Posts etiquetados ‘Profeta’

lampara4 Tiempo ordinario (C) Lucas 4, 21-30
PRIVADOS DE ESPÍRITU PROFÉTICO
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 30/01/13.- Sabemos que históricamente la oposición a Jesús se fue gestando poco a poco: el recelo de los escribas, la irritación de los maestros de la ley y el rechazo de los dirigentes del templo fueron creciendo hasta acabar en su ejecución en la cruz.

También lo sabe el evangelista Lucas. Pero, intencionadamente, forzando incluso su propio relato, habla del rechazo frontal a Jesús en la primera actuación pública que describe. Desde el principio han de tomar conciencia los lectores de que el rechazo es la primera reacción que encuentra Jesús entre los suyos al presentarse como Profeta.

Lo sucedido en Nazaret no es un hecho aislado. Algo que sucedió en el pasado. El rechazo a Jesús cuando se presenta como Profeta de los pobres, liberador de los oprimidos y perdonador de los pecadores, se puede ir produciendo entre los suyos a lo largo de los siglos.

A los seguidores de Jesús nos cuesta aceptar su dimensión profética. Olvidamos casi por completo algo que tiene su importancia. Dios no se ha encarnado en un sacerdote, consagrado a cuidar la religión del templo. Tampoco en un letrado ocupado en defender el orden establecido por la ley. Se ha encarnado y revelado en un Profeta enviado por el Espíritu a anunciar a los pobres la Buena Noticia y a los oprimidos la liberación.

Olvidamos que la religión cristiana no es una religión más, nacida para proporcionar a los seguidores de Jesús las creencias, ritos y preceptos adecuados para vivir su relación con Dios. Es una religión profética, impulsada por el Profeta Jesús para promover un mundo más humano, orientado hacia su salvación definitiva en Dios.

Los cristianos tenemos el riesgo de descuidar una y otra vez la dimensión profética que nos ha de animar a los seguidores de Jesús. A pesar de las grandes manifestaciones proféticas que se han ido dando en la historia cristiana, no deja de ser verdad lo que afirma el reconocido teólogo H. von Balthasar: A finales del siglo segundo ”cae sobre el espíritu (profético) de la Iglesia una escarcha que no ha vuelto a quitarse del todo”.

Hoy, de nuevo, preocupados por restaurar “lo religioso” frente a la secularización moderna, los cristianos corremos el peligro de caminar hacia el futuro privados de espíritu profético. Si es así, nos puede suceder lo que a los vecinos de Nazaret: Jesús se abrirá paso entre nosotros y “se alejará” para proseguir su camino. Nada le impedirá seguir su tarea liberadora. Otros, venidos de fuera, reconocerán su fuerza profética y acogerán su acción salvadora. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

PRIVADOS DE ESPÍRITO PROFÉTICO

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Sabemos que historicamente a oposição a Jesus foi-se gerando pouco a pouco: o receio dos escribas, a irritação dos mestres da lei e a recusa dos dirigentes do templo foram crescendo até acabar na Sua execução na cruz.

Também o sabe o evangelista Lucas. Mas, intencionalmente, forçando inclusive o seu próprio relato, fala da rejeição frontal a Jesus na Sua primeira atuação pública que descreve. Desde o inicio hão de tomar consciência, os leitores de que a rejeição é a primeira reação que encontra Jesus entre os Seus ao apresentar-se como Profeta.

O sucedido em Nazaré não é um acontecimento isolado. Algo que sucedeu no passado. A rejeição a Jesus quando se apresenta como Profeta dos pobres, libertador dos oprimidos e que perdoa os pecadores, pode-se ir produzindo entre os seus ao longo dos séculos.

Aos seguidores de Jesus, custa-nos aceitar a Sua dimensão profética. Esquecemos quase por completo algo que tem a sua importância. Deus não se encarnou num sacerdote, consagrado a cuidar da religião do templo. Tampouco é um letrado ocupado em defender a ordem estabelecida pela lei. Encarnou-se e revelou-se num Profeta enviado pelo Espírito, a anunciar aos pobres a Boa Nova e aos oprimidos a libertação.

Esquecemos que a religião cristã não é mais uma religião, nascida para proporcionar aos seguidores de Jesus as crenças, ritos e preceitos adequados para viver a sua relação com Deus. É uma religião profética, impulsionada pelo Profeta Jesus para promover um mundo mais humano, orientado para a sua salvação definitiva em Deus.

Os cristãos, temos o risco de nos distrairmos uma e outra vez a dimensão profética que nos há de animar aos seguidores de Jesus. Apesar das grandes manifestações proféticas que se foram dando na história cristã, não deixa de ser verdade o que afirma o reconhecido teólogo H. von Balthasar: Nos finais do segundo século “cai sobre o espírito (profético) da Igreja uma geada que não voltou a sair de todo”.

Hoje, de novo, preocupados por restaurar “o religioso” frente à secularização moderna, os cristãos corremos o perigo de caminhar para ol futuro privados de espírito profético. Se é assim, pode-nos suceder o mesmo que aos vizinhos de Nazaré: Jesus abrirá caminho entre nós e “afastar-se-á” para prosseguir o Seu caminho. Nada o impedirá de continuar a Sua tarefa libertadora. Outros, vidos de fora, reconhecerão a Sua força profética e acolherão a Sua ação salvadora.

PRIVI DI SPIRITO PROFETICO

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Sappiamo che storicamente l’opposizione a Gesù si preparò gradualmente: la diffidenza degli scribi, l’irritazione dei maestri della legge e il rifiuto dei dirigenti del tempio andarono crescendo fino ad arrivare alla sua esecuzione sulla croce.

Lo sa anche l’evangelista Luca. Ma, intenzionalmente, forzando un poco il proprio racconto, parla del rifiuto frontale di Gesù nel primo intervento pubblico che descrive. Fin dall’inizio i lettori devono prendere coscienza che il rifiuto è la prima reazione che trova Gesù tra i suoi quando si presenta come Profeta.

Quel che accade a Nazareth non è un fatto isolato. Qualcosa accaduto nel passato. Il rifiuto di Gesù quando si presenta come Profeta dei poveri, liberatore degli oppressi e perdonando i peccatori, si può produrre tra i suoi lungo i secoli.

