Posts etiquetados ‘Seguimiento’

Aprender a vivir

Publicado: 11 enero, 2012 en BIBLIA
Etiquetas: , , , ,

2 Tiempo ordinario Juan 1, 35-42
APRENDER A VIVIR
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 11/01/12.- El evangelista Juan narra los humildes comienzos del pequeño grupo de seguidores de Jesús. Su relato comienza de manera misteriosa. Se nos dice que Jesús «pasaba». No sabemos de dónde viene ni adónde se dirige. No se detiene junto al Bautista. Va más lejos que su mundo religioso del desierto. Por eso, indica a sus discípulos que se fijen en él: «Éste es el Cordero de Dios».

Jesús viene de Dios, no con poder y gloria, sino como un cordero indefenso e inerme. Nunca se impondrá por la fuerza, a nadie forzará a creer en él. Un día será sacrificado en una cruz. Los que quieran seguirle lo habrán de acoger libremente.

Los dos discípulos que han escuchado al Bautista comienzan a seguir a Jesús sin decir palabra. Hay algo en él que los atrae aunque todavía no saben quién es ni hacia dónde los lleva. Sin embargo, para seguir a Jesús no basta escuchar lo que otros dicen de él. Es necesaria una experiencia personal.

Por eso, Jesús se vuelve y les hace una pregunta muy importante: «¿Qué buscáis?». Estas son las primeras palabras de Jesús a quienes lo siguen. No se puede caminar tras sus pasos de cualquier manera. ¿Qué esperamos de él? ¿Por qué le seguimos? ¿Qué buscamos?

Aquellos hombres no saben adónde los puede llevar la aventura de seguir a Jesús, pero intuyen que puede enseñarles algo que aún no conocen: «Maestro, ¿dónde vives?». No buscan en él grandes doctrinas. Quieren que les enseñe dónde vive, cómo vive, y para qué. Desean que les enseñe a vivir. Jesús les dice: «Venid y lo veréis».

En la Iglesia y fuera de ella, son bastantes los que viven hoy perdidos en el laberinto de la vida, sin caminos y sin orientación. Algunos comienzan a sentir con fuerza la necesidad de aprender a vivir de manera diferente, más humana, más sana y más digna. Encontrarse con Jesús puede ser para ellos la gran noticia.

Es difícil acercarse a ese Jesús narrado por los evangelistas sin sentirnos atraídos por su persona. Jesús abre un horizonte nuevo a nuestra vida. Enseña a vivir desde un Dios que quiere para nosotros lo mejor. Poco a poco nos va liberando de engaños, miedos y egoísmos que nos están bloqueando.

Quien se pone en camino tras él comienza a recuperar la alegría y la sensibilidad hacia los que sufren. Empieza a vivir con más verdad y generosidad, con más sentido y esperanza. Cuando uno se encuentra con Jesús tiene la sensación de que empieza por fin a vivir la vida desde su raíz, pues comienza a vivir desde un Dios Bueno, más humano, más amigo y salvador que todas nuestras teorías. Todo empieza a ser diferente. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

APRENDER A VIVER

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

O evangelista João narra os humildes inícios do pequeno grupo de seguidores de Jesus. O seu relato começa de forma misteriosa. Diz-nos que Jesus «passava». Não sabemos de donde vem nem para onde se dirige. Não se detém junto de João Batista. Vai mais longe que o seu mundo religioso do deserto. Por isso, indica aos Seus discípulos que se fixem Nele: «Este é o Cordeiro de Deus».

Jesus vem de Deus, não com poder e glória, mas como um cordeiro indefenso e indefeso. Nunca se irá impor pela força, a ninguém forçará que acredite Nele. Um dia será sacrificado numa cruz. Os que queiram segui-lo terão que o acolher livremente.

Os dois discípulos que escutaram João Batista começam a seguir Jesus sem dizer qualquer palavra. Há algo Nele que os atrai apesar de todavia não saberem quem nem para onde os leva. No entanto, para seguir Jesus não basta escutar o que outros dizem Dele. É necessária uma experiência pessoal.

Por isso, Jesus volta-se e faz-lhes uma pregunta muito importante: «¿Que procurais?». Estas são as primeiras palavras de Jesus a quem o segue. Não se pode caminhar atrás dos Seus passos de qualquer forma. Que esperamos Dele? Porque o seguimos? Que procuramos?

Aqueles homens não sabem aonde os pode levar a aventura de seguir Jesus, mas intuem que pode ensina-los algo que ainda não conhecem: «Mestre, onde vives?». Não procuram Nele grandes doutrinas. Querem que lhes mostre onde vive, como vive, e para quê. Desejam que lhes ensine a viver. Jesus diz-lhes: «Vinde e vereis».

Na Igreja e fora dela, são bastantes os que vivem hoje perdidos no labirinto da vida, sem caminhos e sem orientação. Alguns começam a sentir com força a necessidade de aprender a viver de forma diferente, mais humana, mais sã e mais digna. Encontrar-se com Jesus pode ser para eles a grande notícia.

É difícil aproximar-se a esse Jesus narrado pelos evangelistas sem nos sentirmos atraídos pela Sua pessoa. Jesus abre um horizonte novo para a nossa vida. Ensina a viver desde um Deus que quer para nós o melhor. Pouco a pouco vai-nos libertando de enganos, medos e egoísmos que nos bloqueiam.

Quem se coloca a caminho atrás dele começa a recuperar a alegria e a sensibilidade para com os que sofrem. Começa a viver com mais verdade e generosidade, com mais sentido e esperança. Quando alguém se encontra com Jesus tem a sensação de começa por fim a viver a vida desde a sua raiz, pois começa a viver desde um Deus Bom, mais humano, mais amigo e salvador que todas as nossas teorias. Tudo começa a ser diferente.

 

IMPARARE A VIVERE

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

L’evangelista Giovanni racconta gli umili inizi del piccolo gruppo di seguaci di Gesù. Il suo racconto comincia in maniera misteriosa. Ci si dice che Gesù passava. Non sappiamo né da dove viene, né dove si dirige. Non si ferma accanto al Battista. Va al di là del suo mondo religioso del deserto. Per questo Giovanni indica ai suoi discepoli di fissarsi in lui: Ecco l’Agnello di Dio.

Gesù viene da Dio, non con potere e gloria, ma come un agnello indifeso e inerme. Non s’imporrà mai con la forza, non forzerà nessuno a credere in lui. Un giorno sarà sacrificato su una croce. Quelli che vogliono seguirlo dovranno accoglierlo liberamente.

I due discepoli che hanno ascoltato il Battista cominciano a seguire Gesù senza dire parola. C’è qualcosa in lui che li attrae, sebbene ancora non sappiano chi è né dove li conduca. Per seguire Gesù tuttavia non basta ascoltare quel che altri dicono di lui. È necessaria un’esperienza personale.

Per questo Gesù si gira e fa loro una domanda molto importante: Che cosa cercate? Queste sono le prime parole di Gesù a chi lo segue. Non si può camminare dietro i suoi passi in qualche modo. Che aspettiamo da lui? Perché lo seguiamo? Che cosa cerchiamo?

Quegli uomini non sanno dove li può condurre l’avventura di seguire Gesù, ma intuiscono che può insegnare loro qualcosa che ancora non conoscono: Maestro, dove dimori? Non cercano in lui grandi dottrine. Vogliono che insegni loro dove vive, come vive e perché. Desiderano che insegni loro a vivere. Gesù dice loro: Venite e vedrete.

Nella Chiesa e fuori di essa, sono molti quelli che vivono oggi smarriti nel labirinto della vita, senza cammini né orientamento. Alcuni cominciano a sentire con forza la necessità di imparare a vivere in maniera diversa, più umana, più sana e più degna. Incontrare Gesù può essere per loro la grande notizia.

È difficile avvicinarsi a quel Gesù narrato dagli evangelisti senza sentirci attratti dalla sua persona. Gesù apre un orizzonte nuovo alla nostra vita. Insegna a vivere a partire da un Dio che vuole per noi il meglio. A poco a poco ci va liberando dagli inganni, paure ed egoismi che ci stanno bloccando.

Chi si mette in cammino dietro a lui comincia a ricuperare la gioia e la sensibilità verso quelli che soffrono. Inizia a vivere con più verità e generosità, con più senso e speranza. Quando uno incontra Gesù ha la sensazione d’iniziare finalmente a vivere la vita dalle sue radici, perché comincia a vivere a partire da un Dio Buono, più umano, più amico e salvatore di tutte le nostre teorie. Tutto incomincia ad essere diverso

 

APPRENDRE A VIVRE

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

L’évangéliste Jean raconte les humbles débuts du petit groupe de disciples de Jésus. Son récit commence d’une façon mystérieuse. On nous dit que Jésus « passait ». On ne sait ni d’où il vient ni où il va. Il ne s’arrête pas auprès de Jean-Baptiste. Il va au-delà de son monde religieux du désert. C’est pourquoi, celui-ci dit à ses disciples de fixer leur regard sur lui : « Voici l’Agneau de Dieu »

Jésus est venu de Dieu, non pas avec gloire et puissance mais comme un agneau vulnérable et désarmé. Il ne s’imposera jamais avec violence, il ne forcera personne à croire en lui. Un jour, il sera sacrifié sur une croix. Ceux qui veulent le suivre devront l’accueillir librement.

Les deux disciples qui ont entendu Jean-Baptiste commencent à suivre Jésus, sans mot dire. Quelque chose les attire chez lui, même s’ils ne savent encore qui il est ni où il les mène. Cependant, pour suivre Jésus, il ne suffit pas d’écouter ce que les autres disent de lui. Il faut vivre une expérience personnelle.

C’est pourquoi, Jésus faisant demi-tour, leur pose une question très importante: «Que cherchez-vous?”». Ce sont-là les premières paroles que Jésus adresse à ceux qui le suivent. On ne peut marcher à sa suite n’importe comment. Qu’attendons-nous de lui ? Pourquoi le suivons-nous ? Que cherchons-nous ?

Ces hommes-là ne savent pas jusqu’où l’aventure de suivre Jésus peut les conduire mais ils devinent qu’elle peut leur apprendre quelque chose qu’ils ignorent encore : « Maître, où habites-tu ? » Ils ne cherchent pas chez lui de grandes doctrines. Ils veulent que Jésus leur montre où il habite, comment il vit et le sens de sa vie. Ils veulent que Jésus leur apprenne à vivre. Et Jésus leur dit : « Venez et vous verrez ».

Ils sont nombreux ceux qui, dans l’Eglise ou en dehors de l’Eglise, se trouvent aujourd’hui perdus dans le labyrinthe de la vie, et désorientés et hors de tout chemin. Certains commencent à sentir avec force le besoin d’apprendre à vivre d’une manière différente, plus humaine, plus saine et plus digne. Rencontrer Jésus peut devenir pour eux la grande nouvelle.

Il est difficile de s’approcher de ce Jésus décrit par les évangélistes et de ne pas se sentir attiré par sa personne. Jésus ouvre à notre vie un horizon nouveau. Il nous apprend à vivre à partir d’un Dieu qui veut le meilleur pour nous. Il nous libère petit à petit de ces erreurs, de ces peurs et de ces égoïsmes qui sont en train de nous bloquer.

Celui qui marche à sa suite commence à recouvrer la joie et la sensibilité à l’égard de ceux qui souffrent. Il commence à vivre avec plus de vérité et de générosité, avec plus de sens et plus d’espérance. Lorsque quelqu’un rencontre Jésus, il a enfin la sensation de commencer à vivre son existence depuis sa racine, car il commence à vivre à partir d’un Dieu Bon, plus humain, plus ami et plus sauveur que toutes nos théories. Tout devient alors différent.

LEARNING TO LIVE

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

John the Evangelist narrates the humble beginnings of the small group of followers of Jesus. The story begins in a rather mysterious style. It simply tells us that “Jesus passed by”. We are not told where he comes from or where he is heading. Jesus does not even stop where the Baptist is preaching. He goes further than the religious surroundings of the desert. Hence, John simply tells his disciples: “Look, there’s the Lamb of God.”

Jesus comes from God, not with power and glory, but like a helpless and meek lamb. He is never going to impose himself by his strength and he will not force anyone to believe in him. One day he will be sacrificed on a cross. Those who choose to follow Him will have to do it freely.

The two disciples of John the Baptist began to follow Jesus without even saying a word. There is something in Jesus that attracts them, even though they still don’t know who he is or where he is taking them. Still to follow Jesus it is not enough listening to what others say about Him. One must have a personal experience.

Hence, Jesus turns towards them and he asks them a very important question: “What do you want?” These are the first words that Jesus puts to whose following Him. No one can follow Him just anyway. What do we expect from Him? Why do we follow Him? What are we really seeking?

Those two men actually did not know where they were heading to by following Jesus, but they surely felt that He would teach them something they did not know: “Rabbi, where do you live?” They did not look for new doctrines or teaching. They just wanted to see where he lived, how he lived and what He was doing. They wanted to know how to live. And Jesus tells them: “Come and see.”

In the Church and outside the Church, there are people who are lost in the

hubbub and maze of life, without a destination or purpose. Some begin to feel the urgent need to learn new ways of living: a life that is more humane, healthier and safer. Meeting Jesus for such people can become the Good News.

It is not possible getting to know the Jesus that the evangelists describe to us without feeling really attracted to Him. Jesus opens new horizons for our lives. He teaches us to live for a God who wants the best for us. Little by little, He frees us from the deceit, fears and selfishness that surround us everywhere.

Everyone who decides to go after Jesus begins to recover the joy and compassion towards those who suffer. They find truth and generosity in their lives, and they see meaning and hope in whatever they do. When one finds Jesus,

one finally realizes that a new life has started: a good God, humane and friendly, becomes the salvation for all our problems. Everything seems different.

 

BIZITZEN IKASI

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Joan ebanjelariak Jesusen jarraitzaileen talde koxkorraren hasiera apala kontatu digu. Era misteriotsuan hasi du bere kontakizuna. Esaten du Jesus «pasatzen ari dela». Ez dakigu ez nondik datorren, ez nora doan. Ez da gelditu Bataiatzailearen ondoan. Basamortuko honen mundu erlijiosoa baino harago doa. Horregatik, harengan arreta jartzeko esan die bere ikasleei Bataiatzaileak: «Hau da Jainkoaren Bildotsa».

Jainkoagandik dator Jesus, ez boterez eta aintzaz, baizik babesik eta indarrik gabeko bildots bezala. Inoiz ere ez du ezarriko ezer indarrez, inor ez du behartuko bere baitan sinestera. Egun batean gurutzean hilko dute. Jarraitu nahi diotenek libreki onartu beharko dute.

Bataiatzaileari entzun dioten bi ikasleek Jesusi jarraitzera jo dute, hitzik esan gabe. Bada Jesusengan erakartzen dituen zerbait, nahiz artean ez dakiten zein den, ez norantz daramatzan. Alabaina, Jesusi jarraitzeko, ez da aski entzutea hartaz bestek esaten dutena. Beharrezkoa da esperientzia pertsonala.

Horregatik, itzuli eta oso garrantzizko galdera egin die Jesusek: «Zeren bila zabiltzate?» Hauek dira Jesusek bere jarraitzaileei egindako lehen hitzak. Ezin da ibili haren ondoren nolanahi. Zer espero dugu harengandik? Zergatik jarraitzen diogu? Zeren bila gabiltza?

Gizon haiek ez dakite nora eraman ditzakeen Jesusi jarraitzearen abenturak, baina sumatzen dute artean ezagutzen ez duten zerbait erakusten ahal diela: «Maisu, non bizi zara?» Ez dabiltza irakaspen handiak emango dien bila. Non bizi den agertzeko eskatu die, nola bizi den, eta zertako? Bizitzen erakuts diezaien nahi dute. Jesusek diotse: «Zatozte eta ikusiko duzue».

Elizan eta hartaz kanpo, aski dira bizitzako labirintoan galdurik bizi direnak, biderik eta norabiderik gabe. Batzuk indartsu hasi dira sentitzen beste era batean nola bizi ikasi beharra, gizatasun handiagoz, era sanoago eta duinagoan nola bizi. Jesusekin topo egitea albiste on gerta dakieke.

Gauza zaila da hurbiltzea ebanjelariek kontatu diguten Jesusengana, hura erakargarri sentitu gabe. Beste horizonte bat agertzen dio Jesusek gure bizitzari. Zoririk hoberena opa digun Jainkoaren arabera bizitzen irakasten digu. Apurka-apurka, blokeatzen gaituzten engainu, ikara eta egoismotik askatzen gaitu.

Haren ondoren bideari ekiten diona poza eta sufritzen ari direnekiko sentiberatasuna berreskuratzen hasi ohi da. Egia eta eskuzabaltasun handiagoz bizitzen hasten da, zentzu eta esperantza handiagoz bizitzen. Jesusekin topo egitean, sentipen hau izan ohi du pertsonak: noizbait ere hasia dela bizitza errotik bizitzen; izan ere, gogoan Jainko Ona duela hasi baita bizitzen, teoria guztiak baino Jainko gizatarragoa, adiskideagoa eta salbatzaileagoa. Dena desberdin izaten hasten da.

 

APRENDRE A VIURE

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

L’evangelista Joan narra els humils començaments del petit grup de seguidors de Jesús. El seu relat comença de manera misteriosa. Se’ns diu que Jesús «passava». No sabem d’on ve ni on es dirigeix. No s’atura al costat del Baptista. Va més lluny que el seu món religiós del desert. Per això, indica als seus deixebles que es fixin en ell: «Mireu l’anyell de Déu».

Jesús ve de Déu, no amb poder i glòria, sinó com un anyell indefens i inerme. Mai s’ha d’imposar per la força, no forçarà ningú a creure en ell. Un dia serà sacrificat en una creu. Els que vulguin seguir-lo l’hauran d’acollir lliurement.

Els dos deixebles que han sentit el Baptista comencen a seguir Jesús sense dir cap paraula. Hi ha alguna cosa en ell que els atrau tot i que encara no saben qui és ni cap a on els porta. No obstant això, per seguir Jesús no n’hi ha prou d’escoltar el que altres diuen d’ell. Cal una experiència personal.

Per això, Jesús es gira i els fa una pregunta molt important: «Què busqueu?». Aquestes són les primeres paraules de Jesús als qui el segueixen. No es poden seguir les seves passes de qualsevol manera. Què esperem d’ell? Per què el seguim? ¿Què busquem?

Aquells homes no saben on els pot portar l’aventura de seguir Jesús, però intueixen que pot ensenyar-los quelcom que encara no coneixen: «Mestre, on t’estàs?». No busquen en ell grans doctrines. Volen que els ensenyi on viu, com viu, i per a què. Desitgen que els ensenyi a viure. Jesús els diu: «Veniu i ho veureu».

A l’Església i fora d’ella, són bastants els que viuen avui perduts en el laberint de la vida, sense camins i sense orientació. Alguns comencen a sentir amb força la necessitat d’aprendre a viure de manera diferent, més humana, més sana i més digna. Trobar-se amb Jesús pot ser per a ells la gran notícia.

És difícil acostar-se a aquest Jesús narrat pels evangelistes sense sentir-nos atrets per la seva persona. Jesús obre un horitzó nou a la nostra vida. Ensenya a viure des d’un Déu que vol per a nosaltres el millor. A poc a poc ens va alliberant d’enganys, pors i egoismes que ens estan bloquejant.

Qui es posa en camí darrere seu comença a recuperar l’alegria i la sensibilitat cap als que pateixen. Comença a viure amb més veritat i generositat, amb més sentit i esperança. Quan un es troba amb Jesús té la sensació que comença per fi a viure la vida des de l’arrel, ja que comença a viure des d’un Déu Bo, més humà, més amic i salvador que totes les nostres teories. Tot comença a ser diferent.

APRENDER A VIVIR

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

O evanxelista Xoán narra os humildes comezos do pequeno grupo de seguidores de Xesús. O seu relato comeza de xeito misterioso. Dísenos que Xesús «pasaba». Non sabemos de onde vén nin a onde se dirixe. Non se detén xunto ao Bautista. Vai máis lonxe que o seu mundo relixioso do deserto. Por iso, indica aos seus discípulos que se fixen nel: «Este é o Año de Deus».

Xesús vén de Deus, non con poder e gloria, senón como un año indefenso e inerme. Nunca se imporá pola forza, a ninguén forzará a crer nel. Un día será sacrificado nunha cruz. Os que o queiran seguir terano de acoller libremente.

Os dous discípulos que escoitaron ao Bautista comezan a seguir a Xesús sen dicir palabra. Hai algo nel que os atrae por máis que aínda non saben quen é nin cara a onde os leva. Non obstante, para seguir a Xesús non abonda escoitar o que outros din del. É necesaria unha experiencia persoal.

Por iso, Xesús vólvese e fainos unha pregunta moi importante: «Que buscades«?. Estas son as primeiras palabras de Xesús aos que o seguen. Non se pode camiñar tras dos seus pasos de calquera xeito. Que esperamos del? Por que o seguimos? Que buscamos?

Aqueles homes non saben a onde os pode levar a aventura de seguir a Xesús, pero intúen que pode ensinarlles algo que aínda non coñecen: «Mestre, onde vives?». Non buscan nel grandes doutrinas. Queren que lles ensine onde vive, como vive, e para que. Desexan que os ensine a vivir. Xesús dilles: «Vinde e verédelo».

