Posts etiquetados ‘Trinidad’

Misterio de bondad

Publicado: 22 mayo, 2013 en BIBLIA
Etiquetas: , , , , ,

trinidadSantísima Trinidad (C) Juan 16, 12-15
MISTERIO DE BONDAD
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, lagogalilea@hotmail.com
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 22/05/13.- A lo largo de los siglos, los teólogos se han esforzado por investigar el misterio de Dios ahondando conceptualmente en su naturaleza y exponiendo sus conclusiones con diferentes lenguajes. Pero, con frecuencia, nuestras palabras esconden su misterio más que revelarlo. Jesús no habla mucho de Dios. Nos ofrece sencillamente su experiencia.

A Dios Jesús lo llama “Padre” y lo experimenta como un misterio de bondad. Lo vive como una Presencia buena que bendice la vida y atrae a sus hijos e hijas a luchar contra lo que hace daño al ser humano. Para él, ese misterio último de la realidad que los creyentes llamamos “Dios” es una Presencia cercana y amistosa que está abriéndose camino en el mundo para construir, con nosotros y junto a nosotros, una vida más humana.

Jesús no separa nunca a ese Padre de su proyecto de transformar el mundo. No puede pensar en él como alguien encerrado en su misterio insondable, de espaldas al sufrimiento de sus hijos e hijas. Por eso, pide a sus seguidores abrirse al misterio de ese Dios, creer en la Buena Noticia de su proyecto, unirnos a él para trabajar por un mundo más justo y dichoso para todos, y buscar siempre que su justicia, su verdad y su paz reinen cada vez más en entre nosotros.

Por otra parte, Jesús se experimenta a sí mismo como “Hijo” de ese Dios, nacido para impulsar en la tierra el proyecto humanizador del Padre y para llevarlo a su plenitud definitiva por encima incluso de la muerte. Por eso, busca en todo momento lo que quiere el Padre. Su fidelidad a él lo conduce a buscar siempre el bien de sus hijos e hijas. Su pasión por Dios se traduce en compasión por todos los que sufren.

Por eso, la existencia entera de Jesús, el Hijo de Dios, consiste en curar la vida y aliviar el sufrimiento, defender a las víctimas y reclamar para ellas justicia, sembrar gestos de bondad, y ofrecer a todos la misericordia y el perdón gratuito de Dios: la salvación que viene del Padre.

Por último, Jesús actúa siempre impulsado por el “Espíritu” de Dios. Es el amor del Padre el que lo envía a anunciar a los pobres la Buena Noticia de su proyecto salvador. Es el aliento de Dios el que lo mueve a curar la vida. Es su fuerza salvadora la que se manifiesta en toda su trayectoria profética.

Este Espíritu no se apagará en el mundo cuando Jesús se ausente. Él mismo lo promete así a sus discípulos. La fuerza del Espíritu los hará testigos de Jesús, Hijo de Dios, y colaboradores del proyecto salvador del Padre. Así vivimos los cristianos prácticamente el misterio de la Trinidad. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

MISTÉRIO DE BONDADE

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Ao longo dos séculos os teólogos esforçaram-se por investigar o mistério de Deus aprofundando conceptualmente na Sua natureza e expondo as suas conclusões com diferentes linguagens. Mas, com frequência, as nossas palavras escondem o Seu mistério mais que revelado. Jesus não fala muito de Deus. Oferece-nos simplesmente a Sua experiência.

A Deus Jesus chama-O “Pai” e experimenta-O como um mistério de bondade. Vive-O como uma Presença boa que abençoa a vida e atrai os Seus Filhos e Filhas a lutar contra o que faz mal ao ser humano. Mas Ele, esse mistério último da realidade que os crentes, chamamos “Deus” é uma Presença próxima e amistosa que abre caminho no mundo para construir, connosco e junto a nós uma vida mais humana.

Jesus não separa nunca a esse Pai do Seu projeto de transformar o mundo. Não pode pensar Nele como alguém encerrado no Seu mistério insondável, de costas ao sofrimento dos Seus filhos e filhas. Por isso, pede aos Seus seguidores que se abram ao mistério desse Deus, acreditem na Boa Nova do Seu projeto, unindo-nos a Ele para trabalhar por um mundo mais justo e ditoso para todos, e procurar sempre que a Sua justiça, a Sua verdade e a Sua paz reinem cada vez mais entre nós.

Por outra parte, Jesus experimenta-se a si mesmo como “Filho” desse Deus, nascido para impulsionar na terra o projeto humanizador do Pai e para levá-lo à sua plenitude definitiva por cima inclusive da morte. Por isso, procura em todo o momento o que quer o Pai. A Sua fidelidade a Ele conduz e a procurar sempre o bem dos Seus filhos e filhas. A Sua paixão por Deus traduz-se em compaixão por todos os que sofrem.

Por isso, a existência inteira de Jesus, o Filho de Deus, consiste em curar a vida e aliviar o sofrimento, defender as vítimas e reclamar para elas justiça, semear gestos de bondade, e oferecer a todos a misericórdia e o perdão gratuito de Deus: a salvação que vem do Pai.

Por último, Jesus atua sempre impulsionado pelo “Espírito” de Deus. É o amor do Pai o que o envia a anunciar aos pobres a Boa Nova do Seu projeto salvador. É o alento de Deus o que o move a curar a vida. É a Sua força salvadora a que se manifesta em toda a Sua trajetória profética.

Este Espírito não se apagará no mundo quando Jesus se ausente. Ele mesmo o promete assim aos Seus discípulos. A força do Espírito os fará testemunhas de Jesus, Filho de Deus, e colaboradores do projeto salvador do Pai. Assim vivemos os cristãos praticamente o mistério da Trinidad.

MISTERO DI BONTÀ

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Lungo i secoli, i teologi si sono sforzati di investigare il mistero di Dio approfondendo concettualmente la sua natura ed esponendo le loro conclusioni con differenti linguaggi. Ma, spesso, le nostre parole nascondono il suo mistero in luogo di rivelarlo. Gesù non parla troppo di Dio. Semplicemente ci offre la sua esperienza.

Gesù chiama “Padre” Dioe lo esperimenta come un mistero di bontà. Lo vive come una Presenza buona che benedice la vita e attrae le sue figlie e i suoi figli a lottare contro quel che fa male all’essere umano. Per lui, questo mistero ultimo della realtà che noi credenti chiamiamo “Dio” è una Presenza vicina e amichevole che si sta facendo strada nel mondo per costruire, con noi e insieme a noi, una vita più umana.

Gesù non separa mai questo Padre dal suo progetto di trasformare il mondo. Non può pensare a lui come qualcuno chiuso nel suo mistero insondabile, che ignora la sofferenza dei suoi figli e figlie. Per questo chiede ai suoi seguaci di aprirsi al mistero di questo Dio, credere nella Buona Notizia del suo progetto, unirci a lui per lavorare per un mondo più giusto e felice per tutti, e cercare sempre che la sua giustizia, la sua verità e la sua pace regnino sempre più in mezzo a noi.

D’altra parte, Gesù sperimenta se stesso come “Figlio” di questo Dio, nato per dare impulso sulla terra al progetto umanizzatore del Padre e per portarlo alla sua pienezza definitiva anche al di là della morte. Per questo cerca in ogni momento quel che vuole il Padre. La sua fedeltà a lui lo conduce a cercare sempre il bene nei suoi figli e figlie. La sua passione per Dio si traduce in compassione per tutti quelli che soffrono.

Per questo l’intera esistenza di Gesù, il Figlio di Dio, consiste nel guarire la vita e alleviare la sofferenza, difendere le vittime e reclamare per esse giustizia, seminare gesti di bontà e offrire a tutti la misericordia e il perdono gratuito di Dio: la salvezza che viene dal Padre.

Infine, Gesù agisce sempre sotto l’impulso dello “Spirito” di Dio. È l’amore del Padre che lo invia ad annunciare ai poveri la Buona Notizia del suo progetto salvatore. È il soffio di Dio che lo muove a guarire la vita. È la sua forza salvatrice che si manifesta in tutto il suo itinerario profetico.

Questo Spirito non si spegnerà nel mondo quando Gesù si assenta. Lui stesso lo promette ai suoi discepoli. La forza dello Spirito li farà testimoni di Gesù, Figlio di Dio, e collaboratori del progetto salvifico del Padre. Così noi cristiani viviamo praticamente il mistero della Trinità.