A noi seguaci di Gesù costa accettare la sua dimensione profetica. Dimentichiamo quasi completamente qualcosa che ha la sua importanza.Dio non si è incarnato in un sacerdote consacrato a curare la religione del tempio. Nemmeno in un letterato occupato a difendere l’ordine stabilito dalla legge. Si è incarnato e rivelato in un Profeta inviato dallo Spirito ad annunciare ai poveri la Buona Notizia e agli oppressi la liberazione.

Dimentichiamo che la religione cristiana non è una religione in più, nata per dare ai seguaci di Gesù le credenze, i riti e i precetti adeguati per vivere la loro relazione con Dio. È una religione profetica, animata dal Profeta Gesù per promuovere un mondo più umano, orientato verso la sua salvezza definitiva in Dio.

Noi cristiani corriamo il rischio di trascurare spesso la dimensione profetica che deve animare i seguaci di Gesù. Nonostante le grandi manifestazioni profetiche che ci sono state nella storia cristiana, non cessa di essere vero quello che afferma il noto teologo H. von Balthasar: alla fine del secolo secondo “scende sullo spirito (profetico) della Chiesa una brina che non è più scomparsa del tutto”.

Oggi, di nuovo, preoccupati di restaurare “il religioso” di fronte alla secolarizzazione moderna, noi cristiani corriamo il pericolo di camminare verso il futuro privi di spirito profetico. Se è così, ci può accadere come agli abitanti di Nazareth: Gesù passando in mezzo a noi, si allontanerà, per proseguire il suo cammino. Niente gli impedirà di proseguire il suo compito di liberazione. Altri, venuti da fuori, riconosceranno la sua forza profetica e accoglieranno la sua azione salvatrice.

PRIVES D’ESPRIT PROPHETIQUE

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Nous savons par l’histoire que l’opposition à Jésus a connue une gestation progressive: la méfiance des scribes, l’irritation des maîtres de la loi et le refus des dirigeants du temple sont allés en grandissant pour en finir avec l’exécution de Jésus sur une croix.

L’évangéliste Luc le sait bien lui aussi. Mais de façon intentionnelle, en forçant même son propre récit, il parle du refus frontal à l’égard de Jésus lors de sa première action publique, qu’il décrit.

Ce qui s’est passé à Nazareth n’est pas un fait isolé. Quelque chose qui est arrivé dans le passé. Le rejet de Jésus lorsqu’il se présente comme Prophète des pauvres, comme libérateur des opprimés et comme celui qui pardonne aux pécheurs, peut se produire parmi les siens tout au long des siècles.

Cela nous coûte, à nous, disciples de Jésus, d’accepter sa dimension prophétique. Nous oublions presque complètement quelque chose d’important. Dieu ne s’est pas incarné dans un prêtre, consacré à veiller sur la religion du temple, ni dans un scribe occupé à défendre l’ordre établi par la loi. Il s’est incarné et révélé dans un Prophète envoyé par l’Esprit pour annoncer aux pauvres la Bonne Nouvelle et aux opprimés la libération.

Nous oublions que la religion chrétienne n’est pas une religion de plus, qui serait née pour fournir aux disciples de Jésus les croyances, les rites et les préceptes nécessaires pour vivre leur relation à Dieu. C’est une religion prophétique, impulsée par le Prophète Jésus pour promouvoir un monde plus humain, orienté vers son salut définitif en Dieu.

Nous chrétiens, nous risquons de négliger souvent la dimension prophétique qui doit animer tout disciple de Jésus. Malgré les grandes manifestations prophétiques qui ont eu lieu tout au long de l’histoire chrétienne, elle est toujours vraie l’affirmation du prestigieux théologien H. von Balthasar : Vers la fin du deuxième siècle, « il est tombé sur l’esprit prophétique de l’Eglise un manteau de givre qui n’a pas encore été tout à fait enlevé ».

Aujourd’hui encore, préoccupés que nous sommes d’instaurer “le religieux” face à la sécularisation moderne, nous, chrétiens, nous risquons d’avancer vers l’avenir privés d’esprit prophétique. S’il en est ainsi, il peut nous arriver ce qui est arrivé aux gens de Nazareth : Jésus ouvrira un passage parmi nous et « s’éloignera » pour poursuivre son chemin. Rien ne l’arrêtera pour continuer sa mission de libération. D’autres, venus d’ailleurs, reconnaîtront sa force prophétique et accueilleront son action salvatrice.

DEPRIVED OF A PROPHETIC SPIRIT

José Antonio Pagola. Translator: Valentin de Souza S.J.

We know from history that the opposition to Jesus kept growing gradually: the distrust of the scribes , the exasperation of the teachers of the Law and the rejection by the leaders of the Temple - it all kept growing till it ended with his execution on the cross.

The evangelist, Luke, too knows this. But, deliberately stretching his own story, he speaks of the open rejection of Jesus in the description of the first public act of Jesus. From the beginning he wants his readers to realize that rejection is the first reaction Jesus meets with among his people when he appears as a Prophet.

What happens in Nazareth is not an isolated incident, something that happened in the past. The rejection of Jesus when he presents himself as the Prophet of the poor, the liberator of the oppressed and the one who forgives sinners, can go on happening among his people all through the centuries.

We, followers of Jesus, find it hard to accept the prophetic dimension of his personality. We almost completely forget something which has its own importance. God has not become incarnate in a priest, consecrated to take care of the religion of the Temple. Neither has he become a lawyer to defend the order established by the Law. He has become incarnate and revealed himself in a Prophet sent by the Spirit to announce Good News to the poor and freedom to the oppressed.

Let’s forget that the Christian religion is one more religion that has arisen to provide the followers of Jesus the beliefs, rites, and precepts needed to maintain its relationship with God. It is a prophetic religion, impelled by the Prophet Jesus to promote a more humane world, oriented to its final salvation in God.

We Christians run the risk of neglecting time and again the prophetic dimension that has to animate the followers of Jesus. In spite of the great prophetic manifestations that have occurred in the history of Christianity, what  the great theologian H. Von Balthazar said does not stop being true: at the end of the second century  “a frost falls on the (prophetic) spirit of the Church that has not been removed altogether.”

