriotza-zigorrak. Geroago, goraki esango du: «Ni ez naiz etorri mundua juzgatzera, salbatzera baizik».

Jesusek emakumearekin izan duen solasak beste argi bat eskaini digu haren jardueraz. Akusatzaileak joan dira, baina emakumea ez da mugitu. Ematen du, Jesusen azken hitza entzun beharra duela. Artean ez da sentitu guztiz liberatua. Jesusek diotso: «Nik ere ez zaitut gaitzesten. Zoaz eta, aurrerantzean, ez gehiago bekaturik egin».

Bere barkazioa eskaini dio; aldi berean, gehiago bekaturik ez egitera gonbidatu du. Jainkoaren barkazioak ez du desegiten erantzukizuna, bihotz-berritzea eskatzen du. Jesusek badaki «Jainkoak ez duela nahi bekataria hiltzea, baizik eta bihotz-berritu eta bizi dadin nahi du».

TOTS NECESSITEM PERDÓ

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Segons el seu costum, Jesús ha passat la nit tot sol amb el seu Pare estimat a la Muntanya de les Oliveres. Comença el nou dia, ple de l’Esperit de Déu que l’envia a “proclamar l’alliberament dels captius… i donar llibertat als oprimits. Aviat es veurà envoltat per una gentada que va a l’esplanada del temple per escoltar-lo.

Tot d’una, un grup de mestres de la llei i fariseus irromp portant “una dona que havia estat sorpresa cometent adulteri”. No els preocupa la destinació terrible de la dona. Ningú l’interroga de res. Està ja condemnada. Els acusadors ho deixen molt clar: “Moisès en la Llei ens ordenà d’apedregar aquestes dones. I tu, què hi dius?

La situació és dramàtica: els fariseus estan tensos, la dona angoixada, la gent expectant. Jesús guarda un silenci sorprenent. Té davant seu aquella dona humiliada, condemnada per tots. Aviat serà executada. És aquesta l’última paraula de Déu sobre aquesta filla seva?

Jesús, que seu, s’inclina cap a terra i comença a escriure alguns traços a terra. Segurament busca llum. Els acusadors li demanen una resposta en nom de la Llei. Ell els contestarà des de la seva experiència de la misericòrdia de Déu: la dona i els seus acusadors, tots ells, estan necessitats del perdó de Déu.

Els acusadors només estan pensant en el pecat de la dona i en la condemna de la Llei. Jesús canviarà la perspectiva. Posarà als acusadors davant del seu propi pecat. Davant Déu, tothom ha de reconèixer-se pecador. Tots necessiten el seu perdó.

Com que continuen insistint en la pregunta, Jesús s’incorpora i els diu: “Aquell de vosaltres que no tingui pecat, que tiri la primera pedra”. Qui sou vosaltres per condemnar a mort aquesta dona, oblidant els vostres propis pecats i la vostra necessitat del perdó i de la misericòrdia de Déu?

Els acusadors “s’anaren retirant l’un darrere l’altre”. Jesús apunta cap a una convivència on la pena de mort no pot ser l’última paraula sobre un ésser humà. Més endavant, Jesús dirà solemnement: “Jo no he vingut per jutjar el món sinó per salvar-lo”.

El diàleg de Jesús amb la dona ofereix una nova llum sobre la seva actuació. Els acusadors s’han retirat, però la dona no s’ha mogut. Sembla que necessita escoltar una última paraula de Jesús. No se sent encara alliberada. Jesús li diu “Jo tampoc no et condemno. Vés-te’n i, d’ara endavant no pequis més”.

Li ofereix el seu perdó, i, a la vegada, la convida a no pecar més. El perdó de Déu no anul•la la responsabilitat, sinó que exigeix conversió. Jesús sap que “Déu no vol la mort del pecador sinó que es converteixi i visqui”.

TODOS NECESITAMOS PERDÓN

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Segundo o seu costume, Xesús pasou a noite a soas co seu Pai benquerido no Monte das Oliveiras. Comeza o novo día, cheo do Espírito de Deus que o envía para “proclamar a liberación dos cativos…e dar liberdade aos oprimidos.

Ben axiña se verá rodeado dun grande xentío que acode para escoitalo á explanada do templo

De súpeto, un grupo de escribas e fariseos irrompe traendo “unha muller sorprendida en adulterio”. Non lles preocupa o destino terribel da muller. Ninguén a interroga de nada. Xa está condenada. Os acusadores déixano moi claro: “A Lei de Moisés mándanos apedrar ás adúlteras. Ti, que dis?