Na Igrexa e fóra dela, son abondo os que viven hoxe perdidos no labirinto da vida, sen camiños e sen orientación. Algúns comezan a sentir con forza a necesidade de aprender a vivir dun xeito diferente, máis humano, máis san e máis digno. Atoparse con Xesús pode ser para eles a gran noticia.

É difícil achegarse a ese Xesús narrado polos evanxelistas sen sentírmonos atraídos pola súa persoa. Xesús abre un horizonte novo á nosa vida. Ensina a vivir dende un Deus que quere para nós o mellor. Pouco a pouco vainos liberando de enganos, medos e egoísmos que nos están a bloquear.

Quen se pon en camiño tras del comeza a recuperar a alegría e a sensibilidade cara aos que sofren. Empeza a vivir con máis verdade e xenerosidade, con máis sentido e esperanza. Cando un se atopa con Xesús ten a sensación de que empeza por fin a vivir a vida dende a súa raíz, pois comeza a vivir dende un Deus Bo, máis humano, máis amigo e salvador que todas as nosas teorías. Todo empeza a ser diferente.

Miedo al riesgo

Publicado: 9 noviembre, 2011 en BIBLIA
Etiquetas: , , , ,

33 Tiempo ordinario (A) Mateo 25,14-30
MIEDO AL RIESGO
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 09/11/11.- La parábola de los talentos es muy conocida entre los cristianos. Según el relato, antes de salir de viaje, un señor confía la gestión de sus bienes a tres empleados. A uno le deja cinco talentos, a otro dos y a un tercero un talento: «a cada cual según su capacidad». De todos espera una respuesta digna.

Los dos primeros se ponen «enseguida» a negociar con sus talentos. Se les ve trabajar con decisión, identificados con el proyecto de su señor. No temen correr riesgos. Cuando llega el señor le entregan con orgullo los frutos: han logrado duplicar los talentos recibidos.

La reacción del tercer empleado es extraña. Lo único que se le ocurre es «esconder bajo tierra» el talento recibido para conservarlo seguro. Cuando vuelve su señor, se justifica con estas palabras: «Señor, sabía que eras exigente y siegas donde no siembras… Por eso, tuve miedo y fui a esconder tu talento bajo tierra. Aquí tienes lo tuyo». El señor lo condena como empleado «negligente».

En realidad, la raíz de su comportamiento es más profunda. Este empleado tiene una imagen falsa del señor. Lo imagina egoísta, injusto y arbitrario. Es exigente y no admite errores. No se puede uno fiar. Lo mejor es defenderse de él.

Esta idea mezquina de su señor lo paraliza. No se atreve a correr riesgo alguno. El miedo lo tiene bloqueado. No es libre para responder de manera creativa a la responsabilidad que se le ha confiado. Lo más seguro es «conservar» el talento. Con eso basta.

Probablemente, los cristianos de las primeras generaciones captaban mejor que nosotros la fuerza interpeladora de la parábola. Jesús ha dejado en nuestras manos el Proyecto del Padre de hacer un mundo más justo y humano. Nos ha dejado en herencia el mandato del amor. Nos ha confiado la gran Noticia de un Dios amigo del ser humano. ¿Cómo estamos respondiendo hoy los seguidores de Jesús?

Cuando no se vive la fe cristiana desde la confianza sino desde el miedo, todo se desvirtúa. La fe se conserva pero no se contagia. La religión se convierte en deber. El evangelio es sustituido por la observancia. La celebración queda dominada por la preocupación ritual.

Sería un error presentarnos un día ante el Señor con la actitud del tercer empleado: “Aquí tienes lo tuyo. Aquí está tu Evangelio, aquí está el proyecto de tu reino y tu mensaje de amor a los que sufren. Lo hemos conservado fielmente. Lo hemos predicado correctamente. No ha servido mucho para transformar nuestra vida. Tampoco para abrir caminos de justicia a tu reino. Pero aquí lo tienes intacto”.

MEDO AO RISCO

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

A parábola dos talentos é muito conhecida entre os cristãos. Segundo o relato, antes de sair de viagem, um senhor confia a gestão dos seus bens a três empregados. A um deixa-lhe cinco talentos, a outro dois e a um terceiro um talento: «a cada qual segundo a sua capacidade». De todos, espera uma resposta digna.

Os dois primeiros poem-se de imediato a negociar com os seus talentos. Vêm-se a trabalhar com decisão, identificados com o projecto do seu senhor. Não temem correr riscos. Quando chega o senhor entregam-lhe com orgulho os frutos: conseguiram duplicar os talentos recebidos.

A reacção do terceiro empregado é estranha. O único que lhe ocorre é «esconder debaixo de terra» o talento recebido para conserva-lo seguro. Quando volta o seu senhor, justifica-se com estas palavras: «Senhor, sabia que eras exigente e colhes onde não semeais… Por isso, tive medo e fui esconder o teu talento debaixo de terra. Aqui tens o teu». O senhor condena-o como empregado «negligente».

Na realidade, a raiz do seu comportamento é mais profunda. Este empregado tem uma imagem falsa do seu senhor. Imagina-o egoísta, injusto e arbitrário. É exigente e não admite erros. Não se pode fiar. O melhor é defender-se dele.

Esta ideia mesquinha do seu senhor paralisa-o. Não se atreve a correr qualquer risco. O medo bloqueia-o. Não é livre para responder de forma criativa à responsabilidade que se lhe há confiado. O mais seguro é «conserva-se» o talento. Com isso basta.

Provavelmente, os cristãos das primeiras gerações captavam melhor que nós a força interpeladora da parábola. Jesus deixou nas nossas mãos o Projecto do Pai de fazer um mundo mais justo e humano. Deixou-nos como herança o mandato do amor. Confiou-nos a grande Noticia de um Deus amigo do ser humano. Como estamos a responder hoje aos seguidores de Jesus?

Quando não se vive a fé cristã desde a confiança mas desde o medo, tudo se desvirtua. A fé conserva-se mas não se contagia. A religião converte-se em dever. O evangelho é substituído pela observância. A celebração fica dominada pela preocupação ritual.

Seria um erro apresentar-nos um dia ante o Senhor com a atitude do terceiro empregado: “Aqui tens o teu. Aqui está o Teu Evangelho, aqui está o projecto do Teu reino e a Tua mensagem de amor aos que sofrem. Conservamos fielmente. Predicamos correctamente. Não serviu muito para transformar a nossa vida. Tampouco para abrir caminhos de justiça para o Teu reino. Mas aqui o tens intacto”.

 

PAURA DEL RISCHIO

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

La parabola dei talenti è molto conosciuta tra i cristiani. Secondo il racconto, prima di mettersi in viaggio, un signore affida la gestione dei suoi beni a tre impiegati.

A uno lascia cinque talenti, a un altro due e a un terzo un talento: secondo le capacità di ciascuno. Da tutti aspetta una risposta degna.

I due primi si mettono subito a trafficare con i  loro talenti. Li vediamo lavorare con decisione, identificati con il progetto del loro padrone. Non hanno paura del rischio. Quando arriva il padrone, gli consegnano con orgoglio i frutti: sono riusciti a duplicare i talenti ricevuti.

La reazione del terzo impiegato è strana. L’unica cosa che gli viene in mente è fare una buca nel terreno e nascondervi il talento ricevuto per tenerlo al sicuro. Quando torna il padrone, si giustifica dicendo: Signore, so che sei un uomo duro, che mieti dove non hai seminato e raccogli dove non hai sparso. Ho avuto paura e sono andato a nascondere il tuo talento sotto terra: ecco ciò che è tuo. Il padrone lo condanna come servo pigro.

In realtà la radice del suo comportamento è più profonda. Questo servo ha un’immagine falsa del padrone. Lo immagina egoista, ingiusto e arbitrario. È esigente e non ammette errori. Non è affidabile. La cosa migliore è difendersi da lui.

Questa idea meschina del suo padrone lo paralizza. Non osa correre alcun rischio. La paura lo blocca. Non è libero di rispondere in maniera creativa alla responsabilità che gli è stata affidata. La cosa più sicura è conservare il talento. E questo basta.

Probabilmente i cristiani delle prime generazioni capivano meglio di noi la forza con cui la parola li interpellava. Gesù ha lasciato nelle nostre mani il Progetto del Padre di fare un mondo più giusto e umano. Ci ha lasciato in eredità il comandamento dell’amore. Ci ha affidato la grande Notizia di un Dio amico dell’essere umano. Come stiamo rispondendo oggi noi seguaci di Gesù?

Quando non si vive la fede cristiana a partire dalla fiducia ma dalla paura, tutto perde valore. La fede si conserva ma non si contagia. La religione diventa un dovere. Il Vangelo è sostituito dall’osservanza. La celebrazione rimane sotto il dominio della preoccupazione rituale.

Sarebbe un errore presentarci un giorno davanti al Signore con l’atteggiamento del terzo servo: “Ecco ciò che è tuo. Ecco il tuo Vangelo, ecco il progetto del tuo regno e il tuo messaggio di amore per quelli che soffrono. Lo abbiamo conservato fedelmente. Lo abbiamo predicato correttamente. Non è servito molto a trasformare la nostra vita, nemmeno per aprire cammini di giustizia al tuo regno. Ma eccolo intatto”:

 

PEUR DU RISQUE

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

La parabole des talents est très connue des chrétiens. D’après ce récit, avant de partir en voyage, un maître de maison confie la gestion de ses biens à trois de ses employés. Il laisse cinq talents à l’un d’entre eux, deux à un autre et un talent au troisième : « à chacun selon ses capacités ». Il attend de tous une réponse digne.

Les deux premiers se mettent “tout de suite” à négocier avec leurs talents. On les voit décidés à travailler, en phase avec le projet de leur maître. Ils ne craignent pas les risques. Lorsque le maître revient, ils sont fiers de lui en remettre les fruits : ils ont réussi à doubler les talents reçus.

La réaction du troisième employé est étrange. La seule idée qu’il a c’est d’ « enfouir » le talent reçu dans la terre pour le conserver dans un endroit sûr. Quand le maître revient, il se justifie en disant : « Seigneur, je savais que tu es exigeant et que tu récoltes là où tu n’as pas semé…C’est pourquoi, j’ai eu peur et j’ai enfoui mon talent dans la terre. Voici ce qui t’appartient». Le maître le condamne en le traitant d’employé « négligent ».

En réalité, son comportement a une racine plus profonde. C’est la fausse image de son maître qu’a cet employé. Il le croit égoïste, injuste et arbitraire. Il est exigeant et il n’admet pas l’erreur. On ne peut pas lui faire confiance. Le mieux c’est de s’en défendre.

Il est paralysé par cette idée mesquine qu’il a de son maître. Il n’ose pas risquer quoi que ce soit. Il est bloqué par la peur. Il ne se sent pas libre pour répondre de façon créatrice à la responsabilité qu’on lui a confiée. Le plus sûr pour lui c’est de « conserver » son talent. Cela suffit.

Les chrétiens des premières générations saisissaient probablement mieux que nous la force d’interpellation de cette parabole. Jésus a laissé entre nos mains le Projet du Père de rendre notre monde plus juste et plus humain. Il nous a laissé en héritage le commandement de l’amour. Il nous a confié la grande Nouvelle d’un Dieu ami de l’être humain. Comment sommes-nous en train d’y répondre, nous, les disciples de Jésus ?

Quand la foi chrétienne n’est pas vécue dans une attitude de confiance mais de peur, tout est défiguré. On conserve la foi mais on ne sait pas la communiquer. La religion devient un devoir. L’évangile est remplacé par l’observance religieuse. Et c’est la préoccupation rituelle qui domine la célébration de la foi.

Ce serait une erreur que de se présenter un jour devant le Seigneur avec l’attitude du troisième employé : « Voici ce qui t’appartient. Voici ton Evangile, voici ton projet du royaume et ton message d’amour à ceux qui souffrent. Nous l’avons conservé fidèlement. Nous l’avons prêché correctement. Il n’a pas beaucoup servi pour transformer notre vie. Il n’a pas servi non plus pour ouvrir des chemins de justice à ton royaume. Mais le voici, intact ».

AFRAID TO TAKE RISKS

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

The parable of the talents is well known to most Christians. According to the gospel narrative, a rich man, before taking a trip abroad, entrusted his property to three of his servants. To one of them he gave five talents, to another he gave two talents and to the third one just one talent: to “each in proportion to his ability.”

The first two “promptly went and traded with them”. They knew about their master’s business and so they worked accordingly. They were not afraid of failing. When the master returned from his journey, those two servants were happy to submit their accounts: they had doubled the talents they had received.

The response of the third servant, however, was strange. He had decided to dig a hole in the ground and hid his master’s money and made sure he did not lose it. He explained his actions this way: “Sir, I had heard you were a hard man, reaping where you have not sown and gathering where you have not scattered… so I was afraid and hid your talent in the ground. Here it is; it was yours.” The master condemned him, “you wicked and lazy servant.”

As a matter of fact, the real reason of this servant’s behaviour is much deeper. This servant did not really know his master. He imagined his master to be selfish, unjust and unpredictable. He saw him too demanding and would accept no mistakes . He wouldn’t trust him and so the servant was afraid to take any risk or chance of failure. Better be on the safe side.

It was such terrible opinion about his boss that paralysed him. He would not dare take any risk. Fear really had blocked him. He could not even think that his master was offering him a chance to be creative and take some responsibility himself. The only option he saw was to hide the talent and return it intact to his boss.

Naturally, first generation Christians must have listened to this parable and understood its implications better. Jesus has handed over to us his Father’s project of making this world a more just and humane place. He has given us his greatest commandment: love of neighbour. He has left us the Good News about a loving God. How are we responding to these messages and talents?

When we do not live and practice our Christian faith with trust and, instead, are moved by fear, everything is distorted. Faith might be preserved by tradition, but it is not passed on and adjusted to new situations. Religion becomes a duty and the Gospel is simply read and retold. Worship is reduced to meaningless rituals of past generations.

It would certainly be a terrible mistake if we stood before the Lord one day and say: “Here it is; it was yours, you have it back.” This is your Gospel and the ideas your kingdom where we love those you suffer. We have preserved those commandments and preached your doctrine. Our own lives have really not changed and there won’t be more justice in this world. Here it is, it is all yours.

 

ARRISKUAREN BELDUR

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Talentuen parabola oso ezaguna da kristauen artean. Kontakizunaren arabera, bidaiari ekin aurretik, jabe bateak hiru langileren esku utzi du ondasunen kudeatzea. Bati bost talentu utzi dizkio, beste bati bi eta hirugarrenari bat: «nori bere gaitasunari dagokiona». Erantzun jatorra espero du guztiengandik.

Lehenengo biek «berehala» ekin diote talentuekin negozioa egiteari. Gogotik ari dira lanean, beren nagusiaren egitasmoarekin bat eginik. Ez diote beldurrik arriskuari. Jabea iristean, harro-harro eman dizkiote etekinak: bi halako bihurtu dituzte hartutako talentuak.

Hirugarren langilearen erantzuna estrainioa da. Buruak eman dion gauza bakarra hartu zuen talentua «lur azpian gordetzea» izan da, seguru gordetzeko. Nagusia itzultzean, hitz hauek ditu zurigarri: «Jauna, banekien zorrotza zarela eta erein ez duzun lekuan bildu nahi izaten duzula … Horregatik, beldur izan nintzen eta zure talentua lur azpian gorde nuen. Hona zeurea». Jabeak gaitzetsi egin du langilea «axolagabetzat».

Egia esateko, sakonagoa da langile horren portaeraren sustraia. Jabeaz irudi faltsua du. Egoista, zuzengabe eta arbitrariotzat du jabea. Zorrotza dela eta ez duela okerrik onartzen. Ezin fida zaitezke hartaz. Gauzarik hoberena haren aurrean zeure burua defenditzea da.

Jabeaz duen ideia zikoitz honek zurrundu egin du langilea. Ez da ausartu arriskatzera, inolaz ere. Beldurrak hormatua du. Ez da aske fidatu dion erantzukizunari era sortzailean erantzuteko. Seguruena talentua «atxikitzea» da. Aski du hori.

Agian, lehen belaunaldietako kristauek guk baino hobeto atzematen zuten parabolak duen interpelatzeko indarra. Jesusek gure gain utzi du mundua zuzenago eta gizatarrago egiteko Aitaren Egitasmoa. Maitasunaren agindua utzi digu ondare. Gizakiaren adiskide den Jainkoaren Albiste izugarria gomendatu digu. Nola ari gara erantzuten gaur egun Jesusen jarraitzaileak?

Kristau-fedea konfiantzaz ez, baizik beldurrez bizi ohi denean, dena da erdi ustela. Fedea gorde bai, baina kutsatu ez. Erlijioa eginbehar huts bilakatzen da. Ebanjelioa ez, baizik betebeharra da nagusi. Ospakizunaren hatsa, erritu-kezkak itotzen du.

Oker handia egingo genuke Janaren aurrean hirugarren langilearen jarreraz aurkeztuko bagina: «Hor duzue zeurea. Hor duzu zeure Ebanjelioa, hor duzu zeure erreinuaren egitasmoa eta sufritzen ari direnekiko zeure maitasun-mezua. Leial gorde dugu. Zuzen predikatu izan dugu. Ez du askorik balio izan gure bizitza aldarazteko. Ezta zure erreinurako zuzenaren bidea urratzeko ere. Baina hor duzu oso-osorik».

 

POR DEL RISC

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

La paràbola dels talents és molt coneguda entre els cristians. Segons el relat, abans de sortir de viatge, un senyor confia la gestió dels seus béns a tres empleats. A un li deixa cinc talents, a un altre dos i a un tercer un talent: «a cada un segons la seva capacitat». De tots n’espera una resposta digna.

Els dos primers es posen «immediatament» a negociar amb els seus talents. Se’ls veu treballar amb decisió, identificats amb el projecte del seu senyor. No temen córrer riscos. Quan arriba el senyor li lliuren amb orgull els fruits: han aconseguit duplicar els talents rebuts.

La reacció del tercer empleat és estranya. L’única cosa que se li ocorre és «amagar sota terra» el talent rebut per conservar-lo segur. Quan torna el seu senyor, es justifica amb aquestes paraules: «Senyor, sabia que ets un home dur, que segues on no has sembrat… Vaig tenir por i vaig amagar a terra el teu talent. Aquí tens el que és teu». El senyor el condemna com a empleat «negligent».

En realitat, l’arrel del seu comportament és més profunda. Aquest empleat té una imatge falsa del senyor. L’imagina egoista, injust i arbitrari. És exigent i no admet errors. Hom no se’n pot fiar. El millor és defensar-se’n.

Aquesta idea mesquina del seu senyor el paralitza. No s’atreveix a córrer cap risc. La por el té bloquejat. No és lliure per respondre de manera creativa a la responsabilitat que se li ha confiat. El més segur és «conservar» el talent. Amb això n’hi ha prou.

Probablement, els cristians de les primeres generacions captaven millor que nosaltres la força interpel•ladora de la paràbola. Jesús ha deixat a les nostres mans el Projecte del Pare de fer un món més just i més humà. Ens ha deixat en herència el mandat de l’amor. Ens ha confiat la gran Notícia d’un Déu amic de l’ésser humà. Com estem responent avui els seguidors de Jesús?

Quan no es viu la fe cristiana des de la confiança sinó des de la por, tot es desvirtua. La fe es conserva però no s’encomana. La religió es converteix en deure. L’evangeli és substituït per l’observança. La celebració queda dominada per la preocupació ritual.

Seria un error presentar-nos un dia davant del Senyor amb l’actitud del tercer empleat: “Aquí tens el que és teu. Aquí tens el teu Evangeli, aquí hi ha el projecte del teu regne i el teu missatge d’amor als que pateixen. L’hem conservat fidelment. L’hem predicat correctament. No ha servit gaire per a transformar la nostra vida. Tampoc per obrir camins de justícia al vostre Regne. Però aquí el tens intacte”.

MEDO AO RISCO

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

A parábola dos talentos é moi coñecida entre os cristiáns. Segundo o relato, antes de saír de viaxe, un señor confía a xestión dos seus bens a tres empregados. A un déixalle cinco talentos, a outro dous e a un terceiro un talento: «a cada cual segundo a súa capacidade». De todos espera unha resposta digna.

Os dous primeiros póñense «enseguida» a negociar cos seus talentos. Véselles traballar con decisión, identificados co proxecto do seu señor. Non temen correr riscos. Cando chega o señor entréganlle con fachenda os froitos: lograron duplicar os talentos recibidos.

A reacción do terceiro empregado é estraña. O único que se lle ocorre é «esconder debaixo da terra» o talento recibido para conservalo seguro. Cando volve o seu señor, xustifícase con estas palabras: «Señor, sabía que eras esixente e segas onde non sementas… Por iso, tiven medo e fun esconder o teu talento baixo terra. Aquí tes o teu». O señor condénao como empregado «neglixente».

En realidade, a raíz do seu comportamento é máis profunda. Este empregado ten unha imaxe falsa do señor. Imaxínao egoísta, inxusto e arbitrario. É esixente e non admite erros. Non se pode fiar un. O mellor é defenderse del.

Esta idea mesquiña do seu señor paralízao. Non se atreve a correr risco ningún. O medo teno bloqueado. Non é libre para responder de xeito creativo á responsabilidade que se lle confiou. O máis seguro é «conservar» o talento. Con iso abonda.

Probabelmente, os cristiáns das primeiras xeracións captaban mellor ca nós a forza interpeladora da parábola. Xesús deixou nas nosas mans o Proxecto do Pai de facer un mundo máis xusto e humano. Deixounos en herdanza o mandato do amor. Confiounos a grande Noticia dun Deus amigo do ser humano. Como estamos a responder hoxe os seguidores de Xesús?