Today, again, worried about recovering “the religious spirit” as opposed to modern secularization, we Christians run the risk of journeying into the future deprived of a prophetic spirit. If this is so, what happened to the villagers of Nazareth could happen to us: Jesus will make a way through us and walk off to continue on his course. Nothing will prevent him pursuing his liberating task. Others coming from outside, will recognize his prophetic power and will welcome his saving action.

PROFETA ESPIRITURIK GABE

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Badakigu Jesusen kontrako aurkaritza, historikoki, pixkana joan zela gauzatzen: eskribauen errezeloa, lege-maisuen haserrea eta tenpluko buruzagien ukoa handituz joan ziren, Jesus gurutzera eramateraino.

Badu horren berri Lukasek ere. Baina, nahita, bere kontakizuna behartuz bada ere, esaten du jendaurrean izan duen lehen jardueran berean jarri zaiola jendea Jesusi aurrez aurre. Hasieratik izan behar dute kontuan irakurleek ukoa izan dela Jesusek bereen aldetik, Profeta bezala agertu denean, jasan duen erreakzioa.

Nazareten gertatua ez da gertaera bakana. Ez da iraganean gertatu zen zerbait. Jesusi hasieran berean, pobreen Profeta bezala, zapalduen askatzaile eta bekatuen barkatzaile bezala agertu denean, egin dioten ukoa errepikatuz joan daiteke mendetan barna.

Jesusen jarraitzaileoi zail gertatzen zaigu haren alderdi profetikoa onartzea. Kasik erabat ahazten dugu bere garrantzia duen gauza bat. Jainkoa ez da haragitu apaiz batengan, Tenpluko erlijioa zaintzeko sagaratua den horrengan. Ez da lege-maisu batengan ere, legeak ezarritako ordenua gordetzeari emana den horrengan. Baizik eta profeta batengan haragitu eta agertu da, pobreei Berri Ona eta zapalduei askapena hots egitera Espirituak bidali duen horrengan.

Ahaztu egiten gara kristau-erlijioa ez dela beste erlijio bat gehiago, Jainkoarekiko beren harremanak bizitzeko Jesusen jarraitzaileei sinesgai, erritu eta agindu egokiak emango lizkiekeen bat. Ez, baizik eta erlijio profetikoa da, Jesus profetak eragindakoa, mundu gizatarrago bat, bere behin betiko salbazioa Jainkoagan gauzatzeko norabidetu den bat, sustatzeko.

Kristauek arriskua dugu alderdi profetikoa, Jesusen jarraitzaileok arnastu beharko gintuzkeen hori, behin eta berriz alde batera uzteko. Kristau-historian barna gertatu diren agerpen profetikoak eta guzti, egia izaten jarraitzen du Urs von Balthasar teologo sonatuak esandako honek: Bigarren mendearen azken aldera «oraino erabat desagertu ez den intzigarra jaitsi zen Elizaren espiritu (profetikoaren) gainera».

Gaur, sekularizazio modernoaren aurrean, «erlijiosotasuna» berriro berrezartzeaz arduraturik, kristauek arriskua dugu etorkizunera bidea espiritu profetikorik gabe egin nahi izateko. Horrela gertatzen bada, Nazareteko jendearena gerta dakiguke: Jesus gure artean ibiliz joan eta «urrunduko da» bere bideari jarraitzeko. Ezerk ez dio galaraziko bere eginkizun askatzaileari jarraitzea. Beste batzuek, kanpotik etorriek, antzemango diote haren indar profetikoari eta onartuko haren egintza salbatzailea.

 

PRIVATS D’ESPERIT PROFÈTIC

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Sabem que històricament l’oposició a Jesús es va anar gestant a poc a poc: el recel dels escribes, la irritació dels mestres de la llei i el rebuig dels dirigents del temple van anar creixent fins a acabar en la seva execució en la creu.

També ho sap l’evangelista Lluc. Però, intencionadament, forçant fins i tot el seu propi relat, parla del rebuig frontal a Jesús a la primera actuació pública que descriu. Des del principi han de prendre consciència els lectors que el rebuig és la primera reacció que troba Jesús entre els seus en presentar-se com Profeta.

El que ha passat a Natzaret no és un fet aïllat. Una cosa que va succeir en el passat. El rebuig a Jesús quan es presenta com Profeta dels pobres, alliberador dels oprimits i perdonador dels pecadors, es pot anar produint entre els seus al llarg dels segles.

Als seguidors de Jesús ens costa acceptar la seva dimensió profètica. Oblidem gairebé del tot alguna cosa que té la seva importància. Déu no s’ha encarnat en un sacerdot, consagrat a cuidar la religió del temple. Tampoc en un lletrat ocupat en defensar l’ordre establert per la llei. S’ha encarnat i revelat en un Profeta enviat per l’Esperit a anunciar als pobres la Bona Notícia i als oprimits l’alliberament.

Oblidem que la religió cristiana no és una religió més, nascuda per proporcionar als seguidors de Jesús les creences, ritus i preceptes adequats per viure la seva relació amb Déu. És una religió profètica, impulsada pel Profeta Jesús per promoure un món més humà, orientat cap a la seva salvació definitiva en Déu.

Els cristians tenim el risc de descuidar una i altra vegada la dimensió profètica que ens ha d’animar als seguidors de Jesús. Malgrat les grans manifestacions profètiques que s’han anat donant en la història cristiana, no deixa de ser veritat el que afirma el reconegut teòleg H. von Balthasar: A finals del segle segon “cau sobre l’esperit (profètic) de l’Església una gebrada que no se n’ha anat del tot”.

Avui, de nou, preocupats per restaurar “el religiós” davant de la secularització moderna, els cristians correm el perill de caminar cap al futur privats d’esperit profètic. Si és així, ens pot passar com als veïns de Natzaret: Jesús s’obrirà pas entre nosaltres i “s’allunyarà” per prosseguir el seu camí. Res li impedirà seguir la seva tasca alliberadora. Altres, vinguts de fora, reconeixeran la seva força profètica i acolliran seva acció salvadora.