MYSTERE DE BONTE

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Tout au long de siècles, les théologiens ont fait l’effort d’appréhender le mystère de Dieu en approfondissant sa nature de façon conceptuelle et en exposant leurs conclusions dans des langages divers. Mais très souvent, nos paroles cachent son mystère au lieu de le révéler. Jésus ne parle pas beaucoup de Dieu. Il nous offre simplement son expérience.

Jésus appelle Dieu “Père” et il en fait l’expérience comme un mystère de bonté. Il le vit comme une Présence bonne qui bénit la vie et pousse ses fils et ses filles à lutter contre ce qui nuit à l’être humain. Pour lui, ce mystère ultime de la réalité que nous, les croyants, nous appelons « Dieu », est une Présence proche et amicale qui est en train de se frayer un chemin dans le monde pour construire avec nous et auprès de nous, une vie plus humaine.

Jésus ne sépare jamais ce Père de son projet de transformer le monde. Il ne peut pas penser à lui comme quelqu’un d’enfermé dans son mystère insondable, tournant le dos à la souffrance de ses fils et de ses filles. C’est pour cela qu’il demande à ses disciples de s’ouvrir au mystère de ce Dieu, de croire à la Bonne Nouvelle de son projet, de s’unir à lui afin de travailler pour un monde plus juste et plus heureux pour tous, faisant toujours en sorte que sa justice, sa vérité et sa paix règnent de plus en plus au milieu de nous.

D’autre part, Jésus se vit lui-même comme étant le « Fils » de ce Dieu, né pour lancer sur la terre le projet humanisateur du Père et pour le mener à sa plénitude, même au-delà de la mort. C’est pourquoi, il cherche à tout moment ce que veut le Père. Sa fidélité au Père, le conduit à toujours chercher le bien de ses fils et de ses filles. Sa passion pour Dieu se traduit en compassion pour tous ceux qui souffrent.

C’est pourquoi, l’existence toute entière de Jésus, le Fils de Dieu, consiste à prendre soin de la vie et à soulager la souffrance, à défendre les victimes en réclamant pour elles la justice, à poser des gestes de bonté et à offrir à tous la miséricorde et le pardon gratuit de Dieu: le salut qui vient du Père.

Finalement, Jésus agit toujours poussé par « l’Esprit» de Dieu. C’est l’amour du Père qui l’envoie annoncer aux pauvres la Bonne Nouvelle de son projet de salut. C’est l’élan de Dieu qui le pousse à prendre soin de la vie. C’est sa force salvatrice qui se manifeste tout au long de sa trajectoire prophétique.

Lorsque Jésus s’absentera, cet Esprit ne s’éteindra pas dans le monde. Lui-même le promet ainsi à ses disciples. Par la force de l’Esprit, ils deviendront les témoins de Jésus, Fils de Dieu et les collaborateurs du projet de salut du Père. C’est ainsi que nous, chrétiens, nous vivons de façon pratique le mystère de la Trinité.

MYSTERY OF GOODNESS

José Antonio Pagola.

Throughout the centuries, theologians have tried to investigate the mystery of God by deepening their concept of God’s nature and by expressing their conclusions in different languages. But all too often our words hide God’s mystery more than reveal it. Jesus doesn’t talk much about God. He simply offers us his experience.

Jesus calls God ‘Father’ and he experiences God as a mystery of goodness. He lives this mystery as a good Presence that blesses our life and draws us, God’s sons and daughters, to fight against anything that destroys humanity. For Jesus, this ultimate mystery of reality that we believers call ‘God’ is a close and loving Presence that is opening a path in the world in order to construct, with us and beside us, a more human life.

Jesus never separates this Father from the Father’s project of transforming the world. He isn’t able to think of God as someone enclosed in an unfathomable mystery, with back turned on the suffering of God’s sons and daughters. That’s why he asks his followers to open themselves to the mystery of this God, to believe in the Good News of God’s project, to unite ourselves to God in order to work for a more just and happy world for everyone, and to seek always that God’s justice, God’s truth, God’s peace reign more and more among us.

Furthermore, Jesus experiences himself as ‘Son’ of this God, born to promote here on earth the humanizing project of the Father and to bring it to definitive fullness, above all even in death. That is why he seeks at all times what the Father wants. His faithfulness to God leads him to seek always the good of God’s sons and daughters. His passion for God translates itself into compassion for all who suffer.

Therefore Jesus’ whole existence as Son of God consists in bringing healing to life and alleviating suffering, defending victims and demanding justice for them, sowing deeds of goodness and offering everyone the free mercy and forgiveness of God: the salvation that comes from the Father.

Lastly, Jesus acts at all times driven by the ‘Spirit’ of God. This is the Father’s love that sends him to announce to the poor the Good News of God’s saving project. This is the breath of God that moves him to bring healing to life. This is his saving power that manifests itself in every prophetic path.

This Spirit won’t be extinguished in our world when Jesus is gone. He himself promised this to his disciples. The power of the Spirit will make them witnesses of Jesus the Son of God, and co-workers in the saving project of the Father. This is the concrete way we Christians live out the mystery of the Trinity.

ONBERATASUNAREN MISTERIOA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Mendeen joan-etorrian, teologoak saiatu dira Jainkoaren misterioa ikertzen, haren izaera edo natura kontzeptualki sakonduz eta beren ondorioak hizkuntza desberdinez adieraziz. Alabaina, sarritan, agertu baino gehiago ezkutatu egiten dute misterioa gure hitzek. Jesusek ez du hitz askorik egin Jainkoaz. Soil-soilik eskaini digu bere esperientzia.

Jainkoari «Aita» deitzen dio Jesusek, eta onberatasun-misterio bezala esperimentatu du. Presentzia on bezala bizi izan du Aita, bizitza bedeinkatzen duena bezala, bere seme-alabei dei egiten diena bezala gizakiari kalte egiten dion ororen kontra borroka egitera. Fededunek «Jainko» deitzen dugun errealitatearen azken misterio hori Presentzia bat da Jesusentzat, hurbilekoa eta adiskidetsua, munduan, gurekin eta gure alboan, bide bat urratzen ari dena, gizatasun handiagoko giza bizitza sortzeko.

Mundua eraldatzeko bere egitasmoan, Jesusek ez du sekula aparte utzi Aita. Ezin hartu du Aita atzemanezineko misterioan triku eginik balego bezala, bere seme-alaben sufrimenduari atzea emanik bizi balitz bezala. Horregatik, Jainko horren misterio horri begira bizitzeko eskatzen die Jesusek bere jarraitzaileei, bere egitasmoaren Berri Ona sinesteko, berarekin bat egiteko guztientzat zuzenagoa eta zoriontsuagoa izango den munduaren alde, eta beti bila ibiltzeko bere zuzentasuna, bere egia eta bere bakea gure artean gero eta errotuagoak izan daitezen.

Bestetik, Jesusek bere burua Jainko horren «semetzat» esperimentatzen du, lurrean jaio dena, Aitaren egitasmo gizatasunezkoa eragin eta gizakia bere behin betiko betearen betera, heriotzaren beraren gainetik, eramateko. Horregatik, Aitaren nahiaren bila ibiliko da beti. Harekiko leialtasunak haren seme-alaben ongia bilatzera eragingo dio beti. Jainkoarekiko Jesusen grina sufritzen duten guztiekiko erruki bilakatuko da.

Horregatik, Jesusen, Jainkoaren Semearen, bizitza guztia honetan gauzatuko da: bizitza sendatu eta sufrimendua arintzean, biktimak defenditu eta halakoentzat zuzentasuna eskatzean, onberatasun-keinuak ereitean, eta guztiei Jainkoaren doako errukia eta barkazioa eskaintzean, hau da, Aitagandik datorren salbazioa eskaintzean.

Azkenik, Jesusek beti Jainkoaren «Espirituak» eraginda dihardu. Aitarekiko maitasunak bidali du pobreei hots egitera bere egitasmo salbatzailearen Berri Ona. Jainkoaren hatsak mugiarazi du bizitza sendatzera. Espirituaren indar salbatzailea agertu du Jesusek ibilbide profetiko guztian.