A situación é dramática: os fariseos están tensos, a muller angustiada, a xente expectante. Xesús garda un silencio sorprendente. Ten diante si aquela muller humillada, condenada por todos. E será executada. Porén, será esta a última palabra de Deus sobre esta filla súa?

Xesús, sentado, inclínase para ao chan e comeza a escribir uns trazos na terra. De seguro que busca luz. Os acusadores, no nome da Lei, pídenlle unha resposta.

El responderalles desde a súa experiencia da misericordia de Deus: Aquela muller e os seus acusadores, todos eles, están necesitados do perdón de Deus.

Os acusadores só están a pensar no pecado da muller e na condena da Lei.

Xesús cambiará a perspectiva. Poñerá aos acusadores diante do seu propio pecado. Ante Deus, todos teñen de recoñecérense pecadores. Todos necesitan o seu perdón.

Como seguen a insistírenlle cada vez máis, Xesús incorpórase e dilles: “O que estea sen pecado, que lle tire a primeira pedra”. Quen sodes vós para condenardes á morte a esa muller, esquecendo os vosos propio pecados e a vosa necesidade do perdón e da misericordia de Deus? Os acusadores “vanse retirando un tras outro”.

Xesús apunta cara a unha convivencia onde a pena de morte non pode ter a última palabra sobre dun ser humano.

Máis adiante, Xesús dirá solemnemente: “Eu non vin xulgar o mundo senón a salvalo”.

O diálogo posterior de Xesús coa muller proxecta nova luz sobre a súa actuación. Os acusadores retiráronse, pero a muller non se moveu. Parece que necesita de escoitar unha última palabra de Xesús. Non se sente aínda liberada.

Xesús dille “Tampouco eu te condeno. Vaite e, en diante, non peques máis”.
Ofrécelle o seu perdón, e, ao mesmo tempo, invítaa a non pecar máis.

O perdón de Deus non anula a responsabilidade, senón que esixe conversión. Xesús sabe que “Deus non quere a morte do pecador senón que se converta e viva”.

我们都需要宽恕

若瑟×安多尼帕戈拉. 译者: 宁远

像往常一样,在橄榄山上耶稣与他所爱的父单独交谈了一夜。新的一天开始了,他充满了天主的神,被派遣去“向俘虏宣告释放……使被压迫者获得自由”。很快地,他被从圣殿赶来聆听他的人群所包围。

突然,一群经师和法利塞人打断了他,带来了“一个正在犯奸淫时被抓住的妇人”。没有人在乎这个女人最后的命运,没有询问也没有审问,她已经被判罪了。指控者们已经说得很明白:“梅瑟的法律命令我们用石头砸死这样的妇人。你怎么说?”

场面是非常戏剧性的:法利塞人紧张而兴奋,妇人忧虑而绝望,人群急于知道下文。耶稣却出乎意料地沉默了。在他面前的这个卑贱的女人已经被众人定了罪,很快就要被处死了。难道这就是天主对他女儿的最后决定吗?

耶稣,原本是坐着,现在弯下腰去开始在地上写字。显然他正在寻找光照。指控者以法律之名向他要求以一个答复。他从父的慈悲的经验中给予一个回答:那个女人和她的指控者,所有的人,都需要天主的宽恕。

这些指控者只看到那个女人的罪和法律规定的惩罚。耶稣却改变了看问题的角度,他把指控者的罪摆在他们面前。在天主面前,我们所有的人都应该承认我们是罪人,我们都需要他的宽恕。

由于他们不停地追问,耶稣就站起身来,对他们说:“你们中间谁没有罪,先向她投石吧”。你们是谁,竟忘了自己的罪与对天主仁慈宽恕的需要而判定这个女人死刑?

指控者们“一个一个地溜走了”。耶稣确信并指出死刑不是人类的最终命运。之后,他将庄严地宣布:“我来不是为审判世界,而是为拯救世界”。

耶稣与罪妇的对话给这个事件注入了新的光照。指控者们已经离开了,可罪妇没有动,似乎她需要听听耶稣的话,她还没有感觉到释放。耶稣对她说:“我也不定你的罪。去吧,以后不要再犯罪了”。

耶稣给予她宽恕,同时,邀请她不再继续犯罪。天主的宽恕并不废除人的责任,而是要求悔改。耶稣知道“天主不愿意罪人死亡,而愿意他悔改而生活”。

BIZCOCHO ESPECIAL PARA EL NUEVO AÑO
MIGUEL ÁNGEL MESA, arumami@hotmail.com
MADRID.