PRIVADOS DE ESPÍRITO PROFÉTICO

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Sabemos que historicamente a oposición a Xesús foise xestando aos poucos: o receo dos escribas, a irritación dos mestres da lei e o rexeitamento dos dirixentes do templo foron medrando ata acabar na súa execución na cruz.

Tamén o sabe o evanxelista Lucas. Pero, intencionadamente, forzando incluso o seu propio relato, fala do rexeitamento frontal a Xesús na primeira actuación pública que describe. Desde o principio han tomar conciencia os lectores de que o rexeitamento é a primeira reacción que atopa Xesús entre os seus ao presentarse como Profeta.

O sucedido en Nazaret non é un feito illado. Algo que sucedeu no pasado. O rexeitamento a Xesús cando se presenta como Profeta dos pobres, liberador dos oprimidos e perdoador dos pecadores, pódese ir producindo entre os seus ao longo dos séculos.

Aos seguidores de Xesús cústanos aceptarmos a súa dimensión profética. Esquecemos case por completo algo que ten a súa importancia. Deus non se encarnou nun sacerdote, consagrado a coidar a relixión do templo. Tampouco nun letrado, ocupado en defender a orde establecida pola lei. Encarnouse e revelouse nun Profeta enviado polo Espírito para anunciar aos pobres a Boa Noticia e aos oprimidos a liberación.

Esquecemos que a relixión cristiá non é unha relixión máis, nada para proporcionar aos seguidores de Xesús as crenzas, ritos e preceptos adecuados para viviren a súa relación con Deus. É unha relixión profética, impulsada polo Profeta Xesús para promover un mundo máis humano, orientado cara á súa salvación definitiva en Deus.

Os cristiáns temos o risco de descoidarmos unha e outra vez a dimensión profética que nos ten de animar aos seguidores de Xesús. Malia as grandes manifestacións proféticas que se han ir dando na historia cristiá, non deixa de ser verdade o que afirma o recoñecido teólogo H. von Balthasar: A finais do século segundo “cae sobre o espírito (profético) da Igrexa unha xeada que non volveu a quitarse do todo”.

Hoxe, de novo, preocupados por restaurar “o relixioso” fronte á secularización moderna, os cristiáns corremos o perigo de camiñarmos cara ao futuro privados de espírito profético. Se é así, pódenos suceder o que aos veciños de Nazaret: Xesús abrirase paso entre nós e afastarase” para proseguir o seu camiño. Nada lle impedirá seguir a súa tarefa liberadora. Outros, vindos de fóra, recoñecerán a súa forza profética e acollerán a súa acción salvadora.

Profeta

Publicado: 23 enero, 2013 en BIBLIA
Etiquetas: , , , , ,

jesús3 Tiempo ordinario (C) Lucas 1,1-4; 4,14-21
PROFETA
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 23/01/13.- En una aldea perdida de Galilea, llamada Nazaret, los vecinos del pueblo se reúnen en la sinagoga una mañana de sábado para escuchar la Palabra de Dios. Después de algunos años vividos buscando a Dios en el desierto, Jesús vuelve al pueblo en el que había crecido.

La escena es de gran importancia para conocer a Jesús y entender bien su misión. Según el relato de Lucas, en esta aldea casi desconocida por todos, va a hacer Jesús su presentación como Profeta de Dios y va a exponer su programa aplicándose a sí mismo un texto del profeta Isaías.

Después de leer el texto, Jesús lo comenta con una sola frase: “Hoy se cumple esta Escritura que acabáis de oír”. Según Lucas, la gente “tenía los ojos fijos en él”. La atención de todos pasa del texto leído a la persona de Jesús. ¿Qué es lo que nosotros podemos descubrir hoy si fijamos nuestros ojos en él?

Movido por el Espíritu de Dios. La vida entera de Jesús está impulsada, conducida y orientada por el aliento, la fuerza y el amor de Dios. Creer en la divinidad de Jesús no es confesar teóricamente una fórmula dogmática elaborada por los concilios. Es ir descubriendo de manera concreta en sus palabras y sus gestos, su ternura y su fuego, el Misterio último de la vida que los creyentes llamamos “Dios”.

Profeta de Dios. Jesús no ha sido ungido con aceite de oliva como se ungía a los reyes para transmitirles el poder de gobierno o a los sumos sacerdotes para investirlos de poder sacro. Ha sido “ungido” por el Espíritu de Dios. No viene a gobernar ni a regir. Es profeta de Dios dedicado a liberar la vida. Solo le podremos seguir si aprendemos a vivir con su espíritu profético.

Buena Noticia para los pobres. Su actuación es Buena Noticia para la clase social más marginada y desvalida: los más necesitados de oír algo bueno; los humillados y olvidados por todos. Nos empezamos parecer a Jesús cuando nuestra vida, nuestra actuación y amor solidario puede ser captado por los pobres como algo bueno.

Dedicado a liberar. Vive entregado a liberar al ser humano de toda clase de esclavitudes. La gente lo siente como liberador de sufrimientos, opresiones y abusos; los ciegos lo ven como luz que libera del sinsentido y la desesperanza; los pecadores lo reciben como gracia y perdón. Seguimos a Jesús cuando nos va liberando de todo lo que nos esclaviza, empequeñece o deshumaniza. Entonces creemos en él como Salvador que nos encamina hacia la Vida definitiva. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

 

PROFETA

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Numa aldeia perdida da Galileia, chamada Nazaré, os habitantes da terra reúnem-se na sinagoga uma manhã de sábado para escutar a Palavra de Deus. Despois de alguns anos vividos procurando Deus no deserto, Jesus volta à povoação em que tinha crescido.

A cena é de grande importância para conhecer Jesus e entender bem a Sua missão. Segundo o relato de Lucas, nesta aldeia quase desconhecida por todos, vai a fazer Jesus a Sua apresentação como Profeta de Deus e vai expor o Seu programa aplicando-se a si mesmo um texto do profeta Isaías.

Despois de ler o texto, Jesus comenta-o com uma só frase: “Hoje cumpre-se esta Escritura que acabais de ouvir”. Segundo Lucas, as pessoas “tinham os olhos fixos Nele”. A atenção de todos, passa do texto lido à pessoa de Jesus. Que é que nós podemos descobrir hoje se fixarmos os nossos olhos Nele?