Espiritu hori ez da itzaliko munduan Jesusek alde egitean. Jesusek berak hitzeman die hori ikasleei. Espirituaren indarrak Jesusen, Jainkoaren Semearen, lekuko bihurtuko ditu, Aitaren egitasmo salbatzailean lankide. Horrela bizi dugu kristauok, praktikan, Hirutasunaren misterioa.

UN MISTERI DE BONDAT

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Al llarg dels segles, els teòlegs s’han esforçat per investigar el misteri de Déu aprofundint conceptualment en la seva naturalesa i exposant les seves conclusions amb diferents llenguatges. Però, sovint, les nostres paraules amaguen el seu misteri més que revelar-lo. Jesús no parla molt de Déu. Ens ofereix senzillament la seva experiència.

A Déu Jesús l’anomena “Pare” i l’experimenta com un misteri de bondat. El viu com una Presència bona que beneeix la vida i atrau els seus fills i filles a lluitar contra el que fa mal a l’ésser humà. Per a ell, aquest misteri últim de la realitat que els creients anomenem “Déu” és una Presència propera i amistosa que està obrint-se camí en el món per construir, amb nosaltres i al costat nostre, una vida més humana.

Jesús no separa mai aquest Pare del seu projecte de transformar el món. No pot pensar en ell com algú tancat en el seu misteri insondable, d’esquena al sofriment dels seus fills i filles. Per això, demana als seus seguidors obrir-se al misteri d’aquest Déu, creure en la Bona Notícia del seu projecte, unir-nos a ell per treballar per un món més just i més feliç per a tots, i buscar sempre que la seva justícia, la seva veritat i la seva pau regnin cada cop més entre nosaltres.

D’altra banda, Jesús s’experimenta a si mateix com “Fill” d’aquest Déu, nascut per impulsar a la terra el projecte humanitzador del Pare i per portar a la plenitud definitiva per sobre fins i tot de la mort. Per això, busca en tot moment el que vol el Pare. La seva fidelitat a ell el condueix a cercar sempre el bé dels seus fills i filles. La seva passió per Déu es tradueix en compassió per tots els que pateixen.

Per això, l’existència sencera de Jesús, el Fill de Déu, consisteix a guarir la vida i alleujar el sofriment, defensar les víctimes i reclamar per a elles justícia, sembrar gestos de bondat, i oferir a tothom la misericòrdia i el perdó gratuït de Déu: la salvació que ve del Pare.

Finalment, Jesús actua sempre impulsat per “l’Esperit” de Déu. És l’amor del Pare el que l’envia a anunciar als pobres la Bona Notícia del seu projecte salvador. És l’alè de Déu el que el mou a guarir la vida. És la seva força salvadora la que es manifesta en tota la seva trajectòria profètica.

Aquest Esperit no s’apagarà en el món quan Jesús se’n vagi. Ell mateix ho promet als seus deixebles. La força de l’Esperit els farà testimonis de Jesús, Fill de Déu, i col•laboradors del projecte salvador del Pare. Així vivim els cristians pràcticament el misteri de la Trinitat.

圣善的奥迹

若瑟×安多尼帕戈拉. 译者: 宁远

从古自今,神学家们不断尝试深入研究天主本体的奥迹,并以不同的方式表达他们的结论。然而,很多时候,我们的言语不仅没有彰显天主的奥迹,反而使它更加隐晦。耶稣并没有过多地谈论天主,他只是单纯地向我们呈奉他的经验。

耶稣称天主为“父”,他所经验到的是一个圣善的奥迹。他在生活中所经验到的父是一个祝福生命的圣善的临在,他吸引他的儿女们去与伤害人类的一切相斗争。对他来说,这个信友们称为“天主”的终极奥迹是一个亲近而友善的临在,他在世上开创道路,为与我们共同建设一个更加人性的生命。

耶稣从来没有把圣父与他转化世界的工程分开。不能把他视为封闭在自我内的奥迹,背对他子女的痛苦。因此,耶稣要求他的追随者们向天主的奥迹开放,相信他好消息的计划,凝聚在他的四周,共同为一个更合理正义的世界而奋斗,努力使他的正义,他的真理,还有他的和平在我们中为王。

另一方面,耶稣感受到他是这个天主的“儿子”,为在地上推动父人性化的计划而诞生,为了能够完美地实现这个计划,他不惜付出生命的代价。为此,在任何时候他所寻求的都是父所喜悦的。他对父的忠信使他永远都在寻求他的子女们的益处。他对父的热情表达在他对所有受苦者的怜悯上。

因此,耶稣——天主子——的整个存在都在于治愈生命,减轻痛苦,维护受害者并为他们呼唤正义,播种善的种子,向所有的人奉献天主的怜悯与无偿的宽恕:那来自圣父的救恩。

最后,耶稣总是在“圣神的推动下”行动。是圣父的爱派遣他去向穷人宣告他救恩工程的好消息,是天主的气息感动他去治愈生命,是他救恩的力量显示在他整个的先知旅途中。

当耶稣不在时,这个圣神并不会在世界上熄灭。他亲自这样向他的门徒们许诺。圣神的力量将使他们成为耶稣——天主子——的证人,及圣父的救恩工程的合作者。如此,我们基督徒将生活出圣三的奥迹。

El mejor amigo

Publicado: 30 mayo, 2012 en BIBLIA
Etiquetas: , , ,

Santísima Trinidad (B) Mateo 28, 16-20
EL MEJOR AMIGO
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA,30/05/12.- En el núcleo de la fe cristiana en un Dios trinitario hay una afirmación esencial. Dios no es un ser tenebroso e impenetrable, encerrado egoístamente en sí mismo. Dios es Amor y solo Amor. Los cristianos creemos que en el misterio último de la realidad, dando sentido y consistencia a todo, no hay sino Amor.

Jesús no ha escrito ningún tratado acerca de Dios. En ningún momento lo encontramos exponiendo a los campesinos de Galilea doctrina sobre él. Para Jesús, Dios no es un concepto, una bella teoría, una definición sublime. Dios es el mejor Amigo del ser humano.

Los investigadores no dudan de un dato que recogen los evangelios. La gente que escuchaba a Jesús hablar de Dios y le veía actuar en su nombre, experimentaba a Dios como una Buena Noticia. Lo que Jesús dice de Dios les resulta algo nuevo y bueno. La experiencia que comunica y contagia les parece la mejor noticia que pueden escuchar de Dios. ¿Por qué?

Tal vez lo primero que captan es que Dios es de todos, no solo de los que se sienten dignos para presentarse ante él en el templo. Dios no está atado a un lugar sagrado. No pertenece a una religión. No es propiedad de los piadosos que peregrinan a Jerusalén. Según Jesús, “hace salir su sol sobre buenos y malos”. Dios no excluye ni discrimina a nadie. Jesús invita a todos a confiar en él: “Cuando oréis decid: ¡Padre!”.

Con Jesús van descubriendo que Dios no es solo de los que se acercan a él cargados de méritos. Antes que a ellos, escucha a quienes le piden compasión porque se sienten pecadores sin remedio. Según Jesús, Dios anda siempre buscando a los que viven perdidos. Por eso se siente tan amigo de pecadores. Por eso les dice que él “ha venido a buscar y salvar lo que estaba perdido”.

También se dan cuenta de que Dios no es solo de los sabios y entendidos. Jesús le da gracias al Padre porque le gusta revelar a los pequeños cosas que les quedan ocultas a los ilustrados. Dios tiene menos problemas para entenderse con el pueblo sencillo que con los doctos que creen saberlo todo.

Pero fue, sin duda, la vida de Jesús, dedicado en nombre de Dios a aliviar el sufrimiento de los enfermos, liberar a poseídos por espíritus malignos, rescatar a leprosos de la marginación, ofrecer el perdón a pecadores y prostitutas…, lo que les convenció que Jesús experimentaba a Dios como el mejor Amigo del ser humano, que solo busca nuestro bien y solo se opone a lo que nos hace daño. Los seguidores de Jesús nunca pusieron en duda que el Dios encarnado y revelado en Jesús es Amor y solo Amor hacia todos. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

O MELHOR AMIGO

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

No núcleo da fé cristã num Deus trinitário há uma afirmação essencial. Deus não é um ser tenebroso e impenetrável, encerrado egoistamente em si mesmo. Deus é Amor e só Amor. Os cristãos, acreditamos que no mistério último da realidade, dando sentido e consistência a tudo, não há senão Amor.