ECLESALIA, 02/01/12.- Ingredientes imprescindibles:

  • 12 cucharadas soperas de cariño.

(Ni una más ni una menos, si no, se podría cortar y os estropearía el postre).

  • 11 cucharadas de abrazos.

(Pequeñas, de café; pensar que es una por persona, de la marca “Pechito con pechito”; se ha comprobado científicamente que una cucharadita de abrazo al día, como mínimo, te da fuerza para emprender con ánimo el nuevo día).

  • 10 gramosde amabilidad.

(Es un ingrediente que endulza la vida, no engorda y nos hace sentir bien).

  • 9 pizcas de generosidad.

(Ayuda a echar una mano cuando te necesitan, a no escurrir el bulto, a descubrir que te sientes mejor al dar que al recibir).

  • 8 cucharadas grandes de tolerancia.

(Bien cumpliditas; utilizar tolerancia de marca, no de la de cumplir; ayuda a combatir los virus de la intransigencia, la obcecación y la tozudez).

  • 7 tacitas pequeñas de diálogo.

(No es algo que se encuentre con facilidad en el mercado, ni habitualmente en nuestras casas, pero le dará consistencia y buena presencia al bizcocho).

  • 6 puñados de harina, marca “alegría”.

(Imprescindible para que resulte con gracia; no quitar los posos del contento, el gozo ni de la animación: dan un sabor muy agradable).

  • 5 puñados de semillas de esperanza.

(No pasa nada si se equivoca uno y echa alguno más, siempre es mejor que sobre, que no que falte).

  • 4 cucharaditas de convivencia.

(Pero que sea de calidad; ni una más, ni una menos, lo justo, porque si no, nos empachará).

  • 3 chupitos de orujo de hierbas, gallego, marca “simpatía”.

(Al meterlo en el horno el alcohol se evapora, pero lo deja todo empapado con su sabor y quien lo prueba le encanta y pide la receta para hacerlo cada semana).

  • 2 cucharadas cumplidas de cuidado.

(También es imprescindible este ingrediente, sin él, el bizcocho se echará a perder, pero no echar más de la cuenta, porque se puede estropear por exceso de agobio).

  • 1 dedito de perdón.

(Puede ser a lo ancho o a lo largo, según se necesite; vital para que el bizcocho se pueda comer en cordialidad y placer, sin el perdón se agriará y no se podrá degustar en común).

Mezclarlo todo con salero y añadir un buen chorro de humor (que lo endulza bastante y deja un muy buen sabor de boca). Espolvorear con generosidad amor glasé, que le dará una presencia deliciosa y añadir chocolate puro de ternura. ¡Ah! y adornarlo con unas guindas de sinceridad, color rojo-pasión.

Hornearlo a fuego lento, para que no se queme y adquiera la consistencia deseada, así os durará bastante. Quienes lo prueban repiten y se les queda un regusto de felicidad. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

 

Hoy

Publicado: 28 diciembre, 2011 en BIBLIA
Etiquetas: , , , , , ,

Santa María Madre de Dios Lucas 2, 16-21
HOY
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 28/12/11.- Lucas concluye su relato del nacimiento de Jesús indicando a los lectores que «María guardaba todas estas cosas meditándolas en su corazón». No conserva lo sucedido como un recuerdo del pasado, sino como una experiencia que actualizará y revivirá a lo largo de su vida.

No es una observación gratuita. María es modelo de fe. Según este evangelista, creer en Jesús Salvador no es recordar acontecimientos de otros tiempos, sino experimentar hoy su fuerza salvadora, capaz de hacer más humana nuestra vida.

Por eso, Lucas utiliza un recurso literario muy original. Jesús no pertenece al pasado. Intencionadamente va repitiendo que la salvación de Jesús resucitado se nos está ofreciendo “HOY”, ahora mismo, siempre que nos encontramos con él. Veamos algunos ejemplos.

Así se nos anuncia el nacimiento de Jesús: “Os ha nacido hoy en la ciudad de David un Salvador”. Hoy puede nacer Jesús para nosotros. Hoy puede entrar en nuestra vida y cambiarla para siempre. Con él podemos nacer a una existencia nueva.