Cando non se vive a fe cristiá dende a confianza senón dende o medo, todo se desvirtúa. A fe consérvase pero non se contaxia. A relixión convértese en deber. O evanxeo é substituído pola observancia. A celebración queda dominada pola preocupación ritual.

Sería un erro presentarnos un día diante do Señor coa actitude do terceiro empregado: “Aquí tes o teu. Aquí está o teu Evanxeo, aquí está o proxecto do teu reino e a túa mensaxe de amor aos que sofren. Conservámolo fielmente. Predicámolo correctamente. Non serviu moito para transformar a nosa vida. Tampouco para abrir camiños de xustiza ao teu reino. Pero aquí o tes intacto”.

Escuela de Jesús

Publicado: 1 junio, 2011 en BIBLIA
Etiquetas: , , ,

Ascensión del Señor (A) Mateo, 28,16-20
ESCUELA DE JESÚS
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA,01/06/11.- La situación que se vive hoy en nuestras comunidades cristianas no es nada fácil. En nuestro corazón de seguidores de Jesús surgen no pocas preguntas: ¿dónde reafirmar nuestra fe en estos tiempos de crisis religiosa? ¿qué es lo importante en estos momentos? ¿qué hemos de hacer en las comunidades de Jesús? ¿hacia dónde hemos de orientar nuestros esfuerzos?

Mateo concluye su relato evangélico con una escena de importancia excepcional. Jesús convoca por última vez a sus discípulos para confiarles su misión. Son las últimas palabras que escucharán de Jesús: las que han de orientar su tarea y sostener su fe a lo largo de los siglos.

Siguiendo las indicaciones de las mujeres, los discípulos se reúnen en Galilea. Allí había comenzado su amistad con Jesús. Allí se habían comprometido a seguirlo colaborando en su proyecto del reino de Dios. Ahora vienen sin saber con qué se pueden encontrar. ¿Volverán a verse con Jesús después de su ejecución?

El encuentro con el Resucitado no es fácil. Al verlo llegar, los discípulos «se postran» ante él; reconocen en Jesús algo nuevo; quieren creer, pero «algunos vacilan». El grupo se mueve entre la confianza y la tristeza. Lo adoran pero no están libres de dudas e inseguridad. Los cristianos de hoy los entendemos. A nosotros nos sucede lo mismo.

Lo admirable es que Jesús no les reprocha nada. Los conoce desde que los llamó a seguirlo. Su fe sigue siendo pequeña, pero a pesar de sus dudas y vacilaciones, confía en ellos. Desde esa fe pequeña y frágil anunciarán su mensaje en el mundo entero. Así sabrán acoger y comprender a quienes a lo largo de los siglos vivirán una fe vacilante. Jesús los sostendrá a todos.

La tarea fundamental que les confía es clara: «hacer discípulos» suyos en todos los pueblos. No les manda propiamente a exponer doctrina, sino a trabajar para que el mundo haya hombres y mujeres que vivan como discípulos y discípulas de Jesús. Seguidores que aprendan a vivir como él. Que lo acojan como Maestro y no dejen nunca de aprender a ser libres, justos, solidarios, constructores de un mundo más humano.

Mateo entiende la comunidad cristiana como una “escuela de Jesús”. Seremos muchos o pocos. Entre nosotros habrá creyentes convencidos y creyentes vacilantes. Cada vez será más difícil atender a todo como quisiéramos. Lo importante será que entre nosotros se pueda aprender a vivir con el estilo de Jesús. El es nuestro único Maestro. Los demás somos todos hermanos que nos ayudamos y animamos mutuamente a ser sus discípulos. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

 

ESCOLA DE JESUS

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

A situação que se vive hoje nas nossas comunidades cristãs não é nada fácil. No nosso coração de seguidores de Jesus surge não poucas perguntas: onde reafirmar a nossa fé nestes tempos de crise religiosa? O que é o importante nestes momentos? Que temos de fazer nas comunidades de Jesus? Para onde temos de orientar os nossos esforços?

Mateus conclui o seu relato evangélico com um episódio de importância excepcional. Jesus convoca pela última vez os Seus discípulos para confiar-lhes a sua missão. São as últimas palavras que escutarão de Jesus: as que hão de orientar a sua tarefa e sustentar a sua fé ao longo dos séculos.

Seguindo as indicações das mulheres, os discípulos reúnem-se na Galileia. Ali tinha-se iniciado a sua amizade com Jesus. Ali se tinha comprometido a segui-Lo colaborando no seu projecto do reino de Deus. Agora vêm sem saber o que poderão encontrar. Voltarão a encontrar-se com Jesus depois da Sua execução?

O encontro com o Ressuscitado não é fácil. Ao ve-Lo chegar, os discípulos «prostram-se» ante Ele; reconhecem em Jesus algo novo; querem acreditar, mas «alguns vacilam». O grupo move-se entre a confiança e a tristeza. Adoram-no mas não estão livres de dúvidas e insegurança. Os cristãos de hoje entendem-nos. A nós sucede-nos o mesmo.

O admirável é que Jesus não lhes reprova nada. Conhece-os desde que os chamou a seguirem-No. A sua fé continua a ser pequena, mas apesar das suas dúvidas e vacilações, confia neles. Desde essa fé pequena e frágil anunciaram a sua mensagem ao mundo inteiro. Assim saberão acolher e compreender a quem ao longo dos séculos viverão uma fé vacilante. Jesus os sustentará a todos.

A tarefa fundamental que lhes confia é clara: «fazei discípulos» vossos em todos os povos. Não os envia propriamente a expor doutrina, mas a trabalhar para que no mundo haja homens e mulheres que vivam como discípulos e discípulas de Jesus. Seguidores que aprendam a viver como Ele. Que O acolham como Mestre e não deixem nunca de aprender a ser livres, justos, solidários, construtores de um mundo mais humano.

Mateus entende a comunidade cristã como uma “escola de Jesus”. Seremos muitos ou poucos. Entre nós haverá crentes convencidos e crentes vacilantes. Cada vez será mais difícil atender a tudo como quisermos. O importante será que entre nós se possa aprender a viver com o estilo de Jesus. Ele é o nosso único Mestre. Os outros são todos irmãos que se ajudam e animam-se mutuamente a ser Seus discípulos.

 

LA SCUOLA DI GESù

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

La situazione che si vive oggi nelle nostre comunità cristiane non è per nulla facile. Nel nostro cuore di seguaci di Gesù sorgono non poche domande: dove rafforzare la nostra fede in questi tempi di crisi religiosa? Cos’è importante in questi momenti? Che dobbiamo fare nelle comunità di Gesù? In quale direzione dobbiamo orientare i nostri sforzi?

Matteo conclude il suo racconto evangelico con una scena di eccezionale importanza. Gesù convoca per l’ultima volta i suoi discepoli per affidare loro la sua missione. Sono le ultime parole che ascolteranno da Gesù: quelle che devono orientare il loro compito e sostenere la loro fede lungo i secoli.

Seguendo le indicazioni delle donne, i discepoli si riuniscono in Galilea. Lì era iniziata la loro amicizia con Gesù. Lì si erano impegnati a seguirlo, collaborando al suo progetto del Regno di Dio. Ora vi ritornano senza sapere con chi si potranno incontrare. Torneranno a vedersi con Gesù dopo la sua esecuzione?

L’incontro con il Risorto non è facile. Nel vederlo arrivare, i discepoli si prostrano davanti a lui; riconoscono in Gesù qualcosa di nuovo; vogliono credere, ma alcuni dubitano. Il gruppo si muove tra la fiducia e la tristezza. Lo adorano, ma non sono liberi da dubbi e insicurezza. Noi cristiani di oggi li comprendiamo. A noi accade lo stesso.

La cosa che stupisce è che Gesù non li rimprovera affatto. Li conosce da quando li ha chiamati a seguirlo. La loro fede è stata sempre piccola, ma nonostante i loro dubbi ed esitazioni ha fiducia in loro. A partire da questa fede piccola e fragile annunzieranno il suo messaggio al mondo intero. Così sapranno accogliere e comprendere quelli che lungo i secoli vivranno una fede vacillante. Gesù sosterrà tutti.

Il compito fondamentale che affida loro è chiaro: fare discepoli suoi in tutti i popoli. Non li manda propriamente a esporre una dottrina, ma a lavorare perché il mondo abbia uomini e donne che vivano come discepoli e discepoli di Gesù. Seguaci che imparino a vivere come lui. Che lo accolgano come Maestro e continuino sempre a imparare a essere liberi, giusti, solidali, costruttori di un mondo più umano.

Matteo intende la comunità cristiana come una “scuola di Gesù”. Saremo molti o pochi. Fra di noi ci saranno credenti convinti e credenti vacillanti. Sarà sempre più difficile provvedere a tutto come vorremmo. L’importante sarà che tra noi si possa imparare a vivere con lo stile di Gesù. È lui il nostro unico Maestro. Con gli altri siamo tutti fratelli e ci aiutiamo e animiamo a vicenda a essere suoi discepoli.

 

ECOLE DE JESUS

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

La situation que l’on vit aujourd’hui au sein de nos communautés chrétiennes n’est pas du tout facile. Plusieurs questions surgissent dans notre cœur de disciples de Jésus : où raffermir notre foi en ces temps de crise religieuse ? Qu’est-ce qui est important en ces moments ? Que faut-il faire dans les communautés de Jésus ? Vers où faut-il orienter nos efforts ?

Matthieu conclut son récit évangélique avec une scène d’une importance exceptionnelle. Jésus convoque ses disciples pour la dernière fois afin de leur confier sa mission. Ce sont-là, les dernières paroles qu’ils entendront de Jésus : celles qui devront orienter leur tâche et soutenir leur foi tout le long des siècles.

Suivant les indications des femmes, les disciples se rassemblent en Galilée. C’est là que leur amitié avec Jésus avait commencé. C’est là qu’ils s’étaient engagés à le suivre en collaborant à son projet du royaume de Dieu. Maintenant, ils y arrivent, sans trop savoir ce qui les attend. Pourront-ils rencontrer Jésus après son exécution ?

La rencontre avec le Ressuscité n’est pas facile. En le voyant arriver, les disciples « se prosternent » devant lui ; ils reconnaissent en Jésus quelque chose de nouveau ; ils veulent bien croire mais « quelques uns hésitent ». Le groupe évolue entre confiance et tristesse. Ils l’adorent mais les doutes et l’insécurité ne leur sont pas épargnés. Nous les comprenons bien, nous, les chrétiens d’aujourd’hui car il nous arrive la même chose.

Ce qui est admirable, c’est que Jésus ne leur fait aucun reproche. Il les connaît depuis qu’il les avait appelés à le suivre. Leur foi continue d’être faible, mais il leur fait confiance malgré leurs doutes et leurs hésitations. A partir de cette foi, petite et fragile, ils annonceront son message au monde entier. Ils sauront ainsi accueillir et comprendre ceux qui, au long des siècles, vivront une foi hésitante. Jésus sera le soutien de tous.

La tâche fondamentale qu’il leur confie est claire: “faire des disciples” de toutes les nations. Il ne les envoie pas exactement exposer une doctrine mais travailler, afin qu’il y ait dans le monde des hommes et des femmes vivant en disciples de Jésus. Des disciples, l’accueillant comme leur Maître, prêts à apprendre à vivre comme lui, à être libres, justes, solidaires et bâtisseurs d’un monde plus humain.

Matthieu comprend la communauté chrétienne comme une “école de Jésus”. Que nous soyons nombreux ou pas, il y aura parmi nous des croyants convaincus et des croyants hésitants. Ce sera de plus en plus difficile de pouvoir s’occuper de tout comme on le voudrait. Ce qui restera comme important, c’est que l’on puisse apprendre à vivre parmi nous à la manière de Jésus. C’est lui notre seul Maître. Tous les autres, nous sommes des frères qui devons nous entraider et nous encourager mutuellement à être ses disciples.

 

ASCENSION – THE SCHOOL OF JESUS

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

The situation in which our Christian communities find themselves today is not easy at all. As followers of Christ, there are some questions that rise from within our hearts: where do we find our faith at these times of religious crisis? What is really important at these present times? What should our Christian communities do? What must our efforts be aimed at?

Matthew concludes his Gospel narrative with a scene of utmost importance. Jesus arranged to meet his disciples for the last time in order to entrust them with a special mission. These will be the last words that the disciples are going to hear Jesus speak: they will guide them in their mission and sustain their faith for centuries to come.

Following the suggestion from the women, the disciples gathered together inGalilee. That was the place where their relationship with Jesus started. And it was there, too, that they had committed themselves to follow Him with his project of theKingdomofGod. But now, however, they gather together without knowing what to expect. Will they ever see him, after he had been executed?

Meeting the Risen Jesus was not easy. When they saw Him they fell down before Him; they realized there was something new about Him; they wanted to believe, though some hesitated. They felt both confident and sad. They adored Him, but they still had doubts and insecurity. Christians today, too, might share those emotions. We have felt those same experiences often.

What is really amazing is that Jesus does not take it against them. He knows them from the day he invited them to follow Him. He knows their faith is limited: in spite of their doubts and fears, He still trusts in all of them. Even though their faith is small and fragile, they will preach his Gospel to the rest of the world. They will be able to understand, centuries later, when their own followers waver in their own faith. Jesus will embrace all of them.

The task that Jesus is entrusting to them is very clear: “Go and make disciples of all nations.” He does not ask them to preach a particular doctrine, but simply to see that men and women live like true followers of Jesus. They should look up to Him as their Master and learn to be free, just, and compassionate; in this way they will help make this world a better place to live.

Matthew sees the Christian community as a “SchoolofJesus”. We might be many or few; some may be convinced believers, others doubting members. We will not be able to look after everyone the way we wish. What is really important is that all Christian followers may live following Jesus’ guidelines. He alone should be our teacher. The rest of us must be brothers and sisters helping one another to become true disciples.

 

JESUSEN ESKOLA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Gure kristau-elkarteetan gaur egun bizi den egoera ez da batere erosoa. Jesusen ikasleen bihotzean hainbat galdera sortzen da: non indarberritu geure fedea krisialdi erlijioso honetan? zer da garrantzizkoa momentu honetan? zer egin beharko genuke Jesusen elkartean? norantz bideratu beharko genituzke geure ahaleginak?

Aparteko inportantzia duen pasadizo batekin bukatu du Mateok bere ebanjelioa. Jesusek azkenekoz elkartu ditu ikasleak bere misioa gomendatzeko. Jesusengandik entzungo dituzten azken hitzak dira: ikasleen egitekoa norabidetu eta mendetan barna haien fedea sostengatu behar dituztenak.

Emakumeen adierazpenei jarraituz, ikasleak Galilean elkartu dira. Han hasi zuten Jesusekiko beren adiskidetasuna. Han hartu zuten konpromisoa hari jarraitzeko, Jainkoaren erreinuaren Jesusen egitasmoan parte hartuz. Zer aurkituko duten ez dakitela etorri dira orain. Jesus ikusiko ote dute, hura hila izan ondoren?

Berpiztuarekin topo egitea ez da gauza erraza. Datorrela ikustean, ikasleak «ahuspeztu» egin dira haren aurrean; zerbait berria nabari diote Jesusi; sinetsi nahi dute, baina «batzuk dudatan dira». Konfiantzaren eta tristuraren artean kulunkatzen dira ikasleak. Gurtzen dute, baina ez dira dudatik eta segurtasun ezetik libre. Gaurko kristauek ondo ulertzen diegu. Gauza bera gertatzen zaigu guri ere.

Jesusek ezer ez aurpegiratzea da harrigarriena. Berari jarraitzeko esan zienetik ezagutzen ditu. Haien fedea txikia da artean; halere, haien dudak, zalantzak eta guzti, konfiantza du Jesusek haiengan. Fede txiki eta hauskor horrekin hots egingo dute Jesusen mezua mundu osoan. Horrela jakingo dute onartzen eta ulertzen, mendeetan barna duda-mudazko fedea biziko duen jendea. Jesus izango da guztien sostengu.

Argi dago gomendatu dien oinarrizko eginkizun hau: «egin ikasleak» herri guztietan. Ez ditu bidaltzen, propioki, irakaspen bat ematera, baizik saiatzera munduan izan dadin Jesusen ikasle bezala biziko den gizon-emakumerik. Jesus bezala bizitzen ikasiko duen jarraitzailerik. Izango denik Jesus maisutzat hartuko duenik, eta libre, zintzo, solidario izaten eta mundua gizatarrago egiten ikasteari sekula utziko ez dionik.

«Jesusen eskolatzat» du Mateok kristau-elkartea. Gutxiago edo gehiago izango gara. Gure artean sinestedun konbentzitu eta sinestedun zalantzakor izango da. Gero eta zailago izango da guztiari kasu egitea, nahi genukeen bezala. Hau izango da garrantzizkoa: izan dadila gure artean Jesusen moldera bizi ahal izateko modurik. Hura da gure Maisu bakarra. Gainerakoak anai-arreba gara guztiok, haren ikasle izaten elkarri laguntzen eta eragiten diotenak.

 

ESCOLA DE JESÚS

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

La situació que es viu avui a les nostres comunitats cristianes no és gens fàcil. En el nostre cor de seguidors de Jesús sorgeixen no poques preguntes: on reafirmar la nostra fe en aquests temps de crisi religiosa? Què és l’important en aquests moments? Què hem de fer en les comunitats de Jesús? ¿Cap a on hem d’orientar els nostres esforços?

Mateu acaba el seu relat evangèlic amb una escena d’importància excepcional. Jesús convoca per darrera vegada els seus deixebles per confiar-los la seva missió. Són les últimes paraules que sentiran de Jesús: les que han d’orientar la seva tasca i sostenir la seva fe al llarg dels segles.

Seguint les indicacions de les dones, els deixebles es reuneixen a Galilea. Allà havia començat la seva amistat amb Jesús. Allà s’havien compromès a seguir-lo col•laborant en el seu projecte del regne de Déu. Ara vénen sense saber amb què es poden trobar. ¿Tornaran a veure’s amb Jesús després de la seva execució?

La trobada amb el Ressuscitat no és fàcil. En veure’l arribar, els deixebles «el van adorar»; reconeixen en Jesús alguna cosa nova; volen creure, «abans, però, havien dubtat». El grup es mou entre la confiança i la tristesa. L’adoren però no estan lliures de dubtes i d’inseguretat. Els cristians d’avui els entenem. A nosaltres ens passa el mateix.

L’admirable és que Jesús no els retreu res. Els coneix des que els va cridar a seguir-lo. La seva fe segueix essent petita, però malgrat els seus dubtes i vacil•lacions, confia en ells. Des d’aquesta fe petita i fràgil anunciaran el seu missatge al món sencer. Així sabran acollir i comprendre els qui al llarg dels segles viuran una fe vacil•lant. Jesús els sostindrà a tots.

La tasca fonamental que els confia és clara: «fer deixebles» seus a tots els pobles. No els mana pròpiament exposar doctrina, sinó treballar perquè al món hi hagi homes i dones que visquin com a deixebles de Jesús. Seguidors que aprenguin a viure com ell. Que l’acullin com a Mestre i no deixin mai d’aprendre a ser lliures, justos, solidaris, constructors d’un món més humà.

Mateu entén la comunitat cristiana com una “escola de Jesús”. Serem molts o pocs. Entre nosaltres hi haurà creients convençuts i creients vacil•lants. Cada vegada serà més difícil atendre-ho tot com voldríem. L’important serà que entre nosaltres es pugui aprendre a viure amb l’estil de Jesús. Ell és el nostre únic Mestre. Els altres som tots germans que ens ajudem i animem mútuament a ser els seus deixebles.

 

A ESCOLA DE XESÚS

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

A situación que se vive hoxe nas nosas comunidades cristiás non é nada doada. No noso corazón de seguidores de Xesús xorden non poucas preguntas: onde reafirmar a nosa fe nestes tempos de crise relixiosa? que é o importante nestes momentos? que temos de facer nas comunidades de Xesús? cara a onde temos de orientar os nosos esforzos?

Mateu conclúe o seu relato evanxélico cunha escena de importancia excepcional. Xesús convoca por última vez os seus discípulos para confiarlles a súa misión. Son as últimas palabras que escoitarán de Xesús: as que han orientar a súa tarefa e soster a súa fe ao longo dos séculos.

Seguindo as indicacións das mulleres, os discípulos reúnense en Galilea. Alí comezara a súa amizade con Xesús. Alí comprometéranse a seguilo colaborando no seu proxecto do reino de Deus. Agora veñen sen saber con que se poden atopar. Volverán verse con Xesús despois da súa execución?

O encontro co Resucitado non é doado. Ao velo chegar, os discípulos próstranse» ante el; recoñecen en Xesús algo novo; queren crer, pero «algúns vacilan». O grupo móvese entre a confianza e a tristura. Adórano pero non están libres de dúbidas e inseguridade. Os cristiáns de hoxe entendémolos. A nós sucédenos o mesmo.

O admirábel é que Xesús non lles reprocha nada. Coñéceos dende que os chamou para seguilo. A súa fe segue sendo pequena, pero a pesar das súas dúbidas e vacilacións, confía neles. Dende esa fe pequena e fráxil anunciarán a súa mensaxe ao mundo enteiro. Así saberán acoller e comprender aos que ao longo dos séculos vivirán unha fe vacilante. Xesús sosteraos a todos.