Jesus não escreveu nenhum tratado acerca de Deus. Em nenhum momento o encontramos expondo aos camponeses da Galileia doutrina sobre Ele. Para Jesus, Deus não é um conceito, uma bela teoria, uma definição sublime. Deus é o melhor Amigo do ser humano.

Os investigadores não duvidam de um dado que recolhem dos evangelhos. As pessoas que escutavam Jesus a falar de Deus e o Viam atuar em seu nome, experimentavam Deus como uma Boa Nova. O que Jesus diz de Deus soa-lhes a algo de novo e bom. A experiência que comunica e contagia parece-lhes a melhor notícia que podem escutar de Deus. Por qué?

Tal vez o primeiro que captam é que Deus é de todos, não só dos que se sentem dignos para apresentar-se ante Ele no templo. Deus não está preso a um lugar sagrado. Não pertence a uma religião. Não é uma propriedade dos piedosos que peregrinam a Jerusalém. Segundo Jesus, “faz sair o Seu sol sobre bons e maus”. Deus não exclui nem discrimina ninguém. Jesus convida todos a confiar Nele: “Quando oreis dizei: Pai!”.

Com Jesus vão descobrindo que Deus não é só dos que se aproximam Dele carregados de méritos. Antes deles, escuta a quem lhe pede compaixão porque se sentem pecadores sem remédio. Segundo Jesus, Deus anda sempre procurando aos que vivem perdidos. Por isso se sente tão amigo de pecadores. Por isso lhes diz que Ele “veio procurar e salvar o que estava perdido”.

Também se dão conta de que Deus não é só dos sábios e entendidos. Jesus agradece ao Pai porque gosta de revelar aos pequenos coisas que estão ocultas aos ilustrados. Deus tem menos problemas para entender-se com o povo simples do que com os doutos que acreditam saber todo.

Mas foi, sem dúvida, a vida de Jesus, dedicada em nome de Deus a aliviar o sofrimento dos doentes, libertar os possuídos por espíritos malignos, resgatar leprosos da marginação, oferecer o perdão a pecadores e prostitutas…, o que os convenceu que Jesus experimentava Deus como o melhor Amigo do ser humano, que só procura o nosso bem r apenas se opõem ao que nos faz mal. Os seguidores de Jesus nunca puseram em dúvida que o Deus encarnado e revelado em Jesus é Amor e só Amor para todos.

 

IL MIGLIORE AMICO

José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo

Nel nucleo della fede cristiana in un Dio trinitario c’è un’affermazione essenziale. Dio non è un essere tenebroso e impenetrabile, chiuso egoisticamente in se stesso. Dio è Amore e solo Amore. Noi cristiani crediamo che nel mistero ultimo della realtà, a dare senso e consistenza a tutto, non c’è che Amore.

Gesù non ha scritto nessun trattato su Dio. Non lo troviamo mai che espone ai contadini di Galilea una dottrina su di lui. Per Gesù, Dio non è un concetto, una bella teoria, una definizione sublime. Dio è il migliore Amico dell’essere umano.

I ricercatori non dubitano di un dato che gli evangeli raccolgono. La gente che ascoltava Gesù parlare di Dio e lo vedeva agire nel suo nome, sperimentava Dio come una Buona Notizia. Ciò che Gesù dice di Dio risulta loro come qualcosa di nuovo e di buono. L’esperienza che comunica e contagia sembra loro la migliore notizia che possano ascoltare di Dio. Perché?

Forse la prima cosa che colgono è che Dio è di tutti, non solo di quelli che si sentono degni di presentarsi davanti a lui nel tempio. Dio non è legato a un luogo sacro. Non appartiene a una religione. Non è proprietà dei devoti che fanno il pellegrinaggio a Gerusalemme. Secondo Gesù, fa sorgere il suo sole sui buoni e sui cattivi. Dio non esclude né discrimina nessuno. Gesù invita tutti a confidare in lui: Quando pregate dite: Padre!

Con Gesù vanno scoprendo che Dio non è solo di quelli che si avvicinano a lui pieni di meriti. Prima di questi, ascolta quelli che gli chiedono compassione, perché si sentono irrimediabilmente peccatori. Secondo Gesù, Dio va sempre cercando quelli che vivono smarriti. Per questo si sente tanto amico di peccatori. Per questo dice loro che è venuto a cercare e salvare quel che era perduto.

Si rendono anche conto che Dio non è solo dei sapienti e dei dotti. Gesù rende grazie al Padre perché gli piace rivelare ai piccoli cose che restano nascoste ai sapienti. Dio ha meno problemi a intendersi con la gente semplice che con i dotti che credono di sapere tutto.

Ma fu, indubbiamente, la vita di Gesù, dedito in nome di Dio ad alleviare la sofferenza degli infermi, a liberare i posseduti dagli spiriti maligni, a riscattare i lebbrosi dall’emarginazione, a offrire il perdono a peccatori e prostitute… quello che li convinse che Gesù sperimentava Dio come il miglior Amico dell’essere umano, che cerca solo il nostro bene e si oppone soltanto a quello che ci fa male. I seguaci di Gesù non misero mai in dubbio che il Dio incarnato e rivelato in Gesù è Amore e solo Amore per tutti.

 

LE MEILLEUR AMI

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Au cœur de la foi chrétienne en un Dieu trinitaire il y a une affirmation essentielle. Dieu n’est pas un être obscur et impénétrable, renfermé de façon égoïste sur lui-même. Dieu est Amour et rien qu’Amour. Nous, chrétiens, nous croyons que dans le mystère ultime de la réalité, il n’y a que l’Amour qui donne sens et consistance à tout.

Jésus n’a écrit aucun traité sur Dieu. On ne le trouve jamais en train de faire aux paysans de Galilée un exposé sur lui. Pour Jésus, Dieu n’est pas un concept, une belle théorie, une définition sublime. Dieu est le meilleur Ami de l’être humain.

Les chercheurs n’ont aucun doute à propos d’une donnée recueillie dans les évangiles. Les gens qui entendaient Jésus parler de Dieu et qui le voyaient agir en son nom, expérimentaient Dieu comme une Bonne Nouvelle. Ils ressentent ce que Jésus dit à propos de Dieu comme quelque chose de neuf et de bon. L’expérience qu’il communique et qu’il répand leur paraît la meilleure nouvelle qu’ils peuvent entendre sur Dieu. Pourquoi ?

La première chose qu’ils comprennent peut-être, c’est que Dieu est à tout le monde et non pas seulement à ceux qui se sentent dignes de se présenter devant lui dans le temple. Dieu n’est pas attaché à un lieu sacré. Il n’appartient à aucune religion. Il n’est pas la propriété des personnes pieuses qui font le pèlerinage à Jérusalem. D’après Jésus, « il fait lever le soleil sur les bons et sur les méchants ». Dieu n’exclut et ne discrimine personne. Jésus invite tout le monde à lui faire confiance : « Lorsque vous priez, dites : Père ! ».

Avec Jésus, ils découvrent progressivement que Dieu n’appartient pas seulement à ceux qui se rapprochent de lui chargés de mérites. Plutôt que de les écouter, il écoute ceux qui, se sentant des pécheurs impénitents, implorent sa miséricorde. D’après Jésus, Dieu est toujours en train de chercher ceux qui se sentent perdus. C’est pour cela qu’il se sent l’ami des pécheurs et qu’il leur dit «être venu chercher et sauver ce qui était perdu ».

Ils se rendent compte aussi que ce n’est pas le Dieu des sages et des savants. Jésus rend grâce au Père car il lui plaît de révéler aux petits ce qui est caché aux yeux des savants. C’est plus facile pour Dieu de s’entendre avec les gens simples du peuple qu’avec les sages qui croient tout connaître.

Mais ce qui les a sans doute le plus convaincu que Jésus expérimentait Dieu comme le meilleur Ami de l’être humain, ne cherchant que notre bien et s’opposant seulement à ce qui peut nous nuire, c’est la vie de Jésus, consacré au nom de Dieu à soulager la souffrance des malades, à libérer les possédés des esprits mauvais, à racheter les lépreux de leur marginalisation, à offrir le pardon aux pécheurs et aux prostituées… Les disciples de Jésus n’ont jamais mis en question que le Dieu incarné et révélé en Jésus est Amour et rien qu’Amour à l’égard de tous.