En una aldea de Galilea traen ante Jesús a un paralítico. Jesús se conmueve al verlo bloqueado por su pecado y lo sana ofreciéndole el perdón: “Tus pecados quedan perdonados”. La gente reacciona alabando a Dios: “Hoy hemos visto cosas admirables”. También nosotros podemos experimentar hoy el perdón, la paz de Dios y la alegría interior si nos dejamos sanar por Jesús.

En la ciudad de Jericó, Jesús se aloja en casa de Zaqueo, rico y poderoso recaudador de impuestos. El encuentro con Jesús lo transforma: devolverá lo robado a tanta gente y compartirá sus bienes con los pobres. Jesús le dice: “Hoy ha llegado la salvación a esta casa”. Si dejamos entrar a Jesús en nuestra vida, hoy mismo podemos empezar una vida más digna, fraterna y solidaria.

Jesús está agonizando en la cruz en medio de dos malhechores. Uno de ellos se confía a Jesús: “Jesús, acuérdate de mí cuando estés en tu reino”. Jesús reacciona inmediatamente: “Hoy estarás conmigo en el paraíso”. También el día de nuestra muerte será un día de salvación. Por fin escucharemos de Jesús esas palabras tan esperadas: descansa, confía en mí, hoy estarás conmigo para siempre.

Hoy comenzamos un año nuevo. Pero, ¿qué puede ser para nosotros algo realmente nuevo y bueno? ¿Quién hará nacer en nosotros una alegría nueva? ¿Qué psicólogo nos enseñará a ser más humanos? De poco sirven los buenos deseos. Lo decisivo es estar más atentos a lo mejor que se despierta en nosotros. La salvación se nos ofrece cada día. No hay que esperar a nada. Hoy mismo puede ser para mí un día de salvación. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

 

HOJE

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Lucas conclui o seu relato do nascimento de Jesus indicando aos leitores que «Maria guardava todas estas coisas meditando-as no seu coração». Não conserva os acontecimentos como uma recordação do passado, mas como uma experiência que atualizará e reviverá ao longo da sua vida.

Não é uma observação inútil. Maria é modelo de fé. Segundo este evangelista, acreditar em Jesus Salvador não é recordar acontecimentos de outros tempos, mas experimentar hoje a Sua força salvadora, capaz de fazer mais humana a nossa vida.

Por isso, Lucas utiliza um recurso literário muito original. Jesus não pertence ao passado. Intencionadamente vai repetindo que a salvação de Jesus ressuscitado nos é oferecida “HOJE”, agora mesmo, sempre que nos encontramos com Ele. Vejamos alguns exemplos.

Assim nos anunciam o nascimento de Jesus: “Nasceu-vos hoje na cidade de David, um Salvador”. Hoje pode nascer Jesus para nós. Hoje pode entrar na nossa vida e transforma-la para sempre. Com Ele podemos nascer para uma existência nova.

Numa aldeia da Galileia trazem perante Jesus um paralítico. Jesus comove-se ao vê-lo bloqueado pelo seu pecado e cura-o oferecendo-lhe o perdão: “Os teus pecados ficam perdoados”. As pessoas reagem exaltando a Deus: “Hoje vimos coisas admiráveis”. Também nós podemos experimentar hoje o perdão, a paz de Deus e a alegria interior se nos deixamos curar por Jesus.

Na cidade de Jericó, Jesus aloja-se em casa de Zaqueu, rico e poderoso cobrador de impostos. O encontro com Jesus transforma-o: devolverá o que roubou a tanta gente e partilhará os seus bens com os pobres. Jesus diz-lhe: “Hoje chegou a salvação a esta casa”. Se deixamos entrar Jesus na nossa vida, hoje mesmo podemos começar uma vida mais digna, fraterna e solidária.

Jesus está agonizando na cruz no meio dos malfeitores. Um deles confia-se a Jesus: “Jesus, lembra-te de mim quando estiveres no Teu reino”. Jesus reage imediatamente: “Hoje estarás comigo no paraíso”. Também no dia da nossa morte será um dia de salvação. Por fim escutaremos de Jesus essas palavras tão esperadas: descansa, confia em mim, hoje estarás comigo para sempre.