A tarefa fundamental que lles confía é clara: «facer discípulos» seus en todos os pobos. Non lles manda propiamente expoñer doutrina, senón traballar para que no mundo haxa homes e mulleres que vivan como discípulos e discípulas de Xesús. Seguidores que aprendan a vivir coma el. Que o acollan como Mestre e non deixen nunca de aprender a ser libres, xustos, solidarios, construtores dun mundo máis humano.

Mateu entende a comunidade cristiá como unha “escola de Xesús”. Seremos moitos ou poucos. Entre nós haberá crentes convencidos e crentes vacilantes. Cada vez será máis difícil atender a todo como quixésemos. O importante será que entre nós se poida aprender a vivir co estilo de Xesús. El é o noso único Mestre. Os demais somos todos irmáns que nos axudamos e animamos mutuamente para sermos os seus discípulos.

Caminos hacia la fe

Publicado: 30 marzo, 2011 en BIBLIA
Etiquetas: , , ,

4 Cuaresma (A) Juan 9, 1-41
CAMINOS HACIA LA FE
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 30/03/11.- El relato es inolvidable. Se le llama tradicionalmente “La curación del ciego de nacimiento”, pero es mucho más, pues el evangelista nos describe el recorrido interior que va haciendo un hombre perdido en tinieblas hasta encontrarse con Jesús, «Luz del mundo».

No conocemos su nombre. Sólo sabemos que es un mendigo, ciego de nacimiento, que pide limosna en las afueras del templo. No conoce la luz. No la ha visto nunca. No puede caminar ni orientarse por sí mismo. Su vida transcurre en tinieblas. Nunca podrá conocer una vida digna.

Un día Jesús pasa por su vida. El ciego está tan necesitado que deja que le trabaje sus ojos. No sabe quién es, pero confía en su fuerza curadora. Siguiendo sus indicaciones, limpia su mirada en la piscina de Siloé y, por primera vez, comienza a ver. El encuentro con Jesús va a cambiar su vida.

Los vecinos lo ven transformado. Es el mismo pero les parece otro. El hombre les explica su experiencia: «un hombre que se llama Jesús» lo ha curado. No sabe más. Ignora quién es y dónde está, pero le ha abierto los ojos. Jesús hace bien incluso a aquellos que sólo lo reconocen como hombre.

Los fariseos, entendidos en religión, le piden toda clase de explicaciones sobre Jesús. El les habla de su experiencia: «sólo sé una cosa: que era ciego y ahora veo». Le preguntan qué piensa de Jesús y él les dice lo que siente: «que es un profeta». Lo que ha recibido de Él es tan bueno que ese hombre tiene que venir de Dios. Así vive mucha gente sencilla su fe en Jesús. No saben teología, pero sienten que ese hombre viene de Dios.

Poco a poco, el mendigo se va quedando solo. Sus padres no lo defienden. Los dirigentes religiosos lo echan de la sinagoga. Pero Jesús no abandona a quien lo ama y lo busca. «Cuando oyó que lo habían expulsado, fue a buscarlo». Jesús tiene sus caminos para encontrarse con quienes lo buscan. Nadie se lo puede impedir.

Cuando Jesús se encuentra con aquel hombre a quien nadie parece entender, sólo le hace una pregunta: «¿Crees en el Hijo del Hombre?» ¿Crees en el Hombre Nuevo, el Hombre plenamente humano precisamente por ser expresión y encarnación del misterio insondable de Dios? El mendigo está dispuesto a creer, pero se encuentra más ciego que nunca: «¿Y quién es, Señor, para que crea en él?»

Jesús le dice: «Lo estás viendo: el que te está hablando, ése es». Al ciego se le abren ahora los ojos del alma. Se postra ante Jesús y le dice: «Creo, Señor». Sólo escuchando a Jesús y dejándonos conducir interiormente por él, vamos caminando hacia una fe más plena y también más humilde. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

CAMINHOS PARA A FÉ

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

O relato é inesquecível. Chama-se tradicionalmente “A cura do cego de nascença”, mas é muito mais, pois o evangelista descreve o percurso interior que vai fazendo um homem perdido nas trevas até encontrar-se com Jesus, «Luz do mundo».

Não conhecemos o seu nome. Apenas sabemos que é um mendigo, cego de nascimento, que pede esmola nas redondezas do templo. Não conhece a luz. Nunca a viu. Não pode caminhar nem orientar-se por si mesmo. A sua vida decorre nas trevas. Nunca poderá conhecer uma vida digna.

Um dia Jesus passa pela sua vida. O cego tem tanta necessidade que deixa que lhe trabalhe os seus olhos. Não sabe quem é, mas confia na Sua força curadora. Seguindo as Suas indicações, limpa a sua vista na piscina de Siloé e, pela primeira vez, começa a ver. O encontro com Jesus vai mudar a sua vida.

Os vizinhos vêem-no transformado. É o mesmo mas parece-lhes outro. O homem explica-lhes a sua experiencia: «um homem que se chama Jesus» cura-o. Não sabe mais. Ignora quem é e onde está, mas abriu-lhe os olhos. Jesus faz o bem mesmo àqueles que só o conhecem como homem.

Os fariseus, entendidos em religião, pedem-lhe toda a classe de explicações sobre Jesus. Ele fala-lhes da sua experiência: «só sei uma coisa: que era cego e agora vejo». Perguntam-lhe que pensa de Jesus e ele diz-lhes o que sente: «que é um profeta». O que recebeu Dele é tão bom que esse homem tem que vir de Deus. Assim vive muita gente simples a sua fé em Jesus. Não sabem teologia, mas sentem que esse homem vem de Deus.

Pouco a pouco, o mendigo vai ficando só. Os seus pais não o defendem. Os dirigentes religiosos expulsam-no da sinagoga. Mas Jesus não abandona a quem o ama e o procura. «Quando ouviu que o tinham expulso, foi procura-lo». Jesus tem os Seus caminhos para encontrar-se com quem o procura. Ninguém O pode impedir.

Quando Jesus se encontra com aquele homem a quem ninguém parece entender, apenas lhe faz uma pergunta: «Acreditas no Filho do Homem?» Acreditas no Homem Novo, o Homem plenamente humano precisamente por ser expressão e encarnação do mistério insondável de Deus? O mendigo está disposto a acreditar, mas encontra-se mais cego do que nunca: «E quem és, Senhor, para que acredite Nele?»

Jesus diz-lhe: «Estás a vê-Lo: aquele que te está a falar, esse é». Ao cego abrem-se os olhos da alma. Prostra-se ante Jesus e diz-Lhe: «Creio, Senhor». Só escutando Jesus e deixando-nos conduzir interiormente por Ele, vamos caminhando para uma fé mais plena e também mais humilde.

CAMMINI VERSO LA FEDE

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Il racconto è indimenticabile. Lo si chiama tradizionalmente “La guarigione del cieco nato”, ma è molto di più, poiché l’evangelista ci descrive il percorso interiore che fa un uomo smarrito nelle tenebre verso l’incontro con Gesù, Luce del mondo.

Non conosciamo il suo nome. Sappiamo solo che è un mendicante, cieco dalla nascita, che chiede l’elemosina alle porte del tempio. Non conosce la luce. Non l’ha vista mai. Non può camminare né orientarsi da solo. La sua vita passa nelle tenebre. Non potrà mai conoscere una vita degna.

Un giorno per la sua vita passa Gesù. Il cieco è in un tale bisogno che lascia che le manovri negli occhi. Non sa chi è, ma confida nella sua forza guaritrice. Seguendo le sue indicazioni, lava il suo sguardo nella piscina di Siloe e, per la prima volta, comincia a vedere. L’incontro con Gesù cambierà la sua vita.

I vicini lo vedono trasformato. È lo stesso ma sembra un altro. L’uomo spiega loro la sua esperienza: un uomo che si chiama Gesù lo ha guarito. Non sa altro. Ignora chi è e dove sta, ma gli ha aperto gli occhi. Gesù fa bene anche a quelli che lo riconoscono soltanto come uomo.

I farisei, esperti di religione, gli chiedono ogni sorta di spiegazioni su Gesù. Egli parla loro della sua esperienza: una cosa io so: ero cieco e ora ci vedo. Gli domandano che cosa pensa di Gesù ed egli dice loro quello che sente: che è un profeta. Quello che ha ricevuto da Lui è tanto buono che quest’uomo deve venire da Dio. Così molta gente semplice vive la propria fede in Gesù. Non sanno teologia, ma sentono che quest’uomo viene da Dio.

A poco a poco, il mendicante va rimanendo solo. I suoi genitori non lo difendono. I dirigenti religiosi lo scacciano dalla sinagoga. Ma Gesù non abbandona chi lo ama e lo cerca. Quando seppe che lo avevano cacciato fuori, andò a cercarlo. Gesù ha le sue vie per incontrarsi con quelli che lo cercano. Nessuno glielo può impedire.

Quando Gesù incontra quell’uomo che nessuno sembra capire, gli fa solo una domanda: Credi nel Figlio dell’Uomo? Credi nell’Uomo Nuovo, l’Uomo pienamente umano proprio perché è espressione e incarnazione del mistero insondabile di Dio? Il mendicante è disposto a credere, ma si trova più cieco che mai: E chi è, Signore, perché io creda in lui?

Gesù gli dice: Lo hai visto. È colui che parla con te. Al cieco si aprono ora gli occhi dell’anima. Si prostra davanti a Gesù e gli dice: Credo, Signore. Solo ascoltando Gesù e lasciandosi condurre interiormente da lui, possiamo avanzare verso una fede più piena e anche più umile.

DES CHEMINS VERS LA FOI

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Le récit est inoubliable. On l’appelle traditionnellement “La guérison de l’aveugle-né”, mais c’est beaucoup plus, car l’évangéliste nous décrit le parcours intérieur réalisé par un homme perdu dans les ténèbres jusqu’à sa rencontre avec Jésus, “Lumière du monde”.

Nous ignorons son nom. Nous savons seulement qu’il s’agit d’un mendiant, aveugle –né, qui demande l’aumône aux alentours du temple. Il ne connaît pas la lumière. Il ne l’a jamais vue. Il ne peut marcher ni s’orienter tout seul. Sa vie se passe dans les ténèbres. Il ne pourra jamais connaître une vie digne.

Un jour, Jésus croise sa vie. L’aveugle est tellement handicapé qu’il le laisse s’occuper de ses yeux. Il ignore qui il est mais il fait confiance à sa force de guérison. En suivant ses indications, il nettoie son regard dans la piscine de Siloé et, pour la première fois, il commence à voir. La rencontre de Jésus va changer sa vie.

Les voisins constatent sa transformation. Il s’agit de la même personne mais il leur paraît (un) autre. L’homme leur explique son expérience : « un homme appelé Jésus » l’a guéri. Il n’en sait pas plus. Il ignore qui il est et où il habite ; c’est qui est sûr, il lui a ouvert les yeux. Jésus fait du bien même à ceux qui ne le reconnaissent que comme un homme.

Les pharisiens, experts en religion, lui demandent toute sorte d’explications sur Jésus. Il leur parle de son expérience : « je ne sais qu’une seule chose : j’étais aveugle et maintenant je vois ». Ils lui demandent ce qu’il pense de Jésus et il leur dit ce qu’il ressent : « c’est un prophète ». Ce qu’il a reçu de lui est tellement bon que cet homme doit forcément provenir de Dieu. C’est ainsi que beaucoup de gens simples vivent leur foi en Jésus. Ils n’ont pas étudié la théologie mais ils sentent que cet homme vient de Dieu.

Peu à peu, le mendiant reste seul. Ses parents ne le défendent pas. Les dirigeants religieux l’expulsent de la synagogue. Mais Jésus n’abandonne pas celui qui l’aime et qui le cherche. « Lorsqu’il apprit qu’on l’avait expulsé, il revint le chercher ». Jésus a ses chemins pour rencontrer ceux qui le cherchent. Personne ne peut l’en empêcher.

Lorsque Jésus rencontre cet homme que personne ne semble comprendre, il lui pose une seule question: “Crois-tu au Fils de Dieu?” Crois-tu à l’Homme Nouveau, l’Homme pleinement humain justement parce qu’il est l’expression et l’incarnation du mystère insondable de Dieu ? Le mendiant est prêt à croire mais il se sent plus aveugle que jamais : « Et qui est-il, Seigneur, pour que j’y crois ? »

Jésus lui dit: “Tu le vois: celui qui te parle, c’est lui.” Ce sont les yeux du cœur qui s’ouvrent maintenant pour l’aveugle. Il se prosterne devant Jésus et lui dit : « Je crois, Seigneur ». C’est seulement en écoutant Jésus et en nous laissant conduire intérieurement par lui que nous avancerons vers une foi plus solide et en même temps, plus humble.

WAYS THAT LEAD TO FAITH

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

It is an unforgettable story. Traditionally known as “The miracle of the man born blind”, but the evangelist offers us a long story of the inner journey of a man, lost in darkness, who found in Jesus “the Light of the world.”

The blind man’s name is not known. We know, however, that he was a beggar who was blind from birth and used to beg alms outside the temple. He has never seen the light. He cannot even find his way towards Jesus. His life has been spent in the dark and his future offers no hope at all.

One day, however, Jesus entered his life. The blind man was so desperate that he let Jesus work on his eyes. He didn’t know Him but he trusted in his healing power. He followed his instructions and “went off to wash his eyes in the Pool of Siloam,” and his sight was restored. That meeting was Jesus changed his whole life.

The blind man’s neighbours found him a changed man. He explained to them the whole experience: “A man called Jesus has cured me; that’s all I know. He could now see because his eyes were open. Jesus heals everyone even those who know Him only as a man.

The Pharisees, versed only in the written Laws, asked the cured man all sorts of questions about Jesus: “What have you to say about Him?” He told them what he felt and said: “He is a Prophet.” What he had received could certainly come only from God. Such is the faith of so many simple people who come to believe in Jesus. They know little about theology, but they know that such man must come from God.

Little by little, the beggar was left alone by himself. His parents did not know what to make of the whole affair. “He is old enough, ask him.” The Jews expelled him from the synagogue. Jesus, however, never abandons anyone who seeks and loves him. When Jesus heard that “they had driven him away”, he went looking for him. Jesus always knows where to find those who are looking for Him. Nobody can stop him.

When Jesus finds the man that nobody seemed to understand, he simply asked him one question: “Do you believe in the Son of Man?” Do you believe in this New Man, completely human because he is an expression and reincarnation of the inscrutable mystery of God? The blind man was certainly well disposed, but he said to Jesus: “Sir, tell me who he is that I may believe in him.”

Jesus told him: “You’re looking at him, he’s speaking to you.” The blind man’s inner eyes were opened and, falling on his knees, he said: “Lord, I believe,” and worshipped him. It is only when we listen to Jesus and are guided by him, that we find ways to a fuller and more genuine faith.

FEDERAKO BIDEAK

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Ahaztezina da kontakizuna. Tradizioz «Jaiotzetiko itsua sendatzea» deitzen zaio, baina askoz gehiago da; ebanjelariak gizon baten barne-ibilbidea deskribatu digu, Jesusekin, «munduaren argi» den horrekin, topo egin arte ilunpean galdurik ibili den gizon batena.

Ez dakigu haren izenik. Hauxe dakigu soilik: eskalea dela, jaiotzetik itsua, tenpluaren atarian limosna eske egon ohi dela. Ez daki argia zen den. Ez du ikusi sekula. Ezin ibili da, ez du nondik norako gaitasunik. Ilunpean bizi da. Ezin ezagutuko du sekula bizitza duin bat.

Behin batean, ordea, Jesus sartu da haren bizitzan. Itsuak halako premia du, non begiak igurzten uzten baitio. Ez daki zein den, baina konfiantza du haren indar sendatzailean. Jesusen esana eginez, Siloeko ur-putzuan garbitu ditu begiak, eta ikusten hasi da lehen aldiz. Jesusekin topo egin izanak aldatu egingo du haren bizitza.

Auzokoek eraldaturik ikusi dute. Lehengoa bera da, baina beste bat ematen du. Bere esperientzia argitzen die: «Jesus izeneko gizon batek» sendatu du. Ez daki beste ezer. Ez daki nor den, ez non den, baina begiak ireki dizkio. Hain zuzen, Jesusek on egiten die bera gizon huts bezala aitortzen dutenei ere.

Fariseuek, erlijio-kontuan adituak diren haiek, mila argibide eskatzen diote Jesusez. Bere esperientzia kontatzen die: «gauza bakarra dakit: itsua nintzela eta orain ikusten dudala». Jesusez zer iritzi duen galdetzen diote, eta sentitzen duena esaten die: «profeta dela». Harengandik hartua hain gauza ona da, non gizon hori Jainkoagandik baitatorke. Horrela bizi du jende xume askok Jesusenganako fedea. Ez daki teologiarik, baina sumatzen du Jainkoagandik datorrela gizon hori.

Pixkana, eskalea bakarrik gelditzen ari da. Gurasoek ez dute defenditu. Arduradun erlijiosoek kanpora bota dute sinagogatik. Alabaina, Jesusek ez du uzten bera maite duen eta bilatzen duen inor. «Bota zutela entzun zuenean, haren bila joan zen». Jesusek bere bideak ditu bere bila dabiltzanekin topo egiteko. Ezin eragotzi dio inork.

Jesusek, inork ez diola ulertzen ematen duen gizon harekin topo egitean, galdera bakarra egin dio: «Sinesten al duzu Gizonaren Semeagan?» Sinesten al duzu Gizon Berriagan? Hain juxtu, Jainkoaren ezin atzemaneko misterioaren adierazpen eta gizakunde delako guztiz gizon den Gizonagan? Eskalea presta da sinesteko, baina inoiz baino itsuago da: «Eta zein da, Jauna, harengan sinets dezadan?»

Jesusek diotso: «Ikusten duzun hauxe: mintzo zaizuna, hauxe da». Itsuari begiak ireki zaizkio orain. Eta Jesusen aurrean ahuspeztu eta diotso: «Sinesten dut, Jauna». Jesusi entzunez bakarrik eta barnetik hark gida gaitzan utziz joaten gara fede beteago eta, baita, apalago baterantz.

CAMINS VERS LA FE

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

El relat és inoblidable. Se l’anomena tradicionalment “La guarició del cec de naixement”, però és molt més, ja que l’evangelista ens descriu el recorregut interior que va fent un home perdut en tenebres fins a trobar-se amb Jesús, «Llum del món».

No coneixem el seu nom. Només sabem que és un captaire, cec de naixement, que demana almoina als afores del temple. No coneix la llum. No l’ha vist mai. No pot caminar ni orientar-se per si mateix. La seva vida transcorre en tenebres. Mai podrà conèixer una vida digna.

Un dia Jesús passa per la seva vida. El cec està tan necessitat que deixa que li treballi els seus ulls. No sap qui és, però confia en la seva força guaridora. Seguint les seves indicacions, neteja la seva mirada a la piscina de Siloè i, per primera vegada, comença a veure-hi. La trobada amb Jesús canviarà la seva vida.

Els veïns el veuen transformat. És el mateix però els sembla un altre. L’home els explica la seva experiència: «aquell home que es diu Jesús» l’ha guarit. No sap res més. Ignora qui és i on és, però li ha obert els ulls. Jesús fa bé fins i tot als qui només el reconeixen com a home.

Els fariseus, entesos en religió, li demanen tota mena d’explicacions sobre Jesús. Ell els parla de la seva experiència: «sé una cosa: jo era cec i ara hi veig». Li pregunten què pensa de Jesús i ell els diu el que pensa: «que és un profeta». El que ha rebut d’Ell és tan bo que aquest home ha de venir de Déu. Així viu molta gent senzilla la seva fe en Jesús. No saben teologia, però senten que aquest home ve de Déu.

A poc a poc, el captaire es va quedant sol. Els seus pares no el defensen. Els dirigents religiosos el treuen a la sinagoga. Però Jesús no abandona qui l’estima i el busca. «Jesús va sentir a dir que l’havien tret fora i, quan el trobà, li digué». Jesús té els seus camins per trobar-se amb aquells que el cerquen. Ningú li ho pot impedir.

Quan Jesús es troba amb aquell home a qui ningú sembla entendre, només li fa una pregunta: «Creus en el Fill de l’Home?» Creus en l’Home Nou, l’Home plenament humà precisament per ser expressió i encarnació del misteri insondable de Déu? El captaire està disposat a creure, però es troba més cec que mai: «I qui és, Senyor, perquè hi pugui creure?»

Jesús li diu: «Ja l’has vist: és el qui et parla». Al cec se li obren ara els ulls de l’ànima. Es postra davant Jesús i li diu: «Hi crec, Senyor». Només escoltant Jesús i deixant-nos conduir interiorment per ell, anem caminant cap a una fe més plena i també més humil.

CAMIÑOS CARA A FE

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

O relato é inesquecíbel. Chámaselle tradicionalmente “A curación do cego de nacemento”, pero é moito máis, pois o evanxelista descríbenos o percorrido interior que vai facendo un home perdido en tebras ata atopar con Xesús, «Luz do mundo».

Non coñecemos o seu nome. Só sabemos que é un mendigo, cego de nacemento, que pide esmola nos arredores do templo. Non coñece a luz. Non a viu nunca. Non pode camiñar nin orientarse por si mesmo. A súa vida transcorre en tebras. Nunca poderá coñecer unha vida digna.