The Best Friend

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

At the centre of our Christian faith in a Triune God there is an essential affirmation. God is not a fearsome or impenetrable being, selfishly locked upon himself. Christians believe that the ultimate reality that gives substance and meaning to everything is Love.

Jesus never wrote a treatise on God himself. We never found him teaching the simple farming people ofGalileea doctrine about God. For Jesus, God was not a concept, a beautiful idea or a sublime theory. God was, simply, humanity’s best friend.

Scripture experts have never questioned something that appears clearly in the gospels. The people who listened to Jesus speak about God and those who saw Him acting in his name always felt God’s presence as Good News. Whatever Jesus said about God was always good and new. Whatever He told them and made them feel and experience became the best news they had ever heard about God. Why?

First of all, they learned that God belongs to all, not only to those that were, at the time, allowed to enter the Temple. God’s presence was not found in sacred places and did not belong only to some religions. God was not the property of those few who could afford and made a pilgrimage to Jerusalem. According to Jesus, “God makes the sun rise upon the good and the bad.” God does not discriminate or exclude anyone. God welcomes everyone to trust in Him: “Whenever you pray, say, “Father!”

As they listened to Jesus, people realized that God belonged not only to those who had merited special favours. Before anyone else, Jesus listened to those who asked forgiveness for their sins. As Jesus always preached, God is looking out for the lost ones. He is a true friend of the sinners and those in need of compassion. He kept saying, “I have come to seek and save those who are lost.”

People also realized that God does not belong only to the wise and the learned. Jesus thanked his Father because he had revealed those things to the little ones, while they remained hidden to the wise. God has little problem making himself understood by the simple folk, unlike the wise who claim to know everything.

Ultimately, however, it was the living Jesus, in God’s name, who came to heal the sick, to free those possessed by evil spirits, cure the lepers, and offer forgiveness to sinners and prostitutes, that finally convinced people that God was the best friend of humanity: He only wants the best for us and he is against anything that can harm us. Jesus’ disciples and followers never questioned that the Incarnate God, revealed in Jesus, is Love and only Love for all of us.

 

ADISKIDERIK HOBENA

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Jainko hirukoitzari dagokion kristau-fedearen muinean bada funtsezko den baieztapen bat. Jainkoa ez da izaki ilun eta barneraezina, bere baitan era egoistan hesitua. Maitasuna da Jainkoa, eta Maitasuna soilik. Kristauek sinesten dugu ezen errealitatearen azken misterioan, den guztiari zentzua eta izatasuna emanez, ez dagoela Maitasuna baizik.

Jesusek ez du idatzi inolako trataturik Jainkoaz. Behin ere ez da ageri Galileako jendeari Jainkoaz dotrina irakasten. Jesusentzat, Jainkoa ez da kontzeptu bat, ez da teoria eder bat, ez da definizio ikusgarri bat. Gizakiaren Adiskiderik hobena da Jainkoa.

Ikertzaileek ez dute dudarik ebanjelioetan ageri den datu batez. Jesusi Jainkoaz hitz egiten entzuten zionak eta haren izenean jarduten ikusten zuenak, Jainkoa Berri Ona dela sentitzen zuen. Jesusek Jainkoaz esaten diona zerbait berri eta zerbait on iruditzen zaio. Jainkoaz entzun dezakeen albisterik onena iruditzen zaio Jesusek komunikatzen eta kutsatzen duen esperientzia. Zergatik?

Agian, hau da jendeak sumatzen duen lehenengo gauza: gizon-emakume guztien Jainkoa dela, eta ez tenpluan haren aurrean agertzeko duin direla pentsatzen dutenena bakarrik. Jainkoa ez dago leku sakratu bati lotua. Ez da erlijio bakar batena ere. Ez da Jerusalemera erromes joan ohi den jende jainkozalearena ere. Jesusen arabera, «onen eta gaiztoen gainera aterarazten du eguzkia». Jainkoak ez du inor, ez baztertzen ez bereizten. Jesusek denak gonbidatzen ditu Jainkoagan konfiantza izatera: «Otoitz egitean esazue: Aita!»

Jesusekin aurkituz doaz ezen Jainkoa ez dela harengana merezimenduz beterik hurbiltzen direnena soilik. Halakoei baino lehen, erremediorik gabeko bekatari direla pentsatuz, erruki eske doazkionei entzuten die. Jesusen arabera, galdurik bizi direnen bila ibili ohi da Jainkoa beti. Horregatik sentitzen da Jesus hain adiskide bekatarien aurrean. Horregatik esaten die bera «galdua zenaren bila etorri dela eta hura salbatzera».

Konturatu da ere jendea Jainkoa ez dela jakintsuena eta adituena soilik. Jesusek eskerrak eman dizkio Aitari, gustuko duelako adituentzat ezkutuko diren gauzak xumeei agertzea. Jainkoak arazo gutxiago izan ohi du herri xumearekin konpontzeko, dena dakitela uste duten jakintsuekin baino.

Baina Jesusen bizierak, Jainkoaren izenean gaixoen sufrimena arintzera emanak, espiritu gaiztoak harturik zituenak askatzera, lepradunak marjinaziotik libratzera, bekatariei eta prostituituei barkazioa eskaintzera emana zen Jesusen bizierak… sentiarazi zion jendeari konbentzimendu hau: alegia, gizakiaren Adiskiderik hobena bezala ikusten zuela Jainkoa Jesusek, soilik gure ongia bilatzen duena bezala, soilik kalte egiten digunaren kontra jartzen dena bezala. Jesusen jarraitzaileek ez zuten sekula dudarik izan honetaz: Jainko gizon egina eta Jesusengan agertua Maitasuna dela eta soilik Maitasuna gizon-emakume guztientzat.

 

EL MILLOR AMIC

José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat

Al nucli de la fe cristiana en un Déu trinitari hi ha una afirmació essencial. Déu no és un ésser tenebrós i impenetrable, tancat egoistament en si mateix. Déu és Amor i només Amor. Els cristians creiem que en el misteri últim de la realitat, donant sentit i consistència a tot, no hi ha res més que Amor.

Jesús no ha escrit cap tractat sobre Déu. En cap moment el trobem exposant als camperols de Galilea doctrina sobre ell. Per a Jesús, Déu no és un concepte, una bella teoria, una definició sublim. Déu és el millor amic de l’ésser humà.

Els investigadors no dubten d’una dada que recullen els evangelis. La gent que escoltava Jesús parlar de Déu i el veia actuar en nom seu, experimentava Déu com una Bona Notícia. El que Jesús diu de Déu els resulta una cosa nova i bona. L’experiència que comunica i encomana els sembla la millor notícia que poden escoltar de Déu. Per què?

Potser el primer que capten és que Déu és de tots, no només dels que se senten dignes per presentar-se davant seu en el temple. Déu no està lligat a un lloc sagrat. No pertany a una religió. No és propietat dels pietosos que peregrinen a Jerusalem. Segons Jesús, “fa sortir el sol sobre bons i dolents”. Déu no exclou ni discrimina ningú. Jesús convida tothom a confiar en ell: “Quan pregueu digueu: Pare!”.

Amb Jesús van descobrint que Déu no és només dels que s’acosten a ell carregats de mèrits. Abans que a ells, escolta els que li demanen compassió perquè se senten pecadors sense remei. Segons Jesús, Déu va sempre buscant els que viuen perduts. Per això se sent tan amic de pecadors. Per això els diu que ell “ha vingut a buscar i salvar allò que s’havia perdut”.

També s’adonen que Déu no és només dels savis i dels entesos. Jesús dóna gràcies al Pare perquè li agrada revelar als petits coses que els queden ocultes als il•lustrats. Déu té menys problemes per entendre’s amb el poble senzill que amb els doctes que creuen saber-ho tot.

Però va ser, sens dubte, la vida de Jesús, dedicat en nom de Déu a alleujar el sofriment dels malalts, alliberar posseïts per esperits malignes, rescatar leprosos de la marginació, oferir el perdó a pecadors i prostitutes …, la qual cosa els va convèncer que Jesús experimentava Déu com el millor Amic de l’ésser humà, que només cerca el nostre bé i només s’oposa al que ens fa mal. Els seguidors de Jesús mai van posar en dubte que el Déu encarnat i revelat en Jesús és Amor i només Amor per a tothom.