Hoje começamos um ano novo. Mas, que pode ser para nós algo realmente novo e bom? Quem fará nascer em nós uma alegria nova? Que psicólogo nos ensinará a ser mais humanos? De pouco servem os bons desejos. O decisivo é estar mais atentos ao melhor que se desperta em nós. A salvação é-nos oferecida cada dia. Não há que esperar a ninguém. Hoje mesmo pode ser para mim um dia de salvação.

 

OGGI

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Luca conclude il suo racconto della nascita di Gesù indicando ai lettori che «Maria custodiva tutte queste cose meditandole nel suo cuore». Non conserva quello che è accaduto come un ricordo del passato, ma come un’esperienza che attualizzerà e ravviverà lungo la sua vita.

Non è un’osservazione gratuita. Maria è modello di fede. Secondo questo evangelista, credere in Gesù Salvatore non è ricordare avvenimenti di altri tempi, ma sperimentare oggi la sua forza salvatrice, capace di fare più umana la nostra vita.

Per questo Luca utilizza una forma letteraria molto originale. Gesù non appartiene al passato. Intenzionalmente va ripetendo che la salvezza di Gesù risorto ci viene offerta “OGGI”, proprio ora, ogni volta che ci incontriamo con lui. Vediamo alcuni esempi.

Così ci viene annunciata la nascita di Gesù: Oggi nella città di Davide è nato per voi un Salvatore. Oggi Gesù può nascere per noi. Oggi può entrare nella nostra vita e cambiarla per sempre. Con lui possiamo nascere a un’esistenza nuova.

In un villaggio della Galilea portano davanti a Gesù un paralitico. Gesù si commuove nel vederlo bloccato nel suo peccato e lo risana offrendogli il perdono: Ti sono perdonati i tuoi peccati. La gente reagisce lodando Dio: Oggi abbiamo visto cose meravigliose. Anche noi possiamo sperimentare oggi il perdono, la pace di Dio e la gioia interiore se ci lasciamo risanare da Gesù.

Nella città di Gerico, Gesù entra nella casa di Zaccheo, ricco e potente esattore di imposte. L’incontro con Gesù lo trasforma: renderà quello che ha rubato a tanta gente e dividerà i suoi beni con i poveri. Gesù gli dice: Oggi in questa casa è venuta la salvezza. Se lasciamo entrare Gesù nella nostra vita, oggi stesso possiamo iniziare una vita più degna, fraterna e solidale.

Gesù sta agonizzando sulla croce in mezzo a due malfattori. Uno di loro si rivolge fiduciosamente a Gesù: Gesù, ricordati di me quando sarai nel tuo regno. Gesù risponde immediatamente: Oggi sarai con me nel paradiso. Anche il giorno della nostra morte sarà un giorno di salvezza. Alla fine ascolteremo da Gesù queste parole tanto attese: Riposa, confida in me, oggi sarai con me per sempre.

Oggi iniziamo un anno nuovo. Ma ci può essere per noi qualcosa di realmente nuovo e buono? Chi farà nascere in noi una gioia nuova? Quale psicologo ci insegnerà a essere più umani? A poco servono i buoni desideri. È decisivo essere più attenti al meglio che si risveglia in noi. La salvezza ci è offerta ogni giorno. Non c’è affatto da attendere. Oggi stesso può essere per me un giorno di salvezza.

 

AUJOURD’HUI

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Luc conclut son récit de la naissance de Jésus en indiquant aux lecteurs que “Marie gardait toutes ces choses en les méditant dans son cœur”. Elle ne conserve pas ce qui est arrivé comme un souvenir du passé mais comme une expérience qu’elle va actualiser et revivre tout au long de sa vie.

Ce n’est pas une remarque gratuite. Marie est modèle de foi. D’après cet évangéliste, croire en Jésus Sauveur ne consiste pas à rappeler des évènements d’autrefois, mais à expérimenter aujourd’hui leur force salvatrice, capable de rendre plus humaine notre vie.

C’est pourquoi Luc a recours à un procédé littéraire très original. Jésus n’appartient pas au passé. Il répète expressément que le salut de Jésus ressuscité nous est offert « AUJOURD’HUI », maintenant même, chaque fois que nous le rencontrons. Voyons-en quelques exemples.

Voici comment est annoncée la naissance de Jésus : « Aujourd’hui, dans la ville de David, un Sauveur vous est né ». Jésus peut naître aujourd’hui pour chacun de nous. Il peut entrer aujourd’hui dans notre vie et la changer pour toujours. Avec lui nous pouvons naître à une existence nouvelle.