Movido pelo Espírito de Deus. Toda a vida de Jesus está impulsionada, conduzida e orientada pelo alento, a força e o amor de Deus. Acreditar na divindade de Jesus não é confessar teoricamente uma fórmula dogmática elaborada pelos concílios. É ir descobrindo a forma concreta nas Suas palavras e nos Seus gestos, a Sua ternura e o Seu fogo, o Mistério último da vida que os crentes chamamos “Deus”.

Profeta de Deus. Jesus não foi ungido com azeite de oliveira como se ungia os reis para transmitir-lhes o poder de governar ou aos sumos-sacerdotes para investi-los de poder sacro. Foi “ungido” pelo Espírito de Deus. Não vem governar nem a reger. É profeta de Deus dedicado a libertar a vida. Só o poderemos seguir se aprendemos a viver com o Seu espírito profético.

Boa Nova para os pobres. A Sua atuação é Boa Nova para a classe social mais marginalizada e desvalida: os mais necessitados de ouvir algo bom; os humilhados e esquecidos por todos. Começamos a parecer-nos a Jesus quando a nossa vida, a nossa atuação e amor solidário pode ser captado pelos pobres como algo bom.

Dedicado a libertar. Vive entregue a libertar o ser humano de todo o tipo de escravidões. As pessoas sentem-No como libertador de sofrimentos, opreensões e abusos; os cegos veem-no como luz que liberta do que não tem sentido e do desespero; os pecadores recebem-no como graça e perdão. Seguimos Jesus quando nos vai libertando de tudo o que nos escraviza, empequenece ou desumaniza. Então acreditamos Nele como Salvador que nos encaminha para a Vida definitiva.

PROFETA

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

In un villaggio sperduto di Galilea, chiamato Nazareth, gli abitanti si riuniscono nella sinagoga la mattina di sabato per ascoltare la Parola di Dio. Dopo alcuni anni vissuti cercando Dio nel deserto, Gesù ritorna nel luogo in cui era cresciuto.

La scena è di grande importanza per conoscere Gesù e comprendere bene la sua missione. Secondo il racconto di Luca, in questo villaggio quasi sconosciuto da tutti, Gesù farà la sua presentazione come Profeta di Dio e esporrà il suo programma applicando a se stesso un testo del profeta Isaia.

Dopo aver letto il testo, Gesù lo commenta con una sola frase: Oggi si è compiuta questa Scrittura che voi avete ascoltato. Secondo Luca, gli occhi di tutti erano fissi su di lui. L’attenzione di tutti passa dal testo letto alla persona di Gesù. Che cosa possiamo scoprire oggi se fissiamo i nostri occhi su di lui?

Con la potenza dello Spirito. La vita intera di Gesù è spinta, condotta e orientata dal soffio, dalla forza e dall’amore di Dio. Credere nella divinità di Gesù non è confessare teoricamente una formula dogmatica elaborata dai concili. È scoprire progressivamente, in maniera concreta, nelle sue parole e nei suoi gesti, nella sua tenerezza e nel suo fuoco, il Mistero ultimo della vita che noi credenti chiamiamo “Dio”.

Profeta di Dio. Gesù non è stato unto con olio di oliva come si ungevano i re per trasmettere loro il potere di governo o i sommi sacerdoti per investirli di potere sacro. È stato “unto” dallo Spirito di Dio. Non viene a governare né a guidare. È profeta di Dio dedicato a liberare la vita. Lo potremo seguire solo se impariamo a vivere con il suo spirito profetico.

Buona Notizia per i poveri. Il suo agire è Buona Notizia per la classe sociale più emarginata e sprovveduta: I più bisognosi di udire qualcosa di buono; gli umiliati e dimenticati da tutti. Cominciamo a somigliare a Gesù quando la nostra vita, il nostro agire e l’amore solidale può essere colto dai poveri come una cosa buona.

Dedicato a liberare. Vive impegnato a liberare l’essere umano da ogni sorta di schiavitù. La gente lo sente come liberatore da sofferenze, oppressioni e abusi; i ciechi lo vedono come luce che libera dal non-senso e dalla disperazione; i peccatori lo ricevono come grazia e perdono. Seguiamo Gesù quando ci va liberando da tutto quello che ci schiavizza, immiserisce e disumanizza. Allora crediamo in lui come Salvatore che ci incammina verso la Vita definitiva.

 

PROPHETE

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Dans un village perdu de Galilée, appelé Nazareth, les habitants se réunissent dans la synagogue un samedi matin pour écouter la Parole de Dieu. Jésus, après quelques années passées dans le désert à chercher Dieu revient au village où il avait grandi.

La scène revêt une grande importance pour connaître Jésus et pour bien comprendre sa mission. Selon le récit de Luc, c’est dans ce village inconnu de presque tout le monde que Jésus va faire sa présentation en tant que Prophète de Dieu et qu’il va exposer son programme en s’appliquant à lui-même un texte du prophète Isaïe.

Après la lecture du texte, Jésus en fait un seul commentaire: “Cette parole de l’Ecriture que vous venez d’entendre, c’est aujourd’hui qu’elle s’accomplit” D’après Luc, « tout le monde avait les yeux fixés sur lui ». L’attention de tous, passe du texte à la personne de Jésus. Que pouvons-nous découvrir aujourd’hui si nous fixons notre regard sur lui ?

Poussé par l’Esprit de Dieu. La vie tout entière de Jésus est impulsée, conduite et orientée par l’élan, par la force et par l’amour de Dieu. Croire à la divinité de Jésus ne consiste pas à confesser théoriquement une formule dogmatique élaborée par les conciles, mais à découvrir progressivement et de façon concrète, dans ses paroles et dans ses gestes, dans sa tendresse et dans son feu, le Mystère ultime de la vie que nous, les croyants, nous appelons « Dieu ».

Prophète de Dieu. Jésus n’a jamais été oint avec de l’huile comme on le faisait aux rois pour leur transmettre le pouvoir de gouverner ou aux grands prêtres pour leur communiquer un pouvoir sacré. Jésus a été « oint » par l’Esprit de Dieu. Il ne vient pas gouverner ou régir. C’est un prophète de Dieu consacré à libérer la vie. Nous ne pourrons le suivre qu’en apprenant à vivre de son esprit prophétique.