Un día Xesús pasa pola súa vida. O cego está tan necesitado que deixa que lle ande nos seus ollos. Non sabe quen é, pero confía na súa forza curadora. Seguindo as súas indicacións, limpa a súa mirada na piscina de Siloé e, por primeira vez, comeza a ver. O encontro con Xesús vai cambiar a súa vida.

Os veciños veno transformado. É o mesmo, pero parécelles outro. O home explícalles a súa experiencia: «un home que se chama Xesús» curouno. Non sabe máis. Ignora quen é ou onde está, pero abriulle os ollos. Xesús fai ben mesmo a aqueles que só o recoñecen como home.

Os fariseos, entendidos en relixión, pídenlle toda clase de explicacións sobre Xesús. El fálalles da súa experiencia: «só sei unha cousa: que eu era cego e agora vexo». Pregúntanlle que pensa de Xesús e el dilles o que sente: «que é un profeta». O que recibiu d´El é tan bo que ese home ten que vir de Deus. Así vive moita xente sinxela a súa fe en Xesús. Non saben teoloxía, pero senten que ese home vén de Deus.

Pouco a pouco, o mendigo vai quedando só. Os seus pais non o defenden. Os dirixentes relixiosos bótano da sinagoga. Pero Xesús non abandona a quen o ama e o busca. «Cando oíu que o expulsaran, foi buscalo». Xesús ten os seus camiños para atoparse cos que o buscan. Ninguén llelo pode impedir.

Cando Xesús se atopa con aquel home a quen ninguén parece entender, só lle fai unha pregunta: «Cres no Fillo do Home?» Cres no Home Novo, o Home plenamente humano, precisamente por ser expresión e encarnación do misterio insondábel de Deus? O mendigo está disposto a crer, pero atópase máis cego que nunca: «E quen é, Señor, para que eu crea nel «?

Xesús dille: «Estalo a ver: o que che está a falar, ese é». Ao cego ábrenselle agora os ollos da alma. Próstrase ante Xesús e dille: «Creo, Señor». Só escoitando a Xesús e deixándonos conducir interiormente por el, imos camiñando cara a unha fe máis plena e tamén máis humilde.

Sal y luz

Publicado: 2 febrero, 2011 en BIBLIA
Etiquetas: , , ,

5 tiempo ordinario (A) Mateo 5, 13-16
SAL Y LUZ
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 02/02/11.- Si los discípulos viven las bienaventuranzas, su vida tendrá una proyección social. Es Jesús mismo quien se lo dice empleando dos metáforas inolvidables. Aunque parecen un grupo insignificante en medio de aquel poderoso imperio controlado por Roma, serán «sal de la tierra» y «luz del mundo».

¿No es una pretensión ridícula? Jesús les explica cómo será posible. La sal no parece gran cosa, pero comienza a producir sus efectos, precisamente, cuando se mezcla con los alimentos y parece que ha desaparecido. Lo mismo sucede cuando se enciende una luz: sólo puede iluminar cuando la ponemos en medio de las tinieblas.

Jesús no está pensando en una Iglesia separada del mundo, escondida tras sus ritos y doctrinas, encerrada en sí misma y en sus problemas. Jesús quiere introducir en la historia humana un grupo de seguidores, capaces de transformar la vida viviendo las bienaventuranzas.

Todos sabemos para qué sirve la sal. Por una parte, no deja que los alimentos se corrompan. Por otra, les da sabor y permite que los podamos saborear mejor. Los alimentos son buenos, pero se pueden corromper; tienen sabor, pero nos pueden resultar insípidos. Es necesaria la sal.

El mundo no es malo, pero lo podemos echar a perder. La vida tiene sabor, pero nos puede resultar insulsa y desabrida. Una Iglesia que vive las bienaventuranzas contribuye a que la sociedad no se corrompa y deshumanice más. Unos discípulos de Jesús que viven su evangelio ayudan a descubrir el verdadero sentido de la vida.

Hay un problema y Jesús se lo advierte a sus seguidores. Si la sal se vuelve sosa, ya no sirve para nada. Si los discípulos pierden su identidad evangélica, ya no producen los efectos queridos por Jesús. El cristianismo se echa a perder. La Iglesia queda anulada. Los cristianos están de sobra en la sociedad.

Lo mismo sucede con la luz. Todos sabemos que sirve para dar claridad. Los discípulos iluminan el sentido más hondo de la vida, si la gente puede ver en ellos «las obras» de las bienaventuranzas. Por eso, no han de esconderse. Tampoco han de actuar para ser vistos. Con su vida han de aportar claridad para que en la sociedad se pueda descubrir el verdadero rostro del Padre del cielo.

No nos está permitido servirnos de la Iglesia para satisfacer nuestros gustos y preferencias. Jesús la ha querido para ser sal y luz. Evangelizar no es combatir la secularización moderna con estrategias mundanas. Menos aún hacer de la Iglesia una “contra-sociedad”. Sólo una Iglesia que vive el Evangelio puede responder al deseo original de Jesús. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

-oOo-

El Equipo Eucaristía y la Editorial Verbo Divino promueven “Quiero ver”: una presentación diferente para cada domingo y festividades del año.  Todos los videos se pueden ver en www.quierover.org

-oOo-

SAL E LUZ

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Se os discípulos vivem as bem-aventuranças, a sua vida terá una projecção social. É Jesus mesmo quem o diz utilizando duas metáforas inesquecíveis. Mesmo que pareçam um grupo insignificante no meio daquele poderoso império controlado por Roma, serão «sal da terra» e «luz do mundo».

Não é uma pretensão ridícula? Jesus explica-lhes como será possível. O sal não parece grande coisa, mas começa a produzir os seus efeitos, precisamente, quando se mistura com os alimentos e parece que desapareceu. O mesmo sucede quando se acende uma luz: só pode iluminar quando a colocamos no meio das trevas.

Jesus não está a pensar numa Igreja separada do mundo, escondida por detrás dos seus ritos e doutrinas, encerrada em si mesma e nos seus problemas. Jesus quer introduzir na história humana um grupo de seguidores, capazes de transformar a vida vivendo as bem-aventuranças.

Todos sabemos para que serve o sal. Por um lado, não deixa que os alimentos se corrompam. Por outro, dá-lhes sabor e permite que os possamos saborear melhor. Os alimentos são bons, mas podem-se corromper; têm sabor, mas podem-nos resultar insípidos. É necessário o sal.

O mundo não é mau, mas podemos perde-lo. A vida tem sabor, mas pode-nos resultar insonsa e insípida. Uma Igreja que vive as bem-aventuranças contribui para que a sociedade não se corrompa e se desumanize mais. Uns discípulos de Jesus que vivem o Seu evangelho ajudam a descobrir o verdadeiro sentido da vida.

Há um problema e Jesus adverte os seus seguidores para ele. Se o sal se torna insonso, já não serve para nada. Se os discípulos perdem a sua identidade evangélica, já não produzem os efeitos pretendidos por Jesus. O cristianismo fica a perder. A Igreja fica anulada. Os cristãos estão a mais na sociedade.

O mesmo sucede com a luz. Todos sabemos que serve para dar claridade. Os discípulos iluminam o sentido mais fundo da vida, se as pessoas podem ver neles «as obras» das bem-aventuranças. Por isso, não hão de esconder-se. Tampouco hão de actuar para ser vistos. Com a sua vida hão de trazer claridade para que na sociedade se possa descobrir o verdadeiro rosto do Pai do céu.

No nos está permitido servir-nos da Igreja para satisfazer os nossos gostos e preferências. Jesus a quis para ser sal e luz. Evangelizar não é combater a secularização moderna com estratégias mundanas. Menos ainda fazer da Igreja uma “contra-sociedade”. Só uma Igreja que vive o Evangelho pode responder ao desejo original de Jesus.

 

SALE E LUCE

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Se i discepoli vivono le beatitudini, la loro vita avrà una proiezione sociale. È Gesù stesso che lo dice impiegando due indimenticabili metafore. Anche se appaiono come un gruppo insignificante in mezzo all’impero potente controllato da Roma, saranno sale della terra e luce del mondo.

Non si tratta di una pretesa ridicola? Gesù spiega loro come sarà possibile. Il sale non sembra gran cosa, ma incomincia a produrre i suoi effetti proprio quando si mescola con gli alimenti e sembra scomparire. Lo stesso succede quando si accende una luce: può illuminare soltanto se la poniamo in mezzo alle tenebre.

Gesù non sta pensando a una Chiesa separata dal mondo, nascosta dietro i suoi riti e le sue dottrine, chiusa in se stessa e nei suoi problemi. Gesù vuole introdurre nella storia umana un gruppo di seguaci, capaci di trasformare la vita, vivendo le beatitudini.

Tutti sappiamo a cosa serve il sale. Da una parte non lascia corrompere gli alimenti. Dall’altra dà loro sapore e permette di gustarli meglio. Gli alimenti sono buoni, ma si possono corrompere; hanno sapore, ma ci possono risultare insipidi. È necessario il sale.

Il mondo non è cattivo, ma lo possiamo rovinare. La vita ha un sapore, ma ci può sembrare insulsa e sgradevole. Una Chiesa che vive le beatitudini aiuta la società a non corrompersi e disumanizzarsi ancor più. Dei discepoli di Gesù che vivono il suo Evangelo aiutano a scoprire il vero senso della vita.

C’è un problema e Gesù avverte i suoi seguaci. Se il sale perde il sapore, non serve a nulla. Se i discepoli perdono la loro identità evangelica, non producono più gli effetti voluti da Gesù. Il cristianesimo si rovina. La Chiesa viene annullata. I cristiani sono un di più nella società.

Lo stesso accade con la luce. Tutti sappiamo che serve per illuminare. I discepoli illuminano nel senso più profondo della vita, se la gente può vedere in essi le opere delle beatitudini. Per questo non devono nascondersi, nemmeno devono agire per esser visti. Con la loro vita devono apportare chiarezza perché nella società si possa scoprire il vero volto del Padre del cielo.

Non ci è permesso servirci della Chiesa per soddisfare i nostri gusti e le nostre preferenze. Gesù l’ha voluta per essere sale e luce. Evangelizzare non è combattere la secolarizzazione moderna con strategie mondane. Meno ancora fare della Chiesa una “contro-società”. Solo una Chiesa che vive l’Evangelo può rispondere al desiderio originario di Gesù.

 

SEL ET LUMIERE

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Si les disciples vivent les béatitudes, leur vie aura une projection sociale. C’est Jésus lui-même qui le leur dit, en utilisant deux métaphores inoubliables. Même s’ils semblent un groupe insignifiant au milieu de ce puissant empire contrôlé par Rome, ils seront « sel de la terre » et « lumière du monde ».

Ne s’agit-il pas d’une prétention ridicule? Jésus leur explique comment cela peut devenir possible. Le sel ne paraît pas grand-chose, mais il commence justement à produire ses effets lorsqu’il est mélangé aux aliments et qu’il semble disparaître. Il en est de même lorsqu’on allume une lampe : elle ne peut éclairer que lorsqu’on la place au milieu des ténèbres.

Jésus ne pense pas à une Eglise séparée du monde, cachée derrière ses rites et ses doctrines, enfermée en elle-même et repliée sur ses problèmes. Jésus veut introduire dans l’histoire humaine un groupe de disciples capables de transformer la vie en incarnant les béatitudes.

Nous savons tous à quoi sert le sel. D’un côté, il évite la corruption des aliments. D’un autre, il leur donne la saveur, nous permettant de mieux les savourer. Les aliments sont bons mais ils peuvent se corrompre ; ils ont de la saveur mais ils peuvent nous paraître insipides. Il leur faut du sel.

Le monde n’est pas mauvais mais nous pouvons l’abîmer. La vie a de la saveur mais elle peut devenir fade et dure. Une Eglise vivant les béatitudes contribue à ce que la société ne se corrompe et ne se déshumanise davantage. Des disciples de Jésus vivant son évangile, aident à découvrir le vrai sens de la vie.

Il y a un problème et Jésus en avertit ses disciples. Si le sel perd sa saveur, il ne sert plus à rien. Si les disciples perdent leur identité évangélique, ils ne produiront plus les effets voulus par Jésus. Le christianisme vient à s’abîmer. L’Eglise s’anéantit. Et les chrétiens sont de trop dans la société.

Il en est de même avec la lumière. Nous savons tous qu’elle sert à éclairer. Les disciples éclairent le sens le plus profond de la vie, pourvu que les gens voient en eux « les œuvres » des béatitudes. C’est pourquoi, ils ne doivent pas se cacher. Ils ne doivent pas non plus, agir pour se faire voir. Leur vie doit éclairer la société afin qu’on puisse y découvrir le véritable visage du Père céleste.

Il ne nous est pas permis de nous servir de l’Eglise pour satisfaire nos goûts et nos préférences. Jésus a voulu qu’elle soit sel et lumière. Evangéliser ne consiste pas à combattre la sécularisation moderne à base de stratégies mondaines. Encore moins, à faire de l’Eglise une « contre-société ». Seule une Eglise vivant l’Evangile, peut répondre au désir original de Jésus.

 

SALT AND LIGHT

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

If Jesus’ disciples want to live up to the Beatitudes, their life will have to adopt a social projection. That is what Jesus tells them by using those two unforgettable metaphors. Even though they will appear to be an insignificant group in comparison with the mighty Roman Empire, they will become “the salt of the earth” and “the light of the world.”

Isn’t that a ridiculous claim? Jesus tells them how that will become possible. The salt is nothing precious by itself but it produces good results when it is mixed with food and becomes invisible. That is the case with light when it is switched on: it is seen only when it is present in the dark.

Jesus is not planning a Church that is separated from the world, hidden behind its rites and doctrines, closed on itself and its problems. Jesus wants to bring into human history bunch of followers who are capable of transforming life by practicing the Beatitudes.

We all know the various uses of salt. First of all, it preserves various foods from going bad or rotting. Further, it gives taste and makes us enjoy them better. Foods are useful, but they can turn bad; meals are tasty, but they can become insipid. Salt is always needed to prepare and preserve food.

The world is not bad, but we can make it go bad. Life is enjoyable, but we can make it look boring and unattractive. A Church that practices the Beatitudes will contribute to the preservation of a more humane society. The disciples of Jesus who keep his commandments will help to discover the real meaning of life.

There is a problem, however, and Jesus warns his disciples about it. If the salt turns insipid, then it is of no use at all. If his disciples lose their evangelical identity, they will no longer produce the results expected by Jesus. Christianity will lose its value. The Church will go unnoticed. Christians will be of no help to the world.

The same thing happens with the light. We all know that light helps us to see things better. Jesus’ disciples can throw light on the meaning of light if people see in them “the works” of the Beatitudes. Hence, they should not be hidden. On the other hand, they should not do things just to be seen. Their lives should be an inspiration for the rest of society to see the real face of our Father in heaven.

We must not use the Church to satisfy our own likes and preferences. Jesus wants the Church to be the salt and the light of the world. Evangelizing does not mean fighting against modern society or worldly strategies. Still worse, the Church should not stand as being simply “unworldly” or “unsociable”. The Church must reflect the Gospel in all its original life, handed down to us by Jesus.

 

GATZA ETA ARGIA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Ikasleek zoriontasunak bizi badituzte, eragina izango du gizartean haien bizierak. Jesusek berak esan die hori, ezin ahantzizko bi metafora z baliatuz. Erromak kontrolatzen duen inperio boteretsu hartan talde ezdeusa ematen duten arren, «gatz izango dira lurrean» eta «argi munduan».

Ez ote da hori uste barregarria? Baina Jesusek berak argitu die nola gerta daitekeen. Gatzak ez du ematen gauza handia denik; baina bere ondorioak izaten hasten da, hain juxtu, janariarekin nahastu eta ezkutatu egiten dela ematen duenean. Gauza bera gertatzen da argi bat pizten denean: soilik, ilunpean jartzean egiten ahal du argi.

Jesusek ez du buruan mundutik aparte bizi den Eliza bat, bere erritu eta irakaspenetan ezkutatua, bere zilborrari eta arazoei begira bizi dena. Jesusek jarraitzaile-talde bat tartekatu nahi izan du giza historian, zoriontasunak biziz bizitza eraldatzeko gai den talde bat.

Guztiek dakigu zertarako izan ohi den gatza. Alde batetik, janariei ez die uzten galtzen. Bestetik, gustua ematen die eta guk hobeto dastatu ahal izatea egiten du. Jatekoak onak dira, baina galdu daitezke; badute gustua, zaporea, baina graziarik gabeko gertatzen ahal zaizkigu. Gatza behar izaten dute.

Mundua ez da gaiztoa, baina galbidean jar dezakegu. Bizitzak badu bere gustua, baina graziarik gabeko gerta dakiguke eta gozorik gabeko. Zoriontasunak bizi dituen Elizak gizartea galdu ez dadin parte hartzen du, gehiago gizagabetu ez dadin. Haren ebanjelioa bizi duten Jesusen ikasleek biziaren benetako esanahia aurkitzen laguntzen dute.

Bada, alegia, arazo bat eta jakinaren gainean jarri ditu Jesusek bere ikasleak. Gatza gezatzen bada, ez da ezertarako on. Ikasleek beren ebanjelio-nortasuna galtzen badute, ezin emango dute Jesusek nahi lukeen fruiturik. Kristautasuna galtzen uzten da. Eliza desegina gertatzen da. Kristauak alferrik daudeke gizartean.

Gauza bera argiarekin. Guztiok dakigu argitasuna sortzeko dela. Kristauek biziak duen esanahirik hondokoena argitzen dute, baldin eta jendeak haiengan zoriontasunen «egintzak» ikus baditzake. Hargatik, ezin bizi daitezke ezkutuan. Halere, ez dute jardun behar jendeak ikus ditzan. Beren bizieraz argitasuna azaleratu behar dute gizartean, zeruko Aitaren benetako aurpegia ikusi ahal dadin.

Ez da zilegi Elizaz baliatzea geure gustuak eta lehentasunak asetzeko. Jesusek Eliza gatz eta argi izan dadin nahi izan du. Ebanjelizatzea ez datza gaur egungo sekulartasunari mundutar estrategiez aurre egitean. Are gutxiago Eliza «kontra-gizarte» bihurtzean. Soilik, ebanjelioa bizi duen Elizak erantzun diezaioke Jesusen jatorrizko desirari.

 

SAL I LLUM

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Si els deixebles viuen les benaurances, la seva vida tindrà una projecció social. És Jesús mateix qui els ho diu emprant dues metàfores inoblidables. Encara que semblen un grup insignificant enmig d’aquell poderós imperi controlat per Roma, seran «sal de la terra» i «llum del món».

¿No és una pretensió ridícula? Jesús els explica com serà possible. La sal no sembla gran cosa, però comença a produir els seus efectes, precisament, quan es barreja amb els aliments i sembla que ha desaparegut. El mateix passa quan s’encén una llum: només pot il•luminar quan la posem enmig de les tenebres.

Jesús no està pensant en una Església separada del món, amagada darrera els seus ritus i doctrines, tancada en si mateixa i en els seus problemes. Jesús vol introduir en la història humana un grup de seguidors, capaços de transformar la vida vivint les benaurances.

Tots sabem per a què serveix la sal. D’una banda, no deixa que els aliments es corrompin. Per altra, els dóna sabor i permet que els puguem assaborir millor. Els aliments són bons, però es poden corrompre; tenen sabor, però ens poden resultar insípids. És necessària la sal.

El món no és dolent, però el podem fer malbé. La vida té sabor, però ens pot resultar insípida i fada. Una Església que viu les benaurances contribueix que la societat no es corrompi i deshumanitzi més. Uns deixebles de Jesús que viuen el seu evangeli ajuden a descobrir el veritable sentit de la vida.

Hi ha un problema i Jesús ho adverteix als seus seguidors. Si la sal perd el gust, ja no serveix per a res. Si els deixebles perden la seva identitat evangèlica, ja no produeixen els efectes volguts per Jesús. El cristianisme es fa malbé. L’Església queda anul•lada. Els cristians estan de sobres en la societat.

El mateix passa amb la llum. Tots sabem que serveix per donar claror. Els deixebles il•luminen el sentit més profund de la vida, si la gent pot veure-hi «les bones obres» de les benaurances. Per això, no han d’amagar-se. Tampoc han d’actuar per ser vistos. Amb la seva vida han d’aportar claror perquè en la societat es pugui descobrir el veritable rostre del Pare del cel.

No ens està permès servir-nos de l’Església per satisfer els nostres gustos i preferències. Jesús l’ha volgut per ser sal i llum. Evangelitzar no és combatre la secularització moderna amb estratègies mundanes. Menys encara fer de l’Església una “contra-societat”. Només una Església que viu l’Evangeli pot respondre al desig original de Jesús.

SAL E LUZ

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Se os discípulos viven as benaventuranzas, a súa vida terá unha proxección social. É Xesús mesmo quen llelo di empregando dúas metáforas inesquecíbeis.

Aínda que parece un grupo insignificante no medio daquel poderoso imperio controlado por Roma, serán «sal da terra» e «luz do mundo».

Non é unha pretensión ridícula? Xesús explícalles como será posíbel. O sal non parece gran cousa, pero comeza a producir os seus efectos, precisamente, cando se mestura cos alimentos e parece que desapareceu. O mesmo sucede cando se acende unha luz: só pode iluminar cando a poñemos no medio das tebras.

Xesús non está a pensar nunha Igrexa separada do mundo, escondida tras dos seus ritos e doutrinas, encerrada en si mesma e nos seus problemas. Xesús quere introducir na historia humana un grupo de seguidores, capaces de transformar a vida vivindo as benaventuranzas.