Dans un village de Galilée, un paralysé est amené devant Jésus. Jésus est ému en le voyant bloqué par son péché, et il le guérit en lui offrant son pardon : « Tes péchés sont pardonnés ». Les gens réagissent en louant Dieu : « Aujourd’hui nous avons vu des choses merveilleuses ». Nous aussi, nous pouvons expérimenter aujourd’hui le pardon, la paix de Dieu et la joie intérieure si nous nous laissons guérir par Jésus.

Dans la ville de Jéricho, Jésus loge chez Zachée, un riche et puissant collecteur d’impôts. Il est transformé par la rencontre avec Jésus : il rendra tout ce qu’il a volé à tant de monde et partagera ses biens avec les pauvres. Jésus lui dit : « Aujourd’hui, le salut est entré dans cette maison ». Si nous laissons Jésus entrer dans nos vies, nous pouvons, aujourd’hui même, commencer une vie plus digne, plus solidaire et plus fraternelle.

Lorsque Jésus agonise sur la croix entre deux malfaiteurs, l’un d’entre eux lui dit : « Jésus, souviens-toi de moi quand tu seras dans ton royaume ». Jésus réagit immédiatement : « Aujourd’hui, tu seras avec moi en paradis ». Le jour de notre mort sera aussi un jour de salut. Nous entendrons enfin Jésus nous dire ces paroles tant attendues : repose-toi, fais-moi confiance, aujourd’hui tu seras avec moi pour toujours.

Nous commençons aujourd’hui une nouvelle année. Mais, qu’est-ce qui peut être pour nous quelque chose de neuf et de bon ? Qui fera naître en nous une joie nouvelle ? Quel psychologue nous apprendra à être plus humains ? Les bons souhaits ne suffisent pas. Ce qui est décisif, c’est d’être plus attentifs à ce qui s’éveille en nous de meilleur. Le salut nous est offert chaque jour. Il ne faut rien attendre. Aujourd’hui même peut être pour moi un jour de salut.

 

“TODAY

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

Luke finishes his narrative of the birth of Jesus saying that “Mary treasured all these things and pondered them in her heart.” She does not keep them as memory of the past, but as something she will remember for the rest of her life.

That is not a casual remark. Mary is a model of faith. According to the evangelist, believing in Jesus our Saviour does not simply consist in remembering past events, but in reliving today His saving power that can revitalize our human lives.

Hence Luke makes use of a very original literary form. Jesus does not simply belong to the past. The evangelist very deliberately keeps saying that the salvation of the risen Christ is being offered to us TODAY, just now, as long as we go out to meet Him. Let us consider some of these examples.

This is how the birth of Jesus is announced: “Today in the town of David a Saviour has been born to you.” Today Jesus could be born to us. He could enter our lives and change them for good. With Him we could experience a totally new life.

In a villageof Judea, they brought a paralytic to Jesus. He felt pity because he saw he was blocked by the evil spirit and offered him pardon: “Your sins are forgiven.” The people around were astonished and said: “Today we have seen wonderful things.” We, too, can experience today the forgiveness, the peace and interior joy if we allow ourselves to be healed by Jesus.

In the city of Jericho, Jesus stayed at the home of Zacchaeus, a rich and influential tax collector. This encounter with Jesus transformed him: he decided to return all the money he had taken from many people and shared the rest with the poor. Jesus said: “Today, salvation has come to his house.” If we allow Jesus to enter into our lives, today we shall begin a new life of solidarity and compassion.

Jesus was dying on the cross between two thieves. One of them had started to believe in him and said: “Jesus, remember me when you come into your kingdom.” Jesus turned to him and said: “Today you will be with me in paradise.” Similarly, our own death may turn into a day of salvation for us. On that day, we shall hear the words of Jesus: come, trust in me, because today you will be with me forever.

Today, we begin a New Year. For us, however, what can really be good or new? Who can bring give us new life or joy? Is there any psychologist who can teach us to become more humane? Mere good wishes cannot change our lives. What really will change us must be found within our own selves. Salvation is offered to us each day. We cannot simply wait for it. Today could be for each one of us a day of salvation.

 

GAUR

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Jesusen jaiotzaren kontakizuna honela bukatzen du Lukasek: irakurleei adieraziz «Mariak gauza hauek guztiak bihotzean gordetzen dituela». Ez du gordetzen gertatua, iraganeko zenbait oroitzapen bezala, baizik bere bizitza guztian eguneratuko eta berbiziko duen esperientzia bezala.