Bonne nouvelle pour les pauvres. Son action est une Bonne Nouvelle pour la classe sociale la plus marginalisée et démunie : ceux qui ont le plus besoin d’entendre quelque chose de bon : les humiliés et les oubliés de tous. Nous commençons à ressembler à Jésus lorsque notre vie, notre action et notre amour solidaire peuvent être perçus par les pauvres comme quelque chose de bon.

Consacré à libérer. Une vie consacrée à libérer l’être humain de toute sorte d’esclavages. Les gens le voient comme un libérateur de la souffrance, des oppressions et des abus ; les aveugles le voient comme une lumière qui libère du non-sens et du désespoir ; les pécheurs le reçoivent comme grâce et pardon. Nous suivons Jésus lorsqu’il nous libère progressivement de tout ce qui nous rend esclaves, de ce qui nous amoindrit et qui nous déshumanise. C’est alors que nous croyons en lui comme le Sauveur qui nous achemine vers la Vie définitive.

 

THE PROPHET

José Antonio Pagola. Translator: Valentin de Souza S.J.

In a remote village of Galilee called Nazareth, the locals gather in the synagogue one morning to listen to the Word of God. After a few years seeking God in the desert, Jesus returns to the place where he had grown up.

The scene is very important to come to know Jesus and understand well his mission. According to Luke’s account, in this village almost unknown to everyone, Jesus is going to present himself as a prophet of God and explain his plan of action by applying to himself a text of the prophet Isaiah.

After reading the passage Jesus explains it with a single sentence:“Today this scripture is fulfilled in your hearing.” Luke notes: “The eyes of everyone in the synagogue were fastened on him.” The attention of everyone shifts from the words read to the person of Jesus. What can we today discover if we fix our eyes on him?

Moved by the Spirit of God. The entire life of Jesus is driven, led and directed by the prompting and guidance of the love of God. To believe Jesus is God, is not to profess in theory a dogmatic formula worked out by the Councils. It is to keep discovering in a concrete way, in his words and his actions, his tenderness and his fire, the ultimate Mystery of life we believers call “God”.

The Prophet of God. Jesus was not anointed with olive oil as were kings, to confer on them the power to govern, or high priests to invest them with sacred power. He was “anointed” with the Holy Spirit of God. He does not come to govern or to rule. He is a prophet of God dedicated to freeing life. We will only be able to follow him if we learn to live with his prophetic spirit.

Good News for the poor. His work is Good News for the most marginalized and helpless social class: those who need to hear something good; those despised and forgotten by all. We begin to be like Jesus when our lives, our work, and our love leading to solidarity with the poor is perceived by them as something good.

Dedicated to liberate. He spends his life liberating human beings from every kind of slavery. People see him as one who saves from suffering, oppression and exploitation; the blind experience him as light that frees from meaninglessness and despair; sinners receive him as grace and forgiveness. We follow Jesus when he delivers us from all that enslaves, belittles, or dehumanizes us. We then believe in him as the Savior who leads us to eternal life.

 

PROFETA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Galileako herrixka ezezagun batean, Nazaret izenekoan, herritarrak sinagogan bildu dira larunbat-goiz batean Jainkoaren Hitza entzuteko. Jainkoaren bila urte batzuk basamortuan egin ondoren, hazi zen herrira itzuli da Jesus.

Garrantzi handikoa da pasadizo hau, Jesus ezagutu eta haren misioa ondo ulertzeko. Lukasen kontakizunaren arabera, guztientzat ia ezezaguna den herrixka honetan Jesusek bere aurkezpena egin du, Jainkoaren Profeta bezala, eta herrixka honetan agertu du bere egitaraua, Isaias profetaren testua bere buruari aplikatuz.

Testu hori irakurri ondoren, esaldi bakar batekin komentatu du Jesusek guztia: «Gaur bete da entzun berri duzuen Idazki hau». Lukasen arabera, jendeak «begiak Jesusengan finko jarriak zituen». Guztien arreta, irakurri den testutik Jesus beragana igaro da. Zer aurki dezakegu gauk guk geure begiak Jesusengan finko jartzen baditugu?

Jainkoaren Espirituak eraginik. Jesusen bizitza guztia eragin, gidatu eta norabidetu dute Jainkoaren arnasak, indarrak eta maitasunak. Jesusen jainkotasunean sinestea ez datza kontzilioek landutako formula dogmatiko bat edo beste teorikoki aitortzean. Haren samurtasunean eta suan, haren hitzetan eta keinuetan, fededunok «Jainkoa» deitzen dugun bizitzaren azken Misterioa era zehatzean aurkituz joatean datza.

Jainkoaren Profeta. Jesus ez dute igurtzi oliba-olioz, erregeak igurtzi ohi zituzten bezala gobernu-aginpidea emateko edota apaiz nagusiak igurtzi ohi zituzten bezala ahalmen sakratuaz hornitzeko. Jainkoaren Espirituak «gantzutu» du Jesus. Ez da etorri ez gobernatzera, ez errege izatera. Jainkoaren profeta da, bizitza liberatzeari emana. Soilik, haren profeta-espirituz bizitzen ikasten badugu jarraitu ahal izango diogu.

Berri on pobreentzat. Jesusen jarduera Berri On da gizarte-klase marjinatuena eta baliogabetuena denarentzat: zerbait on entzuteko premia handiena dutenentzat, guztiek umiliatzen eta bazter uzten dituztenentzat. Jesusen antzeko izaten orduan hasiko gara: gure biziera, gure jarduera eta maitasun solidarioa pobreek gauza on bezala sumatzen hasiko direnean.

Askatzeari emana. Gizakia esklabotasun-mota guztietatik askatzeari emanik bizi da Jesus. Sufrimendu, zapalkuntza eta abusu guztietatik askatzen duen pertsona bezala sumatu du jendeak; zentzugabekeriatik eta etsipenik askatzen duen argitzat hartu dute itsuek; onginahi eta barkazio bezala sumatu dute bekatariek. Jesus hori esklabotzen, kaskartzen eta gizagabetzen gaituen ororen askatzailetzat hartuz goazen neurrian izango gara haren jarraitzaile. Orduan hartuko dugu bera betiko Bizira bideratzen gaituen Salbatzailetzat.