O MELLOR AMIGO

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

No núcleo da fe cristiá nun Deus trinitario hai unha afirmación esencial: Deus non é un ser tenebroso e impenetrábel, fechado egoistamente en si mesmo. Deus é Amor e só Amor. Os cristiáns cremos que no misterio último da realidade, dando sentido e consistencia a todo, non hai senón Amor.

Xesús non escribiu ningún tratado acerca de Deus. En ningún momento o atopemos expondo aos campesiños de Galilea doutrina sobre el. Para Xesús, Deus non é un concepto, unha bela teoría, unha definición sublime. Deus é o mellor Amigo do ser humano.

Os investigadores non dubidan dun dato que recollen os evanxeos. A xente que escoitaba a Xesús falar de Deus e o vía actuar no seu nome, experimentaba a Deus como unha Boa Noticia. O que Xesús di de Deus resúltalles algo novo e bo. A experiencia que comunica e contaxia parécelles a mellor noticia que poden escoitar de Deus. Por que?

Talvez o primeiro que captan é que Deus é de todos, non só dos que se senten dignos para presentarse ante el no templo. Deus non está atado a un lugar sacro. Non pertence a unha relixión. Non é propiedade dos piadosos que peregrinan a Xerusalén. Segundo Xesús, “fai saír o seu sol sobre bos e malos”. Deus non exclúe nin discrimina a ninguén. Xesús invita a todos a confiar nel: “Cando oredes dicide: ¡Pai!”.
Con Xesús van descubrindo que Deus non é só dos que se achegan a el cargados de méritos. Antes ca eles, escoita a quen lle piden compaixón porque se senten pecadores sen remedio. Segundo Xesús, Deus anda sempre buscando aos que viven perdidos. Por iso se sente tan amigo de pecadores. Por iso lles di que el “veu buscar e salvar o que estaba perdido”.

Tamén se decatan de que Deus non é só dos sabios e entendidos. Xesús dálle grazas ao Pai porque lle gusta revelar aos pequenos cousas que fican ocultas aos ilustrados. Deus ten menos problemas para entenderse co pobo sinxelo ca cos doutos que cren sabelo todo.

Pero foi, sen dúbida, a vida de Xesús, dedicado en nome de Deus a aliviar o sufrimento dos enfermos, liberar a posuídos por espíritos malignos, rescatar a leprosos da marxinación, ofrecer o perdón a pecadores e prostitutas,… , o que os convenceu que Xesús experimentaba a Deus como o mellor Amigo do ser humano, que só busca o noso ben e só se opón ao que nos fai dano. Os seguidores de Xesús nunca puxeron en dúbida que o Deus encarnado e revelado en Xesús é Amor e só Amor cara a todos.

El cristiano ante Dios

Publicado: 15 junio, 2011 en BIBLIA
Etiquetas: , , ,

Santísima Trinidad (A) Juan 3,16-18
EL CRISTIANO ANTE DIOS
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).

ECLESALIA, 15/06/11.- No siempre se nos hace fácil a los cristianos relacionarnos de manera concreta y viva con el misterio de Dios confesado como Trinidad. Sin embargo, la crisis religiosa nos está invitando a cuidar más que nunca una relación personal, sana y gratificante con él. Jesús, el Misterio de Dios hecho carne en el Profeta de Galilea, es el mejor punto de partida para reavivar una fe sencilla.

¿Cómo vivir ante el Padre? Jesús nos enseña dos actitudes básicas. En primer lugar, una confianza total. El Padre es bueno. Nos quiere sin fin. Nada le importa más que nuestro bien. Podemos confiar en él sin miedos, recelos, cálculos o estrategias. Vivir es confiar en el Amor como misterio último de todo.

En segundo lugar, una docilidad incondicional. Es bueno vivir atentos a la voluntad de ese Padre, pues sólo quiere una vida más digna para todos. No hay una manera de vivir más sana y acertada. Esta es la motivación secreta de quien vive ante el misterio de la realidad desde la fe en un Dios Padre.

¿Qué es vivir con el Hijo de Dios encarnado? En primer lugar, seguir a Jesús: conocerlo, creerle, sintonizar con él, aprender a vivir siguiendo sus pasos. Mirar la vida como la miraba él; tratar a las personas como él las trataba; sembrar signos de bondad y de libertad creadora como hacía él. Vivir haciendo la vida más humana. Así vive Dios cuando se encarna. Para un cristiano no hay otro modo de vivir más apasionante.

En segundo lugar, colaborar en el Proyecto de Dios que Jesús pone en marcha siguiendo la voluntad del Padre. No podemos permanecer pasivos. A los que lloran Dios los quiere ver riendo, a los que tienen hambre los quiere ver comiendo. Hemos de cambiar las cosas para que la vida sea vida para todos. Este Proyecto que Jesús llama “reino de Dios” es el marco, la orientación y el horizonte que se nos propone desde el misterio último de Dios para hacer la vida más humana.

¿Qué es vivir animados por el Espíritu Santo? En primer lugar, vivir animados por el amor. Así se desprende de toda la trayectoria de Jesús. Lo esencial es vivirlo todo con amor y desde el amor. Nada hay más importante. El amor es la fuerza que pone sentido, verdad y esperanza en nuestra existencia. Es el amor el que nos salva de tantas torpezas, errores y miserias.

Por último, quien vive “ungido por el Espíritu de Dios” se siente enviado de manera especial a anunciar a los pobres la Buena Noticia. Su vida tiene fuerza liberadora para los cautivos; pone luz en quienes viven ciegos; es un regalo para quienes se sienten desgraciados. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).

 

O CRISTÃO ANTE DEUS

José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez

Nem sempre é fácil aos cristãos relacionarem-se de forma concreta e viva com o mistério de Deus confessado como Trindade. No entanto, a crise religiosa convida-nos a cuidar mais do que nunca de uma relação pessoal, sã e gratificante com Ele. Jesus, o Mistério de Deus feito carne no Profeta da Galileia, é o melhor ponto de partida para reavivar uma fé simples.

Como viver ante o Pai? Jesus ensina-nos duas atitudes básicas. Em primeiro lugar, uma confiança total. O Pai é bom. Quer-nos sem fim. Nada lhe importa mais que o nosso bem. Podemos confiar Nele sem medo, receios, cálculos ou estratégias. Viver é confiar no Amor como mistério último de tudo.

Em segundo lugar, uma docilidade incondicional. É bom viver atentos à vontade desse Pai, pois só quer una vida más digna para todos. Não há uma forma de viver mais sã e acertada. Esta e a motivação secreta de quem vive ante o mistério da realidade desde a fé num Deus Pai.

Que é viver com o Filho de Deus encarnado? Em primeiro lugar, seguir Jesus: conhece-lo, acreditar Nele, sintonizar com Ele, aprender a viver seguindo os seus passos. Ver a vida como a via Ele; tratar as pessoas como Ele as tratava; semear sinais de bondade e de liberdade criadora como fazia Ele. Viver fazendo a vida mais humana. Assim vive Deus quando se encarna. Para um cristão não há outro modo de viver mais apaixonante.

Em segundo lugar, colaborar no Projecto de Deus que Jesus coloca em marcha seguindo a vontade do Pai. Não podemos permanecer passivos. Aos que choram, Deus quer vê-los a rir, aos que têm fome quer vê-los a comer. Temos de mudar as coisas para que a vida seja vida para todos. Este Projecto que Jesus chama “reino de Deus” é o marco, a orientação e o horizonte que se nos propõe a partir do mistério último de Deus para fazer a vida mais humana.

Que é viver animados pelo Espírito Santo? Em primeiro lugar, viver animados pelo amor. Assim se desprende de toda a trajectória de Jesus. O essencial é vive-lo todo com amor e desde o amor. Nada há mais importante. O amor é a força que coloca sentido, verdade e esperança na nossa existência. É o amor o que nos salva de tantas baixezas, erros e misérias.

Por último, quem vive “ungido pelo Espírito de Deus” sente-se enviado de forma especial a anunciar aos pobres a Boa Nova. A Sua vida tem força libertadora para os cativos; coloca luz em quem vive cego; é uma prenda para quem se sente desgraçado.