Ez da funtsik gabeko oharpena. Fede-eredu dugu Maria. Ebanjelari honen iritziz, Jesus Salbatzaileagan sinestea ez da aspaldiko garai bateko gauzak gogoratzea, baizik haren indar salbatzailea gaur esperimentatzea, gure bizitza gizatarrago egiteko gai dela esperimentatzea.

Horregatik, baliabide literario berezi-bereziaz baliatzen da Lukas. Jesus ez da iraganeko norbait. Nahita errepikatzen du ezen Jesus berpiztuaren salbazioa «GAUR» berean ari zaigula eskaintzen, harekin topo egiten dugun bakoitzean. Hona adibide batzuk.

Honela iragartzen digu Jesusen jaiotza: «Daviden hirian Salbatzaile bat jaio zaizue gaur». Gaur ere jaio daiteke Jesus guretzat. Gaur sar daiteke gure bizitzan eta alda dezake betiko. Bizi berrira jaio gaitezke harekin.

Galileako herrixka batean ezindu bat ekarri diote Jesusi. Hau hunkitu egin da, hura bekatuak blokeaturik ikustean, eta sendatu egin du barkazioa eskainiz: «Barkatuak dituzu zeure bekatuak». Jainkoa goratuz erreakzionatu du jendeak: «Gauza harrigarriak ikusi ditugu gaur». Guk ere esperimenta dezakegu barkazioa, Jainkoaren bakea eta barneko poza, Jesusi senda gaitzan uzten badiogu.

Jeriko hirian, Jesusek Zakeoren etxean hartu du ostatu, zerga-biltzaile aberats eta boteretsu haren etxean. Jesusekin topo egiteak erabat eraldatu du Zakeo: hainbat jenderi lapurtua itzuliko du eta pobreekin partekatuko bere aberastasunak. Jesusek diotso: «Gaur salbazioa iritsi da etxe honetara». Jesusi geure bizitzan sartzen uzten badiogu, gaur berean hasi ahal izango dugu geuk ere biziera duin, haurride arteko eta solidario bat.

Jesus hilzorian da gurutzea, bi gaizkileren artean. Haietako batek konfiantza hartu du Jesusengan: «Jesus, gogora zaitez nitaz zeure erreinuan izango zarenean». Bat-batean erreakzionatu du Jesusek: «Gaur nirekin izango zara paradisuan». Gure heriotzako ordua ere salbazio-eguna izango da. Hainbeste espero genituen hitz hauek entzungo ditugu azkenean: hartzazu atseden, izan konfiantza nigan, gaur nirekin izango zara, eta betiko.

Gaur urteberria hasi dugu. Baina, zer izan daiteke guretzat zerbait berri eta on? Zeinek jaioaraziko du gugan poz berri bat? Zein psikologok irakatsiko digu gizatasun handiagoko izaten? Ezer gutxirako dira desio onak. Gugan ernetzen den gauzarik hoberenerako esna bizitzea da garrantzia duena. Egunero eskaintzen digu Jainkoak salbazioa. Ez da zertan ezeren zain egon. «Gaur» hau bera izan daiteke niretzat salbazio-egun.

 

AVUI

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Lluc acaba el seu relat del naixement de Jesús indicant als lectors que «Maria guardava tot això en el seu cor». No conserva els fets com un record del passat, sinó com una experiència que actualitzarà i reviurà al llarg de la seva vida.

No és una observació gratuïta. Maria és model de fe. Segons aquest evangelista, creure en Jesús Salvador no és recordar esdeveniments d’altres temps, sinó experimentar avui la seva força salvadora, capaç de fer més humana la nostra vida.

Per això, Lluc utilitza un recurs literari molt original. Jesús no pertany al passat. Intencionadament va repetint que la salvació de Jesús ressuscitat se’ns està oferint “AVUI”, ara mateix, sempre que ens trobem amb ell. Vegem-ne alguns exemples.

Així se’ns anuncia el naixement de Jesús: “Avui, a la ciutat de David, us ha nascut el Salvador”. Avui pot néixer Jesús per a nosaltres. Avui pot entrar a la nostra vida i canviar-la per sempre. Amb ell podem néixer a una existència nova.