Todos sabemos para que serve o sal. Por unha parte, non deixa que os alimentos se corrompan. Por outra, dálles sabor e permite que os poidamos saborear mellor.

Os alimentos son bos, pero pódense corromper; teñen sabor, pero pódennos resultar insípidos. É necesario o sal.

O mundo non é malo, pero podémolo botar a perder. A vida ten sabor, pero pódenos resultar insulsa e desaborida. Unha Igrexa que vive as benaventuranzas contribúe a que a sociedade non se corrompa e deshumanice máis. Uns discípulos de Xesús que viven o seu evanxeo axudan a descubrir o verdadeiro sentido da vida.

Hai un problema e Xesús advírtellelo aos seus seguidores. Se o sal se volve eslamiado, xa non serve para nada. Se os discípulos perden a súa identidade evanxélica, xa non producen os efectos queridos por Xesús. O cristianismo bótase a perder. A Igrexa queda anulada. Os cristiáns están de sobra na sociedade.

O mesmo sucede coa luz. Todos sabemos que serve para dar claridade. Os discípulos iluminan o sentido máis fondo da vida, se a xente pode ver neles «as obras» das benaventuranzas. Por iso, non han de esconderse. Tampouco han de actuar para ser vistos. Coa súa vida han de achegar claridade para que na sociedade se poida descubrir o verdadeiro rostro do Pai do ceo.

Non nos está permitido servirnos da Igrexa para satisfacer os nosos gustos e preferencias. Xesús quíxoa para ser sal e luz. Evanxelizar non é combater a secularización moderna con estratexias mundanas. Menos aínda facer da Igrexa unha “contra sociedade”. Só unha Igrexa que vive o Evanxeo pode responder ao desexo orixinal de Xesús.

‘De dioses y hombres’
LA PELÍCULA DEL AÑO, DE LA SEMANA… Y DE TODOS LOS DÍAS
FRANCISCO R. DE PASCUAL monje cisterciense, revcistercium@planalfa.es
CÓBRECES (Cantabria).

ECLESALIA, 21/01/11.- Acabada ya la Navidad, que debería haber sido una meditación litúrgica eclesial colectiva sobre el tiempo y lo que nosotros somos en él, nos llega una película que ha recibido diversos calificativos, y que, para mí, coincide en su título sobre lo que acaba de decir, o sea, sobre el misterio de los dioses y los hombres en el tiempo…

Jesús, María y José se encontraron con que su tiempo, su vida, coincidió con unos designios misteriosos, anunciados por lo visto por los profetas y reconocidos por unos reyes “paganos”, pero ignorado por “los de casa”.

La película sobre los monjes de Thibirine, mis hermanos de Orden y de ideal monástico, ha sorprendido a muchos, por lo visto. Y a mí se me ocurre una reflexión a bote pronto, entre el orgullo “familiar” y un poco de pena penita pena por lo que algunos “de casa” han descubierto: que había monjes entre musulmanes, que esos monjes eran “humanos”, que “decidían juntos” su suerte, y que, al fin, se vieron envueltos en el absurdo de una guerra “que no iba con ellos”, pero de la que fueron víctimas y salieron gloriosos.

Bien. Los monjes cistercienses. En muchas comunidades, hemos vivido esas situaciones a lo largo de los siglos, y concretamente ahora se viven, como en Midlet, en otros lugares del mundo. Es decir, que para nosotros es la película de todos los días.

Muchas personas nos escriben, nos envían los videos y nos regalarán la película, pirateada o cuando salga en DVD. Y algunos casi como que nos preguntan si sabemos algo de la historia.

Bien. Lo que se dice aquí de estas comunidades sucede en otras de todo el mundo cristiano, y en algunas con más crudeza y crueldad.

De acuerdo. De vez en cuando necesitamos una película, una página de periódico o un reportaje “impactante”. Eso está bien, son momentos de toma de conciencia importantes.

La pena penita pena que a veces siento es que las realidades esas en que se junta el tiempo de los hombres y los dioses no es tan exótico como parece, sino que es algo de cada día, de cada momento, que existe muy cerca de nosotros y que está, probablemente, a nuestro lado. Pero que no vemos. Y que, a veces, incluso hasta infravaloramos por prosaico y banal.

Quiero decir –me da la impresión- que nos enteramos de lo que hay sólo por las películas o por los periódicos.

Hablé algunas veces con el P. Christian con motivo de reuniones de nuestra Orden, hace años. Me pareció un monje sencillo, fino, agradable y casi tímido, nada singular, como hay tantos en nuestra Orden. Quizá en la misma Orden tampoco teníamos conciencia de lo que pasaba en Thibirine hasta que pasó lo que pasó. Una casa más, unos monjes más, una situación difícil como otras, y hasta pensábamos que para lo que hacían quizá fuera mejor se hubieran ido a otro sitio más “rentable” vocacional y monásticamente “productivos”.

La cuestión capital. Sólo cuando los tiempos de los dioses y de los hombres se juntan, coinciden, se cruzan, se produce la salvación y la gracia. Es la historia de Navidad repetida en el tiempo.

Sólo en esos momentos emerge la gratuidad y la libertad de los hombres y los dioses, características personales e intransferibles de cualquier aventura espiritual, vetada a los calculadores y funcionarios de lo religioso.

Los monjes de Thibirine, como otros muchos monjes, son sólo testigos de un cruce de caminos entre los dioses y los hombres, entre la libertad y la gracia, entre la dignidad de los hijos de Dios y la debilidad de lo mundano.

La película podemos verla todos los días. Quizá nos hayamos alejado, como cristianos, del cine de la gracia universal, de la historia de salación que se filma cada día y cuyos protagonistas tenemos más cerca de lo que suponemos.

Pero también en ese cine hay muchos cristianos entretenidos con los reclamos publicitarios, las palomitas de maíz y los “efectos especiales” de la acción en pantalla. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

Seguidores

Publicado: 19 enero, 2011 en BIBLIA
Etiquetas: , , ,

3 Tiempo ordinario (A) Mateo, 4, 12-23
SEGUIDORES
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 19/01/11.- Cuando Jesús se entera de que el Bautista ha sido encarcelado, abandona su aldea de Nazaret y marcha a la ribera del lago de Galilea para comenzar su misión. Su primera intervención no tiene nada de espectacular. No realiza un prodigio. Sencillamente, llama a unos pescadores que responden inmediatamente a su voz: “Seguidme”.

Así comienza el movimiento de seguidores de Jesús. Aquí está el germen humilde de lo que un día será su Iglesia. Aquí se nos manifiesta por vez primera la relación que ha de mantenerse siempre viva entre Jesús y quienes creen en él. El cristianismo es, antes que nada, seguimiento a Jesucristo.

Esto significa que la fe cristiana no es sólo adhesión doctrinal, sino conducta y vida marcada por nuestra vinculación a Jesús. Creer en Jesucristo es vivir su estilo de vida, animados por su Espíritu, colaborando en su proyecto del reino de Dios y cargando con su cruz para compartir su resurrección.

Nuestra tentación es siempre querer ser cristianos sin seguir a Jesús, reduciendo nuestra fe a una afirmación dogmática o a un culto a Jesús como Señor e Hijo de Dios. Sin embargo, el criterio para verificar si creemos en Jesús como Hijo encarnado de Dios es comprobar si le seguimos sólo a él.

La adhesión a Jesús no consiste sólo en admirarlo como hombre ni en adorarlo como Dios. Quien lo admira o lo adora, quedándose personalmente fuera, sin descubrir en él la exigencia a seguirle de cerca, no vive la fe cristiana de manera integral. Sólo el que sigue a Jesús se coloca en la verdadera perspectiva para entender y vivir la experiencia cristiana de forma auténtica.

En el cristianismo actual vivimos una situación paradójica. A la Iglesia no sólo pertenecen los que siguen o intentan seguir a Jesús, sino, además, los que no se preocupan en absoluto de caminar tras sus pasos. Basta estar bautizado y no romper la comunión con la institución, para pertenecer oficialmente a la Iglesia de Jesús, aunque jamás se haya propuesto seguirle.

Lo primero que hemos de escuchar de Jesús en esta Iglesia es su llamada a seguirle sin reservas, liberándonos de ataduras, cobardías y desviaciones que nos impiden caminar tras él. Estos tiempos de crisis pueden ser la mejor oportunidad para corregir el cristianismo y mover a la Iglesia en dirección hacia Jesús.

Hemos de aprender a vivir en nuestras comunidades y grupos cristianos de manera dinámica, con los ojos fijos en él, siguiendo sus pasos y colaborando con él en humanizar la vida. Disfrutaremos de nuestra fe de manera nueva. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

SEGUIDORES

José Antonio Pagola. Tradução: Redacción de Eclesalia

Quando Jesus descobre que Batista foi preso, ele deixou a sua aldeia de Nazaré e marchar até a margem do lago da Galiléia para iniciar sua missão. Sua primeira afirmação é nada espetacular. Não é um milagre. Basta ligar para alguns pescadores que respondem imediatamente à sua voz: “Segue-me.”

Assim começa o movimento de seguidores de Jesus. Aqui está o germe humilde do que um dia será a sua Igreja. Aqui nós expressa pela primeira vez a relação deve ser sempre mantido vivo entre Jesus e aqueles que acreditam nele. O cristianismo é, acima de tudo, seguir a Jesus Cristo.

Isto significa que a fé cristã não é apenas a adesão doutrinária, mas o comportamento ea vida marcada pelo nosso relacionamento com Jesus. Acreditar em Jesus é viver a sua vida, encorajado pelo seu espírito de trabalho em seu projeto do Reino de Deus e levar a sua cruz para compartilhar a sua ressurreição.

Nossa tendência é sempre querer ser cristãos sem seguir a Jesus, reduzindo a nossa fé em uma afirmação dogmática ou adorar a Jesus como Senhor e Filho de Deus. No entanto, o critério para verificar se cremos em Jesus como o Filho de Deus encarnado é verificar se seguimos somente a ele.

A adesão a Jesus não é apenas admirar como homem ou adorá-lo como Deus.Quem admira ou ama-lo pessoalmente ficar longe, sem descobrir em que a exigência para monitorar não viver a fé cristã de uma maneira holística. Somente aqueles que seguem Jesus é colocado na perspectiva correta para compreender e viver a experiência autenticamente cristã.

O cristianismo hoje vivem em uma situação paradoxal. A Igreja não pertencem apenas àqueles que seguem ou tentam seguir Jesus, mas também aqueles que não se importam de andar em todos os seus passos. Chega a ser batizado e não quebrar a comunhão com a instituição oficialmente pertencem à Igreja de Jesus, mas nunca propôs a seguir.

A primeira coisa que ouvimos a respeito de Jesus nesta igreja é o seu convite a segui-lo sem reservas, libertando-nos da covardia escravidão e preconceitos que nos impedem de andar atrás dele. Estes tempos de crise pode ser a melhor oportunidade para corrigir o Cristianismo ea Igreja mover na direção de Jesus.

Devemos aprender a viver em nossas comunidades e grupos cristãos de forma dinâmica, com os olhos fixos nele, seguindo seus passos e trabalhar com ele para humanizar a vida. Aproveite a nossa fé em novas formas.

 SEGUACI

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Quando Gesù viene a sapere che il Battista è stato arrestato, lascia il suo villaggio di Nazareth e s’indirizza verso il lago di Galilea per dare inizio alla sua missione. Il suo primo intervento non ha nulla di spettacolare. Non fa nessun miracolo. Semplicemente chiama alcuni pescatori, che rispondono immediatamente alla sua voce: Venite dietro a me.

Inizia così il movimento dei seguaci di Gesù. Ecco l’umile germe di quello che un giorno sarà la sua Chiesa. Qui si manifesta per la prima volta la relazione che deve mantenersi sempre viva tra Gesù e coloro che credono in lui. Il cristianesimo è, innanzitutto, sequela di Gesù Cristo.

Questo significa che la fede cristiana non è soltanto adesione dottrinale, ma condotta e vita segnata dal vincolo che ci lega a Gesù. Credere in Gesù Cristo è vivere il suo stile di vita, animati dal suo Spirito, collaborando al suo progetto del Regno di Dio e caricandosi della sua croce per condividere la sua risurrezione.

Siamo sempre tentati di voler essere cristiani senza seguire Gesù, riducendo la nostra fede a un’affermazione dogmatica o a un culto a Gesù come Signore e Figlio di Dio. Tuttavia, il criterio per verificare se crediamo in Gesù come Figlio incarnato di Dio è comprovare se seguiamo soltanto lui.

L’adesione a Gesù non consiste soltanto nell’ammirarlo come uomo né nell’adorarlo come Dio. Chi lo ammira o lo adora, rimanendo personalmente fuori, senza scoprire in lui l’esigenza di seguirlo da vicino, non vive la fede cristiana in maniera integrale. Solo chi segue Gesù si colloca nella prospettiva giusta per comprendere e vivere l’esperienza cristiana in maniera autentica.

Nel cristianesimo attuale viviamo una situazione paradossale. Alla Chiesa non appartengono soltanto quelli che seguono o tentano di seguire Gesù, ma anche quelli che non si preoccupano affatto di camminare sulle sue orme. Basta essere battezzato e non rompere la comunione con l’istituzione, per appartenere alla Chiesa di Gesù, sebbene mai si sia desiderato seguirlo.

La prima cosa che dobbiamo ascoltare di Gesù in questa Chiesa è la sua chiamata a seguirlo senza riserve, liberandoci da legami, viltà e deviazioni che ci impediscono di camminare dietro a lui. Questi tempi di crisi possono essere la migliore opportunità per correggere il cristianesimo e spingere la Chiesa verso Gesù.

Dobbiamo imparare a vivere nelle nostre comunità e gruppi cristiani in maniera dinamica, con gli occhi fissi a lui, seguendo i suoi passi e collaborando con lui nell’umanizzare la vita. Vivremo la nostra fede in maniera nuova.

 DISCIPLES

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Lorsque Jésus apprend que Jean Baptiste a été emprisonné, il quitte son hameau de Nazareth et, marchant le long des rives du lac de Galilée, il commence sa mission. Sa première intervention n’a rien de spectaculaire. Il ne réalise pas de prodige. Il appelle simplement des pêcheurs qui répondent immédiatement à sa voix : « Suivez-moi ».

C’est ainsi que le mouvement des disciples de Jésus se met en marche. C’est là que l’on trouve l’humble germe de ce que deviendra un jour son Eglise. C’est ici que se manifeste à nous, pour la première fois, le rapport, qui devra rester toujours vivant, entre Jésus et ceux qui croient en lui. Le christianisme c’est, avant tout, suivre Jésus Christ.

Cela signifie que la foi chrétienne n’est pas seulement une adhésion doctrinale mais un comportement et une vie marqués par le lien avec Jésus. Croire en Jésus Christ consiste à adopter son style de vie, animés par son Esprit, tout en collaborant à son projet du royaume de Dieu et en prenant sa croix afin d’avoir part à sa résurrection.

Notre tentation est toujours de vouloir être des chrétiens sans suivre Jésus, réduisant ainsi notre foi à une affirmation dogmatique ou à un culte rendu à Jésus en tant que Seigneur et Fils de Dieu. Cependant, le critère pour savoir si nous croyons vraiment en Jésus en tant que Fils de Dieu incarné, c’est de vérifier si nous ne suivons que lui.

L’adhésion à Jésus ne consiste pas seulement à l’admirer en tant qu’homme ni à l’adorer en tant que Dieu. Celui qui l’admire et l’adore tout en restant personnellement en dehors, sans découvrir en lui l’exigence de le suivre de près, ne vit pas la foi chrétienne de manière intégrale. Seul, celui qui marche à la suite de Jésus se place dans la bonne perspective pour comprendre et vivre de forme authentique l’expérience chrétienne.

Dans le christianisme actuel, nous vivons une situation paradoxale. Appartiennent à l’Eglise, non seulement ceux qui suivent ou essaient de suivre Jésus, mais aussi ceux qui ne s’occupent absolument pas de marcher sur ses pas. Il suffit d’être baptisé et de ne pas rompre le lien avec l’institution, pour appartenir officiellement à l’Eglise de Jésus, même si l’on ne s’est jamais proposé de le suivre.

La première chose que nous devons entendre de Jésus dans cette Eglise, c’est son appel à le suivre sans réserves, nous déliant des attaches, des lâchetés et des déviations qui nous empêchent de marcher derrière lui. Ces temps de crise peuvent être la meilleure opportunité de corriger le christianisme et de faire avancer l’Eglise vers Jésus.

Il nous faut apprendre à vivre au sein de nos groupes et communautés chrétiennes d’une façon dynamique, les yeux fixés sur lui, en suivant ses pas et en collaborant avec lui dans l’humanisation de la vie. Ce sera une manière nouvelle de jouir de notre foi.

COME FOLLOW ME

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

Upon hearing that John the Baptist had been thrown into jail, Jesus left Nazareth and went towards the shores of the Sea of Galilee to start his mission. His first public act wasn’t anything spectacular. He did not work any miracle. He simply gathered a few fishermen who responded to his presence and followed him when he told them, “Come follow me.”

That’s how Jesus started to gather some disciples. And that was the origin of what later would become the Church. And that’s the relationship that should always exist between Jesus and his believers: Christians ought to be, first of all, followers of Jesus.

That means that Christian faith is not simply a doctrinal adherence, but a way of life that is characterised by our attachment to Jesus. Believing in Jesus means that our life is animated by the Spirit, that we collaborate in the project of the kingdom of God and that we carry his cross in order to share in his resurrection.

Our temptation will always remain that we want to be Christians without having to follow Jesus, hence we reduce our faith to a simple dogmatic definition and worshipping Jesus as the Lord and Son of God.

Following Jesus does not simply merely admiring Him as man or worshipping Him as God. Whoever admires or worships Him buy remains personally out, without feeling committed to follow Him closely, does not live the Christian faith fully. Only those who follow Jesus closely can fully understand Him and live the Christian experience in all its authenticity.

In our present Christianity we are experiencing a real paradox. The Church includes people who follow or try to follow Jesus as well as those who never thought of following Jesus. It is enough if they are baptized and associated with the institution that represents the Church of Jesus. The actual following of Jesus has never even been proposed.

The first thing we should hear in the Church ought to be Jesus’ call to follow Him without any reservations, freeing ourselves from any restraint, deviations or cowardice that might impede our complete following of Jesus. These times of crisis might be the best opportunity to correct our Christianity and to move our Church towards Jesus.

The time has come for us to learn to live in our communities and Christian gatherings with our eyes fixed on Jesus; by following in his footsteps we can work with Him and make our lives more humane. Let us enjoy our Faith in new ways.

JARRAITZAILEAK

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Jesusek, Joan Bataiatzailea kartzelan sartu dutela jakin duenean, Nazaret herrixka utzi eta Galileako aintzira-ertzera joan da, bere misioari ekiteko. Haren lehenengo esku-hartzeak ez du inolako itxura handiosik. Ez du egin miraririk. Soilik, bere ahotsari segituan erantzun dioten arrantzale batzuei dei egin die: «Jarraitu niri».

Horrela hasi zen Jesusen jarraitzaileen mugimendua. Hori izan zen egun batean Eliza izango zenaren ernamuin apala. Hor agertu zaigu lehenengo aldiz Jesusen eta harengan sinesten dutenen artean beti izan beharreko harremana. Kristautasuna, beste ezer baino lehen, Jesusi jarraitzea da.

Honek esan nahi du ezen kristau-fedea ez dela haren irakaspenari atxikitzea soilik, beharrezkoa dela Jesusekiko gure loturak markatzen dituen jokamoldea eta biziera ere. Jesu Kristogan sinestea haren Espirituak arnasturik bizitzea da, Jainkoaren erregetzaren haren egitasmoan lankide izanez eta haren piztuera partekatu ahal izateko haren gurutzea lepoan hartuz.

Betiko tentazioa dugu kristau izan nahi izatea, baina Jesusi jarraitu gabe edo geure fedea dogma bati bai esatera murriztuz edo Jesusi, Jaun eta Jainkoaren Seme bezala harturik, kultua eskaintzera mugatuz. Alabaina, hau da Jesus Jainkoaren Seme gizon eginagan sinesten dugun ala ez egiaztatzeko irizpidea: hari bakarrik jarraitzen diogun egiaztatzea.

Jesusi atxikitzea ez datza hura gizon bezala mireste hutsean, ezta hura Jainko bezala adoratze hutsean ere. Jesus miretsi eta adoratu bai, baina, hari hurbiletik jarraitu beharra sentitu gabe, bere burua kanpoan mantentzen duenak ez du bizi kristau-fedea osorik. Jesusi jarraitzen diona soilik kokatzen da kristau-esperientzia zinez ulertu eta bizi ahal izateko egiazko puntuan.

Egungo kristautasunean egoera paradoxikoa bizi dugu. Hain zuzen, Elizako jendetzat ematen da, ez Jesusi jarraitzen eta jarraitzen saiatzen dena soilik, baita haren urratsei jarraitzea bost axola zaiona ere. Askitzat ematen da bataiatua izatea eta erakundearekin ez haustea norbait ofizialki Jesusen Elizakotzat hartzeko, sekula planteatu ez badu ere hari jarraitzea.