 

IL CRISTIANO CON DIO

José Antonio Pagola. Traduzione: Eclesalia Informativo

Non sempre facile per noi cristiani di relazionarsi in un concreto e vivo con il mistero di Dio come Trinità confessato. Tuttavia, la crisi religiosa ci invita a guardare più che mai un rapporto personale, sano e gratificante con lui. Gesù, il mistero di Dio fatto carne nel Profeta di Galilea, è il miglior punto di partenza per riaccendere una fede semplice.

Come vivere con il Padre? Gesù ci insegna due atteggiamenti fondamentali. In primo luogo, la fiducia totale. Il Padre è buono. Vogliamo infinite. Niente è più importante il nostro bene. Possiamo fidare di lui senza paura, sospetto, calcoli e strategie. Vivere è la fiducia nell’amore come l’ultimo mistero di tutti.

In secondo luogo, una docilità incondizionata. E ‘bello vivere attento alla volontà del Padre, perché volete solo una vita migliore per tutti. Non c’è modo di vivere un più sano e di successo. Questa è la motivazione di coloro che vivono segreto per il mistero della realtà, dalla fede in un solo Dio Padre.

Ciò che è vivo con il Figlio di Dio incarnato? In primo luogo, seguire Gesù, sappiamo, che ci crediate, accordarlo, imparare a vivere seguendo le loro orme.Guardare alla vita come abbiamo visto lo trattare le persone come lui, piantato i segni di bontà e di libertà creativa come lui. Vivere rendendo la vita più umana. Così Dio quando suona dal vivo. Per un cristiano non c’è altro modo di vita più eccitante.

In secondo luogo, collaborando al progetto di Dio che Gesù ha messo in moto in seguito alla volontà del Padre. Non possiamo rimanere passivi. Un grido che Dio vuole vedere ridere, a chi ha fame vogliono vederli mangiare. Noi cambiare le cose per fare vivere la vita per tutti. Questo progetto, che Gesù chiama “il regno di Dio” è l’, guida quadro e l’orizzonte che ci sta davanti da ultimo mistero di Dio per rendere la vita più umana.

Ciò che è vivo ispirata dallo Spirito Santo? In primo luogo, dal vivo animata dall’amore. Questo segue la carriera di Gesù. La cosa essenziale è vivere tutto con amore e dall’amore. Niente è più importante. L’amore è la forza che ha un senso, verità e speranza nella nostra vita. È l’amore che ci salva da errori tanti errori e miserie.

Infine, che vive “unto dallo Spirito di Dio” si sente un inviato speciale per annunciare ai poveri la Buona Novella. La sua vita è forza liberatrice per i prigionieri, getta luce su coloro che vivono ciechi è un dono per coloro che si sentono infelici.

 

LE CHRETIEN DEVANT DIEU

José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv

Il n’est pas facile, pour nous, chrétiens, d’entrer en relation d’une façon vivante et concrète avec le mystère de Dieu en tant que Trinité. Cependant, la crise religieuse nous invite plus que jamais à une relation personnelle, saine et gratifiante avec lui. Jésus, le Mystère de Dieu fait chair dans le Prophète de Galilée, est le meilleur point de départ pour raviver une foi simple.

Comment vivre devant le Père? Jésus nous enseigne deux attitudes de base. Tout d’abord, une confiance totale. Le Père est bon. Il nous aime sans limite. Pour lui, rien de plus important que notre bien. Nous pouvons lui faire confiance sans peur, sans crainte, sans calcul ou stratégie. Vivre, c’est faire confiance à l’Amour en tant qu’ultime mystère au-delà de tout.

Deuxièmement, une docilité inconditionnelle. Il est bon de vivre attentifs à la volonté de ce Père, car il ne veut qu’une chose : une vie plus digne pour tous. Pas d’autre manière de vivre plus saine et réussie que celle-là. C’est là, la motivation secrète de celui qui vit le mystère de la réalité à partir de la foi en un Dieu Père.

Qu’est-ce que veut dire : vivre avec le Fils de Dieu incarné ? Premièrement, suivre Jésus: le connaître, le croire, être en syntonie avec lui, apprendre à vivre en suivant ses pas. Regarder la vie, comme il la regardait ; traiter les personnes, comme il les traitait ; semer des signes d’une bonté et d’une liberté, créatrices, comme il le faisait. Vivre en rendant la vie plus humaine. C’est ainsi que Dieu vit lorsqu’il s’incarne. Pour un chrétien donc, pas d’autre manière plus passionnante de vivre.

En deuxième lieu, collaborer au Projet de Dieu que Jésus met en marche en suivant la volonté du Père. Nous ne pouvons pas rester passifs. Dieu veut voir rire ceux qui pleurent et voir manger ceux qui ont faim. Nous devons changer les choses afin que la vie soit pour tous. Ce projet, appelé par Jésus « royaume de Dieu » c’est le cadre, l’orientation et l’horizon qui nous sont proposés depuis le mystère ultime de Dieu, afin de rendre la vie plus humaine.

Que veut dire vivre animé par l’Esprit Saint? En premier lieu, vivre animés par l’amour. C’est ce qui se dégage de toute la trajectoire de Jésus. L’essentiel, c’est de tout vivre avec amour et par amour. Rien de plus important. L’amour est la force qui donne sens, vérité et espérance à notre existence. C’est l’amour qui nous sauve de tant de turpitudes, d’erreurs et de misères.

Finalement, celui qui vit “oint par l’Esprit de Dieu” se sent envoyé d’une manière spéciale pour annoncer la Bonne Nouvelle aux pauvres. Sa vie est force libératrice pour les captifs ; elle éclaire les aveugles ; c’est un cadeau pour ceux qui se sentent malheureux.

 

A CHRISTIAN BEFORE GOD

José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo

It is not always simple for a Christian to relate oneself in a concrete manner to a God whom we confessed to be the mystery of the Holy Trinity. On the other hand, the current religious crisis is inviting us, more than ever, to a personal, healthy and gratifying relationship with God. Jesus, the mystery of God, made flesh in the Prophet of Galilee, is the best starting point to bring back our Christian faith.

How can we relate to the Father? Jesus teaches us two basic attitudes. First of all, we must trust Him completely. God is good and he loves us unconditionally. He only wants our own good. We can trust Him without any fear, suspicion, condition or strategy. Life becomes a way of trusting in his Love as the ultimate mystery of everything.

Secondly, we must be completely docile to God. It is good being attentive to the will of the Father, because He only wants the best for all of us. There will never be a better way to live for us. This is the ultimate motivation in life for anyone who believes in God our Father.

How can we live with God made flesh in the Son? First of all, we must be followers of Jesus: we must know Him, believe in Him, really understand Him and learn to follow in his steps. We must look at life the way he looked at things; we must treat people the way he treated them and spread the message of goodness and freedom as he always did. We must live to make life more humane. This is the way God chose to become human. There is no other way for a Christian to live life to the fullest.

Secondly, we must collaborate in God’s project the way Jesus put it in practice following his Father’s will. We can never remain passive. Those who cry God tries to make them smile, and those who are hungry He will try to feed. We must try to change things so that everyone can live in peace. The project that Jesus called the Kingdom of God is the meaning, the way and the goal that we must also aim at – the ultimate mystery that God had proposed to make our human lives attainable.

What does it mean to be inspired by the Holy Spirit? First of all, that we are inspired by his Love. Jesus’ life and actions clearly proved that that everything must be motivated by love. Nothing else matters. Love is the spirit that gives meaning, truth and hope to our very existence. Only love can deliver us from all other failures, errors and miseries.

Finally, everyone who lives “anointed by the Spirit of God” will find himself specially appointed to proclaim the Good News to the poor. His life will be able to give freedom to the prisoners, show light to the blind and bring comfort and joy to the forsaken.

 

KRISTAUA JAINKOAREN AURREAN

José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Kristauei ez zaie beti gauza erraza gertatzen Hirutasun bezala aitortutako Jainkoaren misterioarekin harreman konkretuak eta biziak izatea. Halere, krisi erlijiosoa gonbidatzen ari zaigu harekiko harreman pertsonal, sano eta pozgarria inoiz baino gehiago zaintzera. Jesus, hots, Galileako Profetagan gizon egin den Jainkoaren Misterioa da abiapunturik hobena fede xume bat biziberritzeko.