En un llogarret de Galilea porten davant Jesús un paralític. Jesús es commou en veure’l bloquejat pel seu pecat i el guareix oferint-li el perdó: “Els teus pecats són perdonats”. La gent reacciona lloant Déu: “Avui hem vist coses admirables”. També nosaltres podem experimentar avui el perdó, la pau de Déu i l’alegria interior si ens deixem curar per Jesús.

A la ciutat de Jericó, Jesús s’allotja a casa de Zaqueu, ric i poderós recaptador d’impostos. La trobada amb Jesús el transforma: tornarà el que ha robat a tanta gent i compartirà els seus béns amb els pobres. Jesús li diu: “Avui ha arribat la salvació a aquesta casa”. Si deixem entrar Jesús en la nostra vida, avui mateix podem començar una vida més digna, més fraterna i més solidària.

Jesús està agonitzant en la creu enmig de dos malfactors. Un d’ells es confia a Jesús: “Jesús, recorda’t de mi quan siguis al teu regne”. Jesús reacciona immediatament: “Avui seràs amb mi al paradís”. També el dia de la nostra mort serà un dia de salvació. Per fi escoltarem de Jesús aquestes paraules tan esperades: descansa, confia en mi, avui seràs amb mi per sempre.

Avui comencem un any nou. Però, què pot ser per a nosaltres quelcom realment nou i bo? Qui farà néixer en nosaltres una alegria nova? Quin psicòleg ens ensenyarà a ser més humans? De poc serveixen els bons desitjos. El que és decisiu és estar més atents a tot el bo i millor que es desperta en nosaltres. La salvació se’ns ofereix cada dia. No cal esperar res. Avui mateix pot ser per a mi un dia de salvació.

 

HOXE

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Lucas conclúe o seu relato do nacemento de Xesús indicando aos lectores que «María gardaba todas estas cousas meditándoas no seu corazón». Non conserva o sucedido como un recordo do pasado, senón coma unha experiencia que actualizará e revivirá ao longo da súa vida.

Non é unha observación gratuíta. María é modelo de fe. Segundo este evanxelista, crer en Xesús Salvador non é recordar acontecementos doutros tempos, senón experimentar hoxe a súa forza salvadora, capaz de facer máis humana a nosa vida.

Por iso, Lucas utiliza un recurso literario moi orixinal. Xesús non pertence ao pasado. Intencionadamente vai repetindo que a salvación de Xesús resucitado se nos está ofrecendo “HOXE”, agora mesmo, sempre que nos atopamos con el. Vexamos algúns exemplos.

Así se nos anuncia o nacemento de Xesús: “Naceuvos hoxe na cidade de David un Salvador”. Hoxe pode nacer Xesús para nós. Hoxe pode entrar na nosa vida e cambiala para sempre. Con el podemos nacer a unha existencia nova.

Nunha aldea de Galilea traen ante Xesús a un paralítico. Xesús conmóvese ao velo bloqueado polo seu pecado e sándao ofrecéndolle o perdón: “Os Teus pecados quedan perdoados”. A xente reacciona gabando a Deus: “Hoxe vimos cousas admirábeis”. Tamén nós podemos experimentar hoxe o perdón, a paz de Deus e a alegría interior se nos deixamos sandar por Xesús.

Na cidade de Xericó, Xesús alóxase na casa de Zaqueu, rico e poderoso recadador de impostos. O encontro con Xesús transfórmao: devolverá o roubado a tanta xente e compartirá os seus bens cos pobres. Xesús dille: “Hoxe chegou a salvación a esta casa”. Se deixamos entrar a Xesús na nosa vida, hoxe mesmo podemos empezar unha vida máis digna, fraterna e solidaria.

Xesús está a agonizar na cruz no medio de dous delincuentes. Un deles confíase a Xesús: “Xesús, acórdate de min cando esteas no teu reino”. Xesús reacciona inmediatamente: “Hoxe estarás comigo no paraíso”. Tamén o día da nosa morte será un día de salvación. Por fin escoitaremos de Xesús esas palabras tan esperadas: descansa, confía en min, hoxe estarás comigo para sempre.

Hoxe comezamos un ano novo. Pero, que pode ser para nós algo realmente novo e bo? Quen fará nacer en nós unha alegría nova? Que psicólogo nos ensinará a ser máis humanos? De pouco serven os bos desexos. O decisivo é estar máis atentos ao mellor que esperta en nós. A salvación ofrécesenos cada día. Non hai que esperar a nada. Hoxe mesmo pode ser para min un día de salvación.