Eliza honetan Jesusez entzun beharko genukeen lehenengo gauza hari baldintzarik gabe jarraitzeko deia da; horretarako, haren ondoren bide egitea eragozten diguten loturetarik, koldarkerietarik eta desbideratzetik geure burua askatuz. Egungo krisialdi hau aukera ona izan liteke kristautasuna bide zuzenean jartzeko eta Eliza Jesusenganantz mugiarazteko.

Geure kristau-elkarte eta –taldeetan era dinamikoan bizitzen ikasi beharra dugu, begiak Jesus josirik, haren urratsei jarraituz eta bizitza gizatar egiten haren lankide izanez. Beste modu batean gozatuko genuke orduan geure fedeaz.

SEGUIDORS

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Quan Jesús s’assabenta que el Baptista ha estat empresonat, abandona el seu poble de Natzaret i se’n va a la ribera del llac de Galilea per començar la seva missió. La seva primera intervenció no té res d’espectacular. No realitza un prodigi. Senzillament, crida uns pescadors que responen immediatament a la seva veu: “Seguiu-me”.

Així comença el moviment de seguidors de Jesús. Aquí hi ha el germen humil del que un dia serà la seva Església. Aquí se’ns manifesta per primera vegada la relació que ha de mantenir-se sempre viva entre Jesús i els qui creuen en ell. El cristianisme és, primer de tot, seguiment de Jesucrist.

Això significa que la fe cristiana no és només adhesió doctrinal, sinó conducta i vida marcada per la nostra vinculació a Jesús. Creure en Jesucrist és viure el seu estil de vida, animats pel seu Esperit, prendre part en el seu projecte del regne de Déu i carregant la seva creu per compartir la seva resurrecció.

La nostra temptació és sempre voler ser cristians sense seguir Jesús, reduint la nostra fe a una afirmació dogmàtica o un culte a Jesús com a Senyor i Fill de Déu. No obstant això, el criteri per verificar si creiem en Jesús com a Fill encarnat de Déu és comprovar si el seguim només a ell.

L’adhesió a Jesús no consisteix només a admirar-lo com a home ni a adorar-lo com Déu. Qui l’admira o l’adora, quedant-se personalment fora, sense descobrir-hi l’exigència a seguir-lo de prop, no viu la fe cristiana de manera integral. Només el qui segueix Jesús es col•loca en la veritable perspectiva per entendre i viure l’experiència cristiana de manera autèntica.

En el cristianisme actual vivim una situació paradoxal. A l’Església no només hi pertanyen els que segueixen o intenten seguir Jesús, sinó, també, els que no es preocupen en absolut de caminar seguint els seus passos. Només cal estar batejat i no trencar la comunió amb la institució, per a pertànyer oficialment a l’Església de Jesús, encara que mai s’hagi proposat seguir-lo.

El primer que hem d’escoltar de Jesús en aquesta Església és la seva crida a seguir-lo sense reserves, alliberant-nos de lligams, de covardies i de desviacions que ens impedeixen caminar darrere d’ell. Aquests temps de crisi poden ser la millor oportunitat per corregir el cristianisme i moure l’Església en direcció cap a Jesús.

Hem d’aprendre a viure en les nostres comunitats i grups cristians de manera dinàmica, amb els ulls posats en Jesús, seguint els seus passos i col•laborant amb ell a humanitzar la vida. Gaudirem de la nostra fe de manera nova.

SEGUIDORES

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Cando Xesús chega a saber de que o Bautista foi encarcerado, abandona a súa aldea de Nazaré e marcha á ribeira do lago de Galilea para comezar a súa misión. A súa primeira intervención non ten nada de espectacular. Non realiza un prodixio. Sinxelamente, chama uns pescadores que responden inmediatamente á súa voz: “Seguídeme!”.

Así comeza o movemento de seguidores de Xesús. Aquí está o xerme humilde do que un día será a súa Igrexa. Aquí maniféstasenos por primeira vez a relación que ha de manterse sempre viva entre Xesús e os que cren nel. O cristianismo é, antes que nada, seguimento a Xesús Cristo.

Isto significa que a fe cristiá non é só adhesión doutrinal, senón conduta e vida marcada pola nosa vinculación a Xesús. Crer en Xesús Cristo é vivir o seu estilo de vida, animados polo seu Espírito, colaborando no seu proxecto do reino de Deus e cargando coa súa cruz para compartir a súa resurrección.

A nosa tentación é sempre querer ser cristiáns sen seguir a Xesús, reducindo a nosa fe a unha afirmación dogmática ou a un culto a Xesús como Señor e Fillo de Deus. Non obstante, o criterio para verificar se cremos en Xesús como Fillo encarnado de Deus é comprobar se o seguimos só a el.

A adhesión a Xesús non consiste só en admiralo como home nin en adoralo como Deus. Quen o admira ou o adora, ficando persoalmente fóra, sen descubrir nel a esixencia a seguilo de preto, non vive a fe cristiá de xeito integral. Só o que segue a Xesús se coloca na verdadeira perspectiva para entender e vivir a experiencia cristiá de forma auténtica.

No cristianismo actual vivimos unha situación paradoxal. Á Igrexa non só pertencen os que seguen ou intentan seguir a Xesús, senón, ademais, os que non se preocupan en absoluto de camiñar tras dos seus pasos. Abonda con estar bautizado e non romper a comuñón coa institución, para pertencer oficialmente á Igrexa de Xesús, aínda que endexamais se propuxera seguilo.

O primeiro que temos de escoitar de Xesús nesta Igrexa é a súa chamada a seguilo sen reservas, liberándonos de ataduras, covardías e desviacións que nos impiden camiñar tras el. Estes tempos de crise poden ser a mellor oportunidade para corrixir o cristianismo e mover á Igrexa na dirección cara a Xesús.

Temos de aprender a vivir nas nosas comunidades e grupos cristiáns de xeito dinámico, cos ollos fixos nel, seguindo os seus pasos e colaborando con el en humanizar a vida. Gozaremos da nosa fe de xeito novo.

Más cerca de los que sufren

Publicado: 8 diciembre, 2010 en BIBLIA
Etiquetas: , , , ,

3 Adviento (A) Mateo 11,2-11
MÁS CERCA DE LOS QUE SUFREN
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 08/12/10.- Encerrado en la fortaleza de Maqueronte, el Bautista vive anhelando la llegada del juicio terrible de Dios que extirpará de raíz el pecado del pueblo. Por eso, las noticias que le llegan hasta su prisión acerca de Jesús lo dejan desconcertado: ¿cuándo va a pasar a la acción? ¿cuándo va a mostrar su fuerza justiciera?

Antes de ser ejecutado, Juan logra enviar hasta Jesús algunos discípulos para que le responda a la pregunta que lo atormenta por dentro: «¿Eres tú el que ha de venir o tenemos que esperar a otro» ¿Es Jesús el verdadero Mesías o hay que esperar a alguien más poderoso y violento?

Jesús no responde directamente. No se atribuye ningún título mesiánico. El camino para reconocer su verdadera identidad es más vivo y concreto. Decidle a Juan «lo que estáis viendo y oyendo». Para conocer cómo quiere Dios que sea su Enviado, hemos de observar bien cómo actúa Jesús y estar muy atentos a su mensaje. Ninguna confesión abstracta puede sustituir a este conocimiento concreto.

Toda la actuación de Jesús está orientada a curar y liberar, no a juzgar ni condenar. Primero, le han de comunicar a Juan lo que ven: Jesús vive volcado hacia los que sufren, dedicado a liberarlos de lo que les impide vivir de manera sana, digna y dichosa. Este Mesías anuncia la salvación curando.

Luego, le han de decir lo que oyen a Jesús: un mensaje de esperanza dirigido precisamente a aquellos campesinos empobrecidos, víctimas de toda clase de abusos e injusticias. Este Mesías anuncia la Buena Noticia de Dios a los pobres.

Si alguien nos pregunta si somos seguidores del Mesías Jesús o han de esperar a otros, ¿qué obras les podemos mostrar? ¿qué mensaje nos pueden escuchar? No tenemos que pensar mucho para saber cuáles son los dos rasgos que no han de faltar en una comunidad de Jesús.

Primero, ir caminando hacia una comunidad curadora: un poco más cercana a los que sufren, más atenta a los enfermos más solos y desasistidos, más acogedora de los que necesitan ser escuchados y consolados, más presente en las desgracias de la gente.

Segundo, no construir la comunidad de espaldas a los pobres: al contrario, conocer más de cerca sus problemas, atender sus necesidades, defender sus derechos, no dejarlos desamparados. Son ellos los primeros que han de escuchar y sentir la Buena Noticia de Dios.

Una comunidad de Jesús no es sólo un lugar de iniciación a la fe ni un espacio de celebración. Ha de ser, de muchas maneras, fuente de vida más sana, lugar de acogida y casa para quien necesita hogar. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

MAIS PRÓXIMO DOS QUE SOFREM

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Encerrado na fortaleza de Maqueronte, o Baptista vive desejando a chegada do juízo terrível de Deus que extirpará de raiz o pecado do povo. Por isso, as notícias que lhe chegam até à sua prisão a propósito de Jesus deixam-no desconcertado: Quando vai passar à acção? Quando vai mostrar a Sua força justiceira?

Antes de ser executado, João consegue enviar até Jesus alguns discípulos para que lhe respondam à pergunta que o atormenta por dentro: «És tu o que há-de vir ou temos que esperar a outro» É Jesus o verdadeiro Messias ou há que esperar a alguém mais poderoso e violento?

Jesus não responde directamente. Não se atribui nenhum título messiânico. O caminho para reconhecer a Sua verdadeira identidade é mais vivo e concreto. Dizei a João «o que estais vendo e ouvindo». Para saber como quer Deus que seja o Seu Enviado, temos de observar bem como actua Jesus e estar muito atentos à Sua mensagem. Nenhuma confissão abstracta pode substituir este conhecimento concreto.

Toda a actuação de Jesus está orientada para curar e libertar, não para julgar nem condenar. Primeiro, têm de comunicar a João o que vêm: Jesus vive voltado para os que sofrem, dedicado a libertá-los do que os impede de viver de forma sã, digna e ditosa. Este Messias anuncia a salvação curando.

Logo, têm de dizer-lhe o que ouvem de Jesus: uma mensagem de esperança dirigida precisamente aqueles camponeses empobrecidos, vítimas de todo o tipo de abusos e injustiças. Este Messias anuncia a Boa Nova de Deus aos pobres.

Se alguém nos pergunta se somos seguidores do Messias Jesus ou se têm de esperar a outros, que obras lhes podemos mostrar? que mensagem nos podem escutar? Não temos de pensar muito para saber quais são os dois traços que não hão de faltar numa comunidade de Jesus.

Primeiro, ir caminhando para uma comunidade curadora: um pouco mais próxima dos que sofrem, mais atenta aos doentes mais sós e menos assistidos, mais acolhedora dos que necessitam ser escutados e consolados, mais presente nas desgraças das pessoas.

Segundo, não construir a comunidade de costas aos pobres: pelo contrário, conhecer mais de perto os seus problemas, atender as suas necessidades, defender os seus direitos, não deixá-los desamparados. São eles os primeiros que hão de escutar e sentir a Boa Nova de Deus.

Uma comunidade de Jesus não é só um lugar de iniciação à fé nem um espaço de celebração. Há-de ser, de muitas formas, fonte de vida mais sã, lugar de acolhimento e casa para quem necessita de um lar.

PIÙ VICINO A CHI SOFFRE

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Imprigionato nella fortezza di Macheronte, il Battista vive anelando al manifestarsi del terribile giudizio di Dio che estirperà alla radice il peccato del popolo. Per questo le notizie di Gesù che arrivano fino alla sua prigione lo lasciano perplesso: quando passerà all’azione? Quando mostrerà la forza della sua giustizia?

Prima di essere giustiziato, Giovanni riesce a inviare alcuni discepoli da Gesù perché risponda alla domanda che l’ossessiona interiormente: Sei tu colui che deve venire o dobbiamo aspettare un altro? Gesù è il vero Messia o bisogna attendere qualcuno più potente e più violento?

Gesù non risponde direttamente. Non si attribuisce alcun titolo messianico. Il cammino per riconoscere la sua vera identità è più vivo e concreto. Andate a riferire a Giovanni ciò che udite e vedete. Per capire come Dio vuole che sia il suo Inviato, dobbiamo osservare bene come agisce Gesù e stare molto attenti al suo messaggio. Nessuna confessione astratta può sostituire questa conoscenza concreta.

Tutto l’agire di Gesù è orientato a guarire e liberare, non a giudicare e condannare. Innanzitutto, devono dire a Giovanni quello vedono: Gesù vive tutto dedito a coloro che soffrono, impegnato a liberarli da ciò che impedisce loro di vivere in maniera sana, degna e felice. Questo Messia annuncia la salvezza guarendo.

Poi, gli devono riferire quello che sentono dire da Gesù: un messaggio di speranza indirizzato proprio a quei contadini impoveriti, vittime di tutti i tipi di abusi e ingiustizie. Questo Messia annuncia la buona notizia di Dio ai poveri.

Se qualcuno ci chiede se siamo seguaci del Messia Gesù o deve aspettare altri, quale opere possiamo mostrargli? Quale messaggio può ascoltare da noi? Non dobbiamo riflettere molto per capire quali sono i tratti che non devono mancare in una comunità di Gesù.

Innanzitutto, camminare sempre verso una comunità risanatrice: un po’ più vicina a quelli che soffrono, più attenta ai malati più soli e trascurati, più accogliente di chi ha bisogno di essere ascoltato e consolato, più presente nelle disgrazie della gente.

In secondo luogo, non costruire la comunità dimenticando i poveri: al contrario, conoscere più da vicino i loro problemi, provvedere alle loro necessità, difendere i loro diritti, non lasciarli abbandonati. Sono loro i primi che devono ascoltare e sentire la Buona Notizia di Dio.

Una comunità di Gesù non è solo un luogo d’iniziazione alla fede né uno spazio di celebrazione. Deve essere, in molti modi, sorgente di vita più sana, luogo di accoglienza e casa per chi ha bisogno di un focolare.

PLUS PROCHE DE CEUX QUI SOUFFRENT

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Enfermé dans sa prison de Maquéronte, Jean Baptiste vit avec le grand espoir de l’arrivée du jugement terrible de Dieu qui déracinera le péché du peuple. C’est pourquoi, les nouvelles qui lui parviennent, jusqu’à sa prison, à propos de Jésus, le laissent perplexe : Quand va-t-il passer à l’action ? Quand va-t-il montrer sa force justicière ?

Avant d’être exécuté, Jean réussit à envoyer auprès de Jésus quelques disciples afin qu’il réponde à la question qui le tourmente intérieurement : « C’est toi qui doit venir ou devons-nous en attendre un autre ? » C’est Jésus le vrai Messie ou faut-il attendre quelqu’un de plus puissant et violent ?

Jésus ne répond pas directement. Il ne s’attribue aucun titre messianique. Le chemin pour reconnaître sa véritable identité est plus vivant et concret. Dites à Jean « ce que vous avez vu et entendu ». Pour savoir comment Dieu veut que soit son Envoyé, nous devons bien observer la manière d’agir de Jésus et rester très attentifs à son message. Aucune confession abstraite ne peut remplacer cette connaissance concrète.

Toute l’activité de Jésus a pour but de guérir et de libérer, et non pas de juger ou de condamner. Tout d’abord, ils devront communiquer à Jean ce qu’ils voient : Jésus se consacre entièrement à ceux qui souffrent, afin de les libérer de ce qui les empêche de vivre d’une façon saine, digne et heureuse. C’est un Messie qui annonce le salut en guérissant.

Ensuite, ils doivent lui communiquer ce qu’ils entendent : un message d’espérance adressé justement à ces paysans appauvris, victimes de toute sorte d’abus et d’injustices. C’est un Messie qui annonce la Bonne Nouvelle de Dieu aux pauvres.

Si quelqu’un nous demande si nous sommes des disciples du Messie Jésus ou s’il faut en attendre d’autres, quelles œuvres pouvons-nous leur montrer ? Quel message peuvent-ils entendre de nous ? Il ne faut pas beaucoup réfléchir pour savoir quelles sont les deux caractéristiques qui ne doivent pas manquer dans une communauté de Jésus.

Tout d’abord, avancer vers une communauté capable de guérir : un peu plus proche de ceux qui souffrent, plus attentive aux malades les plus seuls et abandonnés, plus accueillante de ceux qui ont besoin d’écoute et consolation, plus présente au milieu des malheurs des gens.

En deuxième lieu, ne pas construire la communauté en tournant le dos aux pauvres. Au contraire, connaître de plus près leurs problèmes, répondre à leurs besoins, défendre leurs droits, ne pas les laisser désemparés. Ce sont eux qui doivent entendre et ressentir en premier la Bonne Nouvelle de Dieu.

Une communauté de Jésus n’est pas uniquement un lieu d’initiation à la foi ni un espace de célébration. Elle doit être, de multiples manières, source d’une vie plus saine, lieu d’accueil et maison pour tous ceux qui ont besoin d’un foyer.

INGLÉS

GOOD NEWS PROCLAIMED TO THE POOR

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

John the Baptist remained locked up and longing for the arrival of God’s terrible judgment that would uproot the sins of the people. Hence, the news that reached him about Jesus were very disconcerting: when will al those things happen? When will His awesome power be shown?

Before his execution, John was able to send some of his disciples to ask Jesus: “Are you the one who is to come or have we got to wait for someone else?” Is Jesus the true Messiah or have we to wait for someone more powerful and terrible?

Jesus does not give a straight answer. He does not uncover his Messianic titles. His true identity can be revealed in more real and concrete ways. “Go back and tell John what you hear and see.” In order to recognize God’s true Messiah, we have to see what Jesus is doing and listen carefully to his message. No other public claim or proclamation can reveal the true nature of Jesus’ personality.

Everything Jesus does and says is aimed at healing and liberating, not at judging or condemning others. Hence, those messengers should tell John what they have seen: Jesus is going out to all those who are suffering, trying to save them from anything that impedes them from having a life that is safe, humane and happy. This Messiah announces their salvation by healing them.

Secondly, those messengers must tell John what they have heard: a message of hope for all the poor farmers, victims of all sorts of abuses and injustices. This Messiah is announcing the Good News of God to the poor.

If anyone asks us if we are followers of Jesus the Messiah or if we have to wait for someone else, what are the works that we can show? And what are the works we can proclaim about our identity? We shouldn’t have to search for too long to find those two traits that must identify every Christian community.

First, we must keep trying to become a healing community: ever nearer to those who suffer, caring for the sick that are lonesome and unattended, and welcoming those who need to be listened to and consoled; in other words, always sensitive to people’s sufferings.

Secondly, our communities should not be built ignoring the existence of poverty. We must study their real problems, attend to their needs, defending their rights and never leaving them to their own destiny. They are the first ones who must listen to the Good News of God.

A Christian Community is not only a place to be initiated in the Faith or a house of worship. Rather, it should be, in so many ways, a source for a better life, a place of welcome and a home for those who don’t have one.

SUFRITZEN ARI DEN JENDEAGANDIK HURBILAGO

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Makeronte gotorlekuan preso, Joan Bataiatzailea antsiaz dago Jainkoaren epai izurrigarria noiz iritsiko, herriaren bekatua errotik erauzteko. Horregatik, presondegira Jesusez iristen zaizkion berriak nahasgarri gertatzen ditu: noiz ekin behar dio Jesusek ekintzari? Noiz agertu behar du justiziazko eskua?

Lepoa moztuko dioten baino lehenago, Jesusengana ikasle batzuk bidaltzeko modua egin du Joanek, barrua erretzen dion galdera honi erantzun diezaion: «Zu al zara etortzekoa dena ala beste baten zain egon behar dugu?» Jesus ote da egiazko Mesias ala beste boteretsuago eta bortitzago baten zain egon behar dugu?

Jesusek ez die erantzun ikasleei zuzenean. Ez dio eman bere buruari inolako mesiastar titulurik. Haren egiazko nortasuna ezagutzeko bidea beste bat da, biziagoa eta konkretuagoa. Esaiozue Joani «ikusten eta entzuten ari zaretena». Jainkoak bere Bidalia nolakoa izatea nahi duen ezagutzeko, Jesusen jarduerari ongi erreparatu behar diogu eta haren mezuari oso adi egon. Ezin du ordezkatu ezagutza zehatz hau beste inolako aitorpenek.

Jesusen jarduera guztia sendatzera eta askatzera dago orientatua, eta ez juzgatzera edo gaitzestera. Lehenik eta behin, ikusten ari diren hau adierazi behar diote Joani: sufritzen ari den jendeari emanik bizi da Jesus buru-belarri, jende horri osasuntsu, duintasunez eta zoriontsu bizitzea eragozten dion guztitik askatzeari emanik. Jendea sendatuz iragartzen du Mesias honek salbazioa.

Ondoren, Jesusi entzuten ari direna adierazi behar diote: esperantzazko mezua, hain zuzen ere laborari pobretu haiei zuzendua, abusu- eta zuzengabekeria-mota guztien biktima diren haiei zuzendua. Mesias honek pobreei hots egiten die Jainkoaren Berri Ona.

Norbaitek Jesus Mesiasen jarraitzaile ote garen ala beste batzuen zain egon behar duen galdetzen badigu, geure zer egintza agertzen ahal diogu? Zein mezu entzuten ahal digu? Ez dugu burua zertan nekatu jakin nahi dugunean zein diren Jesusen elkarte batean falta ezineko bi ezaugarriak.