Nola bizi Aitaren aurrean? Jesusek oinarrizko bi jarrera agertu dizkigu. Lehenik eta behin, konfiantza osoa. On-ona da Aita. Azkenik gabe maite gaitu. Ez dio ezer inporta gure ona baino gehiago. Harengan konfiantza izan dezakegu, beldurrik gabe, errezelorik, kalkulurik, estrategiarik gabe. Bizitzea Maitasunean konfiantza izatea da, ororen azken misteriotzat hartuz.

Bigarren, baldintzarik gabe esaneko izatea. Gauza ona da Aita horren borondateari adi-adi bizitzea, zeren guztiok bizi duinagoa izan dezagun nahi baitu. Ez da bizitzeko era sanoagorik eta egokiagorik. Hain zuzen, horixe du bere ezkutuko motibazioa errealitatearen misterioa Jainko Aitaganako fedez bizi duenak ere.

Zer da Jainkoaren Seme gizon eginarekin bizitzea? Lehenik eta behin, Jesusi jarraitzea: hura ezagutzea, hari sinestea, harekin bat etortzea, haren urratsei jarraituz bizitzen ikastea. Bizitzari hark begiratzen zion bezala begiratzea; jendeari hark ematen zion tratua ematea; onberatasunaren eta askatasun askatzailearen seinaleak ereitea, Jesusek egiten zuen bezala. Bizitza gizatarragoa eginez bizitzea. Horrela bizi da Jainkoa bera gizon egin denean. Kristau batentzat ez da bizitzeko era biziagorik.

Bigarren, Aitaren nahiari jarraituz, Jesusek abian jarri duen Jainkoaren Egitasmoan lankide izatea. Ez gintezke gelditu alfer. Negar dagitenak barrez ikusi nahi ditu Jainkoak, gose direnak jaten ikusi nahi ditu. Gauzak aldatu beharra dugu, bizitza guztientzat bizitzago izan dadin. Jesusek «Jainkoaren erreinu» deitzen duen Egitasmoa hau dugu markoa, norabidea eta horizontea: bizitza gizatarrago egiteko, Jainkoaren azken misteriotik planteatzen zaiguna.

Zer da Espiritu Santuak arnasturik bizitzea? Lehenengo, maitasunak arnasturik bizitzea. Hori atera daiteke Jesusen ibilbide osotik. Funtsezko gauza, dena maitasunez eta maitasunetik bizitzea da. Ez da gauza inportanteagorik. Maitasuna da gure existentziari zentzua, egia eta esperantza ezartzen dion indarra. Maitasuna da hainbat trakeskeria, errore eta miseriatatik salbatzen gaituena.

Azkenik, «Jainkoaren Espirituak gantzuturik» bizi denak bereziki sentitzen du deia pobreei Berri Ona hots egiteko. Halakoaren bizitzak indar askatzailea du gatibuentzat; argia itsu bizi direnentzat; erregalu da zoritxarreko sentitzen direnentzat,

 

EL CRISTIÀ DAVANT DÉU

José Antonio Pagola. Traductor: Eclesalia Informativo

No sempre se’ns fa fàcil als cristians relacionar-nos de manera concreta i viva amb el misteri de Déu confessat com Trinitat. No obstant això, la crisi religiosa ens està convidant a cuidar més que mai una relació personal, sana i gratificant amb ell.Jesús, el Misteri de Déu fet carn en el Profeta de Galilea, és el millor punt de partida per revifar una fe senzilla.

Com viure davant el Pare? Jesús ens ensenya dues actituds bàsiques. En primer lloc, una confiança total. El Pare és bo. Ens vol sense fi. Res li importa més que el nostre bé. Podem confiar en ell sense pors, recels, càlculs o estratègies. Viure és confiar en l’Amor com a misteri últim de tot.

En segon lloc, una docilitat incondicional. És bo viure atents a la voluntat d’aquest Pare, ja que només vol una vida més digna per a tothom. No hi ha una manera de viure més sana i encertada. Aquesta és la motivació secreta de qui viu davant el misteri de la realitat des de la fe en un Déu Pare.

Què és viure amb el Fill de Déu encarnat? En primer lloc, seguir Jesús: conèixer-lo, creure, sintonitzar amb ell, aprendre a viure seguint els seus passos. Mirar la vida com la mirava ell; tractar les persones com ell les tractava; sembrar signes de bondat i de llibertat creadora com feia ell. Viure fent la vida més humana. Així viu Déu quan s’encarna. Per a un cristià no hi ha altra manera de viure més apassionant.

En segon lloc, col.laborar en el Projecte de Déu que Jesús posa en marxa seguint la voluntat del Pare. No podem romandre passius. Als que ploren Déu els vol veure rient, als que tenen fam els vol veure menjant. Hem de canviar les coses perquè la vida sigui vida per a tothom. Aquest Projecte que Jesús crida “regne de Déu” és el marc, l’orientació i l’horitzó que se’ns proposa des del misteri últim de Déu per fer la vida més humana.

Què és viure animats per l’Esperit Sant? En primer lloc, viure animats per l’amor. Així es desprèn de tota la trajectòria de Jesús. L’essencial és viure-ho tot amb amor i des de l’amor. No hi ha res més important. L’amor és la força que posa sentit, veritat i esperança en la nostra existència. És l’amor el que ens salva de tantes malapteses, errors i misèries.

Finalment, qui viu “ungit per l’Esperit de Déu” se sent enviat de manera especial a anunciar als pobres la Bona Nova. La seva vida té força alliberadora per als captius; posa llum en els qui viuen cecs, és un regal per als qui se senten desgraciats.

 

O CRISTIÁN ANTE DEUS

José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo

Non sempre se nos fai doado aos cristiáns relacionarnos de xeito concreto e vivo co misterio de Deus confesado como Trindade. Non obstante, a crise relixiosa estanos a invitar a coidar máis do que nunca unha relación persoal, sanda e gratificante con el. Xesús, o Misterio de Deus feito carne no Profeta de Galilea, é o mellor punto de partida para reavivar unha fe sinxela.

Como vivir ante o Pai? Xesús ensínanos dúas actitudes básicas. En primeiro lugar, unha confianza total. O Pai é bo. Quérenos sen fin. Nada lle importa máis que o noso ben. Podemos confiar nel sen medos, receos, cálculos ou estratexias. Vivir é confiar no Amor como misterio último de todo.

En segundo lugar, unha docilidade incondicional. É bo vivir atentos á vontade dese Pai, pois só quere unha vida máis digna para todos. Non hai un xeito de vivir máis san e acertado. Esta é a motivación secreta de quen vive ante o misterio da realidade dende a fe nun Deus Pai.

Que é vivir co Fillo de Deus encarnado? En primeiro lugar, seguir a Xesús: coñecelo, crerlle, sintonizar con el, aprender a vivir seguindo os seus pasos. Mirar a vida como a miraba el; tratar as persoas como el as trataba; sementar signos de bondade e de liberdade creadora como facía el. Vivir facendo a vida máis humana. Así vive Deus cando se encarna. Para un cristián non hai outro modo de vivir máis apaixonante.

En segundo lugar, colaborar no Proxecto de Deus que Xesús pon en marcha seguindo a vontade do Pai. Non podemos permanecer pasivos. Aos que choran Deus quéreos ver rindo, aos que teñen fame quéreos ver comendo. Temos de cambiar as cousas para que a vida sexa vida para todos. Este Proxecto que Xesús chama “reino de Deus” é o marco, a orientación e o horizonte que se nos propón dende o misterio último de Deus para facer a vida máis humana.

Que é vivir animados polo Espírito Santo? En primeiro lugar, vivir animados polo amor. Así se desprende de toda a traxectoria de Xesús. O esencial é vivilo todo con amor e dende o amor. Nada hai máis importante. O amor é a forza que pon sentido, verdade e esperanza na nosa existencia. É o amor o que nos salva de tantas torpezas, erros e miserias.

Por último, quen vive “unxido polo Espírito de Deus” séntese enviado de xeito especial a anunciar aos pobres a Boa Noticia. A súa vida ten forza liberadora para os cativos; pon luz nos que viven cegos; é un regalo para os que se senten desgraciados.