 

PROFETA

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

En un poblet perdut de Galilea anomenat Natzaret, els veïns del poble es reuneixen a la sinagoga un matí de dissabte per escoltar la Paraula de Déu. Després d’alguns anys viscuts buscant a Déu en el desert, Jesús torna al poble on havia crescut.

L’escena és de gran importància per conèixer Jesús i entendre bé la seva missió. Segons el relat de Lluc, en aquest poble gairebé desconegut per tothom, Jesús hi farà la seva presentació com Profeta de Déu i hi exposarà el seu programa aplicant-se a si mateix un text del profeta Isaïes.

Després de llegir el text, Jesús el comenta amb una sola frase: “Avui es compleix aquesta escriptura que acabeu d’escoltar”. Segons Lluc, la gent “tenia els ulls posats en Jesús”. L’atenció de tots passa del text llegit a la persona de Jesús. Què és el que nosaltres podem descobrir avui si fixem els nostres ulls en ell?

Mogut per l’Esperit de Déu. Tota la vida de Jesús està impulsada, conduïda i orientada per l’alè, la força i l’amor de Déu. Creure en la divinitat de Jesús no és confessar teòricament una fórmula dogmàtica elaborada pels concilis. És anar descobrint de manera concreta en les seves paraules i els seus gestos, la seva tendresa i el seu foc, el Misteri últim de la vida que els creients anomenem “Déu”.

Profeta de Déu. Jesús no ha estat ungit amb oli d’oliva com s’ungia als reis per transmetre’ls el poder de govern o als grans sacerdots per investir-los de poder sacre. Ha estat “ungit” per l’Esperit de Déu. No ve a governar ni a regir. És profeta de Déu dedicat a alliberar la vida. Només podrem seguir-lo si aprenem a viure amb el seu esperit profètic.

Bona Notícia per als pobres. La seva actuació és Bona Notícia per a la classe social més marginada i desvalguda: els més necessitats de sentir alguna cosa bona, els humiliats i oblidats per tothom. Ens comencem a assemblar a Jesús quan la nostra vida, la nostra actuació i el nostre amor solidari pot ser captat pels pobres com una cosa bona.

Dedicat a alliberar. Viu entregat a alliberar l’ésser humà de tota classe d’esclavituds. La gent el sent com alliberador de sofriments, d’opressions i d’abusos, els cecs el veuen com llum que allibera del sense sentit i la desesperança, els pecadors el reben com gràcia i perdó. Seguim Jesús quan ens va alliberant de tot el que ens esclavitza, empetiteix o deshumanitza. Llavors creiem en ell com Salvador que ens encamina cap a la Vida definitiva.

 

PROFETA

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Nunha aldea perdida de Galilea, chamada Nazaret, os veciños do pobo reúnense na sinagoga unha mañá de sábado para escoitar a Palabra de Deus. Logo dalgúns anos vividos buscando a Deus no deserto, Xesús volve ao pobo no que medrara.

A escena é de gran importancia para coñecer a Xesús e entender ben a súa misión. Segundo o relato de Lucas, nesta aldea case descoñecida por todos, vai facer Xesús a súa presentación como Profeta de Deus e vai expor o seu programa aplicándose a si mesmo un texto do profeta Isaías.

Logo de ler o texto, Xesús coméntao cunha soa frase: “Hoxe cúmprese esta Escritura que acabades de oír”. Segundo Lucas, a xente “tiña os ollos fixos nel”. A atención de todos pasa do texto lido á persoa de Xesús. Que é o que nós podemos descubrirmos hoxe se fixamos os nosos ollos nel?

Movido polo Espírito de Deus. A vida enteira de Xesús está impulsada, conducida e orientada polo alento, a forza e o amor de Deus. Crermos na divindade de Xesús non é confesar teóricamente unha fórmula dogmática elaborada polos concilios. É irmos descubrindo de xeito concreto nas súas palabras e os seus xestos, a súa tenrura e o seu lume, o Misterio último da vida que os crentes chamamos “Deus”.

Profeta de Deus. Xesús non foi unxido con aceite de oliva como se unxía aos reis para transmitirlles o poder de goberno ou aos sumos sacerdotes para investilos de poder sacro. Foi “unxido” polo Espírito de Deus. Non vén gobernar nin rexer. É profeta de Deus dedicado a liberar a vida. Só o poderemos seguir se aprendemos a vivir co seu espírito profético.

Boa Noticia para os pobres. A súa actuación é Boa Noticia para a clase social máis marxinada e desvalida: os máis necesitados de oír algo bo; os humillados e esquecidos por todos. Empezamos a parecérmonos a Xesús cando a nosa vida, a nosa actuación e amor solidario pode ser captado polos pobres como algo bo.

Dedicado a liberar. Vive entregado a liberar ao ser humano de toda clase de escravitudes. A xente sénteo como liberador de sufrimentos, opresións e abusos; os cegos veno como luz que libera do sen sentido e a desesperanza; os pecadores recíbeno como graza e perdón. Seguimos a Xesús cando nos vai liberando de todo o que nos escraviza, empequenece ou deshumaniza. Entón creemos nel como Salvador que nos encamiña cara á Vida definitiva.

los cinco minutos de pedro casaldáligaOBISPO, PROFETA Y HOMBRE LLENO DE HUMANIDAD
“Los cinco minutos de Pedro Casaldáliga” de Publicaciones Claretianas
MIGUEL ÁNGEL MESA, arumami@hotmail.com
MADRID.

ECLESALIA, 10/01/13.- En el año 2009 pude conocer por fin a Pedro Casaldáliga. Cumplíamos ese año mi mujer y yo los 25 años de casados y decidimos viajar a Brasil. Mi mejor regalo fue ir a conocer personalmente a Pedro. Hacía unos 20 años que nos escribíamos y me había invitado a visitarle en varias ocasiones.