Lehenengoa: sendatzaile den elkarte bat egiten saiatzea, sufritzen ari den jendeagandik hurbilago bizitzea, bakarrago eta babesgabeago diren gaixoekiko arduratsuago izatea, entzungo dien eta kontsolatu dituen norbaiten beharra duen jendea gogotsuago onartzea, jendearen ezbeharren aurrean presenteago egotea.

Bigarrena: elkartea ez eraikitzea pobreei bizkarra emanik; aitzitik, halakoen arazoak hurbilagotik ezagutzea, halakoen premiei kasu egitea, halakoen eskubideak defenditzea, ez uztea babesik gabe. Halakoek behar dute entzun eta sentitu Jainkoaren Berri Ona beste inork baino lehenago.

Jesusen elkartea ez da soilik fede-hastapenak eskaintzeko lekua, ezta soilik ospakizun-tokia ere. Era askotan izan behar du bizitza sanoago baten iturri, abegi-leku eta egoitza-beharrean denaren etxe.

MÉS A PROP DELS QUE PATEIXEN

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Tancat a la fortalesa de Maqueront, el Baptista viu anhelant l’arribada del judici terrible de Déu que extirparà d’arrel el pecat del poble. Per això, les notícies que li arriben fins a la seva presó sobre Jesús el deixen desconcertat: quan passarà a l’acció? Quan mostrarà la seva força justiciera?

Abans de ser executat, Joan aconsegueix enviar fins a Jesús alguns deixebles perquè li respongui la pregunta que el turmenta per dins: «¿Ets tu el qui ha de venir o n’hem d’esperar un altre?» És Jesús el veritable Messies o cal esperar algú més poderós i violent?

Jesús no respon directament. No s’atribueix cap títol messiànic. El camí per reconèixer la seva veritable identitat és més viu i concret. Digueu-li a Joan «el que sentiu i veieu». Per conèixer com vol Déu que sigui el seu Enviat, hem d’observar bé com actua Jesús i estar molt atents al seu missatge. Cap confessió abstracta pot substituir aquest coneixement concret.

Tota l’actuació de Jesús està orientada a guarir i alliberar, no a jutjar ni condemnar. Primer, han de comunicar a Joan el que veuen: Jesús viu bolcat cap als que pateixen, dedicat a alliberar-los d’allò que els impedeix de viure de manera sana, digna i feliç. Aquest Messies anuncia la salvació guarint.

Després, li han de dir el que senten de Jesús: un missatge d’esperança adreçat precisament a aquells camperols empobrits, víctimes de tota classe d’abusos i d’injustícies. Aquest Messies anuncia la Bona Notícia de Déu als pobres.

Si algú ens pregunta si som seguidors del Messies Jesús o han d’esperar-ne d’altres, quines obres els podem ensenyar? ¿Quin missatge ens poden escoltar? No hem de pensar gaire per saber quins són els dos trets que no han de faltar en una comunitat de Jesús.

Primer, anar caminant cap a una comunitat procuradora: una mica més propera als qui pateixen, més atenta als malalts més sols i desatesos, més acollidora dels que necessiten ser escoltats i consolats, més present en les desgràcies de la gent.

Segon, no construir la comunitat d’esquena als pobres: al contrari, conèixer més de prop els seus problemes, atendre les seves necessitats, defensar els seus drets, no deixar-los desemparats. Són ells els primers que han d’escoltar i sentir la Bona Nova de Déu.

Una comunitat de Jesús no és només un lloc d’iniciació a la fe ni un espai de celebració. Ha de ser, de moltes maneres, font de vida més sana, lloc d’acollida i casa per a qui necessita llar.

MÁIS PERTIÑO DOS QUE SOFREN

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Encerrado na fortaleza de Maqueronte, o Bautista vive anhelando a chegada do terríbel xuízo de Deus que extirpará de raíz o pecado do pobo. Por iso, as noticias que lle chegan ata a súa prisión acerca de Xesús, déixano desconcertado: Cándo vai pasar á acción? Cándo vai mostrar a súa forza xusticeira?

Antes de ser executado, Xoán logra enviar ata Xesús algúns discípulos para que lle responda á pregunta que o atormenta por dentro: «Es ti o que ha de vir ou temos de esperar a outro». É Xesús o verdadeiro Mesías ou hai que agardar por alguén máis poderoso e violento?

Xesús non responde directamente. Non se atribúe ningún título mesiánico. O camiño para recoñecer a súa verdadeira identidade é máis vivo e concreto. Dicídelle a oXoán «o que estades vendo e oíndo». Para coñecer como quere Deus que sexa o seu Enviado, temos de observar ben como actúa Xesús e estar moi atentos á súa mensaxe. Ningunha confesión abstracta pode substituír este coñecemento concreto.

Toda a actuación de Xesús está orientada a curar e liberar, non a xulgar nin condenar. Primeiro, hanlle de comunicar a Xoán o que ven: Xesús vive inclinado cara aos que sofren, dedicado a liberalos do que lles impide vivir de xeito san, digno e ditoso. Este Mesías anuncia a salvación curando.

Logo, hanlle dicir a Xesús o que oen: unha mensaxe de esperanza dirixida precisamente á aqueles campesiños empobrecidos, vítimas de toda clase de abusos e inxustizas. Este Mesías anuncia a Boa Noticia de Deus aos pobres.

Se alguén nos pregunta se somos seguidores do Mesías Xesús ou teñen de esperar a outros, que obras lles podemos mostrar? que mensaxe nos poden escoitar? Non temos que pensar moito para saber cáles son os dous trazos que non han de faltar nunha comunidade de Xesús.

Primeiro, ir camiñando cara a unha comunidade curadora: un pouco máis próxima aos que sofren, máis atenta aos enfermos máis sós e desasistidos, máis acolledora dos que necesitan ser escoitados e consolados, máis presente nas desgrazas da xente.

Segundo, non construír a comunidade de costas aos pobres: ao contrario, coñecer máis de preto os seus problemas, atender as súas necesidades, defender os seus dereitos, non os deixar desamparados. Son eles os primeiros que han de escoitar e sentir a Boa Noticia de Deus.

Unha comunidade de Xesús non é só un lugar de iniciación á fe nin un espazo de celebración. Ha ser, de moitas maneiras, fonte de vida máis sa, lugar de acollida e casa para quen necesita fogar.

LA MORAL CATÓLICA DEL OBISPO PORTAVOZ
JOSÉ IGNACIO CALLEJA, Experto en Moral Social Cristiana, igcalleja@euskalnet.net
VITORIA (ÁLAVA).

ECLESALIA, 29/11/10.- Cito de memoria al portavoz de los Obispos españoles, Monseñor Camino: “Nada hay en las declaraciones del Papa que indique cambio alguno en la moral católica. Los medios han interpretado mal su libro-entrevista”; y la conclusión del portavoz, “el preservativo siempre aparece en un contexto de inmoralidad”.

No es que me moleste la frase, es que me hiela el corazón y me golpea la mente como un martillo con ese “siempre”. ¿Él conoce todos los supuestos y experiencias humanas de sexualidad? ¿Sí? Es extraordinario que alguien célibe lo sepa todo, de todos y de su inmoralidad, si media el condón: “siempre“. Es merecedor del silencio, si no fuera porque afecta a personas dignas que tienen que callar y olvidar esa altanería moral. Porque siempre significa que no se pueden distinguir hechos inmorales y hechos que no lo son, si aparece el condón. No, no, para el Obispo portavoz, si media el condón, son inmorales. Siempre. ¡Pobre de la gente buena y digna, qué tenga que escuchar este juicio general y absoluto sobre su vida de pareja y amor!

Pero, ¿por qué “siempre”? No lo dice. Se supone que lo sabe, pero no lo dice. Nos lo tenemos que imaginar. Piensa que todos lo sabemos. Él lo sabe. Los actos sexuales con condón siempre son inmorales; donde sea que se den y entre quienes sea que se den; siempre. ¿Los médicos, los matrimonios, los hombres y mujeres que portan sus vidas con dignidad de adultos? Para qué. Él lo sabe. Siempre. Si media el preservativo es porque los actos son inmorales o se convierten en tales. Es la prueba misma de la maldad de un acto moral.

A ver, hay hechos moralmente perversos en los que está presente el preservativo. Y hay hechos nobles y dignos del ser humano en los que también está. Aquéllos son malos y éstos son correctos. La gente de “conciencia recta y sana”, los diferencia muy bien. Los eclesiásticos, al menos el Obispo portavoz, parece que no. Nosotros tenemos un problema de discernimiento moral y quizá de principios. Nosotros, porque el Obipos portavoz, quiere ser portavoz, éste es el problema.

Y, todo esto, porque el destino natural del acto sexual es siempre la procreación, no sólo, pero siempre. Pero, ¿qué inteligencia humana y moral sanas van a reconocer esto, así, tal cual? O es que para evitar lo peor, lo que sea, ¿hay que negar incluso lo bueno? Curiosa manera de moralizar la vida humana; recuperemos la dignidad moral del ser humano por el camino de negar su inteligencia ética al discernir. O sea, que vamos a ser buenos por las buenas o por las malas.

Pero, ¿qué otra cosa es la moral humana y cristiana que el gobierno de nuestras vidas por la inteligencia madura que expresa nuestra dignidad? Ni a la luz de la fe en Dios, ni a la luz de la razón ética, puede decirse de la inmoralidad del condón “siempre“. Ni el Papa lo mantiene ya. Y nosotros no podemos callarlo. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

-oOo-

El uso del preservativo siempre sucede en un contexto de inmoralidad“. Declaraciones del Obispo Portavoz.

-oOo-

Celibato y religión

Publicado: 15 noviembre, 2010 en DENUNCIA / ANUNCIO
Etiquetas: , , , ,

CELIBATO Y RELIGIÓN
JOSÉ Mª RIVAS CONDE, CORIMAYO@telefonica.net
MADRID.

ECLESALIA, 15/11/10.- Es difícil, en general, permanecer siempre conscientes del efecto promocional de la anteposición “racista” de la continencia a la castidad. Esa que a todos nos llega soterrada en el leguaje común y en el eclesiástico, como expuse en mi escrito anterior, “El celibato en declive inadvertido” (ECLESALIA, 25/10/10). También, evitar por completo su influjo en nuestro hablar y en nuestra vida. Pero mucho más lo es para los que han nacido en hogares de ferviente o esmerada práctica religiosa, que se tienen por semillero fértil de vocaciones. Esa mayor dificultad deriva de la profunda huella que deja para toda la vida lo recibido durante la infancia al calor de la confianza ciega en los padres, propia de esa edad; y de todo lo que bulle de esa anteposición, en la propia vida de éstos y en los contenidos religiosos que trasmiten a sus hijos con la mejor de las voluntades.

Lo común en esos hogares es que los hijos inhalen de continuo la dócil naturalidad con que sus padres se creen los segundones del cristianismo, y no sólo de la iglesia, nada más que por vivir matrimonialmente. Los padres, en efecto, también heredaron la creencia de ser lo más perfecto la continencia absoluta, y el matrimonio una como “concesión” a los incapaces de todo; una como espita de la impura concupiscencia, su aliviadero legitimado en previsión de males mayores y por necesidad de la supervivencia del hombre.

Cierto que de pequeño no sabe uno qué será eso de la concupiscencia. Pero al empezar a enterarse, no tarda en captarse que con ella se alude a una inclinación natural hacia lo malo, entre lo cual se incluye la sexualidad con calificación peyorativa por lo común. Inclinación que se enseña herencia del pecado original actuante en todo hombre, menos en María Santísima, que fue concebida sin él.

El dogma, aunque exclusivamente se refiere al hecho de su concepción, sin embargo en todas partes, y más en esos hogares, se vive extrapolado a la “pureza”, como fácilmente puede constatarse. Pureza que se entiende tanto en sentido propio de ausencia de cualquier pecado, como en el abusivo de carencia de sexualidad. La extrapolación, incluso queda reflejada en la misma abreviación genérica de la advocación, sin determinantes, en sólo “La Inmaculada” y en su sinónimo “La Purísima”.

En virtud de esa extrapolación, sus imágenes y estampas, tan presentes en la devoción popular y familiar, se han convertido en símbolo y como emblema del ideal cristiano de la “pureza” y en estímulo iconográfico presente en esos hogares y en la cartera de más de un joven. “Pureza”, repito, hasta en el sentido, latente y usual por lo común, de ausencia de sexualidad, creída, como poco, turbiedad, deslustre, empañamiento, ajamiento, etc. de la propia persona; no sólo de su cristianismo. Ni se advierte o recuerda, si es que no se ignora, que la sexualidad no es inmunda en sí misma; sino obra buena del Creador.

El mismo dogma de la virginidad de María Santísima, tan vivido también desde niño, no se expone ni profesa como simple excepción extraordinaria a causa de motivos singulares; sino además, como título de grandeza y gloria suyas. Hasta el punto de sentir muchos su negación, no simplemente como herejía –tal cual se siente, por ejemplo, negar la presencia de Jesús en la Eucaristía–; sino además como ultraje, como si se la rebajara poco menos que a prostituta o a mujer manchada o ajada con la “concupiscencia”, si es que prefiere usarse este cuasieufemismo teológico de lujuria.

Si se prescinde de los influjos de época y de la psicología del neoconverso, cabría tomar como puesta en escena, representativa de esa frecuente sensación de ofensa, la duda de Ignacio de Loyola sobre si matar o no al moro con el que caminaba, por negarle éste que María Santísima hubiera permanecido virgen después de nacer Jesús. Hasta podría componerse un como auto sacramental. Habría que adaptarlo a nuestra época, que parece un tanto más civilizada. Ahora ya no se piensa en matar por eso; pero sí en actuaciones “eficaces” en salvaguarda de esta “honra” de la Madre de Dios.

La afirmada condición glorificante de la virginidad nos llega incluso a través de textos litúrgicos usados con relativa frecuencia. Como el “Prefacio I” para las fiestas de Santa María Virgen: «Porque ella concibió a tu único Hijo […] y “sin perder la gloria de su virginidad” derramó…». Así; pese a no poder ser ante Dios la virginidad motivo de honor ni de gloria para nadie. Lo contrario obliga concluir, como mínimo, que no fue del todo bueno el matrimonio “normal” por Él establecido, ni que con él pretendiera de veras la existencia cabal del hombre a su paso por la tierra; sino tenderle una trampa para su mengua o detrimento. Porque no cabe pensar que a Él le escapara el detalle, como si hubiera estado en Babia al modelar al hombre.

Consideradas en sí mismas, es decir, al margen de si son o no designio divino para alguien en concreto, la virginidad y su falta no pasan de realidad física y cosa de este mundo, tanto como que una flor acabe intacta sus días o convertida en fruto. La cuestión se parece un tanto al enlazamiento que hizo Pablo de la afrenta y la honra con el hecho de cortarse o no el cabello. No pasaba como mucho de enseñanza de la «misma naturaleza», como dijo él (1Cor 11,14-15), o de prejuicio cultural de época, como diríamos nosotros.

La virginidad es lo propio del soltero y la relación sexual lo es del unido en matrimonio, a menos que medie un designio muy particular de Dios, como en el caso de María y José. La estimación genérica de la virginidad por encima del tenerla “rapada al cero” por la casta conyugalidad, es emanación del hedor que en mi anterior escrito dije que ha dejado la pervivencia hasta principios del siglo pasado de la aberrante doctrina del papa Siricio.

Sin embargo, con la atrofia producida de creer aroma ese hedor, a muchos les suena casi a blasfemia negar, no ya la virginidad de María Santísima, sino sólo que la misma sea motivo de gloria para Ella. Pero es así; y con mayor razón que no glorificarla ni engrandecerla, a juicio del mismo Jesús, el hecho también físico y propio de la vida humana en la tierra, de haberle llevado en su vientre y haberle amamantado (Mt 12,48-50; Lc 11,27-28). Lo único que según Él la engrande es haber atendido al mensaje divino en sus actos. Es lo que Ella hizo como una sierva más, con conciencia de su condición de simple esclava ante Dios (Lc 1,38). Y nosotros, si de veras creemos en Jesús, Hijo de Dios y Mesías, no podemos tomarnos sus palabras solamente a título de inventario.

Todas las glorias que contradicen esas palabras o las exceden, son simple invento socio-religioso, nacido de la inclinación del hombre a poner su grandeza y valía sustantivas en realidades y hechos excepcionales de este mundo, aunque al final de cuentas sean vanidad de vanidades y del todo intrascendentes para la vida eterna, salvo cuando con ello se auxilia y socorre al necesitado.

Nadie se “engrandece” sustantivamente a sí mismo por el hecho material de ser virgen, ni por nada de este mundo por muy hazañoso que fuere. Servirá como mucho para gloria ante los hombres y la sociedad, incluso con galardón de condecoraciones y homenajes. Pero todo esto se queda de este lado de la muerte. La gloria real de una persona se da tan sólo en tanto en cuanto acoja la palabra divina en sus obras; aunque ignore, o incluso niegue en alarde de ateísmo, que eso es precisamente lo que anda haciendo.

El pasarse la vida diciendo «¡Señor, Señor!» (Mt 7,21) o incluso proclamándolo y saboreándolo en la afirmada y presupuesta unidad afectiva del llamado “corazón indiviso”, sirve según Pablo para una mayor dicha en este mundo (1Cor 7,40) y como camino más expedito por lo general para el asiduo trato familiar con el Señor aquí y ahora (v. 35); pero no será lo que cuente para recibir la bendición final de Jesús, que pone en posesión del Reino (Mt 25,34-40).

Que la conyugalidad casta común –hablo de la cristiana ideal– constituya un deterioro incluso humano de la persona, es idea que también nos llega casi expresa, por no decir del todo, en otro texto litúrgico, como es el de la “Oración sobre las Ofrendas” del común de las misas para las fiestas de María Santísima: «el que al nacer de la Virgen “no menoscabó la integridad” de su Madre…».

La frase carece obviamente de sentido al margen de la suposición de ser menoscabo de la integridad de la mujer la maternidad natural. Es suposición nada baladí; sino seriamente opuesta a la fe, que tanto he venido recordando, en el acierto del Creador al modelar al hombre enmarcado por lo general o como condicionado en este mundo a la vida sexual (Ge 1,31; 2,18). Opuesta también al honor, que no al vituperio, en que debe ser tenido el matrimonio (Heb 13,4). Pero ahí está la frase… –toléreseme la expresión– como “mosquita muerta”, incitando sin decirlo a virginidad y celibato a quien anhela y busca su propia plenitud.

Esa misma anteposición es también contexto de la devoción a los santos propuestos como modelos de la juventud. Igual que en la tenida a San José, el casto esposo de la Madre de Dios, patrono por cierto de los seminarios. Es común enaltecer en ellos su castidad en razón de la virginidad o continencia que vivieron y esto, a tenor de lo razonado en mi escrito anterior, es exaltación análoga a la del hombre a causa de su raza.

A la vista de lo expuesto, no resulta razonable excluir a priori que un número no despreciable de creyentes lleguen de muy buena fe, pero equivocados, al compromiso de virginidad o celibato. Más, entre los que hay de hecho que valoran el celibato como simple peaje ineludible del orden sacerdotal, objeto primario de su ilusión. Que su anhelo sea de lo más evangélico no aminora el riesgo de decisión errada y que ésta sea básicamente libre nada tiene que ver con su acierto o error. Pero el riesgo puede que aumente, si se tiene lo evangélico entremezclado con la escoria de intereses de este mundo, que, aun siendo legítimos en sí mismos, no dejan de contaminarlo. Me refiero al deseo de mejorar la propia situación económica y social. De todo hay en la vida y en esto se da una muy amplia gama de intensidades.

Con las implicaciones y resonancias “religiosas” que ello tiene entre los creyentes, parece impracticable el barrido directo de todo lo que propaga y alimenta la “racista” y perniciosa anteposición de la continencia a la castidad. Pero mientras se dé, no dejará por un lado de alimentarse el manso complejo de inferioridad cristiana, que padecen tantos casados, y por otro, de que la criba selectiva de candidatos al sacerdocio tenga, si no “resquicios para el error, sí embudos”…

Parece que lo más expeditivo sería acabar con la ley del celibato. Ella induce a esa anteposición incluso ahora, cuando ya no se justifica explícitamente por la “grandeza“ de la continencia. Las razones modernas, aunque no pasen en el mejor de los casos, de conveniencias humanas para la vida y actividad incluso laica que se tenga, sin embargo no dejan de afirmarse de una u otra forma perfectivas de la fidelidad al Evangelio. Pero no tienen más valor que el instrumental relativo a cada persona. Lo transportaré al tema de la oración: la postura, hora, lugar, etc. no la perfeccionan, aunque para centrarse en ella a unos les ayuden unos y a otros, otros.

Hablo de acabar con la ley, tal cual lo hizo la iglesia persa del siglo V. Lo recordé en “El celibato denostable” (ECLESALIA, 06/07/10). Esto es: aboliendo hasta la más mínima restricción clerogámica incluida en la disciplina celibataria. Ésta, hasta el Vaticano II la reconoció sobreañadida por precepto eclesiástico a lo que se nos enseñó desde el principio (P.O. 16) y no hay quien niegue su derogabilidad. En razón de ésta es por lo que ese precepto resulta irrelevante en relación a la salvación. Por lo expuesto en mi primer escrito, “¿No será que en la Iglesia no hay autoridad?” (ECLESALIA, 16/10/09). Pasados ya año y días, lo recordaré en síntesis: es contradictorio, herético y blasfemo afirmar condicionante de la salvación eterna ley que no es eterna, sino derogable. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).