Durante nuestra estancia en Sao Félix, más que al hombre perseguido por defender a los posseiros e indígenas, enfrentado al latifundio, amenazado de muerte en múltiples ocasiones, a quien intentó el gobierno de la dictadura militar expulsar varias veces de Brasil; más que a un obispo diferente, que alienta una Iglesia del pueblo y para el pueblo, participativa, pobre y sencilla, cuya causa es la Causa de Jesús, su Reino, con las Bienaventuranzas como norma de vida; o al gran poeta de la liberación que admiro… a quien conocimos, y quien nos acogió tan amablemente, con quien charlamos, compartimos y reímos, fue a un ser humano espléndido, rebosante de una plena humanidad, entrañable, cercano, atento. Como diría Antonio Machado, un hombre “en el buen sentido de la palabra, bueno”.

Ese encuentro ha quedado grabado, en el disco duro de mi memoria, como una de las mejores y más bellas experiencias de mi vida.

Este trabajo que presento es mi homenaje y agradecimiento particular a mi buen amigo Pedro. El libro está realizado con fragmentos de sus poesías, con sus proverbios y refranes, con trozos de sus numerosos escritos pastorales, de espiritualidad, de compromiso ético con la realidad. Uno para cada día del año.

Aconsejo una primera lectura rápida, para hacernos una idea de en dónde nos adentramos; un primer vistazo del conjunto, para deleitarnos con su forma de escribir y transmitir sus vivencias. Después es preciso ir saboreando pausadamente el texto propuesto para cada día. Para ir tomando su agua limpia y fresca, a pequeños sorbos. Para entrar día a día en su intimidad, en la profundidad de su pensamiento, en su ética personal y de compromiso cristiano y humano.

No conviene atragantarse, sino deslizarse lentamente por el alma de un hombre tan lleno de Dios y del ser humano que lo transpira por todos sus poros. En este caso por la epidermis de sus escritos más íntimos.

Solo me queda agradecer a Pedro Casaldáliga que me haya permitido utilizar sus textos, para que puedan seguir llegando al gran público, para que los degusten poco a poco, como una delicatessen, quienes ya los han saboreado; para abrir el apetito por conocerlos y alimentarse de ellos quienes aún no han podido gozarlos. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

El Cardenal Martini

Publicado: 4 septiembre, 2012 en REFLEXIONES
Etiquetas: , , ,

EL CARDENAL MARTINI
GABRIEL Mª OTALORA, gabriel.otalora@euskalnet.net
BILBAO (VIZCAYA).

 ECLESALIA, 04/09/12.- Con la muerte de Carlo María Martini desaparece un gran profeta en el sentido más genuino del término: “quien habla en nombre de otro” porque tiene experiencia de Dios, un mensajero de Dios e intérprete de su Palabra y de su amor cuya misión es, ante todo, para el presente inmediato. A lo largo de la historia, los ha habido quienes alientan a los marginados y oprimidos, los que anuncian la salvación y la liberación, defensores de pobres y desamparados e incluso quienes han corregido a los sacerdotes y les ha recordado sus responsabilidades (Mal 2, 1-9).

En su última charla en este mismo mes de agosto con el también jesuita Georg Sporschill, Martini hizo de Malaquías: “La Iglesia debe reconocer los errores propios y debe seguir un cambio radical, empezando por el Papa y los obispos”. Veía a la Iglesia Occidental cansada, atrapada por la burocracia y el bienestar, más preocupada por los signos externos que por abrir la Buena Nueva a los que más la necesitan, a la amanera de Jesús de Nazaret: “Nuestros rituales y nuestros vestidos son pomposos” y la contrapone a la “otra” Iglesia cercana al prójimo de monseñor Romero y los mártires jesuitas de El Salvador. “¿Dónde están entre nosotros los héroes en los que inspirarnos…?”. Está clara su denuncia profética de que en el Primer Mundo, la Iglesia actual no puede generar mártires mientras siga cómplice -por acción u omisión- del pecado estructural.

Y nos ha dejado tres recetas para salir del agotamiento. “El primero es reconocer los propios errores, por ejemplo en los escándalos de pederastia: “¿La Iglesia es todavía una autoridad de referencia o solo una caricatura en los medios?”. El segundo y el tercer consejo es recuperar la palabra de Dios y los sacramentos como una ayuda y no como un castigo. “¿Llevamos los sacramentos a los hombres que necesitan una nueva fuerza?”.

La partida de Martini nos deja motivos de reflexión y preocupación en una institución eclesial excesivamente complaciente y poco ejemplar: Para empezar, falta experiencia religiosa en los propios católicos, quizá por retozar demasiado en la sociedad de consumo. Nos falta mucha humildad para reconocer que el Espíritu sopla donde quiere, incluso en los alejados. No recordamos con la frecuencia necesaria que Jesús estuvo buscando a los apestados de su época, y no precisamente para condenarlos sino para transmitirles un chorro de amor que transformaba a cuántos tenían la mínima predisposición de abrirse a Él; que sus palabras más duras las reservó para los soberbios sepulcros blanqueados, grandes profesionales de la historia de la salvación; lo recordaba el evangelio del pasado domingo. Falta valentía para vivir solidariamente, y sobre todo, falta dejarle a Dios que actúe a través de nuestras manos, haciendo del ejemplo su imagen y semejanza.

Para colmo, muchos de los que niegan a Dios, le afirman con su actitud y su conducta. No tienen fe, pero sus hechos trabajan en la dirección de los valores del Evangelio, incluso cuando nos recriminan que nos apoderarnos de Dios para domeñarlo a nuestra horma. No fue un teólogo quien afirmó que “si Dios no es amor, no vale la pena que exista”, sino Henry Miller. Nuestro reto pasa por recuperar la práctica del espíritu de las bienaventuranzas y volver a experimentar la felicidad que viene de Dios; ser creíbles por nuestras obras porque son las únicas que dan valor a nuestros ritos cuando no se convierten en causa de desconcierto para quienes buscan sinceramente pero se encuentran con la caricatura de “la religión del cumplimiento” (cumplo y miento) que mueve más al escándalo que a la conversión. Descansa en paz el gran profeta de Occidente, el que mantenía vivo el espíritu del Concilio Vaticano II. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).